Ἀλλαξοπιστίες

Χρονογραφίες

Ἂν ὁ Monty Python Τζὼν Κλὴζ εἶναι κατὰ τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν μεταναστῶν στὸ ἀποαγγλοποιημένο Λονδίνο, ὁ Τζόνυ Ρότεν (Sex Pistols) τὸ 2005 εἶχε πεῖ ὅτι δὲν θεωρεῖ σωστὸ τὸν ὁμοφυλοφιλικὸ γάμο, κι ἄλλωστε οἱ Sex Pistols εἶχαν (1977) γράψει τό, ἀντικειμενικὰ κατὰ τῶν ἐκτρώσεων, Bodies (ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς φρίκης καὶ τῆς ἀποανθρωποποίησης ποὺ συνιστᾶ καὶ προϋποθέτει μιὰ ἔκτρωση). Ἔτσι εἶναι τὰ εἴδωλα τῶν καθυστερημένων (μὲ τὴν ἔννοια τῆς «διαφορᾶς φάσης» ἀπὸ τὴν Μητέρα-Δύση) ἀναρχικῶν καὶ Ἀριστερῶν τῆς Ἑλλάδας, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποστομώνουν τοὺς ἠλίθιους μικροαστούς: ρατσιστὲς καὶ πατριαρχικοί. Δὲν ἐννοῶ ὅτι αὐτὲς οἱ ὕστερες ἀλλαξοπιστίες ἀλλάζουν τὸ Κακὸ ποὺ ἡ μεταπολεμικὴ γενιὰ ἔκανε εἴτε μὲ τὸ χαβαλέ της εἴτε μὲ τὸν ἀκτιβισμό της. Δείχνουν μόνο τὸ πόσο «πίσω ἀπ’ τὰ βουνὰ» βρίσκονται ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἔχουν γιὰ ὁδοδείκτη.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Aφήστε 1000 λουλούδια να ανθίσουν

gtyytr

Τί να πρωτοζηλέψω; Τις εικαστικές παρεμβάσεις στις παρελάσεις της γειτονιάς; Τις εικόνες soft porn των αμφιέσεων τις προηγούμενες χρονιές; Τις δηλώσεις για τις παραμονές του πολέμου, τον εθελοντισμό και την κλιματική αλλαγή; Είναι σαφές ότι το αξιακό Ελλάδα και πολιτισμός δεν υπάρχει πια και συνοδεύεται από την ανάλογη καταβύθιση της όποιας αισθητικής. Η ευθύνη βαρύνει πολύ περισσότερο τους «συντηρητικούς» αυτής της χώρας. Δυστυχώς!

Εξιδανικεύσεις

alentours-village-Vinci-Toscane-guere-changel-epoque-siecles-Leonard-Vinci-parcourait-campagne_1_729_486

Αυτό το τοπίο στην Τοσκάνη έβλεπε σαν παιδί ο Leonardo da Vinci και ζωγράφιζε αυτά που ζωγράφιζε. Λέγεται, επίσης, ότι καλούσε συμπολίτες του και τους έλεγε αστεία για να γελάνε και αυτός να παρατηρεί τις εκφράσεις τους, ώστε να μπορεί μετά να τις χρησιμοποιεί στα πορτρέτα του. Είναι απόλυτα κατανοητό, γιατί στην εποχή μας παράγουμε Joker;

In Syria, the Women and Children of ISIS Have Been Forgotten

SYRIA-CONFLICT-KURDS-IS

In the past, the U.S. government has championed the return of citizens to their home countries, having repatriated at least 17 U.S. citizens (12 men and five women), according to George Washington University’s Program on Extremism, and facilitated the return of many more (including minors) to other countries who have requested assistance with their citizens. However, the U.S. withdrawal from northern Syria could make such facilitation much more difficult, if not impossible, in the future. As for Europe and other Western partners, they have mostly shirked their repatriation responsibilities, frequently blaming the potential for political backlash at home. Some, including the U.K., have even gone so far as to selectively revoke citizenship. 

