Τα μαύρα τετράδια

ebccb988181a30126b9fc8bf33659e49-296x300

Οἱ στοχασμοὶ προχωροῦν μὲ μοναδικὲς ἐκλάμψεις. Διαταράσσουν τὶς βεβαιότητες, ἀνατρέπουν τὰ προφανῆ, δοκιμάζουν τὶς εὐκαιρίες τῆς ἱστορικῆς στιγμῆς, θέλουν νὰ τὶς ἐκμεταλλευτοῦν ὅσο ἀντέχουν, ὥσπου νὰ ἀποδειχθοῦν ἀλυσιτελεῖς. Εἶναι τάχα ἡ Γερμανία σὲ θέση νὰ πρωτοστατήσει στὸ νέο «ἄνοιγμα», στὴν κίνηση τῆς Δύσης πρὸς μιὰ νέα ἐποχή; Ὄχι. Ἡ κριτικὴ κατὰ τῆς ναζιστικῆς ἀνθρωπολογίας εἶναι ἀμείλικτη. Ἀπορρίπτονται ὅλες οἱ βιολογικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ἀξίες της: τὸ αἷμα, ἡ φυλή, ἡ ἐθνικὴ ταυτότητα, ὁ ἐθνικισμός, ἡ ἴδια ἡ γερμανικότητα, τὸ πεπρωμένο της, ἡ ἐργασία, ὁ ψυχικὸς ζῆλος, ὅλα ὅσα μάθαμε νὰ βλέπουμε στὶς μεταπολεμικὲς ταινίες γύρω ἀπὸ τὸν Β΄ΠΠ. Ὁ Ἐθνοσοσιαλισμὸς μὲ τὴν «ὀργάνωση τοῦ γιγαντισμοῦ» δὲν εἶναι παρὰ μιὰ μεταμόρφωση τῆς χριστιανικῆς σωτηριολογίας ἀπ’ ὅπου, διὰ μέσου τῆς ἐκκοσμικεύσεώς της ἀπὸ τὸν Ἕγελο, ἀπέρρευσαν ὅλες οἱ ἐγκόσμιες ἰδεολογίες. Γιὰ τὸν Χάιντεγκερ, μαρξισμοί, ναζισμοί, φιλελευθερισμοὶ δὲν ἔχουν οὐσιαστικὴ διαφορὰ μεταξύ τους. Εἶναι ἀπότοκοι τοῦ Χριστιανισμοῦ ποὺ κυριαρχεῖ σὲ πλανητικὴ κλίμακα, μεταλλαγμένος σὲ ὀρθολογικὴ τεχνοκρατία. Μιὰ βόλτα ὥς τὴ Σιγκαπούρη πείθει, ἂν βλέπει κανείς.

Πηγή

Advertisements

Γενάρης, τότε στην Αίγυπτο

images

Deux ans et demi après cette « révolution de janvier », comme l’appellent aujourd’hui les Égyptiens — sans même mentionner le jour de son commencement (le 25) ni l’année (2011) —, sur cette place devenue le lieu incontournable de l’expression populaire, un nombre plus élevé d’Égyptiens exigeait le départ du président démocratiquement élu en juin 2012, M. Mohamed Morsi, membre de l’organisation des Frères musulmans. À l’issue d’un coup d’État désiré par une partie de la population, l’armée reprenait le pouvoir le 3 juillet 2013.

