Οικουμενισμός και Θεολογία

75348932_210885243242021_7228405275990949888_o-1

Η σύγχυση καλά κρατεί. Διαβάζουμε στο άρθρο του Π. Καλαϊτζίδη: Ορθόδοξη Ανατολή versus αιρετική Δύση. Θεολογικά, ιστορικά και πολιτισμικά αίτια εμφάνισης αντιοικουμενικών κινήσεων στην Ορθοδοξία (Ανθίβολα, τχ. 3), πολλά μπερδεμένα και αντιφατικά. Από τη μία η πάγια θέση της συγκεκριμένης πλευράς ότι κακώς τάσεις της σημερινής Ορθόδοξης θεολογίας θέλουν να ταυτίζουν την χριστιανική κοινωνία με το πάλαι ποτέ βυζαντινό ιδεώδες, που παρήλθε ιστορικά, δηλαδή ταυτίζουν μία εσχατολογική εικόνα με ένα ιστορικό μέγεθος, έχει την αξία της. Όμως πως στο ίδιο πνεύμα να ταυτίσουμε την εσχατολογική κοινωνία με μοντέλα φεμινισμού και πολυπολιτισμικότητας; Δεν είναι και αυτά ιστορικά κατασκευάσματα; Εύστοχα επισημαίνεται η επιθετικότητα της Δύσης (μέσω Ουνίας κλπ), από την άλλη παρατίθεται μία σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα των σχέσεων Ορθοδόξων με τους Ρωμαιοκαθολικούς υπό την τουρκική εξουσία- με παραπομπή στον T. Ware: Eustratios Argenti…, σ. 17-18.

Δεν είναι μπερδεμένα όλα αυτά; Μάλλον, η απάντηση βρίσκεται αλλού: είναι αλήθεια ότι η δυτική πατερική γραμματεία και γνώση μελετήθηκε από πολλούς Ορθοδόξους και σήμερα ακόμα περισσότερο πρέπει να μελετάται, όμως στην πραγματική προοπτική της ανοικτής σωτηρίας και βίωσης του Θεού από όλους τους ανθρώπους. Όταν αυτό γίνεται ιδεολογική ή δογματική προπαγάνδα, δεν έχει νόημα. Και από τη μία πλευρά και από την άλλη. Το κριτήριο είναι τι αληθινά προάγει την οδό προς την σωτηρία και ίσως και την ιστορική διαχρονία, και όχι η υπέρβαση των πατριαρχικών αντιλήψεων (χειροτονία των γυναικών) ή οι ανάγκες των ομόφυλων ζευγαριών.

Η φτώχεια δεν υπάρχει, είναι απλά στο κεφάλι σου

_110034932_whatsappimage2019-12-06at10.03.31

Το μόνο πρόβλημα για την ευημερία της Αιθιοπίας είναι να αλλάξει ο τρόπος που σκέφτονται οι πολίτες της. Διότι το πρόβλημα δεν είναι η φτώχεια, αλλά ο τρόπος που σκέφτεσαι. Η «θετική σκέψη» έχει γίνει της μόδας ακόμα και σε επίπεδο πρωθυπουργού

Φαίνεται είναι ίδιον των κατεστραμμένων να αναμασάν τα πολιτισμικά σκουπίδια των αφεντικών τους- υποπροϊόντα ενός επιχειρηματικού πεντηκοστιανισμού. Σε σημείο που τόσο χαίρεται και ο The Economist: Ethiopia. It’s all in your head (18/1/2020, p. 32). Κάπου τα ξέρουμε ήδη όλα αυτά

Βάλτερ Κλίνγκενμπεκ και άλλοι

12256

Γεννημένος στις 30 Μαρτίου 1924 στο Μόναχο. Άκουγε εκπομπές του BBC, κάτι που έγινε αφορμή για να συγκεντρώσει μια ομάδα από νέους της Καθολικής Εκκλησίας, που αντιπαθούσαν τους Ναζί όπως κι αυτός. Το 1941 τύπωσαν φυλλάδια και καλούσαν τον κόσμο να ανατρέψει το ναζιστικό καθεστώς. Αποτύπωναν το σχήμα V (το σήμα της νίκης) σε κτίρια στην πόλη. Έστησαν επίσης έναν μικρό ραδιοπομπό για την εκπομπή εναλλακτικών ειδήσεων. Τους ανακάλυψαν, τους συνέλαβαν, και τους καταδίκασαν σε θάνατο στις 24 Σεπτεμβρίου 1942 στις φυλακές Στάντελχαϊμ του Μονάχου.