Amid this lack of appetite (and increasingly ability) to take action, thousands of women and a whole generation of children appear to have been written off by their governments as a lost cause.

Amid this lack of appetite (and increasingly ability) to take action, thousands of women and a whole generation of children appear to have been written off by their governments as a lost cause.

 Not only does this miscalculation constitute a moral and humanitarian disaster, but its security implications are grave, for these same people could become a lifeline for the Islamic State moving forward, whether or not they support it now. 

While the U.S. policy community has tended to focus more in recent months on characters like the “Beatles,” British members of the Islamic State allegedly responsible for the beheading of Westerners, the vast majority of the foreigners who remain in northeastern Syria are women and minors. In camps such as al-Hol, which has approximately 68,000 residents, 94 percent of detainees are women and minors, and 11,000 of them (7,000 minors and 4,000 women) are foreign. Countries such as Canada are now seeing more female than male nationals detained as Islamic State supporters in Syria (and more children present than either men or women). 

Western governments find themselves at a crossroads—to repatriate or not?

Πηγή

H προδοσία των Κούρδων (;)

syria-map-112119

Επιτέλους, και μία σοβαρή ανάλυση:

If policymakers looked beyond the Kurds’ military utility, they would see a remarkable social revolution with potential implications well beyond Kurdish territory. As Assad’s opponents captured more land in 2012, the Syrian army withdrew from the strategically less important northeast. The PYD was the strongest of the Kurdish political parties that filled the void there, and it looked to Öcalan for guidance. When he founded the PKK in 1978, Öcalan was a Marxist who modeled himself on Josef Stalin, to whom he bore an uncanny physical resemblance. In 1999 Turkish commandos captured Öcalan in Kenya. Until 2009, he was the only prisoner on İmralı island in the Sea of Marmara. He has had a lot of time to read. With both Marx and Stalin long out of fashion, his lawyers gave Öcalan Turkish translations of two books by my fellow Vermonter Murray Bookchin, who argued for a society based on strict gender equality, direct democracy based on representing communities, and radical environmentalism. Öcalan was impressed and wrote Bookchin in Burlington to say he was one of his best students. Through his lawyers—and occasional visitors—Öcalan also communicated Bookchin’s views to his cadres.

Following Bookchin’s philosophy, northeast Syria’s many communities are represented in multilayered governmental structures. Legislative bodies—city councils or cantonal parliaments—include Kurds, Arabs, Christians, and Yazidis and are equally divided between male and female legislators. Each canton has a male and female co–prime minister, each municipality a female and male co-mayor, and male and female coleaders of each political party. No more than 60 percent of civil servants can be from the same gender. The Autonomous Administration of North and East Syria (NES) sits atop these governmental structures. It has a Kurdish woman and an Arab man as its copresidents.

Since 2012, I have worked with several nongovernmental organizations on mediation projects involving the Syrian Kurds, all on a pro bono basis.* These have included efforts to integrate them into the broader democratic opposition to Assad (which failed, since Assad’s Arab foes are as chauvinistic as he is on Kurdish issues), to resolve disputes among the different Kurdish factions within Syria (also unsuccessful), and to mediate between the NES and the Kurdistan Regional Government (KRG) in Iraq (an effort that began in 2015 at the behest of French president François Hollande in partnership with a longtime friend of the Kurds, former French foreign minister Bernard Kouchner). Most recently, I have been helping the Syrian Kurdish leaders plan negotiation strategies. In these various capacities I have made fourteen trips to northeast Syria and been a witness to the evolution of the administration and, in particular, the participation of women in the military and political struggle.

Kαι βέβαια, τελειώνουμε και με το αληθινό για τους δυτικούς πρόβλημα:

A year ago, the Syrian Kurds asked Bernard Kouchner and me for recommendations on how to handle the two thousand foreign (i.e., neither Iraqi nor Syrian) fighters and 10,000 foreign women and children they had detained. While constituting just 20 percent of the captured fighters and family members, the foreigners are the most radical ISIS adherents. Foreign women, unlike the Syrian and Iraqi family members of ISIS fighters, almost all chose to go to Syria to join the terrorist group, and many participated in the enslavement of Yazidi girls and the grooming of suicide bombers.

