Τα λευκά κολάρα του Μπαγκλαντές

tsipras_london1

Λευκά κολάρα, Μπαγκλαντές, αποικίες.

«Έτσι, μέσα στο πλαίσιο της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών με τη Ρωσία, μπήκε πρώτο στην ατζέντα για λύση το Μακεδονικό, που εξάλλου αποτελεί προνομιακό πεδίο εδώ και πολλές δεκαετίες του αριστερού εθνομηδενισμού. Και έναντι ασήμαντων υποχωρήσεων των Σκοπίων (με την αποδοχή του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» και των αλλαγών στο Σύνταγμα ή την αφαίρεση των αγαλμάτων), παραχωρούνται τα ουσιώδη (η διατήρηση της «μακεδονικής γλώσσας» και η δυνατότητα να αποκαλούνται διεθνώς «Μακεδόνες», ούτε καν «Βορειομακεδόνες»)» [πηγή]

Ρωσία, Σαββίδης, ΠΑΟΚ και Χρυσή Αυγή, και μία Ρωσική Αρμενία που ασφυκτιά [πηγή]. Η απουσία γεωπολιτικής ισορροπίας και αντίπαλου δέους δημιουργεί έναν στρόβιλο κακής αισθητικής, στελεχών υποτίθεται αριστερών, τριάκοντα αργυρίων, Πούτιν (η κάμερα σε μένα!), γενικότερης βλακείας και πλήρους παρακμής. Δεν είσαι καν Μπαγκλαντές!

Advertisements

Ρεχαβίτες

8c716c7a06236f9c43d5716145fcae24

Στους Ρεχαβίτες απαγορευόταν να πίνουν κρασί, να διαμένουν σε σπίτια και να καλλιεργούν τη γη. Έδειχναν ιδιαίτερη αντιπάθεια για τα επιτεύγματα του πολιτισμού, όμως η στάση τους ήταν παθητική, καθώς δεν πολεμούσαν κατά του πολιτισμού. Απέρριπταν τα αγαθά του πολιτισμού για θρησκευτικούς λόγους, και αντέτασσαν στις ανέσεις την απλότητα της νομαδικής ζωής, για να διατηρήσουν αδιάφθορη την πίστη τους στον Γιαχβέ. Οι Ρεχαβίτες ήταν πιστά τέκνα του Γιαχβέ και αυτό φαίνεται εξάλλου από τα ονόματά τους. Όλα τα ρεχαβίτικα ονόματα έχουν ως προθηματικό ή επιθηματικό συνθετικό έναν από τους τύπους Γιεχο-, γιάχου, -για, οι οποίοι αποτελούν συντετμημένες μορφές του ονόματος του Θεού. Η κίνηση αυτή πρέπει να θεωρηθεί μία αναβίωση ενός φαινομένου της παλιότερης νομαδικής ζωής της ερήμου ή ως μία προσπάθεια που αποσκοπούσε στην επιστροφή ή στη διατήρηση του νομαδικού ιδεώδους

Πηγή: Δαμιανός Δόϊκος, Ρεχαβίται, ΕΕΘΣΘ, 19, Θεσσαλονίκη 1974. 

Αντε ρε Ντουρμαζ

αρχείο λήψης

Το πρόβλημα δεν είναι η τουρκική καταγωγή του, ούτε ο ρατσισμός για αυτήν. Το πρόβλημα είναι ότι είναι (ποδοσφαιρικώς) βλαξ, και αντι να το παραδεχθούμε και να το ομολογήσουμε, το ρίξαμε στον ρατσισμό. Τελικά, αυτή η κορεκτίλα είναι ο καλύτερος τρόπος για να χαζολογάμε όλοι και να επιβιώνουν οι πιο καπάτσοι [με αφορμή το πανηλίθιο φάουλ ένα λεπτό πριν τη λήξη του αγώνα με τη Γερμανία, που έγινε και το γκολ της Γερμανίας κατά της Σουηδίας]. Τα υπόλοιπα είναι για εξίσου ηλίθιους:

«Ο Τζίμι Ντουρμάζ άκουσε τα «εξ αμάξης», μετά το φάουλ που έδωσε τη νίκη στη Γερμανία έναντι της Σουηδίας στο Μουντιάλ 2018, και οι συμπαίκτες του στάθηκαν στο πλευρό του, δηλώντας μάλιστα ότι «γαμ@#% ο ρατσισμός».