αρχείο λήψης

O Xούμπερτ Μπράιτσαφτ ήταν δάσκαλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, απ’ ό,τι φαίνεται πολύ αγαπητός στους μαθητές και τους γονείς τους. Όμως, στην τάξη δεν συμμορφωνόταν με τη ναζιστική ιδεολογία. Διατύπωνε επανειλημμένα για πράξεις όπως ο χαιρετισμός στον Χίτλερ ή αμφισβητούσε την ειλικρίνεια των γερμανικών επίσημων εφημερίδων. Τον κατέδωσαν, τον καταδίκασαν και τον εκτέλεσαν. Κατηγορήθηκε για υπονόμευση της γερμανικής πολεμικής προσπάθειας

αρχείο λήψης (1)

He was disturbed by other changes, too. A member of The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, he watched as the leader of his church joined the Nazi Party and the congregation became increasingly supportive of the Third Reich. It was a common move for Mormon churches in Germany and occupied countries, as many congregations worried they might be persecuted by the Nazis, too.

These events upset him, and the teenager began to question the Nazis’ hatred of Jews and the Third Reich’s growing control of German society. As he became older and started working as a trainee in social administration, Hübener realized that others had the same doubts. Then he began listening to forbidden radio broadcasts and became convinced that the regime was not just racist and manipulative, but was losing the war.

Hübener’s actions were extremely risky. Radio had helped the Nazis rise to power by spreading their messages to a mass audience. Once the Third Reich took over Germany, they began to use the radio to control the population. They flooded the airwaves with propaganda broadcasts, spreading false reports of glorious victories and bright prospects where there were none.

For months, Hübener spread the word about lost battles and Nazi lies. But in February 1942, a coworker who saw him writing the pamphlets turned him in to Nazi officials. He was arrested and tried before the Volksgerichtshof, or People’s Court, a Nazi-controlled tribunal that dealt with matters of treason.

Hübener and his friends were imprisoned in Berlin’s Plötzensee Prison along with other political prisoners. The prison was notorious for its harsh treatment of prisoners and as a site of countless summary executions. For ten weeks, the boys were tortured and intimidated as they awaited trial. When the Nazi head of Hübener’s congregation found out about the arrest, he excommunicated the boy from the Mormon Church.

Finally, the trial arrived. Hübener, who was just 17 years old, was tried as an adult. Rather than argue for his release, the boy instead confronted the judges about the Nazi regime and the war. When a judge asked him if he really thought Germany would lose the war, he asked, “Don’t you?” His friends later told family members that they thought Hübener was purposely baiting the judges so they’d give the other boys less severe sentences.

That’s exactly what happened. His friends were sentenced to imprisonment in labor camps, but Helmuth Hübener was convicted of conspiracy to commit high treason and treasonous furthering of the enemy’s causes and sentenced to death by beheading. Because his crime was considered so serious, Hübener’s sentence gave the Nazis legal justification for both his execution as a minor and the torture he had already withstood.

When asked if he had anything to say before his sentencing, Hübener confronted the judges again. “I have to die now for no crime at all,” he said. “Your turn is next!”

On October 27, 1942, guards told Hübener that Adolf Hitler had personally refused to commute his death sentence. Hours later, he was beheaded—the youngest person ever executed by the Third Reich.

