αρχείο λήψης

ή στην γλώσσα των αφεντικών: Jetzt! Όσοι έχουν περάσει τα σαράντα και έχουν τη δυνατότητα να αναλογισθούν τα χρόνια της νεότητάς τους- κάπου ανάμεσα στις δεκαετίες του 1980 και 1990, μπορούν να σκεφτούν και να συγκρίνουν την καθημερινότητά τους: από το ψωμί και την τυρόπιτα, μέχρι την κίνηση στους δρόμους, τα παρκαρίσματα, τα μπάσκετ στις γειτονιές, τα Εξάρχεια, τα κλαμπάκια, τη Ζήνωνος, τη Σοφοκλέους, την Πειραιώς με τα εργοστάσια να σχολάνε, τα λεωφορεία και τόσα άλλα. Επειδή στην καθημερινότητα ομνύουν οι επιτελείς εκσυγχρονιστές, για την καθημερινότητα μιλάω. Αυτή την καθημερινότητα μας έχουν διαλύσει μετά από μόλις 30 χρόνια. Βέβαια, από τη μία έχεις τους μακρο- δογματίλες που θα σου πουν ότι και τότε υπήρχε πόλεμος, εξαθλίωση, φτώχεια, οπότε, εντάξει, ας πάνε στον Παράδεισο, και από την άλλη τους κοσμοπολίτες «Τζούμες» που έχουν ανακαλύψει τον δρόμο για την πρόοδο του δυτικού κόσμου. Σε αυτή την εικόνα τα διάφορα ψηφιακά, επιτελικά, αυτοδιοικητικά, μνημονιακά ή μή, είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Όταν ολόκληρες αστικές περιοχές είναι αδιάβατες και ανυπόφορες, το ψηφιακό κράτος είναι πολύ καλό για πάνω από την Κηφησίας. Τί με έπιασε πάλι σήμερα; Χμ, δεν πήγα για μπραντς!!

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ο εφιάλτης του απέραντου τώρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s