Το δικό τους «μήνυμα» συμπαράστασης έστειλαν οι παίκτες της εθνικής Σουηδίας, στον Τζίμι Ντουρμάζ, ο οποίος και δέχθηκε δριμεία κριτική, αλλά και ρατσιστικές «επιθέσεις», μετά το λάθος που έκανε στον αγώνα κόντρα στη Γερμανία.

Ο πρώην παίκτης του Ολυμπιακού με ένα αχρείαστο φάουλ έξω από την περιοχή, έδωσε την ευκαιρία στον Κρόος να πετύχει το γκολ νίκης για την ομάδα του και πολλοί οπαδοί από τη Σουηδία, άρχισαν να βρίζουν τον Ντουρμάζ, με αφορμή και το γεγονός ότι η καταγωγή του είναι από την Τουρκία.

Ο ίδιος δήλωσε όμως την περηφάνια του να παίζει με τη φανέλα της πατρίδας που τον μεγάλωσε και οι συμπαίκτες του έδειξαν τα… μεσαία τους δάκτυλα σε όσους, επιτέθηκαν ρατσιστικά στον διεθνή εξτρέμ, σε ένα εντυπωσιακό βίντεο» [πηγή]

Λιγουρο-καταστάσεις

turkey-elections

Ἀντίθετα, οἱ ποταμίσιοι, δηλαδὴ οἱ Εὐρωπαϊστές, πιστεύουν ὅτι ὅλος ὁ πλανήτης ἔχει καημὸ νὰ μπεῖ στὴν εὐρωπαϊκὴ ὁδό. Πιστεύουν ὅτι ὁ Ἐρντογὰν κι οἱ Τοῦρκοι ἔχουν κάποιο πρόβλημα στυτικῆς δυσλειτουργίας καὶ ὅτι, τώρα ποὺ νίκησαν, θὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ ψυχολογικὸ ἄγχος τους. Νομίζουν ὅτι οἱ Τοῦρκοι πολιτικοὶ εἶναι ἐθνικιστὲς μόνο καὶ κυρίως λόγῳ τῶν τουρκικῶν ἐκλογῶν. Κυριολεκτικά, οἱ Εὐρωπαϊστὲς τῆς Ἑλλάδας νομίζουν ὅτι αὐτὸ ποὺ οἱ ἴδιοι λαχταροῦν ὡς Ποθητό (νὰ ζήσουν ὡς Εὐρωπαῖοι, μὲ τὰ ἰδεώδη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ), αὐτὸ λαχταροῦν κι οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Μουσουλμάνοι, καὶ οἱ Κινέζοι, Ἄσπροι – Μαῦροι – Κίτρινοι – Ἴνκας κ.λπ. Ἂς μὴ γελιόμαστε νομίζοντας ὅτι μόνο τὸ Ποτάμι πιστεύει τέτοια πράγματα. Τὰ πιστεύουν σχεδὸν ὅλα τὰ κόμματα, ΜΜΕ καθὼς καὶ οἱ «πλατιὲς μάζες».  Ἁπλά, τὸ «Ποτάμι» ἐκφράζει τὴν πίστη αὐτὴν μὲ ἕναν κωμικὸ ἕως γελοῖο τρόπο, κι ἔτσι γίνεται εὔκολα στόχος -ἐνῶ οἱ ἄλλοι παίρνουν πόζα σοβαροφανή. Εἶναι κρίμα νὰ ἀνακηρύξουν μερικοὶ ἠλίθιο τὸ Ποτάμι καὶ τοὺς Εὐρωπαϊστές. Δὲν εἶναι ἠλίθιοι, εἶναι ἀνίκανοι νὰ καταλάβουν κάποια πράγματα. Μερικὰ ἄλλα ἴσως τὰ κατανοοῦν. Ζητήματα, ὡστόσο, τῶν σχέσεων τῆς Δύσης μὲ μὴ δυτικοὺς πολιτισμοὺς εἶναι ἀνίκανοι νὰ τὰ καταλάβουν. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε, ἡ ἐξυπνάδα εἶναι τμηματική, καθένας ἔχει τοὺς τομεῖς του κ.λπ.

