Οι (δήθεν) Μπολσεβίκοι Συριζαίοι

Η «ανοησία» όντως αναδύεται από υποστηρικτές της τρέχουσας διαχείρισης , όχι όμως ως περαιτέρω εμβάθυνση κανενός μαρξισμού ή Γαλλικού μεταμοντερνισμού, αλλά ως καθαρή σοφιστεία με αστήρικτους ισχυρισμούς και λογικές ασυνέπειες (πηγή). Δηλαδή η «ανοησία» δεν είναι η ουσία μιας υποτιθέμενης αριστεράς αλλά μια τεχνική διατήρησης της εξουσίας ( εντός τριών εβδομάδων είδαμε τον Κουρουπλή με τον Αμβρόσιο και την Αυγή να διανέμει Λένιν) που για διασωθεί  κινείται  προς το κέντρο. Ο Α.Μεταξόπουλος ( του οποίου δυστυχώς ο βίος επικαθορίζει αρνητικά το έργο του) ως αριστερός «αντιμεταμοντέρνος» «Κονδυλιστής» ( δηλαδή εκτός της τοπολογίας του Γ.Π) έχει σημειώσει: «τα κόμματα όλου του φάσματος , πλην της σκληροπυρηνικής  δεξιάς και της άκρας επαναστατικής αριστεράς  διέπονται από την ιδεολογία πολυκαταστήματος» (Α.Μεταξόπουλος: Αυτοσυντήρηση-Πόλεμος-Πολιτική σ486)

Το εγχείρημα του ΓΠ φαίνεται τελικά να είναι αντίστροφο από αυτό που καταστατικά τοποθετεί. Στην ουσία ξεκινά από την δυσπραγία του Ελληνικής περίπτωσης για να την τεκμηριώσει εκ των υστέρων στον Μαρξισμό και τις παραφυάδες του. Σε αυτό ταυτίζεται απολύτως με τους «αριστερούς» συναδέλφους του οι οποίοι έχουν βρει το πρόβλημα της Ελληνικής περίπτωσης στον «νεοφιλελευθερισμό» ακόμα και στον Κ.Αρβανιτόπουλο.

Για την μεθοδολογική επάρκεια της «Εξουσιαστικής Αριστεράς» αξίζει να αναγερθεί η συμβολή του Π.Λέκκα ( Αφαίρεση και Εμπειρία) .Ο ΠΛ εξηγεί πως « όλες οι ιδεολογίες της νεωτερικότητας από την προοδευτική ως την πιο αντιδραστική ( όποιο περιεχόμενο και αν επιλέγουμε να δώσουμε στα επίθετα αυτά) συμπυκνώνουν στο εσωτερικό τους την αναδιάταξη του μίγματος αφαίρεσης και εμπειρίας υπέρ του πρώτου στοιχείου» σ12. Ακόμα διατυπώνει το ταξινομική σχήμα θέτοντας την πολιτική του σκεπτικισμού και την πολιτική της πίστης. « Η πρώτη απορρέει από την εμπειρία και την παράδοση, έχει επίγνωση των ορίων και δυνατοτήτων της πολιτικής δράσης , δεν βασίζεται σε κανένα γενικό ή αφηρημένο σχέδιο και δεν επιδιώκει την επίτευξη της τελειότητας -κοντολογίς πρόκειται για μια εμπειρική , ρεαλιστική περιορισμένων αξιώσεων και φιλοδοξιών αντίληψη της πολιτικής. Αντιθέτως η πολιτική της πίστης αποβλέπει στην πραγμάτωση γενικών αρχών αδιαφορώντας για τις άμεσες συνέπειες  με άλλα λόγια πρόκειται για μια αφηρημένη ιδεαλιστική  μεγάλων αξιώσεων και φιλοδοξιών πολιτικής. σ.18.

Ο ΓΠ αντιμετωπίζει μια διαχείριση του ρεαλιστικού επιλέγοντας να την κρίνει ως πολιτική των μεγάλων αξιώσεων γιατί έτσι προφανώς την αποδομεί πιο εύκολα.

Πηγή

Σίμων ο Μάγος (απόσπασμα)

Danilo_Kis_Serbian_Literature_Great_Men_Stamps.jpg

Kάποια στιγμή, εκνευρισμένος από το πείσμα του Πέτρου και τις επίμονες αναφορές στα θαύματά Του, ο Σίμων είπε:

Μπορώ κι εγώ να κάνω θαύματα σαν τον Ναζωραίο σας

Εύκολο να το λες, απάντησε ο Πέτρος με τρεμάμενη φωνή.

