ma soprattutto quando le ferie renderebbero altissima l’astensione!

elezioni2-678x381

Ο φόβος των «αντι- μνημονιακών» κομμάτων στην Ιταλία, όπως κάποτε και στην Ελλάδα, είναι ότι «καλή η αντίσταση και η εθνική αξιοπρέπεια», αλλά όχι μέσα στο κατακαλόκαιρο και στις διακοπές! Μου θύμισε αλλοτινό «φίλο» που ανέμενε με αγωνία το δημοψήφισμα για να την κάνει για τις παραλίες………

Πηγή

Advertisements

Dworkin και Matarella

dworkin_2482645b

The current President Sergio Mattarella refused to appoint a eurosceptic finance minister, even though he was the choice of the prime minister-designate and had the backing of the majority of parliamentarians. His decision to exercise this right, which is enshrined in Article 92 of the Italian constitution, enraged the far-right League of Matteo Salvini and the anti-establishment Five Star Movement of Luigi Di Maio [πηγή]

Art. 92: The Government of the Republic is made up of the President of the Council and the Ministers who together form the Council of Ministers. The President of the Republic appoints the President of the Council of Ministers and, on his proposal, the Ministers. [πηγή]

Δεν πρόκειται για «διακριτική ευχέρεια». Οι αποφάσεις τύπου Matarella ενισχύουν τις ρατσιστικές και ξενοφοβικές ομάδες, αλλά για διαφορετικούς λόγους από αυτούς που επικαλείται ο Βαρουφάκης. [Had Mattarella refused Salvini the post of interior minister, outraged by his promise to expel 500,000 migrants from Italy, I would be compelled to support him. But, no, the president had no such qualms….] Προέρχονται από το ίδιο νομικό υπόβαθρο, αυτό του «διαδικαστικού νατουραλισμού»- σε προφανή αντίθεση με τον νομικό θετικισμό. Ο Dworkin στη δεκαετία του 1970 ανέπτυξε τη φιλελεύθερη άποψη ότι το δίκαιο υπάρχει πραγματικά, αν και σιωπηλά, πολύ πριν υπάρξει σε γραπτή μορφή. Και είναι δουλειά του δικαστή να το ανακαλύψει, εξετάζοντας τις κοινωνικές διαμάχες και αναδεικνύοντας τις παραδοχές που επιτρέπουν την επίλυσή τους. Στην εποχή του Βιετνάμ οι φιλελεύθεροι αισθάνθηκαν την υποχρέωση να δικαιολογήσουν νομικά τις αρνήσεις στράτευσης, και επικαλέστηκαν ακριβώς την πολιτική ηθική των ατομικών δικαιωμάτων- σε βάρος των συνταγματικών εντολών. Έλεγε ο Dworkin χαρακτηριστικά ότι το δίκαιο μας είναι προτεσταντική δραστηριότητα. Και τόνιζε ότι Νόμος όπως «εμείς» τον ξέρουμε, δεν είναι ένα σώμα κανόνων αλλά μια παράδοση. Η σπουδαιότητά του δεν έγκειται στα αποτελέσματά του, αλλά στο «νόημα» του- σε αυτά που εμείς ανακτούμε μέσω της ερμηνείας.

Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε στο πεδίο των συντηρητικών κατά της Γαλλικής Επανάστασης, που απέναντι στις κωδικοποιήσεις των νόμων του ρεπουμπλικανικού κράτους προέβαλαν την αξία και ισχύ των παραδόσεων και της πατροπαράδοτης ηθικής. Πλέον, βέβαια, με αντεστραμμένο το πρόσημο. Η ίδια ερμηνεία και το «παρασύνταγμα» θα εφαρμοσθεί από τον Dworkin  και τους άλλους φιλελεύθερους στα θέματα των θετικών διακρίσεων, όπου το «εμείς» ήταν πάντα οι διάφορες ηθικές μειοψηφίες (μαύροι, ομοφυλόφιλοι, γυναίκες κα). Δεν έχει σημασία τι λέει το σύνταγμα, σημασία έχει τι πιστεύουμε ότι ισχύει ως δίκαιο και ηθική ερμηνεία. Συντηρητικής προέλευσης θα καταλήξει στις τακτικές Matarella, που δεν νοηματοδοτούνται ως «διακριτικές ευχέρειες», αλλά ως συνειδητές και στοχευμένες ερμηνείες του καλού της κοινωνίας (δηλαδή ως ερμηνεία του υπεράνω και προϋπάρχοντος των νόμων δικαίου). Η απόσταση από το δίκαιο των ακροδεξιών και των ρατσιστών είναι πλέον αμελητέα. Ο καθένας βάζει σε κυρίαρχη θέση το «εμείς» της διερμηνείας του δικαίου. Άλλες φορές είναι ο Matarella και οι αγορές, άλλες φορές είναι φεμινίστριες και οι gay, άλλες φορές μπορεί να είναι οι ρατσιστές και οι ξενοφοβικοί. Το χειρότερο είναι ότι, στα πλαίσια της συνεχούς υποβάθμισης- αλλά, προσοχή!, όχι κατάργησης των γραπτών νόμων και των συνταγμάτων- δημιουργείται ολοένα και περισσότερο η τάση ανάδειξης της «ερμηνείας» του βαθύτερου δικαίου: αυτό γίνεται η «κερκόπορτα» των όποιων «τζιχαντιστών», οι οποίοι ακριβώς επικαλούνται και τελικά επιβάλλουν το δικαίωμά τους να ερμηνεύουν όπως αυτοί θέλουν τον κοσμικό νόμο που είναι ταυτόχρονα και ιερός νόμος. Η ασφαλής διάκριση του δικαίου ως έκφρασης της βούλησης της κοινωνικής συνύπαρξης και της καταγραφής αυτής της βούλησης σε νόμους και συντάγματα, παύει να υφίσταται, με ανυπολόγιστες συνέπειες προς όλες τις κατευθύνσεις…

Βλ. και R. Scruton, Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί. Διανοούμενοι της Νέας Αριστεράς, εκδόσεις Επίκεντρο, Αθήνα 2018, 70 εξ. 

Zia Haider Rahman

kurt-goedel-albert-einstein

[η φωτογραφία απεικονίζει τον Κουρτ Γκέντελ και τον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι δύο άνδρες περπατούν στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ, στο μονοπάτι που οδηγεί από το Φουλντ Χολ στο Όλντεν Φαρμ]

b227041

To ογκώδες αυτό βιβλίο είναι μία πολύ καλή αποτύπωση των γοητευτικών αδιεξόδων της πλανητικής ζωής του σήμερα. Ο αφηγητής από το Πακιστάν, ο νεο- καφκικός ήρωας από το Μπαγκλαντές, ο συγγραφέας επίσης από εκεί. Η οπτική είναι αυτή της Νοτιοανατολικής Ασίας που είναι όμως στο Λονδίνο. Η αναζήτηση των ριζών δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί: για τον ήρωα το παρελθόν στο Μπαγκλαντές είναι εντελώς αχνό και απωθημένο, ακόμα και το ισλάμ υπάρχει ως απήχηση και αίτημα. Είναι η παγκοσμιοποίηση της μετανάστευσης- πέρα από τα στρατόπεδα κράτησης ή φιλοξενίας. Τα νέα στελέχη από τον άλλοτε Τρίτο Κόσμο, που μετακινούνται από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο, που εργάζονται σε ανθρωπιστικές επιχειρήσεις και σε ΜΚΟ, που διαπιστώνουν την απόλυτη διάσπαση/ ρήγμα του εαυτού τους ν’ αντανακλάται στην απόλυτη διάσπαση του κόσμου. Η Ανατολή δεν έχει εχθρούς και στρατόπεδα, έχει φράκταλ αντιπαραθέσεων. Σκηνή του έργου: το Αφγανιστάν του 2002 (μετά τους Ταλιμπάν), οι ορδές των Land Cruiser που οργώνουν τις ερήμους, οι ζώνες αποκλεισμού και τα μπαρ με το σεξ- ανάμνηση της Σαϊγκόν. Μυστικές υπηρεσίες, και καριερίστριες γυναίκες: αποτυχημένες απόπειρες μητρότητας. Η βρετανική αριστοκρατία των κολεγίων και των επαύλεων που δεν μπορεί να προσφέρει πλέον και πάρα πολλά, στους πολυμαθείς, τεχνοκράτες μετανάστες. Το αίτημα για πίστη που να είναι εμπιστοσύνη, διότι η πίστη δεν υπάρχει σε τέτοια άτομα. Είναι η όψη μίας μετα- θρησκείας: μας ενδιαφέρει μόνο το φολκλόρ τελετουργικό ή, αν είμαστε πιο προχωρημένοι, η αναζήτηση «εστίας». Από το Μπαγκλαντές στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη, η «εστία» λείπει. Αντί για αυτήν, οι χώροι των αεροδρομίων, των κολεγίων και των διεθνών αποστολών. Ακόμα και η εργατική τάξη λείπει. Ακόμα και η δυστυχία λείπει. Αμυδρές αντηχήσεις περιστασιακών εργασιών και κατειλημμένων σπιτιών με αρουραίους. Η δυστυχία έχει αφεθεί πίσω στο αγροτικό Μπαγκλαντές. Είναι ενδιαφέρουσα πάντα η λογοτεχνία για τον σφυγμό μίας εποχής!