Πηγή

Μεταφορά ιδιοκτησίας

αρχείο λήψης

Στις μέρες μας ακούει κανείς συνέχεια να μιλάνε για την «χημεία» μεταξύ των ζευγαριών (ή την απουσία της), για την ένωση των προσώπων, για την ενοποίηση των ενεργειών, και άλλα τέτοια «καλοσυνάτα». Ο Ιωάννης Χρυσόστομος, εφαρμόζοντας μια ρεαλιστική ποιμαντική, αναφέρεται στη σχέση των συζύγων ως μία ανταλλαγή, μεταφορά της ιδιοκτησίας: το σώμα του άνδρα κατέχεται από την γυναίκα και της γυναίκας από τον άνδρα. Η κοινωνική ιεραρχία με την ανωτερότητα του άνδρα μετατρέπεται σε πλήρη ισότητα μεταφοράς της ιδιοκτησίας του σώματος. Η ορολογία που χρησιμοποιεί είναι ορολογία χρέους: η οφειλομένη τιμή, η οφειλή. Τί ξενέρωτο!, θα αναφωνήσουν οι συγκαιρινοί «ενεργειακοί» των σχέσεων. Κάνουν λάθος! Η μεταφορά της ιδιοκτησίας των σωμάτων συμβαίνει, γιατί ήδη ο Ιωάννης Χρυσόστομος προϋποθέτει το σώμα ως πηγή ηδονής και επιθυμίας. Μεταφορά και ανταλλαγή των (σωματικών) επιθυμιών, για να περιορισθούν αυτές σε έναν δεσμό μονογαμίας, άρα για να ορθοτομηθούν σε μία ασκητική προοπτική, που δεν είναι άλλη από αυτή του γάμου.

Με αφορμή: M. Foucault, Les aveux de la chair, Gallimard, 2018.  

Acerra

Μερικά χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Νάπολη, βρίσκεται η Ατσέρα, μια μικρή πόλη 40.000 κατοίκων τότε, ένα από αυτά τα μέρη που προσπερνάς με το αμάξι και λίγη ώρα μετά έχεις ξεχάσει την ύπαρξη τους. Τον χειμώνα εκείνο, ένας απελπισμένος ντόπιος πατέρας που έβλεπε πως τα λεφτά του δεν έφταναν για να μεταφερθεί ο άρρωστος γιος του στη Γαλλία, για να υποβληθεί σε επέμβαση, ζήτησε τη βοήθεια του Πιέτρο Πουζόνε, ενός 21χρονου ποδοσφαιριστή που είχε καταγωγή από την Ατσέρα και εκείνη την εποχή έπαιζε στη Νάπολι. Ο Πουζόνε συζήτησε το θέμα με τους συμπαίκτες του και ζήτησε από τη διοίκηση άδεια για να διεξαχθεί στην Ατσέρα ένα φιλικό, με αντίπαλο την τοπική ερασιτεχνική ομάδα, τα έσοδα του οποίου θα ενίσχυαν την οικογένεια του μικρού παιδιού.

Σύμφωνα με τον Πουζόνε ο πρόεδρος της ομάδας, Κοράντο Φερλαΐνο, είχε αρνητική στάση, φοβούμενος για τη σωματική ακεραιότητα των παικτών και ειδικότερα του Μαραντόνα, που λίγους μήνες πριν είχε γίνει η πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Ντιεγκίτο όμως είχε πάρει εξ αρχής τη δική του απόφαση: «Θα πάμε να παίξουμε». Και κάπως έτσι, χάρη στην επιμονή ενός πεισματάρη, ταλαντούχου Αργεντινού με φουντωτό μαλλί, η Ατσέρα απέκτησε μια όμορφη ιστορία για να διηγείται στις επόμενες γενιές.