Aυτός έχει μάθει διάφορα κόλπα στα πανηγύρια της Αιγύπτου, είπε ένας από τους μαθητές του Πέτρου. Πρέπει να προσέχεις μην σε εξαπατήσει.

Και ο Ναζωραίος σας- πώς τόν είπαμε;- θα μπορούσε να έχει μάθει την αιγυπτιακή μαγεία, αποκρίθηκε ο Σίμων

Έχει κάνει θαύματα πάρα πολλές φορές, είπε ο Πέτρος

Θάψτε με έξι πήχες βαθιά στο χώμα, είπε ο Σίμων ύστερα από σύντομη σκέψη. Σε τρείς μέρες θα αναστηθώ όπως ο δικός σας ο…

Iησούς, είπε ο Πέτρος. Ξέρεις πολύ καλά πως Τον λένε.

Ναί, αυτός

Ένας από τους μαθητές έτρεξε στο διπλανό χωριό και επέστρεψε με μια ομάδα εργατών που έσκαβαν ένα πηγάδι στην κοιλάδα. Κουβαλούσαν στους ώμους τους τσάπες, φτυάρια και σφυριά. Τους ακολούθησε ολόκληρο το χωριό, όσοι μπορούσαν να περπατήσουν, μιας που το νέο, ότι είχε καταφτάσει ένας Αιγύπτιος μάγος που σύντομα θα έκανε κάποιο θαύμα, είχε διαδοθεί παντού.

Έξι πήχες βαθιά, επανέλαβε ο Σίμων

Οι εργάτες έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά και πολύ σύντομα, κάτω από την άμμο και τις πέτρες, φάνηκε το κοκκινόχωμα. Τα φτυάρια τίναζαν τον άργιλο μαζί με απομεινάρια ριζών, ενώ τα σκουλήκια, τεμαχισμένα από τις κοφτερές λεπίδες, συστρέφονταν στον ήλιο σαν σε δυνατή φωτιά.

Η Σοφία στεκόταν αμίλητη δίπλα στον λάκκο που βάθαινε, ενώ ο Σίμων- σαν ιδιοκτήτης που του σκάβουν πηγάδι ή ανοίγουν θεμέλια του καινούργιου του σπιτιού- έδινε εντολές στους εργάτες, υπολόγιζε τα βήματα το πλάτος και το μήκος, έριχνε το σκοινί του μέσα να μετρήσει το βάθος, έτριβε στα δάχτυλά του το χώμα και την άμμο.

Όταν ετοιμάστηκε και το φέρετρο- τέσσερις χοντροκομμένες σανίδες από αρωματικό ξύλο κέδρου στερεωμένες με ξύλινες σφήνες- η Σοφία έβγαλε το πέπλο της και το τύλιξε στον λαιμό του Σίμωνα.

Εκεί κάτω κάνει κρύο σαν σε πάτο πηγαδιού, είπε.

Ο Σίμων απομακρύνθηκε απότομα από κοντά της. έπιασε το φέρετρο και το κουνούσε σαν να ήθελε να ελέγξει την ανθεκτικότητα της κατασκευής του. Στη συνέχεια μπήκε σβέλτα μέσα και ξάπλωσε στον πάτο.

Οι εργάτες πλησίασαν και με δική του εντολή κάρφωσαν τις μεγάλες σφήνες με τα σκεπάρνια τους. Ο Πέτρος ψιθύρισε κάτι σε έναν από τους μαθητές του. Ο μαθητής πλησίασε, έλεγξε τις σφήνες και κούνησε το κεφάλι του.

Ο Πέτρος σήκωσε το χέρι του που έτρεμε ελαφρώς, οι εργάτες πέρασαν τα σκοινιά κάτω από το φέρετρο και το κατέβασαν προσεκτικά στον λάκκο. Η Σοφία στεκόταν ακίνητη λίγο πιο πέρα. Το χώμα άρχισε να σκεπάζει το φέρετρο. Ήταν ένας ήχος υπόκωφος, σαν από μεγάλο τύμπανο που απομακρύνεται. Σύντομα, στη θέση του λάκκου, δίπλα στην μεγάλη ελιά, σχηματίστηκε ένα υψωματάκι σαν αμμόλοφος.

