scruton-roger

Τίτλος πρωτοτύπου: Roger Scruton, Fools, Frauds and Firebrands: Thinkers of the New Left. Είναι η γνωστή ιστορία των σύγχρονων αντι-κομμουνιστών, οι οποίοι τελικά ρίχνουν νερό στον μύλο των ίδιων των αριστερών. Τι εννοώ;

Ο συγγραφέας έχει περιλάβει διάφορους διανοούμενους της «αριστεράς»: Χόμπσμπάουμ, Άντερσον, Ντουόρκιν, Ρόρτυ, Φουκώ, Ντελέζ, Ζίζεκ, Λακάν κα, καταγγέλλοντας είτε την ασάφεια και θολούρα των απόψεων τους-δείγμα μίας σκόπιμης ιδιολέκτου (New Speak), είτε την στήριξη που αυτοί προσέφεραν στα κομμουνιστικά εγκλήματα (Στάλιν, Πολ Ποτ, Κούβα), είτε την απουσία σοβαρής εναλλακτικής πρότασης. Δεν γνωρίζω εάν σε κάποιο άλλο έργο του ο συγγραφέας έχει ένα συγκεκριμένο, δικό του πολιτικό σχέδιο ή όραμα, που να καταθέτει. Επίσης, γνωρίζω ότι άλλο πράγμα η «θολούρα» των κειμένων του Μπαντιού και άλλο πράγμα να απαξιώνεις κάτι νοητικό ή φιλοσοφικό- όσο θολό και βελτσικό μπορεί αυτό να είναι- με την επίκληση των κομμουνιστικών εγκλημάτων. Προφανώς στα Γκούλαγκ δεν τους διάβαζαν Μπαντιού!

Είναι γνωστό ότι ακόμα και ο παππούλης Μαρξ δανείστηκε από τον Έγελο και την γερμανική φιλοσοφική σκέψη, δεν το μαθαίνουμε τώρα. Και, πέρα απ’ αυτό, η ανοικειότητα του συγγραφέα με τη μεταμοντέρνα, «αριστερή σκέψη», δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει πολεμική: για παράδειγμα, ο Λακάν ήταν νάρκισσος, ερμητικός, ακαταλαβίστικος, ό,τι θες, όμως ο μεταμοντέρνος «εγελιανισμός» του (μέσω Κοζεβ) δεν είναι μία αρλούμπα και καθαρίσαμε. Σημαίνει την εμφάνιση ενός «αποφατισμού» στο μεταμοντέρνο, που μπορεί να οδηγήσει και σε «μυστικά= αποφατικά» μονοπάτια στοχασμού και εμπειρίας. Τί να κάνουμε; Έτσι, σκέφτονται σήμερα οι άνθρωποι. Επιλέγουν να προσεγγίζουν τις Μπεγκίνες και την Τερέζα της Άβιλα μέσω του υποκειμένου που δεν είναι υποκείμενο, και ονοματίζει, του Λακάν.

Εκεί που απογυμνώνεται ο συγγραφέας είναι όταν επιλέγει ν’ αναμετρηθεί με την πιο προσγειωμένη και κατανοητή παράδοση του βρετανικού σοσιαλισμού. Εκεί δεν τον βοηθάνε ούτε οι συμπάθειες των στοχαστών με τον Στάλιν ούτε τα ακαταλαβίστικα. Και καταλήγει: «Διότι, ας το παραδεχθούμε, ο καταναλωτισμός κάθε άλλο παρά εχθρός της δημοκρατίας είναι. Μάλλον είναι η οικονομική της έκφραση. Προκύπτει αναπόφευκτα από την οικονομία της αγοράς, καθώς είναι η ψυχολογική συνέπεια του γεγονότος ότι τα αγαθά δεν υπάρχουν μόνο για χρήση αλλά και για ανταλλαγή. Η παραγωγή αγαθών για πώληση είναι η αληθινή συνθήκη των χειραφετημένων εργατών, που μπορούν να μετατρέπουν την εργασία τους σε χρήματα, και άρα σε αγαθά άλλα από αυτά που παράγουν. Χωρίς αυτή τη δυνατότητα παραμένουν είτε εξαρτημένοι από την εργασία άλλων, είτε δεμένοι σε μορφές παραγωγής που περιορίζουν ριζικά τη δύναμή τους. Η ίδια η αγορά είναι μια έκφραση της ελεύθερης επιλογής τους- της όποιας επιλογής μπορούν να έχουν οι συγκεκριμένες συνθήκες» (σ. 242)

Τώρα καταλαβαινόμαστε! Δεν ξέρω αν ένας παραδοσιακός, συντηρητικός θα επιχειρηματολογούσε ποτέ τόσο μαρξιστικά. Πάντως φαίνονται οι απόψεις του συγγραφέα. Η κριτική του δείχνει και την διανοητική ένδεια της αντι- κριτικής του στον «αριστερό» μεταμοντερνισμό. Και συμβάλλει και αυτός, με τέτοια επιχειρήματα, στη διαιώνιση της πραγματικής «δικτατορίας» αυτών των Νέων Αριστερών!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s