Η αναζήτηση του Θεού

αρχείο λήψης

Κι αν σας κυριεύει αγωνία και βασανιστική ταραχή, όταν αναθυμόμαστε τα παιδικά σας χρόνια μ’ ό,τι απλό και γαλήνιο είναι μαζί τους δεμένο, επειδή δε μπορείτε πια να’ χετε πίστη στο Θεό, που κατοικεί στο παραμικρό τους μόριο- αναρωτηθείτε τότε, αγαπητέ Κύριε Kappus, μήπως χάσατε αληθινά τον Θεό. Δεν είναι τάχα πολύ πιθανότερο, πως δεν τον είχατε ποτέ σας καταχτήσει; Πότε, αλήθεια, θα’ χατε κάνει αυτή την κατάχτηση; Πιστεύετε τάχα πως μπορεί ένα παιδί να τον κρατήσει στα χέρια του αυτόν, που ώριμοι άνδρες τον σηκώνουν με τόσον κόπο και που το βάρος του συντρίβει τους γέρους; Πιστεύετε πως εκείνος που τον κατέχει αληθινά, μπορεί να τον χάσει σα να’ ταν κανένα χαλίκι; Δε νομίζετε πως εκείνος που κατέχει το Θεό, έναν κίνδυνο μονάχα τρέχει: να χαθεί απ’ Αυτόν!- Αν όμως παραδεχόσαστε πως ο Θεός δεν υπάρχει στα παιδικά σας χρόνια, ούτε και πρωτύτερα, αν προμαντεύετε πως τον Χριστό τον ξεγέλασε η αγάπη του και τον Μωάμεθ τον απάτησε η περηφάνεια του- κι αν με τρόμο νιώθετε πως, και τώρα ακόμα, την ώρα τούτη που μιλάμε γι αυτόν, ο Θεός δεν υπάρχει- πώς γίνεται τότε (μια και δεν υπήρχε ποτέ) να θλιβόσαστε για την απουσία του, όπως θα θλιβόσαστε για κάτι περασμένο, και να τον αποζητάτε σα να τον είχατε χάσει;

Γιατί να μη σκεφτόσαστε πως είναι ο Ερχόμενος, ο Αναμενόμενος που θα φτάσει απ’ την αιωνιότητα, ο Μελλούμενος, ο τέλειος καρπός ενός δέντρου, που εμείς είμαστε τα φύλλα του; Τί σας εμποδίζει να προβάλετε τη γέννησή του στους μελλούμενους καιρούς, και να ζήσετε τη ζωή σας σα να’ ταν μια οδυνηρή κι όμορφη μέρα κάποιας μεγάλης εγκυμοσύνης; 

Πηγή: Rainer Maria Rilke, Γράμματα σ’ έναν νέο ποιητή.