The two thousand foreign men are going nowhere. The Kurds say they have no authority to conduct trials of foreigners and that either their home countries should take them back or an international tribunal should try them. With few exceptions, countries don’t want to repatriate their citizens, since they remain dangerous, but it is difficult to detain them legally. Far from the available evidence and witnesses, it is hard to prosecute those who committed murders, rapes, and kidnappings in Syria. In most European countries, the sentence for joining a terrorist organization (as opposed to committing acts of terrorism) is relatively brief—five to ten years in prison—and some European countries have to give credit for time served in Kurdish detention. Thus repatriated ISIS fighters could be on the street rather quickly after their return.

International tribunals have historically been used to try a handful of major perpetrators. There is no support for a tribunal that would try thousands of terrorists, especially since the current arrangements work well for everyone: the fighters remain incarcerated far from their home countries, and the Kurds cannot be blamed for holding them without trial. This situation cannot continue indefinitely. Under the deal that Syria negotiated with the Kurds, the Syrian state will eventually take control of the prisons and camps. The adults will likely disappear into Assad’s prisons, or simply disappear.

Πηγή

To Λεονάρδειο γέλιο

Leonardo_-_St._Anne_cartoon

The Virgin and Child with Saint Anne and the Infant Saint John the Baptist (‘The Burlington House Cartoon’)-1500

To γέλιο του Λεονάρντο ντα Βίντσι είναι χαρακτηριστικό: είναι ένα γέλιο πολύ κοσμικό σε σχέση με τις αγιογραφίες, το οποίο όμως είναι πάντα συγκρατημένο και μυστηριώδες, δίνει την εντύπωση στον θεατή ότι κρύβει ένα θεϊκό μυστικό ή ότι αυτό γνωρίζει τα μυστικά του τάφου. Είναι το γέλιο αυτού που γνωρίζει αυτό που εμείς δεν γνωρίζουμε, αλλά που μας αναμένει όλους.

450px-Leonardo_da_Vinci_-_Saint_John_the_Baptist_C2RMF_retouched

Saint John the Baptist (Leonardo)

Πάλι το μυστήριο γέλιο. Είναι περιπαικτικό. Αν, μόνο, ξέρατε…σαν να μας λέει. Τι μας περιμένει, τυ υπάρχει ή τι δεν υπάρχει……

Είμαστε όλοι ένοχοι για όλα

αρχείο λήψης

Τόσο τον Χάιντεγκερ όσο και τον νεαρό Λεβινάς τους είχε βαθύτατα επηρεάσει η κριτική της «Δύσης» από τον Ντοστογιέφσκι. Η Δύση αντιπροσώπευε μια ποταπή και άκαρδη ωφελιμιστική προσέγγιση της ζωής. Ωστόσο, εκ των υστέρων συνειδητοποιεί κανείς σε ποιόν βαθμό η οπτική αυτή, θεωρούμενη στα όρια της, αποτελούσε και η ίδια ιδεολογική κατασκευή: μια έννοια «εχθρότητας» ή «αγώνα», για να επιστρατεύσω το λεξιλόγιο του Καρλ Σμιτ. Όσο για τον Λεβινάς, του άρεσε να παραθέτει ένα απόφθεγμα από τους αδελφούς Καραμάζοφ: «είμαστε όλοι ένοχοι για όλα και για όλους, απέναντι σε όλους-και εγώ περισσότερο από όλους τους άλλους».

Πηγή: Ρ. Γουόλιν, Τα παιδιά του Χάιντεγκερ. Χάνα Άρεντ, Καρλ Λεβιτ, Χανς Γιόνας και Χέρμπερτ Μαρκούζε, ΠΕΚ, Ηράκλειο 2019, Προλεγόμενα.