Πηγή

Μακάριο το μουγκό παιδί που πίνει δίπλα σου

1468501_imerologio_lifo

Ο τύπος που θέλει να σε πάρει απόμερα και να σε σφάξει, σού ψιθυρίζει γλυκόλογα. Αλλά ο άνθρωπος που σ’ αγαπάει, τραυλίζει και δεν ξέρει τι να πει.   Ποιόν θα πιστέψεις;   Από μικρός κουμπωνόμουν με τους εξπέρ της γλώσσας — τους συζητητάς με τις πνευματώδεις ντρίπλες, τους ρήτορες με τις θεατρικές χειρονομίες. Τα μεγάλα λόγια με τρόμαζαν — ακριβώς γιατί τα έβλεπα να ματαιώνονται σε πέντε ή δέκα― να πέ­φτουν σαν ψοφίμια απ’ το στόμα τους. Έχω συμφάγει με ρή­τορες που γέμισαν το δωμάτιο πτώματα· με ατακαδόρους που το σώμα τους ίδρωνε βλακεία. Μακάριο το μουγκό παιδί που πίνει δίπλα σου.   Έμαθα να εμπιστεύομαι τα μάτια, τα χέρια, τον ήχο της φωνής.  Συνεργούσης της θεωρίας του χάους, του τέλους των ιδεολογιών, της αναδιανο­μής του κόσμου, της μεταμοντέρνας σύγχυσης —και προπάντων του τέλους μιας αγάπης— ήταν σαν να βρέθηκα ξαφνικά στην ψύχρα των πάντων και να μην είχε κανένα νόημα ποιο δρόμο θα πάρω, τι γνώμη θα πω, κυρίως τι θα μου πούν. Ας κάτσει δίπλα μου ένα καλό παιδί που δεν παρλάρει υπερβολικά. Κι ας έχει ομιλητικά μάτια. Δεν έχει τόση σημασία τι σου λένε, αλλά ποιος στο λέει.   Βέβαια, εκφράζω γνώμες διαρκώς — και μάλιστα κραυγα­λέες. Είναι γιατί κατά βάθος καμία γνώμη δεν με καίει ιδιαίτερα. Επίσης, έτσι βγάζω το μισθό μου.   Αυτή η ενδόμυχη ακηδία μ’ έκανε να πιαστώ από τις πράξεις όπως πιάνεσαι απ το τραπέζι την ώρα του σεισμού. Άφησα την φάτσα του άλλου να μου πει όσα η γλώσσα κουκουλώνει με τα παιχνίδια της. Γιατί «πιστεύω» ακράδαντα εκείνη την αποστροφή του Βιτγκενστάιν στο Περί της βεβαιότητας, ότι «… Είναι η πράξη μας που βρίσκεται στον πυθμένα του γλωσσικού παιγνίου».   Κάποτε τα πράγματα ήταν πιο απλά, οι πίστεις πιο μονο­κόμματες. Τώρα ο άνθρωπος αισθάνεται έρμαιο της τύχης, όσο ποτέ άλλοτε. Η βιολογία, η αστρονομία, η φυσική — σημαίνουν από κοινού το τέλος των βεβαιοτήτων. Στεκόμαστε ανήξεροι στο σταυροδρόμι των μεγαλύτερων αντιφάσεων — ταπί και χαωμένοι. Η Αγορά παίζει στα ζάρια τη ζωή μας και γελά.   Κι αν πούμε τη γνώμη μας, δεν ξέρεις τι έγινε!

Πηγή: www.lifo.gr

Αυτοί που δεν γύρισαν

mv5bzmmyntbmmzetmmmwmc00n2riltkxogutmdvjodrhzjrhmda2xkeyxkfqcgdeqxvymzgwnja5ode@._v1_-960x634

Αρκετά ενδιαφέρον το παρακάτω άρθρο. Θα ήταν και περισσότερο ενδιαφέρον, εάν ακουμπούσε και τα υπαρκτά ζητήματα συνεργασίας (ορισμένων) Σλαβόφωνων Μακεδόνων με τις Βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής στην περίοδο 41-44:

«Αυτοί που δε γύρισαν. Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου»

