Πολτική (οί) σε κρίσιμες ώρες!

Dimitrios_Gounaris

Εμέ προσωπικώς τί με μέλει; Ένας άνθρωπος είμαι. Δεν έχω παρά να πάρω τον δρόμον μου οπουδήποτε. Αλίμονον σε σας που έχετε δεσμούς και περιουσίαν, είπε ο Δ. Γούναρης στο τέλος της πολύωρης συζήτησης, εξοργίζοντας τον Ι. Μεταξά, ο οποίος αναφώνησε: – Εις το κάτω- κάτω, εάν μόνον διά του Βενιζέλου θα ήτο δυνατόν να σωθή η Ελλάς, ας έλθη ο Βενιζέλος. Πρέπει να υπάγη ο τόπος μας εις τον διάβολον διά να μην έλθη ο Βενιζέλος;

Πηγή: Μαρ. Χριστοπούλου, Δημ. Γούναρης, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2017, 304.

1968

αρχείο λήψης

Ο Τάσος Μπουλμέτης έσμιξε τους δύο κόσμους με μαεστρία, ισορροπία, δουλειά πολλή και ευαισθησία. Ο ρυθμός στην ταινία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα κοπιώδους και επιτυχημένου μοντάζ, αλλά και ένας εσωτερικός παλμός, που οφείλει τους χυμούς του και στα πραγματικά πρόσωπα του «1968». Προς το τέλος της ταινίας, ο Νίκος Μπαμπανικολός, παλαίμαχος, διεθνής μπασκετμπολίστας της ΑΕΚ, λέει: «Κερδίσαμε γιατί, κατ’ αρχήν, παίξαμε καλά… Κερδίσαμε γιατί το πιστεύαμε… Κερδίσαμε… (παύση και λυγμός) γιατί δεν μπορούσαμε να χάσουμε μπροστά σε 80.000 ανθρώπους…».

Πόσο λυτρωτική μπορεί να είναι η στιγμή που κάθε προσωπικός εφιάλτης (υπαρκτός ή κατασκευασμένος) κάνει για λίγο στην άκρη και το κέντρο της σκηνής καταλαμβάνει η χαρά… Ενας θαμώνας του πρακτορείου ακούει το «τσακ τσακ» από τον ήχο δαχτύλων που χτυπούν το τζάμι, θυμάται τον ίδιο ήχο πριν από χρόνια στην Πόλη, στο μαγαζί του, την ώρα του ξεριζωμού και λυγίζει. «Τσακ τσακ εδώ, τσακ τσακ εκεί, δεν αντέχω», λέει στον ιδιοκτήτη του πρακτορείου. Ερχεται όμως η νίκη και η βοή της καλύπτει το τσακ τσακ, έστω και για μια στιγμή.

 

Πηγή

Nick CAVE στο Σπόρτιγκ

5a0c313bcd3a18248072ed33

Θυμάμαι την πρώτη φορά του Νικ Κέιβ στην Αθήνα, την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 1982, όταν ήρθε με τους Birthday Party και έπαιξαν στο Σπόρτιγκ στο πλαίσιο ενός τριήμερου φεστιβάλ, όπου τις δύο επόμενες μέρες θα έπαιζαν οι Fall και οι New Order, που μόλις είχαν προκύψει από τη διάλυση των Joy Division μετά την αυτοκτονία του Ιαν Κέρτις. Τα στενά γύρω από το Σπόρτιγκ είχαν γεμίσει με ΜΑΤ από νωρίς και δεν είχε καλά καλά νυχτώσει όταν μπήκαμε μέσα, την ώρα που τελείωναν οι Metro Decay, το ελληνικό support γκρουπ. Οι περίπου 300 θεατές παρακολουθήσαμε μια πραγματικά άγρια συναυλία, που κράτησε παραπάνω από δύο ώρες και τέλειωσε όταν οι 50 κανίβαλοι που είχαν ανέβει μαζί με τον Κέιβ και ούρλιαζαν στη σκηνή έκοψαν κατά λάθος τα καλώδια του μικροφώνου. Ετσι έβγαλαν από τη δύσκολη θέση τον Νικ, που το ρεπερτόριό του είχε πια στερέψει.

Πηγή

Сталинград

Statue in the center of Stalingrad after Nazi air strikes, 1942

С точки зрения идеологии это, наверное, самый отчетливо-гуманистичный фильм, снятый на постсоветском пространстве: здесь зло – не немцы и не советские особисты, а война как таковая, заставляющая людей против воли убивать и умирать. Тезис банальный, но его еще попробуй внятно выскажи. Команде Федора Бондарчука это удалось – и изощренная операторская работа Максима Осадчего, и сентиментальная музыка Анджело Бадаламенти, и впечатляющие декорации в помощь.