Η Νάπολι κατέφθασε στο μικρό γηπεδάκι της πόλης ένα κρύο και μουντό απόγευμα και αντίκρισε αυτό ακριβώς που φοβόταν η διοίκηση της ομάδας εξ αρχής: ένα ερασιτεχνικό γήπεδο, χωμένο ανάμεσα σε παλιά, ερειπωμένα κτίρια, με αποδυτήρια που δεν είχαν ούτε τα στοιχειώδη, μια κεντρική, ετοιμόρροπη κερκίδα και έναν αγωνιστικό χώρο γεμάτο λακκούβες, χώμα και λασπουριά.

Οι παίκτες και των δυο ομάδων έκαναν προθέρμανση μπροστά σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, την ώρα που διάφοροι παρατρεχάμενοι περνούσαν από δίπλα, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν ότι ο τύπος με το 10 στη φανέλα που έκανε τσαλιμάκια στο πάρκινγκ του γηπέδου της πόλης τους ήταν πράγματι ο Μαραντόνα, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του πλανήτη εκείνη την εποχή.

Παρά την τραγική κατάσταση του αγωνιστικού χώρου, που χειροτέρευε όσο περνούσε η ώρα, ο αγώνας ξεκίνησε και τέλειωσε κανονικά. Το περιβραχιόνιο της Νάπολι μόνο για το συγκεκριμένο παιχνίδι φόρεσε ο ντόπιος Πουζόνε. Αδιαφορώντας για τα (πολλά) λεφτά που είχαν επενδυθεί πάνω του και για το ότι ήταν ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του Καμπιονάτο, ο Ντιεγκίτο αντιμετώπισε την όλη εκδήλωση σαν ένα ακόμα παιχνίδι, όπως αυτά που έπαιζε μικρός στους δρόμους και τις αλάνες του Μπουένος Άιρες.

Κυνήγησε χαμένες μπαλιές, έφτιαξε παιχνίδι, ντρίπλαρε, έκανε τάκλιν, πανηγύριζε τα γκολ του, έπεσε στις λάσπες και σε μια φάση στο δεύτερο ημίχρονο πέρασε όποιον έκανε το λάθος να βρεθεί μπροστά του, συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα, πριν σκοράρει σε άδεια εστία και αποθεωθεί από τον κόσμο, που επειδή δεν χωρούσε στις κερκίδες (υπολογίζεται πως περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι κατέκλυσαν κάθε γωνία του γηπέδου), στεκόταν όρθιος, δίπλα στις πλαϊνές γραμμές, με τις ομπρέλες στο χέρι.

Στο τέλος του αγώνα όλο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο και χειροκρότησε παρατεταμένα γι’αυτή τη μικρή αλλά τόσο ανέλπιστη (για τους κατοίκους μιας τόσο μικρής, αδιάφορης πόλης) παράσταση. Ο ίδιος αποχώρησε λασπωμένος από την κορυφή ως τα νύχια. Αυτή δεν ήταν η πρώτη αλλά ούτε και η τελευταία φορά στη ζωή του που λερώθηκε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, παίζοντας μπάλα. Αρκετά χρόνια μετά, στο ποδοσφαιρικό του αντίο, εκστόμισε τα ωραιότερα λόγια της καριέρας του: «Εγώ έκανα λάθος και το πλήρωσα. Η μπάλα όμως δεν λεκιάζεται».

Σε μια συνέντευξη του το 2015 ο Πουζόνε αποκάλυψε πως τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν από τα εισιτήρια και τις χορηγίες κάλυψαν και με το παραπάνω την επέμβαση του μικρού, που υγιής πλέον μπορεί να διηγείται στα δικά του παιδιά πως μια μέρα του χειμώνα του 1984, ο καλύτερος παίκτης του κόσμου ήρθε, για χάρη του, να παίξει μπάλα στις λάσπες.