Iρλανδικός εκσυγχρονισμός

a5SaW4Dx

Ἡ ἔσχατη ἐπίκληση εἶναι «νὰ ἐλέγχει κάποιος τὴ ζωή του». Στὸ καντιανὸ σύμπαν, ὅπου ζοῦν οἱ συντάκτες τῆς παρακάτω προκήρυξης, ὅλες οἱ ἀποφάσεις εἶναι ὀρθολογικὰ σταθμισμένες, μὲ σκοπὸ τὴ νεύρωση τοῦ ἐλέγχου καὶ τελικὰ τῆς ἐξουσίας. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ ἀπροσδιόριστο μεῖγμα στρωμάτων ἀλόγου-λογικοῦ, ἀλλὰ αὐτοκατανοεῖται ὡς Λόγος ποὺ κάθε δευτερόλεπτο μπροστὰ σὲ κάθε δίλημμα, ἀπαριθμεῖ τὰ ἄπειρα στοιχεῖα κάθε μιᾶς ἀπὸ τὶς ἀντίθετες ἀπόψεις, τὰ ζυγίζει καὶ κρίνει. Ἡ αἴσθηση ἐλέγχου δημιουργεῖ κι ἐπιτείνει τὸ αἴσθημα πληρότητας κι εὐχαρίστησης. Ὅλη ἡ ζωὴ μὲ τὰ ἀπρόσμενα καὶ τὰ τραγικά της στριμώχνεται καὶ συνοψίζεται στὴν ἀπαίτηση γιὰ ὀρθολογικὸ ἔλεγχό της, καὶ σὲ ἐπιθυμίες – δικαιώματα. Ὁδηγεῖς καὶ ἔρχεται κατὰ πάνω σου ἡ νταλίκα. Περπατᾶς κι ἐκρήγνυται μιὰ αὐτοσχέδια βόμβα, εἶσαι στὸ ἀστικὸ κι ὁ ὁδηγὸς φρενάρει ἀπότομα: Τί σημασία ἔχουν ὅλα αὐτά! Σημασία ἔχει νὰ ἐλέγχεις τὴ ζωή σου ὅσο μπορεῖς!

Πηγή

Λευκά σπίτια

Amazing view with white houses in Oia village.

Ὁ Μεταξᾶς τὸ 1938 διέταξε νὰ ἀποχρωματιστοῦν τὰ σπίτια τῶν Κυκλάδων καὶ νὰ βαφτοῦν ὅλα ἄσπρα, μὲ ἀσβέστη, ἔπειτα ἀπὸ τὶς συμβουλὲς ἑνὸς διάσημου δυτικοῦ ἀρχιτέκτονα, τοῦ φιλοχιτλερικοῦ Le Corbusier. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι τὰ σπίτια τῶν Κυκλάδων ἦταν βαμμένα μὲ μύρια ὅσα χρώματα. Σήμερα, ἡ χολέρα τοῦ λευκοῦ ἔχει καταβροχθίσει τὰ πάντα. Ἀκόμη καὶ περιοχὲς ποὺ εἶχαν προστατευτεῖ ἀπὸ τέτοιες ἐπεμβάσεις, ὅπως ἡ ἠπειρωτικὴ ΒΔ Ἑλλάδα (Δ. Μακεδονία, Ἤπειρος) κ.ἀ., γέμισαν μὲ ἄσπρα χρωματισμένα κτήρια, γιατὶ «τὸ πορτοκαλί, τὸ μὼβ καὶ τὸ πράσινο εἶναι τούρκικα χρώματα».

Παλαιότερη διαστρέβλωση, τῆς ἀρχαίας αἰσθητικῆς αὐτὴ τὴ φορά, εἶχε συμβεῖ μὲ τὸν ἱστορικὸ τῆς τέχνης Winckelmann, ποὺ στὰ μέσα περίπου τοῦ 18ου αἰ. φαντάστηκε ὅτι τὰ ἀρχαῖα καὶ ρωμαϊκὰ ἀγάλματα καὶ ἡ γλυπτικὴ ἦταν ἀχρωμάτιστα, λευκὰ μάρμαρα, καὶ ἐξύμνησε τὴ λευκότητά τους. Στὴν πραγματικότητα, ὅπως ἔδειξαν οἱ μεταγενέστερες ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες, οἱ Ἕλληνες καὶ ἐνίοτε οἱ Ρωμαῖοι ἔβαφαν τὰ γλυπτά τους (ἀγάλματα καὶ μή). Ἀκόμη κι ὁ Παρθενώνας ἦταν βαμμένος γαλάζιος, ἡ ὀροφή του τουλάχιστον. Ὡστόσο, ἡ αἰσθητικὴ ἀντίληψη περὶ λευκοῦ χρώματος δὲν σταμάτησε, δὲν διακηρύχθηκε ὡς ἕνα ἀκόμα ψέμα τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τοῦ Γερμανισμοῦ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ ὑφίσταται ἀκόμα στὶς φαντασιώσεις Ἑλλήνων καὶ τουριστῶν.