Ο Πέτρος ανέβηκε πάνω του, ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και άρχισε να ψιθυρίζει μια προσευχή. με τα μάτια κλειστά και το κεφάλι γερμένο στο πλάι θύμιζε άνθρωπο που ακούει μακρινές φωνές.

Μέσα στη μέρα, ο άνεμος έσβησε τα χνάρια των σανδαλιών και των ξυπόλυτων ποδιών από την ασταθή άμμο.

Τρεις μέρες αργότερα, μια Παρασκευή ήταν, άνοιξαν τον τάφο. Είχε μαζευτεί πολύ περισσότερος κόσμος απ’ ό,τι κατά την ταφή, επειδή η είδηση για τον μάγο, τον φακίρη, τον θαυματοποιό, είχε διαδοθεί και στα πιο μακρινά χωριά. Η Σοφία, ο Πέτρος και οι μαθητές του, σαν κριτές που δικαιούνταν μια κάποια προτεραιότητα, στέκονταν δίπλα στον λάκκο.

Πρώτα τούς χτύπησε κατά πρόσωπο μια τρομερή δυσωδία, σαν να ερχόταν κατευθείαν από την κόλαση. Μετά, κάτω από το σκαμμένο χώμα, είδαν τις μαυριδερές, σαν να είχαν σκουριάσει, σανίδες του φέρετρου. Οι εργάτες έβγαλαν τις σφήνες και σήκωσαν το καπάκι. Το πρόσωπο του Σίμωνα του Μάγου έμοιαζε με απαίσια σαπισμένη μάζα λεπρού, ενώ στις κόγχες των ματιών του έβοσκαν σκουλήκια. Μόνο τα κιτρινισμένα δόντια του ήταν στην θέση τους- σφιχτά, σαν να είχε σπασμούς ή σαν να γελούσε.

Η Σοφία σκέπασε τα μάτια της με τα χέρια της κι έβγαλε μια δυνατή κραυγή. Ύστερα γύρισε απότομα προς τον Πέτρο και είπε με φωνή που τον έκανε να ανατριχιάσει:

Aυτό είναι μια επιπλέον απόδειξη της αλήθειας της διδασκαλίας του. Η ζωή του ανθρώπου είναι πτώση και κόλαση, όσο ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια των τυράννων. Καταραμένος να είναι ο μεγαλύτερος απ’ όλους τους τυράννους, ο Ελοχίμ.

Της έκαναν δρόμο να περάσει, και εκείνη διέσχισε το σιωπηλό πλήθος και κατευθύνθηκε προς την έρημο κλαίγοντας γοερά.

Το θνητό σαρκίο της επέστρεψε στον οίκο ανοχής, ενώ το πνεύμα της μετανάστευσε σε κάποια νέα Ψευδαίσθηση

Πηγή: Nτανίλο Κις, Η εγκυκλοπαίδεια των νεκρών, 31-34. 

Ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησε πολύ· ᾧ δὲ ὀλίγον ἀφίεται, ὀλίγον ἀγαπᾷ

7aff2d05-8d32-4f3b-bf29-559ac59e3879_570

Κανένας δν χει κπέσει πὸ τν γάπη τοῦ Θεοοτε καὶ ἡ πόρνηΓιατ «δν εναι κακὸ ἡ γυναίκαλλὰ ἡ πορνεία», γράφει ὁ Ὅσιος Πέτρος ΔαμασκηνόςΜπορομε καὶ πρέπει νὰ μισομε τν πορνείαλλὰ ὀφείλουμε νὰ ἀγαπομε τν πόρνη, ποὺ δν παύει νὰ εναι εκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅταν φέρνει τν πληγὴ καὶ τν δύνη τν πταισμάτων τηςΠοιός μπορεῖ νὰ μς βεβαιώσει τι ὁ ἄνθρωπος εναι ,τι εναι οἱ πράξεις τουἢ ὅτιεναι λεύθερος στς πράξεις του ἢ ἀγαπᾶ ατὸ πο πράττειὉ ἄνθρωπος δν εναι ατὸ ποὺ λέει ἢ πράττειλλὰ ὁ πόθος ἢ τὸ μυστικὸ τς καρδις τουατὸ ποὺ κλήθηκε νὰ εναι ἢ νὰ γίνειΚαὶ ατὴ ἡ κλήση δὲ νοεται ξω πὸ τὴ μετάνοιατὴ μόνη λευθερία καὶ ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπουΚάθε σκησή μας εναι ργασία μετάνοιας καὶ ὅλη ἡ ζωή μας εναι μιὰ ἀτέλευτη πράξη μετάνοιαςἩ πόρνη γίνεται τύπος τν πιστν, ποὺ τόσο παγιδεύονται στν πειρασμὸ τς ατοδικαιώσεωςγιατ δίνει ατὸ ποὺ εναιτὸ εναι της γυμνὸ γιὰ νὰ τὸ ἐνδύσει καὶ πάλι ἡ χάρη