Tούμπα και εξωτερική πολιτική

kati_san_toumpa_video_2

Τούμπα= Ένδοξο γήπεδο Θεσσαλονίκης. Με αφορμή ανάρτηση διαδικτυακού φίλου ότι δεν πρέπει κανείς να κάνει την εξωτερική πολιτική ντέρμπι της Τούμπας. Συμφωνώ απόλυτα. Και θα συμφωνούσα ακόμα περισσότερο, εάν αυτοί που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική ήταν κατ’ ελάχιστο αξιόπιστοι. Δυστυχώς, δεν είναι. Από εκεί και πέρα: δι’ εσόπτρου και εν αινίγματι. Κανείς δεν ξέρει τους σχεδιασμούς των δυνάμεων που επέβαλαν τις Πρέσπες. Κανείς δεν ξέρει αν αυτοί οι σχεδιασμοί θα είναι επ’ ωφελεία ή επί ζημία. Στο τελικό τους αποτέλεσμα. Επί της αρχής, μόνο δύο παρατηρήσεις: 1. δεν έχουν επιδείξει οι κήνσορες και θεράποντες την ίδια «πρεμούρα» όταν απέναντι τους έχουν τους Τούρκους- διότι μέγας ο φόβος και…πάμε να την κάνουμε, 2. να μας πουν πότε η Ελλάδα είχε εξωτερική πολιτική ανεξάρτητη από τους σχεδιασμούς επί χάρτου των συμμάχων της, διότι θυμίζω ότι επί Τίτο, τακτικού φίλου των δυτικών στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, ενώ σοβούσε η Σκοπιανή Μακεδονία, οι ελληνικές κυβερνήσεις- σύμμαχοι των δυτικών προστατών έκαναν ό,τι και οι αριστεροί κάποια χρόνια πριν: μούγγα στη στρούγκα!

Η ωραιότητα

mirror-flameofcuriosity

Ἔχει σημασία νά διακρίνη κανείς μέ σαφήνεια μεταξύ τῆς ὡραιότητας καί τῆς ὀμορφιᾶς. Τό ὄμορφο εἶναι μία ψεύτικη ὡραιότητα, μία ἀπατηλή ὡραιότητα, μία ὡραιότητα πού ἀνήκει στόν φαινομενικό κόσμο, ἐνῶ ἡ ἀληθινή ὡραιότητα περιέχει μίαν ἀρχή noumenal. Ἀλλά ἡ ὡραιότητα ἔχει τή δική της διαλεκτική, καί ὁ Ντοστογιέβσκι μιλάει γι’ αὐτή μ’ ἔξαρση. Πίστευε ὅτι ἡ ὡραιότητα θά σώση τόν κόσμο. Ἀλλά λέει: «Ἡ ὡραιότητα εἶναι ἕνα πράγμα ὄχι μόνο τρομερό, ἀλλά καί μυστηριῶδες. Εἶναι ὁ διάβολος πού παλεύει μέ τό Θεό, καί ἡ ἀνθρώπινη καρδιά εἶναι τό πεδίο τῆς μάχης». Πῶς νά ἑρμηνεύση κανείς αὐτά τά λόγια; Δέ θά μποροῦσε νά πῆ ὅτι ἡ ὡραιότητα σημειώνει μία διακοπή τοῦ ἀγώνα καί μία μύηση στόν θεῖο κόσμο ; Ἀλλά ἡ ὡραιότητα δημιουργεῖται καί ἀνθίζει μέσα σ’ ἕνα σκοτεινιασμένο κόσμο, πού βρίσκεται σ’ ἕναν ἀγώνα παθιασμένο. Καί μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή μπορεῖ ὅμοια νά παρασυρθῆ ἡ ὡραιότητα σ’ ἕναν ἀγώνα μεταξύ ἀντιθέτων ἀρχῶν. Μία τραγωδία μπορεῖ νά ἐπιτρέπη τήν πιό μεγάλην ὡραιότητα, καί ὁ Ντοστογιέβσκι, αὐτός ὁ ἴδιος, εἶναι ἕνας τραγικός συγγραφέας. Μία ἁρμονική ζωή δέν μᾶς παρουσιάζει μία τραγωδία, ἀλλά μία σύγκρουση μεταξύ ἀντιθέτων ἄρχων. Κατά τή θεωρία τῆς ἀριστοτελικῆς κάθαρσης, ἀπό τήν τραγωδία γευόμαστε τήν πείρα τῆς ὡραιότητας. Ἡ τραγική ὡραιότητα εἶναι ἡ πιό βαθειά ἀπ’ ὅλες τίς μορφές ὡραιότητας, ἀκτινοβολεῖ μ’ ἕνα θεῖο φῶς.