Πηγή

Η βία ως αντίδραση στην υποκρισία

B7B6B0BF987725EFDC73E39A0A3A4518

H βία υπάρχει σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης βιοτής και ιστορίας. Θα έλεγε κανείς ότι είναι ένα ακόμη ανθρωπολογικό δεδομένο (μεγάλη η συζήτηση). Κατά καιρούς είχαμε την θρησκευτική ή την επαναστατική βία, δηλαδή προσπάθειες «εκλογίκευσης» αυτού του βασικού, πρωταρχικού υποστρώματος. Όταν στη σημερινή εποχή εκλείπουν οι θρησκείες ως κοσμοεικόνες και οι επαναστάσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι και η βία εκλείπει. Τουναντίον. Άρα, μη συγχέουμε παρελθούσες, ιστορικές «εκλογικεύσεις» της βίας και τα «ντου» στους Μπουτάρηδες (!)

Αυτά τα τελευταία, είναι ο κοινός τόπος αντίδρασης στην υποκρισία, που δεν είναι ούτε δεξιός ούτε και αριστερός: «Λίγοι συγγραφείς περιωπής εξύμνησαν τη βία για τη βία· αλλά αυτοί οι λίγοι- ο Σορέλ, ο Παρέτο, ο Φανόν (αριστεροί; δε νομίζω!)– κινήθηκαν από ένα πολύ βαθύτερο μίσος για την αστική κοινωνία και οδηγήθηκαν σε μια πολύ πιο ριζική ρήξη με τα ηθικά της πρότυπα απ’ ό,τι η συμβατική Αριστερά, η οποία εμπνεόταν κυρίως από συμπόνια κι από μια φλογερή επιθυμία για δικαιοσύνη. Να αφαιρεθεί η μάσκα της υποκρισίας από το πρόσωπο του εχθρού, να ξεσκεπαστεί τόσο αυτός όσο και οι ύπουλες χειραγωγίες και μηχανορραφίες που του επιτρέπουν να ασκεί εξουσία χωρίς να χρησιμοποιεί βίαια μέσα, επομένως να προκληθεί δράση, ακόμη και με κίνδυνο εξόντωσης, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια- αυτά εξακολουθούν να είναι ορισμένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα για τη σημερινή βία στα πανεπιστήμια και στους δρόμους. Και η βία αυτή πάλι δεν είναι ανορθολογική. Εφόσον οι άνθρωποι ζουν σ’ έναν κόσμο φαινομένων, από την εκδήλωση των οποίων εξαρτώνται για να κινηθούν μέσα του, η έπαρση της υποκρισίας- σε διάκριση από τα σκόπιμα τεχνάσματα που εν ευθέτω χρόνω αποκαλύπτονται- δεν μπορεί ν’ αντιμετωπισθεί με τη λεγόμενη λογική συμπεριφορά. Τα λόγια μπορεί να τα εμπιστευθεί κανείς μόνο όταν είναι σίγουρος ότι λειτουργούν για να αποκαλύψουν και όχι για να αποκρύψουν. Εκείνο που προκαλεί οργή είναι μάλλον η επίφαση ορθολογικότητας παρά τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω της. Η χρησιμοποίηση της λογικής όταν η λογική χρησιμοποιείται ως παγίδα, δεν είναι «ορθολογική», όπως και η χρησιμοποίηση όπλου ως αυτοάμυνα δεν είναι «ανορθολογική»»