Πηγή

Κανιβαλισμός

images

Oι Γκουαγιάκι είναι ενδοκανίβαλοι, δηλαδή δεν τρώνε παρά μόνο τους νεκρούς τους, και οι λόγοι του κανιβαλισμού τους είναι αποκλειστικά θρησκευτικοί. Και είναι ικανοί να διατυπώσουν τη θεωρία του κανιβαλισμού του, μπορούν να τον εξηγήσουν. Όλα συνδέονται με το ζήτημα του θανάτου και των κακών πνευμάτων. Γι αυτούς, ο θάνατος απελευθερώνει την ψυχή, και τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο για τους ζωντανούς. Η ψυχή δεν θέλει να φύγει, προτιμά να παραμείνει κοντά στους ζωντανούς και, για να το κατορθώσει, πασχίζει να βρει ένα νέο σώμα όπου θα μπορούσε να κατοικήσει. Όμως η ψυχή ενός νεκρού μέσα στο σώμα ενός ζωντανού σκοτώνει τον ζωντανό. Πρέπει συνεπώς να εκδιωχθεί. Η λύση την οποία βρήκαν οι Γκουαγιάκι είναι να καταστρέφουν τον νεκρό, τρώγοντάς τον: έτσι δεν θα μοιραστεί μεταξύ πολλών ζωντανών, και η ψυχή, σαστισμένη, δεν θα έχει πλέον άλλη λύση από το να φύγει προς τον τόπο διαμονής των νεκρών, ένα είδος ιθαγενούς νιρβάνα που βρίσκεται κάπου δυτικά του καταυλισμού. Η αγωνία και ο φόβος όχι του θανάτου αλλά του κόσμου των νεκρών βρίσκονται στη ρίζα του κανιβαλισμού. Η τελευταία επιθυμία ενός Γκουαγιάκι είναι να τον φάνε οι άλλοι, κάτι που γι αυτούς αντιπροσωπεύει μια ύστατη πράξη αγάπης.

Για έναν Γκουαγιάκι ή για οποιονδήποτε άλλον Ινδιάνο είναι αδιανόητη η ιδέα ότι η σάρκα ενός συνανθρώπου μπορεί να χρησιμεύσει στο να κατευνάσει την πείνα. Αυτός ο τύπος κανιβαλισμού δεν υπάρχει στις πρωτόγονες κοινωνίες. Έχουν εξαφανιστεί ολόκληρες φυλές στη Νότιο και Βόρειο Αμερική, θύματα επιδημιών, λιμών, δίχως τα μέλη τους να έχουν καταφύγει στην ανθρώπινη σάρκα για να τραφούν.

Πηγή: Pierre Clastres, συνέντευξη, μετ. Β. Ιακώβου, περ. Kaboom, τχ 6/2019, σ. 254.

Εκεί που τα βρίσκουν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, σε χαρούμενο πλαίσιο

synergeia_tab-p1

H νέα μόδα της νεοφιλελεύθερης εργασιακής αντίληψης είναι η «συνεργητική» ή η «θεωρία της συνέργειας». Πρόκειται για έναν τρόπο αυτοοργάνωσης μέσω δικτύων. Την βλέπουμε στις συνδέσεις του διαδικτύου. Η δημοτικότητα αυτοτροφοδοτείται. Η λογική της συχνότητας καθοδηγεί την προσοχή του χρήστη. Σύμφωνα με αυτήν την ιδέα, τα φαινόμενα της συνέργειας θα πρέπει να προκύπτουν όταν η οργάνωση μιας εταιρείας δεν λειτουργεί ιεραρχικά, αλλά οριζόντια, και ισότιμες ομάδες εργασίας ή κέντρα κέρδους (Profit- Center) ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Είναι κάπως η λογική του πιο αδύναμου κρίκου: όποιος δεν συνεισφέρει με επαρκείς ικανότητες και δεν λαμβάνει συνεχώς πρωτοβουλίες καταστρέφει κατά συνέπεια τη νίκη της ομάδας. Η απογοήτευση και ο δισταγμός είναι μη παραγωγικά. Αυτό που χρειάζεται είναι το θάρρος και μια δημιουργική πράξη..

Πηγή: S. Krasmann, «Συνέργεια», στο περ. Kaboom, τχ 6/2019

Είναι σαφές ότι περιγράφεται η τεχνοδομή μιας νέας εποχής, η οποία έχει συγχωνεύσει τα αιτήματα της εναλλακτικής αυτοοργάνωσης στη νέα αντίληψη του καπιταλισμού. Είναι οι νέες απαιτήσεις της οικονομίας που αφορούν όλους: από τους νεόπλουτους, κοσμοπολίτες ΣΥΡΙζαίους μέχρι τα εξαδέλφια τους, της ΝΔ…

Φεμινιστικὴ δημοκρατία τοῦ πολυπολιτισμοῦ

Χρονογραφίες

Συνέχεια τοῦ προηγούμενου.