Чуть хуже или, скажем милосердно, сложнее дело со сценарием Ильи Тилькина и Сергея Снежкина. Несколько солдат обороняют дом в самом пекле Сталинграда: сюжет хрестоматийный, рассказанный тысячу раз, в последний раз – Сергеем Урсуляком в его нежной и интимной телеверсии «Жизни и судьбы» Василия Гроссмана, учтенной и здесь. Соответственно, как бы актеры ни старались, образ собирательный, причем и у них, у целой толпы, из которой выделяется лишь брутальный командир в исполнении Петра Федорова, и у единственной девушки Кати – отличная молодая актриса Мария Смольникова, которой все равно довелось играть саму Россию. Символов – от евангельских до языческих – здесь столько, что это и углубляет смысловое наполнение фильма, и делает менее убедительным эмоционально.

Πηγή

Γράμμα στους τζιχαντιστές

xPhilippe-Murray.png.pagespeed.ic.Z4QdjCHtTV

Το πατρικό μας σπίτι ονομάζεται μοντερνισμός κι είμαστε οι πρώτοι που είχαμε γονείς απόλυτα μοντέρνους. Είναι ακριβώς εξ αιτίας τούτης της ιδιαιτερότητας μας που αδυνατούμε να τους αποκηρύξουμε, λες κι επρόκειτο για μια αρχαία πίστη που θα μας κρατά για πάντα αλυσοδεμένους [..] Εσείς έχετε την Ούμμα σας, τη μυστική συλλογικότητα που αφήνει άναυδους τους αρθρογράφους μας, συνηθισμένοι καθώς είναι να μας βλέπουν να σηκωνόμαστε όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού κυρίως μπροστά στα γιαουρτάκια της Danone παρά στον Αλλάχ. Είχαμε, βέβαια, κάποτε κι εμείς την Θεία Κοινωνία, αλλά πλέον αποτελεί μόνο μία παμπάλαιη ανάμνηση. Την έχουμε από καιρό αντικαταστήσει με ό,τι ονομάζουμε «πολιτισμό». Τίποτε δεν αποδίδει καλύτερα το περιεχόμενο τούτης της έννοιας από τις περίφημες «εγκαταλελειμμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις». Σας είναι αδύνατο να διανοηθείτε σε τι βαθμό συνεισφέρουν τούτοι οι χώροι στην ολοκλήρωσή μας. Μόνο σε αυτούς τους χώρους μπορούμε εμείς οι Δυτικοί να νιώσουμε πλήρεις, μόνο σ’ αυτούς τους «χώρους που ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα», σ’ αυτούς τους «απόμερους και προμηθεϊκούς χώρους», σε αυτές τις «εστίες αντίστασης και εφήμερης τέχνης» που δεν σταματάμε να εξυμνούμε.

Κάθε μέρα οι πιο γνωστοί μας παιδαγωγοί, θεατρίνοι, γλύπτες, χορευτές, νέοι από σχολές τσίρκου και βίντεο αρτ επαναλαμβάνουν με εξυμνητικό ύφος ότι χρειαζόμαστε χαμένους χώρους, χώρους που θα έπρεπε να κατεδαφίζουμε δίχως σταματημό, να δημιουργούμε κενούς και νεκρούς χώρους, τόπους που εμπνέουν, ελεύθερες ζώνες, αναξιοποίητους χώρους, δίκτυα συνέργειας και πρωτεϊκής ευαισθησίας, τόπους αντιστροφής, χώρους- προσχέδια, χώρους αναδιατύπωσης και ανακατασκευής και πάνω απ’ όλα πειραματισμό. Κατόπιν τούτων πιστεύετε όντως πως οι καταστροφές σας πέτυχαν κάτι περισσότερο από το να μας προσφέρουν απλώς έναν καινούργιο κι εξαιρετικό κενό χώρο, μία νέα, γιγάντια ελεύθερη ζώνη, έναν αναξιοποίητο χώρο, έναν τόπο αντιστροφής, ένα χώρο- προσχέδιο χωρίς προηγούμενο;

[από Φιλίπ Μυρέ, Αγαπητοί τζιχαντιστές…, εκδόσεις μάγμα, 2017, 75-76]

Το «σκοπιανό» και η «Εθνική Ελλάδος»

αρχείο λήψης

Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε την παταγώδη και εξευτελιστική των Ελλήνων αποτυχία στη διαχείριση του «σκοπιανού προβλήματος»; Σίγουρα, δεν πρόκειται μόνο για σύμπτωση από αρνητικές συγκυρίες – διχαστική ψυχοπαθολογία, κωμική «προοδευτική» ξιπασιά, μικρονοϊκοί και ατάλαντοι πολιτικοί, αυτοαχρηστευμένος κρατικός μηχανισμός. Η σημαντικότερη αιτία της αποτυχίας μοιάζει να είναι η διαφορά επιπέδου κοινωνικής δυναμικής Σκοπιανών και Ελλαδιτών: Οι μεν διεκδικούν μια ταυτότητα που, αν και πλαστογραφημένη και ανυπόστατη, τους προσδίδει αυτοεκτίμηση και καύχηση. Οι δε, υπερασπίζουν μιαν εξαιρετικά τιμητική, γνήσια ιστορική ταυτότητα, άσχετη όμως με τη ζωή τους, στην οποία ζωή τους ό,τι τιτλοφορείται «ελληνικό» είναι ή ρητορική παρελθοντολογία ριζικά αποκομμένη από το σήμερα ή επικαιρική πραγματικότητα ντροπής και αηδίας.