Και επειδή μπορεί κάποιοι να «χαρούν» με τις τελευταίες διαπιστώσεις της Hannah Arendt, να τους «προσγειώσω» με το υπογραμμισμένο : Εφόσον οι άνθρωποι ζουν σ’ έναν κόσμο φαινομένων, από την εκδήλωση των οποίων εξαρτώνται για να κινηθούν μέσα του. Αυτή είναι η νεωτερική- μετανεωτερική συνθήκη που ερμηνεύει τα «ντου» , και αυτό δεν υπήρχε ούτε στη Ρώμη, ούτε στο Αρχαίο Ισραήλ, ούτε στους Ίνκας. Αυτό είναι το διαφορετικό πλαίσιο της βίας.

Πηγή: Hannah Arendt, Περί Βίας, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2000, 126

Αφορμή:

Ἡ βία τῆς βίας ὦ βία

H βία

endofviolence

Η βία είναι μία «πολιτική» έννοια. Συνιστά συστατικό υπόβαθρο μίας οργανωμένης κοινωνίας. Ειδικά στην περίπτωση της νεωτερικής δημοκρατίας (Γαλλική Επανάσταση και εφεξής), αυτή η βία μοιάζει να απελευθερώνεται. Οι διακλαδώσεις σε αριστερή και σε δεξιά βία είναι μία συζήτηση που την κάνουν αυτοί που ανήκουν είτε στην αριστερά είτε στη δεξιά. Ως ανταλλαγή επιχειρημάτων, του στυλ «πάνω σου ο παπάς». Οι αριστεροί είναι επαγγελματίες, έχουν το Know How, ενώ οι άλλοι είναι μόνο μπρουτάλ. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Η βία είναι πολιτική αλλά και κοινωνική έννοια. Γεννάται από την εκάστοτε κοινωνία και την διαμορφώνει. Το γεγονός του «μαζικού ντου» και του bulling  είναι βία της μεταμοντέρνας κοινωνίας με όλα τα «θραυσματικά» της: αποσπασματική, εκτονωτική, απομονωμένη, οξεία σε ένταση άλλα όχι σε διάρκεια, ανώνυμη προπάντων. Αυτό αφορά και στους αριστερούς και στους δεξιούς (μεταμοντέρνους). Το ότι οι Ρουβίκωνες κάνουν διαφήμιση είναι απλά θέμα του πόσο μας παίρνει και κατάλληλου promotion. Κάπου αλλού, σε κάποια άλλη χώρα, αυτό το Know How μπορεί να το έχουν ακροδεξιοί, φονταμενταλιστές, τζιχαντιστές κα. Η κριτική είναι η κριτική στα εν λόγω χαρακτηριστικά της βίας και όχι στη βία καθεαυτή ή στην αριστερή και δεξιά εκδοχή της. Διόλου περίεργο που όταν τους στριμώξει κανείς, (οι περισσότεροι) τα κατεβάζουν. Είναι σαν κάποιους χρήστες κοινωνικών δικτύων που βρίζονται και πλακώνονται και όταν κατ’ ελάχιστο φοβηθούν, σβήνουν τις αναρτήσεις τους. Μπροστά σε αυτούς ο- πως τον λένε- μακελάρης της Σουηδίας, ως παρανοϊκός είναι πιο υπεύθυνος και πιο γενναίος από άλλους. Και αυτός δεν ήταν σε καμία περίπτωση αριστερός…………

Με αφορμή, αυτό

Μεταμοντέρνος Μεσσίας

417942_493554200714198_1488149151_n

At the height of his success, Bowie created his most famous role, Ziggy Stardust, as a kind of alter ego. In Bowie’s show, Ziggy was a rock-and-roll messiah from outer space who is torn apart in the end by his fans in a brilliant song entitled “Rock ‘n’ Roll Suicide.” The story, which is typically Bowie-esque, is a paranoid druggy science-fiction fantasy. Rolling Stone magazine published a hilarious conversation with William Burroughs in which Bowie tries to explain: “The end comes when the infinites arrive. They really are a black hole, but I’ve made them people because it would be very hard to explain a black hole on stage,” et cetera. The music and the show, however, are among the best things ever done in rock and roll; theater brought back to its ritual origins: the sacrifice of the king.

Πηγή