Πηγή

Γιατί πρέπει να είναι δυσαρεστημένοι όσοι υποστηρίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών

Είναι αληθές ότι η Αθήνα διαθέτει τη δυνατότητα με άσκηση βέτο να εμποδίσει την πορεία ένταξης των Σκοπίων στην ΕΕ. Αυτό, ωστόσο, είναι μακρινή προοπτική και ως εκ τούτου δύσκολα τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια μπορεί να λειτουργήσει ως αποτελεσματικός μοχλός πίεσης. Με άλλα λόγια, με την κύρωση, η Ελλάδα έδεσε τα χέρια της όσον αφορά τη δυνατότητα να επιτύχει μία καλύτερη συμφωνία.

Θεμελιώδης διάταξη της Συμφωνίας των Πρεσπών (άρθρο 1.12) είναι το γειτονικό κράτος να ονομαστεί για κάθε χρήση και σε όλες τις περιπτώσεις Βόρεια Μακεδονία. Ως εξ αυτού, στο τροποποιημένο Σύνταγμα δεν θα έπρεπε να υπάρχει ο όρος «Μακεδονία», «μακεδονικό κράτος» και οτιδήποτε σχετικό. Κι όμως υπάρχουν τέτοιες αναφορές, γεγονός που συνιστά ευθεία παραβίαση της Συμφωνίας.

Πρώτον, στο άρθρο 36 του τροποποιημένου Συντάγματος υπάρχει αναφορά σε «Μακεδονία». Η δικαιολογία που πρόβαλε προφορικά ο Ζάεφ είναι ότι πρόκειται για ιστορική αναφορά. Φρόντισε, όμως, στη ρηματική διακοίνωση να μην αναφέρει τη δικαιολογία αυτή, ώστε να εγγράψει υποθήκη, την οποία ενδεχομένως μία επόμενη κυβέρνηση να μπορεί να την επικαλεσθεί.

Η Συμφωνία, ωστόσο, δεν προβλέπει εξαιρέσεις για ιστορικές ή άλλες αναφορές. Γιατί, λοιπόν, η κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχθηκε αυτή την ξεκάθαρη παραβίαση; Κι αν η κυβέρνηση Τσίπρα την αποδέχθηκε, γιατί δεν διαμαρτύρονται οι υποστηρικτές της Συμφωνίας; Τουλάχιστον όσοι δεν είναι χειροκροτητές, αλλά πολίτες, οι οποίοι μέτρησαν και αξιολόγησαν θετικά τις «Πρέσπες» ως διεθνή συμφωνία.

Δεύτερον, η κυβέρνηση Τσίπρα σκίζει τα ιμάτιά της ότι με τη Συμφωνία δεν αναγνώρισε «μακεδονική» εθνότητα κι ότι ο όρος «Μακεδόνες» αφορά την ιθαγένεια. Γιατί τότε στο τροποποιημένο Σύνταγμα υπάρχουν αναφορές σε «μακεδονικό λαό» και η φράση «μακεδονικοί εθνικοί απελευθερωτικοί πόλεμοι»;

Τρίτον, η Συμφωνία των Πρεσπών προβλέπει ρητά ότι τα Σκόπια θα τροποποιήσουν το Προοίμιο του Συντάγματος και τα άρθρα 3 και 49. Τροποποίησαν, άραγε, το Προοίμιο; Όλα δείχνουν πως όχι. Εάν επιβεβαιωθεί και επισήμως αυτό πρακτικά σημαίνει ότι στο νέο τροποποιημένο Σύνταγμα θα αναφέρεται ακόμα πέντε φορές το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και δύο φορές το όνομα «Μακεδονία».