Ας το σκεφτούμε ψύχραιμα, όσο πιο αμερόληπτα μπορούμε: Η ελληνικότητα του σημερινού Ελληνα έχει την παραμικρή σχέση με ό,τι οι άνθρωποι, απανταχού της γης, μαθαίνουν να θαυμάζουν ως Αρχαία Ελλάδα – έστω και χωρίς να πολυξέρουν γιατί; Ξέρει ο σημερινός Ελληνας για την Αρχαία Ελλάδα κάτι περισσότερο από επιπόλαιες φήμες ή αφελή ιδεολογήματα; Ξέρει να εξηγήσει, γιατί ο Παρθενώνας είναι ή όχι σημαντικότερος από τον Πύργο του Αϊφελ ή από τη γέφυρα του Μπρούκλιν; Θεωρεί ή όχι ξένη γλώσσα την αρχαία ελληνική, μετά την επιβολή του μονοτονικού; Ξέρει να ετυμολογήσει τη λέξη άγαλμα, τη λέξη αλήθεια, τη λέξη κοινοβούλιο;

Εχει την παραμικρή σχέση ο σημερινός Ελληνας με τον Ελληνα που πολέμησε να ελευθερώσει τη γη των πατέρων του το 1912-13 ή με αυτόν του 1920-22 στη Μικρασία ή με αυτόν του 1940-41 στη Βόρεια Ηπειρο; Οταν η «διανόηση» σήμερα (ο Στέλιος Ράμφος, ο Θάνος Βερέμης, ο Αντώνης Λιάκος, η «ελαχιστότητά» μου) μιλάμε για «ελληνικότητα», έχουμε κώδικα συνεννόησης έστω ελάχιστα κοινό; Υπάρχει Ελληνόπουλο σήμερα έτοιμο να θυσιάσει τη ζωή του για την πατρίδα του; – Ελλάδα για το Ελληνόπουλο σημαίνει σήμερα μόνο ντροπή, συμφορά, την αηδιαστική αναγούλα που προκαλούν τα ονόματα Τσίπρας, Φώφη, Μητσοτάκης (Θεός σχωρέσει τους).

Τα τελευταία ίχνη από «αίσθηση πατρίδας» απομένουν μόνο στις κερκίδες των γηπέδων, όταν αγωνίζεται η «Εθνική Ελλάδος». Η ιδιότητα του Ελληνα είναι πια ισοδύναμη και ισόκυρη μόνο με την τυφλή μωρία της καύχησης του «γαύρου» ή του «βάζελου».

Πηγή

Η ρηχότητα του κακού

SCHOLEM_EPISTOLES

Σήμερα είμαι της άποψης πως το κακό δεν είναι ποτέ «ριζικό», αλλά μονάχα ακραίο, και ότι δεν έχει ούτε βαθύτητα ούτε κάποια δαιμονική διάσταση. Το κακό δύναται να κατακυριεύσει τα πάντα και να σαρώνει τον κόσμο ολόκληρο, ακριβώς γιατί διασπείρεται σαν μύκητας. Το κακό ¨προκαλεί τη σκέψη» , όπως είπα, γιατί η σκέψη προσπαθεί να αγγίξει το βάθος, να φτάσει στις ρίζες του και, από τη στιγμή που καταπιάνεται με το κακό, απογοητεύεται, το εγχείρημα αποβαίνει μάταιο, γιατί δεν βρίσκει τίποτε, γιατί δεν υπάρχει τίποτε να βρει. Εδώ έγκειται η «ρηχότητα» του. Μόνο το καλό έχει βαθύτητα και μόνο το αγαθό μπορεί να είναι ριζικό

[Χ. Άρεντ, από το Δύο επιστολές για τη ρηχότητα του κακού, εκδόσεις Άγρα, 60-61]

Μακεδονία ξακουστή…στα μπουζούκια

Ήλθε και ο Καρράς και έδεσε το γλυκό. Μετά από τους antifa που για τα σπασίματα, τους βανδαλισμούς και τις άλλες αισχρότητες, φταίνε οι προβοκάτορες, οι πράκτορες και τα εθνίκια, τώρα έχουμε τους «μακεδονομάχους» που θα ξεπεράσουν με πολύ ευκολία τις γριές, τους παπάδες, τους στρατηγούς, τους κιτς καβαλάρηδες, το μπιζ στον Ζουράρη, και θα σου πουν ότι είναι έτοιμοι να θυσιαστούν. Κάποιοι μάλιστα θα δουν χαρούμενοι τη σύζευξη του κοινωνικού με το εθνικό! Τι ωραία το έλεγε ο Παναγιώτης Κονδύλης: Αυτοί που δεν κάνουν βήμα για χρόνια περιμένουν ότι την τελευταία στιγμή θα βγάλουν φτερά…..