Πηγή

Η τέχνη δεν θαυμάζεται μόνο, αλλά και σημαίνει…

HagiaSophia_mosaic

Μάλλον είναι διαστροφή, αλλά όταν θυμήθηκα ότι στην Αγιά Σοφιά «Ψηφιδωτό του 1044 στο ίδιο μέρος είναι και ο «Ένθρονος Χριστός» με τους αυτοκράτορες Κωνσταντίνο Θ΄ το Μονομάχο (1042-1055) και Ζωή (1028-1055) να προσφέρουν δώρα, που προφανώς απαθανατίζει τις δωρεές του Μονομάχου, οι οποίες σύμφωνα με τον ιστορικό Σκυλίτζη, εξασφάλισαν την καθημερινή τέλεση της λειτουργίας που γινόταν μόνο Σάββατα, Κυριακές  και μεγάλες εορτές, από έλλειψη προσόδων. Στα κεφάλια των μορφών αυτού του ψηφιδωτού, τα οποία αντικατέστησαν τα κεφάλια παλαιότερου ψηφιδωτού που παρίστανε την αυτοκράτειρα Ζωή και τον πρώτο της σύζυγο Ρωμανό Γ΄ Ανάργυρο εκατέρωθεν του Χριστού σε ανάμνηση προγενέστερης δωρεάς» [πηγή], συνειδητοποίησα και τις αλλαγές στη δημόσια διοίκηση της χώρας, για να μην πω και για την Ελλάδα.

Ένας επαναστατικός αντι-ιουδαϊσμός

220px-Sacre_de_Philippe_Auguste

Mε αφορμή εκδηλώσεις κατά των Εβραίων και του δήθεν συστήματος οικονομικής καταπίεσης και απομύζησης, στα πλαίσια των κινητοποιήσεων των «κίτρινων γιλέκων», μπορούμε να θυμηθούμε ότι πάντα υπήρχε το φαινόμενο του «επαναστατικού αντι-ιουδαϊσμού». Οι Εβραίοι επωφελούνταν της προστασίας των πριγκίπων (12ος- 13ος αιώνας), οπότε η επίθεση κατά των Εβραίων στην περίοδο του Μεσαίωνα είχε και τον χαρακτήρα μίας αντι-δυναστικής επίθεσης. Οι βασιλιάδες γρήγορα θα σπεύσουν να κερδίσουν από αυτό. Όταν ο Φίλιππος Αύγουστος διώχνει το 1182 τους Εβραίους από τη Γαλλία και δημεύει τις περιουσίες τους, η περιουσία που απέκτησε με αυτό τον τρόπο αντιπροσώπευε πάνω από το βασιλικό εισόδημα ενός έτους…

France Burns All Known Copies of the Talmud

412ZbEaIWL._SX332_BO1204203200_-201x300

On June 9, 1239, Pope Gregory IX sent a series of letters to the most illustrious clergy of the kingdom of France in which he encouraged them to address the recently discovered problem of the Talmud. For Jews, the Talmud represented the “Oral Law,” handed down to Moses on Mount Sinai along with the “Written Law,” the Torah or Five Books of Moses. The two texts complemented one another, and medieval Jews considered the combination of the two essential for Jewish practice. Gregory saw the Talmud very differently. Within the text of the Talmud, he claimed,“are contained so many falsities and offensive things that they are a source of shame to those who repeat them and horror to those who hear them.”