Πηγή

Προ-εθνικά Βαλκάνια

economist

A second observation pertains to the use of ethnonyms to denote not only ethnic and religious groups, but also social, status and vocational groups. The terms “Greek” or “Romaean” could also refer to traders or city-dwellers, while Slav-speaking peasants were called “Bulgarians” or “Serbs”. Pandeli Kisimov wrote in his memoirs related to the first half of the 19th century: “A citizen was, even if he did not know any Greek, a Greek; the name Greek indicated a city-dweller as for his lifestyle and his outfit; a Bulgarian could be the villager.” However, in such cases the term “Greek” was never disconnected from the notion of “Ottoman Orthodox Christian”, since only an Orthodox Christian in or originating from the Ottoman Empire could be a “Greek” in the sense of a trader or a city-dweller. Muslim, Jewish, Armenian, and Catholic traders and city-dwellers were never called “Greeks”. “Vlah” ― the name of a Balkan population speaking an East Romance language ― could refer to an ethnic Vlach, but also to a person of whatever ethnic origin, practicing transhumance or semi-nomadic cattle breeding. Not only ethnic Albanians, but all armed men (soldiers, guardians, bodyguards) could be called “Arnauts” (Albanians).  This means that peasants migrating to the city and changing their profession, social situation and status apparently also changed their ethnic identity. Many Bulgarians moving to the cities became “Greeks”, spoke Greek and called themselves “Greeks”. This transformation indicates how unimportant ethnic affiliation actually was. Since it did not represent a violation of the principal commitment, which was felt to be due to the religious and not to the ethnic community, it could happen without any qualms of conscience.
All this, to be sure, does not mean that people were unaware of their ethnic identity. Petko Slavejkov writes that the Bulgarians in Plovdiv “did not want to become Greeks, they want to be Romaeans” (не тъсят да са гърци, но искат да са римляни). (Slaveykov 1851)

Πηγή

Nα δίνεις προσοχή

david_foster_wallace

David Foster Wallace announces in the first sentence of the paragraph quoted in Jonathan Raban’s review of The Pale King [NYR, May 12] that his subject is the ability to pay attention. Paying attention is the basic method of meditation and of Gestalt therapy, disciplines in which one does little but pay attention. The process can be increasingly difficult and boring, until, they say, it isn’t.

Wallace isn’t talking about service; he says nothing about “ennobling toil” (what is ennobling about watching televised golf?) or any other kind of toil. Nothing about salvation. The only goal implied is the attainment of ecstatic bliss. En route, supposedly, one realizes one’s responsibility for one’s own boredom.

Paying attention is an ability, as Wallace recognizes, that requires high discipline to acquire. It isn’t undertaken in the hope of earning merit by self-abasement, but of learning something that is said to be useful in any case and possibly transcendent. Whether it enables levitation may be beyond the bounds of proof.

Πηγη

Μακεδονικά

skopje-thumb-large--2-thumb-large

Το ελληνικό κράτος ουδέποτε επιχείρησε να μονοπωλήσει το σύνολο της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, με όποιον τρόπο και εάν αυτή οριζόταν στις διεθνείς προσλήψεις. Πάντοτε αποδέχθηκε ότι τμήματα της γεωγραφικής Μακεδονίας ανήκαν και σε γειτονικές χώρες. Επιδίωξε όμως να μην επιτρέψει σε άλλο κράτος ή λαό να μονοπωλήσει το σύνολο της περιοχής. Αυτή υπήρξε σταθερή πολιτική της Ελλάδας επί 150 χρόνια.

Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα δυστυχώς εγκαταλείπει αυτή την πολιτική. Η αλλαγή του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (σε «Βόρεια Μακεδονία») πρακτικά αναιρείται από το γεγονός ότι, με τη Συμφωνία, ο λαός της γειτονικής χώρας θα αποκαλείται «μακεδονικός» (και όχι «βορειομακεδονικός»). Αυτό άλλωστε προβλέπει και το αναθεωρημένο της Σύνταγμα και η ρηματική διακοίνωση της ΠΓΔΜ περί συμμόρφωσης με τις υποχρεώσεις της. Η εξαιρετικά ατυχής επιλογή του όρου «nationality» της γειτονικής χώρας συνοδεύεται από τον ορισμό της ως «μακεδονική/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Πέραν όμως αυτού, το άρθρο 7 της Συμφωνίας ορίζει ότι με τους όρους «Μακεδονία» και «μακεδονικός» θα περιγράφονται, ως προς την ΠΓΔΜ, «η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά». Σίγουρα, αυτό δεν είναι ορισμός ιθαγένειας. Είναι ορισμός ταυτότητας.

