330px-Jules_Michelet

Yπάρχει μία ιστορική αφήγηση που είναι πατρωτική χωρίς να είναι εθνικιστική. Μπορεί να είναι εθνική και επαναστατική, ταυτόχρονα. Το έργο του Jules Michelet (1798-1874) προσέφερε στην ιστορική συνείδηση της Γ’ Γαλλικής Δημοκρατίας αυτό το μείγμα, και έγινε ιστορικό αφήγημα περιωπής. Η πίστη του στον Γαλλικό λαό, που φέρει αξίες και ιδανικά, θρησκευτικά αλλά και επαναστατικά, άγγιζε τα όρια του μεσσιανισμού. Ήταν μία πίστη εξωστρεφής που εκτόξευε τον λαό αυτόν στα μύχια της αδελφοσύνης όλου του κόσμου. Αυτός ο οικουμενικός μεσσιανισμός δεν τον έκανε να ξεχνά την πραγματικότητα, αφού όπως ο ίδιος ομολογεί: ο λαός στην πιο υψηλή του ιδέα, βρίσκεται πολύ δύσκολα μέσα στον λαό. Ο ίδιος απογοητευόταν, όταν κοίταγε αυτόν τον λαό που τόσο εξυμνούσε. Νομίζω ότι ο Jules Michelet ανέδειξε την τραγωδία ενός αληθινού ιστορικού: καλείσαι να ευαγγελιστείς το μέλλον ενός λαού, που το παρόν του είναι απογοητευτικό. Χωρίς πολλές πολλές καταδύσεις στο παρελθόν. Το παρελθόν είναι δεδομένο. Δεν φεύγει. Το μέλλον είναι το παρελθόν που έρχεται. Δύσκολα πράγματα!

Με αφορμή: Εvelyne Pieiller, «Le peuple légendaire de Jules Michelet», Le Monde Diplomatique- Maniere de Voir: Aux armes Historiens, Août- Septembre 2019, 22-23. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s