Τζοκερικά

03-the-joker-w1200-h630-1562679871

Με αφορμή σχόλιο- κριτική της ταινίας [εδώ]. Το ότι η ταινία Joker είναι αμερικανική παραγωγή και εμπορική, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κρίνεται από άποψη περιεχομένου όπως ο Ταρκόφσκι ή ο Μπέργκμαν. Δεν πας να δεις την Θυσία του Ταρκόφσκι. Και δεν είναι αυτός ο σκοπός της. Το ότι γίνεται συζήτηση για αυτήν με λάθος τρόπο, συγγνώμη, αλλά δεν φταίει η ίδια η ταινία, αλλά αυτοί που την καταναλώνουν- και εννοώ τα περί αριστερής, αντισυστημικής και ταξικής «υιοθέτησής» της. Σε κανένα σημείο της ο σεναριογράφος δεν δικαιώνει ούτε την βία ούτε την εύκολη θυματοποίηση. Ο Joker μάλιστα στην προτελευταία σκηνή αποδομεί ο ίδιος την ανάδειξή του σε αρχηγό των εξεγερμένων και του όχλου. Τα περί «πυρίκαυστου μηδενισμού» και την διαφορά της βίας της Γκόθαμ από την βία των έργων της κλασικής γραμματείας, είναι σαν να θές να συγκρίνεις τους πυραύλους με τα δόρατα. Από την άλλη, είναι στα «συν» της ταινίας και της θεματικής της δυναμικής το ότι θίγει τις «ευαισθησίες» των πάντα πολύ «ευαίσθητων» ψαγμένων της κοινωνίας μας, οι οποίοι αίφνης αποστρέφονται και βδελύττονται μία βία στην οθόνη, χωρίς ούτε να προχωρήσουν σε άλλα επίπεδα ανάγνωσης και ξεχνώντας (ή μάλλον, όχι;) ότι και αυτοί οι ίδιοι καταναλώνουν την ίδια και χειρότερη βία κάθε μέρα.

Εκτός, βέβαια, αν κάποιος απορρίπτει την μοντέρνα εκδοχή του Κακού, προτιμώντας να ασχολείται με τον Ερντογάν, τους Κούρδους και τους μουσουλμάνους μετανάστες. Εντάξει, ο καθένας και το «θέμα» του.

ΥΓ. Τα περί Πατερικής κριτικής στην βία της κάθε εποχής, είναι οπωσδήποτε η δεοντολογία του κάθε χριστιανού. Άλλο όμως αυτή η κριτική και άλλο η ανάδειξη της εικόνας της εποχής από μία κινηματογραφική ταινία, στην οποία, εδώ που τα λέμε, η όποια βία της είναι της τάξης του 10%. Την ίδια Πατερική κριτική θα ανέμενα και για τις βίες τύπου GNTM, Survivor και τα λοιπά. Είναι σαν να λες στην ταινία για τον Ναγκίσα Όσιμα ότι προάγει το σεξ, για την σειρά για τον Καρυωτάκη ότι προβάλλει την αυτοκτονία όπως και για την ταινία για τον Μισίμα. 

Χουλιγκανισμοί

γερ1

Να γιατί μου αρέσει ο Καρπετόπουλος:

«Η επίθεση των κουκουλοφόρων στους Γερμανούς, που παρακολουθούσαν στο Ρέντη το παιγνίδι της ομάδας των Νέων της Μπάγερν με την αντίστοιχη του Ολυμπιακού έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από περιστατικά που έχουν συμβεί τελευταία και που μαρτυρούν ότι ο χουλιγκανισμός όπως τον γνωρίζαμε έχει τελειώσει κι έχει μεταλλαχτεί. Όλα έχουν γίνει πλέον πολύ περισσότερο σύνθετα και πολύ πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμα….Η επίθεση μοιάζει περισσότερο με επίδειξη δύναμης – και το σε ποιόν είναι κάτι που πρέπει να απασχολήσει την αστυνομία. Θα λεγα μάλιστα να την απασχολήσει επιτέλους, διότι δεν έχει ποτέ ψάξει γιατί γίνεται κάτι: αν το κανε θα είχε και καλύτερα αποτελέσματα. Φυσικά πρέπει και να καταλάβουν οι επικεφαλής της πως ό,τι γίνεται δεν γίνεται τυχαία. Ας κάνουν έπιτέλους μια βόλτα στον κόσμο των Social Media και θα καταλάβουν πολλά. Η ας διαβάσουν όσα σχόλια γράφονται σε κείμενα που την οπαδική βία σχετίζονται….Είναι άλλο να λες «πάμε να τσακωθούμε με τους Παναθηναϊκούς» κι άλλο να λες πάμε «να τσακωθούμε με τους αναρχικούς (ή τους ακροδεξιούς ή όποιους άλλους) που συμβαίνει να είναι και Παναθηναϊκοί».  Αργά ή γρήγορα το αν είναι ή δεν είναι Παναθηναϊκοί αυτοί με τους οποίους θες να τσακωθείςμ ενδιαφέρει ελάχιστα. Εχω την υποψία ότι στο Ρέντη π.χ κάποιοι πήγαν να δείρουν Γερμανούς – μπορεί να ήταν οπαδοί του Ολυμπιακού, μπορεί κάποιοι να ήταν και κάποιοι να μην ήταν – ας τους βρει η αστυνομία. Το ότι έψαχναν ωστόσο Γερμανούς (και μάλιστα όχι Γερμανούς χούλιγκανς, αλλά απλά Γερμανούς) κάτι σημαίνει. Όχι για τα οπαδικά τους πιστεύω νομίζω.» [πηγή]

Να γιατί η σύγχρονη βία είναι πρωτογενής (πάντα ήταν) και πολύ «απωθημένη»- ο διάχυτος εχθρός (Γερμανός, πλούσιος, γκέι, μετανάστης) θα την πληρώσει. Διότι τα αφηγήματα της πολυπολιτισμικότητας, της ευρωπαϊκότητας, του αθλητικού ή όποιου άλλου πολιτισμού, δεν πείθουν. Όταν μάλιστα «σκάσει» και κανένα σοβαρό επεισόδιο με τίποτα «προλετάριους» ασυλο-μετανάστες ή Τούρκους σε ελληνικό έδαφος, και διαπιστωθεί το αυτονόητο: ότι οι σύμμαχοί σου, όπως άλλοτε, ανοιχτά της καιόμενης Σμύρνης, θα χύνουν λάδι στις κουπαστές για να μην ανέβεις στα πλοία τους, τότε θα δεις πόσα σπασμένα κεφάλια θα μετράμε…..

Η δυτική φαντασίωση ως άλωση

erdogan_samsun_mathites_dimotiko_stratiwtikosxairetismos22102019-741x486

Καλά, εντάξει. Πρόκειται για προπαγάνδα ενός κατεξοχήν αυταρχικού και λαϊκιστικού καθεστώτος. Εντάξει, μωρέ, οι Τούρκοι έβαλαν άλλους να πολεμούν στην Συρία και να βεβηλώνουν. Ω μωρέ, οι Κούρδοι θα είναι πάντα το πρόβλημά τους. Ακούς τέτοια πολλά. Οι Τούρκοι του «πατερούλη» Ερντογάν έχουν ήδη πετύχει πριν ακόμη ξεκινήσουν. Το ότι ποζάρουν στην Τουρκία και αλλού, όπως στην Γερμανία, ως στρατιώτες της πατρίδας τους και χαίρονται μαζικά, είναι δείγμα ότι στους καιρούς μας, της καταναλωτικής βλακείας, ορισμένοι λαοί είναι «παρωχημένοι» και για αυτό θα επιβιώσουν. Υλικά, εθνικά και ιστορικά. Βέβαια, τι να καταλάβει ο νεκρός (με τα σκυλιά) από την ζωή;