Gregory’s letters set into motion the series of events that have been termed “the Trial of the Talmud.” Nicholas Donin, a convert to Christianity who had received an extensive Jewish education, claimed that the Talmud was a human creation that the Jews valued over the Torah, and that it moreover contained blasphemous and anti-Christian teachings. If proved true, such accusations would justify banning the Talmud—a major blow to Jewish religious practice. Despite the efforts of Rabbi Yehiel of Paris, a scholar who acted as the chief Jewish representative, Donin proved his charges to the satisfaction of a hostile Christian jury, and copies of the Talmud were burned in 1241 or 1242.

Πηγή

Αποτυπώσεις του κοινωνικού

11110418

«Εμπνέομαι ελεύθερα από τις αναλύσεις του γεωγράφου Κριστόφ Γκουιλί (Christophe Guilluy). Υπάρχει μία Γαλλία των μητροπόλεων, που είναι αυτή των παγκοσμιοποιημένων ελίτ, μία περιφερειακή Γαλλία της οποίας οι πληθυσμοί είναι σχετικά φτωχοί και περιθωριοποιημένοι, και μία Γαλλία των προαστίων με μουσουλμανική δεσπόζουσα διάσταση όπου ο αντισιωνισμός είναι ιδιαίτερα οξύς και παίζει ακόμα και το ρόλο κοσμοαντίληψης: όλα εξηγούνται μέσα από τη σιωνιστική ή εβραϊκή συνωμοσία, την εβραϊκή κυριαρχία στα ΜΜΕ, την οικονομία ή την πολιτική, κ.λπ.» [πηγή]

Ο Κριστόφ Γκουιλί εύστοχα προτείνει την υπέρβαση της διάκρισης «αριστερά- δεξιά» υπέρ αυτής «μητροπολιτική Γαλλία- επαρχιακή Γαλλία». Η χώρα χωρίζεται σε μία «μητροπολιτική Γαλλία» των 25 μεγάλων πόλεων και των προαστίων τους, και του 40% του συνολικού πληθυσμού με τα 2/3 του ΑΕΠ, σε αντίθεση με τη Γαλλία της Περιφέρειας, ή των «ξεχασμένων». «Ξεχασμένοι» δεν είναι, όμως, οι μετανάστες των προαστίων, καθώς αυτοί μοιράζονται με τα μορφωμένα, αστικά στρώματα την πίστη στην ελεύθερη οικονομία και στην ελεύθερη διακίνηση. Είναι το αντίστοιχο της άτυπης συμμαχίας των διαφόρων Antifa με τους γιάπις και τις ΜΚΟ των προσφύγων και μεταναστών. Ο Κριστόφ Γκουιλί μελέτησε το ποσοστό της αστικής κινητικότητας στις ευαίσθητες αστικές ζώνες (zones urbaines sensibles,ZUS), και βρήκε ότι, μεταξύ του 1990 και 1999, το ποσοστό ανέρχεται στο 61%, κάτι που κάνει αυτές τις «ζώνες» πιο κινητικές από κάθε τι άλλο. Οι μετανάστες πετυχαίνουν πολύ καλύτερα στην κοινωνική τους άνοδο από τους «μικρούς λευκούς» (petits Blancs), που τελικά «διαφεύγουν» στην περιφέρεια για να γλυτώσουν από τη συμβίωση με αυτά τα ραγδαία ανερχόμενα στρώματα των μεταναστών, αλλά και διότι η κουλτούρα τους δεν είναι ταυτόσημη με τη δική τους. Από την άλλη, και πράγμα οξύμωρο, μετανάστες και «μικροί λευκοί» μοιράζονται την ίδια αποστροφή απέναντι στην ελευθεριότητα των ηθών των γιάπις.

Πηγή: Β. Βréville, P. Rimbert: Fracture Territoriale ou Cassure Sociale, Le Monde Diplomatique, Manière de Voir- 164/ Avril- Mai 2019, 72-75. 