Πηγή

Ο Κλήμης Αλεξανδρείας και οι φιλόσοφοι

αρχείο λήψης

Είναι γνωστό ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας δανειζόντουσαν συνεχώς από το φιλοσοφικό, εθνικό περιβάλλον της εποχής τους. Όχι όμως ακαδημαϊκά. Ο Φουκώ προσπαθεί στο νέο του βιβλίο να αναδείξει και να συσχετίσει τη σεξουαλικότητα με την αυτο- συνειδησία του χριστιανού ανθρώπου. Φαινομενικά, «από την πίσω πόρτα». Για παράδειγμα, για τις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των συζύγων έδινε συμβουλές και ο Πλούταρχος (Conjugalia praecepta), όπως και ο Κλήμης Αλεξανδρείας (Παιδαγωγός Β΄, κεφ. 10), με τη διαφορά ότι ο πρώτος δεν θα ασχοληθεί ειδικά και αναλυτικά με αυτές τις σχέσεις, προτιμώντας να δει τον γάμο ως μία γενική ενότητα, ενώ ο χριστιανός Κλήμης θα αναλύσει διεξοδικά αυτές τις σχέσεις- πάντα μέσα στα πλαίσια του σκοπού του γάμου που είναι η τεκνογονία. Ο Πλούταρχος τις αντιμετωπίζει ενταγμένες σε ένα ηθικό σύμπαν, ιδεοτυπικό και αφηρημένο, ενώ ο Κλήμης τις ανατέμνει σχολαστικά και επιδεικνύει έναν αξεπέραστο ρεαλισμό, που είναι ενταγμένος σε μία άλλη προοπτική.

Το πλαίσιο είναι…άθλιο

grafeio-ergazomenoi

Εντάξει, κάθε έρευνα είναι σχετική και πάντα υποκειμενική. Και συνήθως, η μισή αλήθεια. Όμως, έχω την εντύπωση ότι δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια:

Η αναξιοκρατία σε συνδυασμό με τη διαφθορά είναι ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος που οι νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν την Ελλάδα και ακολουθεί με διαφορά η οικονομική κρίση, που είναι η δεύτερη αιτία για το Brain Drain, τον όρο που αποδίδει την εξαγωγή «εγκεφάλων» με λαμπρές πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές, που αναζητούν καλύτερες προοπτικές εργασίας, έρευνας και ζωής στο εξωτερικό.

Οι δύο πρώτοι παράγοντες συγκέντρωσαν το 44% και η κρίση το 36%. Έχει ενδιαφέρον ότι το 29% έδωσε έμφαση στις προοπτικές εξέλιξης και το 27% στις καλύτερες συνθήκες εργασίας που υπάρχουν στις χώρες υποδοχής, ενώ μόλις ένας στους τέσσερις γοητεύτηκε από τις υψηλότερες αποδοχές και το 16% βρήκε την προσωπική του λύση στην ανεργία.

Πηγή

Το μεγάλο διακύβευμα που πάντα θα το χάνουν οι «πατριωτικές» και, εν γένει, αντιμνημονιακές δυνάμεις, είναι ότι δεν μπορείς σε αυτό τον τόπο στοιχειωδώς να δουλέψεις και να ζήσεις. Δεν είναι οι φόροι και ο ΕΝΦΙΑ, ίσως ούτε και η ανεργία (με δεδομένα τα άτυπα δίκτυα της κοινωνίας), είναι ότι το πλαίσιο είναι άθλιο. Αυτό το πλαίσιο δεν θέλουν να το αλλάξουν οι μνημονιακοί, φιλο- Ευρωπαίοι γιατί κάνουν ούτως ή άλλως τη δουλειά τους, αυτό το πλαίσιο κάνουν ότι δεν το βλέπουν οι αντίπαλοι τους, χαμένοι στους «πατριωτικούς» λαβυρίνθους και στις κοινότητες της Τουρκοκρατίας ή τον Πούτιν. Και έτσι η ζωή συνεχίζεται. Και έτσι θα συνεχίζεται. No problema, αφού.

Παραγωγικές πολώσεις

αγγελοπουλος

Δυο μέρες μετά την συμφωνία των Πρεσπών , διασαφηνίστηκε, μέσω Γερμανίας η αρχιτεκτονική της συνέχειας :

Ο Μητσοτάκης έχει υποσχεθεί στους «θεσμούς» ότι δεν θα θέσει σε κίνδυνο την διαδικασία της επικύρωσης. Ταυτόχρονα , ο Τσίπρας, με συναισθηματική ελαφρότητα παίκτη του “Power of Love” , αρνήθηκε να υπερασπιστεί την χρησιμότητα του δημοψηφίσματος του.