Με τη συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα αναγνωρίζει στο άρθρο 1.3 «μακεδονική γλώσσα», και μάλιστα με τη ρητή και ανακριβή αναφορά ότι ως τέτοια είχε αναγνωριστεί από το 1977. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα:

Πρώτον, έτσι η Ελλάδα παίρνει θέση σε μια ταυτοτική διαμάχη μεταξύ γειτονικών της κρατών (Βουλγαρίας και ΠΓΔΜ): χωρίς να έχει οποιοδήποτε συμφέρον για τούτο, προσβάλλει το βουλγαρικό εθνικό αίσθημα, κάτι που αποτελεί βασικό λάθος στις διεθνείς σχέσεις.

Δεύτερον, με την κύρωση της Συμφωνίας, η αναγνώριση τέτοιας γλώσσας (χωρίς προσδιορισμό) θα αποκτήσει ισχύ και στο εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Το άρθρο 1.8 της Συμφωνίας ορίζει: «Από τη θέση σε ισχύ της παρούσης Συμφωνίας […] τα Μέρη θα χρησιμοποιούν το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1.3 για όλες τις χρήσεις και για όλους τους σκοπούς erga omnes, ήτοι, εσωτερικά, σε όλες τις διμερείς σχέσεις τους και σε όλους τους περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς». Το erga omnes δεν αφορά μόνον την ΠΓΔΜ. Η Συμφωνία αναφέρεται στα «Μέρη». Επομένως, είναι erga omnes και για την Ελλάδα αυτή η ονομασία. Και είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα θα μπορεί να αποκαλεί τη γλώσσα αυτή διαφορετικά. Η κυβερνητική πλευρά «καθησυχάζει» τον ελληνικό λαό με ανακρίβειες.

Ετσι, με τη συμφωνία των Πρεσπών αλλάζει μεν το όνομα της ΠΓΔΜ, το οποίο λαμβάνει γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά δεν αποτρέπεται η μονοπώληση από αυτήν της ταυτότητας του συνόλου της γεωγραφικής περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής Μακεδονίας. Η Ελλάδα εγκαταλείπει μια βασική πολιτική 150 ετών. Είναι δε περίεργο το επιχείρημα ότι η διευθέτηση τούτη συνάδει με την πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων και ιδίως με τις αποφάσεις του 2008. Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις στο παρελθόν επιζήτησαν την αλλαγή του ονόματος του κράτους επειδή αυτό, κατά την παγκόσμια πρακτική, θα συμπαρέσυρε το όνομα του λαού του. Είναι αστείο να ισχυριζόμαστε μόνοι μας, ότι επί 28 χρόνια η Ελλάδα ζητούσε αλλαγή του κρατικού ονόματος της ΠΓΔΜ για να έχει το δικαίωμα να αποκαλεί τον λαό της «Μακεδόνες», σκέτο! Η συμφωνία των Πρεσπών κινδυνεύει να δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα ταυτότητας για τρία εκατομμύρια Ελληνες Μακεδόνες και να προκαλέσει έκρηξη εθνικισμού μέσα στη χώρα.

Στο βιβλίο μας για τη συμφωνία των Πρεσπών, λαμβάνουμε μια άποψη κριτική απέναντί της. Θεωρούμε ότι θα επιφέρει περίεργα και επάλληλα αδιέξοδα και ότι δεν θα καταφέρει να αποτελέσει τη βάση για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών και λαών. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι οι επόμενες ημέρες, καθώς θα βαίνουμε προς την κοινοβουλευτική συζήτηση για την κύρωσή της, θα είναι δύσκολες. Επίσης δύσκολο θα είναι το διάστημα μετά την πιθανότατη κύρωσή της και τη θέση της σε ισχύ, όταν θα αρχίσουν να διαφαίνονται και οι συνέπειές της. Είναι αναγκαίο όλες οι πλευρές να διατηρήσουν τη νηφαλιότητά τους και να αποφύγουν τις ακρότητες. Από εκεί και πέρα, ο ενεργός πολίτης πρέπει να γνωρίζει με ακρίβεια τη νέα κατάσταση που η πιθανή κύρωση της Συμφωνίας θα δημιουργήσει για τη χώρα.

Πηγή