Λόγια περὶ δύο δρόμων τῆς Δεξιᾶς

Χρονογραφίες

Αὐτὸ ποὺ συνέβη εἶναι ὅτι οἱ Δεξιοὶ καὶ συντηρητικοὶ ξύπνησαν κι ἔγιναν διανοούμενοι. Στὴν πραγματικότητα, καὶ οἱ αὐταρχικοὶ δεξιοὶ καὶ οἱ συντηρητικοὶ δὲν κάνουν παιδιά. Εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα. Ἀντιγράφουν (οἱ δεύτεροι) τὴν πάρλα τῶν Ἀριστερῶν, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν περιγραφὴ μιᾶς σβήστρας νὰ γράψουν διδακτορικό. Ἀντιγράφουν ἐπίσης (οἱ πρῶτοι) τὸν ἀναρχικὸ-ἀριστερὸ ἀκτιβισμό. Ἀντὶ νὰ ἀντιγράψουν τοὺς παπποῦδες τους ἢ τοὺς Μουσουλμάνους, ποὺ ἔκαναν ἀπὸ τέσσερα παιδιά. Ἡ μίμηση ξένων προτύπων εἶναι πάντα ἀποτυχημένη καὶ καταστρεπτική, ἐνῶ τῶν ἡμέτερων εὐεργετική. Δὲν βλέπουν οἱ μὲ «κοινωνικὲς εὐαισθησίες» Δεξιοὶ καὶ συντηρητικοὶ ὅτι ὁ λόγος ποὺ δὲν κυριαρχοῦν στὶς χῶρες τους δὲν εἶναι ἡ «δεξιὰ ἔλλειψη κοινωνικῆς εὐαισθησίας» (ἄλλο ἂν ἡ Ἀριστερὰ πουλάει εὐαισθησία) οὔτε ὁ ἀντιδιανοουμενισμός τους, ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ γεγονὸς ὅτι στάσεις ζωῆς τῆς Ἀριστερᾶς ταιριάζουν ἀπόλυτα μὲ τὴ μαζικοδημοκρατικὴ κοινωνία τῶν τελευταίων 100-80 χρόνων (εἰδικὰ μετὰ τὸ 1960) -ἄρα, (δὲν βλέπουν, οἱ Δεξιοὶ καὶ συντηρητικοί) ὅτι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 171 επιπλέον λέξεις

Οι επτά παίδες της Εφέσου (στη Γαλλία)

vieuxmarche-septsaints_20

Ces martyrs de la Foi sont vénérés par les Chrétiens et les Musulmans. La sourate 18 du Coron » Ahl al Kahl « ( » les gens de la caverne « ) lue chaque vendredi dans les mosquées, relate cette histoire. Ce culte a pu parvenir ici par l’intermédiaire des commerçants orientaux qui suivaient la route de l’étain. Sous l’impulsion de Louis Massignon, orientaliste, professeur au Collège de France, un pèlerinage islamo-chrétien est venu se greffer, depuis 1954, sur le pardon traditionnel qui se déroule chaque année le quatrième dimanche de Juillet.

Πηγή

Ο Λάζαρος στην μεταμοντέρνα φαντασία

3013

The impulse behind the show came from Bowie himself who wanted to explore further the character of Thomas Newton, the extraterrestrial he played in the 1976 Nicolas Roeg movie The Man Who Fell to Earth. Now, suffocatingly rich and living a life of alcoholic seclusion in New York, the hero might best be described as Thomas the tanked alien. He pines for a lost earthly love, Mary Lou, is covertly worshipped by his assistant, Elly, and is visited by an ethereal character known simply as Girl who offers him the prospect of building a rocket to return to his native planet. Many New York critics, on the show’s debut last December, professed to be bewildered by the plot. I took it to be an exploration of the existential angst that pervades Bowie’s music: this is the story of a man never wholly at ease in himself or his surroundings [πηγή]

“Ever since I can remember hearing the Lazarus story, when I was a kid, you know, back in church, I was disturbed and worried by it,” explained Cave or the record’s inspiration. “Traumatised, actually. We are all, of course, in awe of the greatest of Christ‘s miracles – raising a man from the dead – but I couldn’t help but wonder how Lazarus felt about it. As a child it gave me the creeps, to be honest.”

The new album updates the resurrected man’s story. Cave explained: “I’ve taken Lazarus and stuck him in New York City, in order to give the song, a hip, contemporary feel. I was also thinking about Harry Houdini, who spent a lot of his life trying to debunk the spiritualists who were cashing in on the bereaved. He believed there was nothing going on beyond the grave. He was the second greatest escapologist, Harry was, Lazarus, of course, being the greatest. I wanted to create a kind of vehicle, a medium, for Houdini to speak to us if he so desires, you know, from beyond the grave.” He added: “Sometimes, late at night, if you listen to the song hard enough, you can hear his voice and the sad clanking of his chains [πηγή]