Είναι φανερό από όλες τις αναλύσεις ότι η συμφωνία αποτελεί την καλύτερη δυνατή , αν αυτή ενταχθεί σε ένα σενάριο θετικών εξελίξεων και προοπτικών. Η έκδοση των «Μαρινακικών» Νέων της Δευτέρας 18/6 με το πλήθος των επαινετικών σχολίων για την ουσία της συμφωνίας, είναι συλλεκτική από αυτή την άποψη.

Η συμφωνία που μονομερώς , χωρίς προ-συνεννόηση, επέτυχαν οι Τσίπρας Κοτζιάς έχει περισσότερες πιθανότητες εφαρμογής , υπό την προϋπόθεση πως η ΝΔ την αρνείται στο πλαίσιο της συνέντευξης Μητσοτάκη.

Ο Τσίπρας μετά τις αυταπάτες, διστάζει να υπερασπιστεί το δημοψήφισμα και πολτοποιεί τις τελευταίες σταθερές μιας υποτιθέμενης λογικής και ηθικής συνέπειας της πολιτικής. Αν αυτό συνδυαστεί με τα τεκμήρια που προσφέρουν οι Μηλιός ,Βαρουφάκης για το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του 2014 το οποίο δεν ήταν παρά ένα Μακιαβελικό τέχνασμα , τότε μπορούμε να φανταστούμε τις τεράστιες δυνατότητες ευελιξίας και συμπεριφορών χαμηλού  ιξώδους που θα παραδοθούν ως ηθική παρακαταθήκη στον Μητσοτάκη.

Ο Μητσοτάκης μέσω της μετατόπισης στο Αβερωφικό ρεπερτόριο προσφέρει μια μοναδική πολυτέλεια στον Τσίπρα και τη συμφωνία. Απομακρύνει στο ορατό μέλλον την δημιουργία αυτόνομου «Μακεδονικού» κόμματος στα δεξιά της ΝΔ. Μόνο αν αναζητούμε την Θεσσαλονίκη  ως άσμα του Μητροπάνου ή ως «ερωτική πόλη» του Φεστιβάλ και της Helexpo, δεν θα αντιληφθούμε πως χωρίς την δεξιά στροφή του Μητσοτάκη, η εμφάνιση ενός «Μακεδονικού» κόμματος με πόρους, μηχανισμούς και δυνατότητα καταγραφής «πολιτικού σεισμού» είναι σχεδόν βέβαιη.

Με την έννοια αυτή ο Μητσοτάκης «ενισχύει» την συμφωνία των Πρεσπών καθώς ενσωματώνει τις φυγόκεντρες δυνάμεις. Λειτουργεί ιστορικά όπως ο Τσίπρας με το «Αντιμνημόνιο» : απορροφά τους κραδασμούς αναπτύσσονται ενδογενώς, αυτόνομα και διαμορφώνει ένα σταθερό πλαίσιο διαχείρισης της διαφωνίας. Ο Μητσοτάκης ενισχύει τη συμφωνία δευτερογενώς.

Όσοι ζουν στην «Ευρωπαϊκή» Φαντασίωση ονειρεύονται συναινέσεις. Μάλλον δεν διαβάζουν ή δεν ζουν την Ελληνική Ιστορία. Το «Ελληνικό Υπόδειγμα» έχει πλήθος επιτυχιών σε συνθήκες οξύτατης πόλωσης, διαίρεσης αντιμαχίας.

Πηγή

It can happen here!

‘National Socialist,’ circa 1935; photograph by August Sander from his <i>People of the Twentieth Century</i>. A new collection of his portraits, <i>August Sander: Persecuted/Persecutors</i>, will be published by Steidl this fall.

Mayer suggests that even when tyrannical governments do horrific things, outsiders tend to exaggerate their effects on the actual experiences of most citizens, who focus on their own lives and “the sights which meet them in their daily rounds.” Nazism made things better for the people Mayer interviewed, not (as many think) because it restored some lost national pride but because it improved daily life. Germans had jobs and better housing. They were able to vacation in Norway or Spain through the “Strength Through Joy” program. Fewer people were hungry or cold, and the sick were more likely to receive treatment. The blessings of the New Order, as it was called, seemed to be enjoyed by “everybody.”

[πηγή]