Οἱ φιλελὲφτ κοῦκοι (ὁ κοῦκος βάζει τὰ ἀβγά του στὶς φωλιὲς ἄλλων) ποὺ ἔκαναν εἰσοδισμὸ καὶ ἐπικράτησαν κατὰ κράτος στὴν μετεμφυλιακὴ Δεξιὰ ξέρουν καλὰ τί κάνουν. Βάζουν γιὰ Πρόεδρο μιὰ γυναίκα ποὺ ἔχει ἀπόψεις μὲ τὶς ὁποῖες διαφωνεῖ τὸ 80% τῆς κοινωνίας μας (Πρέσπες, εὐρωπαϊσμός, πολιτικὴ ὀρθότητα, οὐδετερόθρησκο κράτος, illiberal democracy κ.ἄ.), ὥστε ἂν τολμήσεις νὰ διαφωνήσεις μὲ αὐτὲς ἢ μὲ τὴ συγκεκριμένη γυναίκα οἱ φιλελὲφτ κοῦκοι θὰ σὲ ποῦν μισογύνη (τὸ λιγότερο), προκειμένου νὰ παρουσιαστοῦν ὡς θύματα, καὶ μάλιστα νὰ πάρουν μὲ τὸ μέρος τους τὸ (ἀναλογικά) 80% τῶν γυναικῶν, ποὺ ἀντιπαθεῖ τὶς ἰδέες τῆς ἐν λόγῳ κυρίας ἀλλὰ θὰ ταυτιστεῖ μαζί της ὡς γυναίκα. Ἡ ἐλὶτ θέλει νὰ παρουσιαστεῖ ὡς θύμα, καὶ τὰ καταφέρνει. Πόση διαστροφικὴ φαντασία, πιά; Ὅμως, πιάνει.

Υ.Γ. πρὶν ἁλέκτωρ λαλήσῃ τρίς, καλλιτέχνης (βάσει τοῦ «Ἔθνους«), ἔβαλε κλωτσομπουνιδιασμένη μεταξὺ ἄλλων Δυνατῶν (Χίλαρυ Κλίντον, Μισὲλ Ὀμπάμα) τὴ Μέρκελ. Ἔτσι προστατεύονται οἱ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 156 επιπλέον λέξεις

H επιρροή του Ιράν στο Ιράκ

h_15288919-protest-1573867486-1024x683

Now leaked Iranian documents offer a detailed portrait of just how aggressively Tehran has worked to embed itself into Iraqi affairs, and of the unique role of Suleimani. The documents are contained in an archive of secret Iranian intelligence cables obtained by The Intercept and shared with the New York Times for this article, which is being published simultaneously by both news organizations.

The unprecedented leak exposes Tehran’s vast influence in Iraq, detailing years of painstaking work by Iranian spies to co-opt the country’s leaders, pay Iraqi agents working for the Americans to switch sides, and infiltrate every aspect of Iraq’s political, economic, and religious life.

Πηγή

O παράδεισος που γίνεται κόλαση

5293

Few people come to Australia looking for “the built glories of our culture”, he observes. “Space was my primary inheritance. I was formed by gaps, nurtured in the long pauses between people… For each mechanical noise, five natural sounds; for every built structure a landform twice as large and 20 times as complex. And over it all, an impossibly open sky, dwarfing everything.” And yet Australia is vulnerable, despite its size, and Winton’s central message is tub-thumpingly political.

When Winton grew up in the 1970s, “Australians were devoted uncritically to the conquest and mastery of nature”. He traces this legacy from the attitudes of the earliest settlers who left their “revulsion and dismay” preserved in place names (Useless Loop, Lake Disappointment) through to the fortunes quickly made through gold, wool, wheat and iron ore. By the 1940s non-indigenous Australians were impassioned enough to go off to war and fight for their home. But the plundering of natural resources was having a discernible effect on the land. Winton recalls swimming as a boy in “a shoal of salmon beneath a halo of diving birds”, noting that it was “hard for even the most dull-witted boy to ignore the inkling that you’re a small part of a larger process”. But by the 1990s, “wherever I swam in a mask and snorkel, I was seeing more and more of less and less”.

Recognition that the natural world has intrinsic value was learned in part from indigenous Australians, “whose pride in the wisdom of their own cultures and whose reverence for the country endured”, and in part from the “poets, songsters and nature mystics, bushwalkers, birdwatchers and enlightened farmers” for whom the land is primarily a source of wonder. Winton attributes his own awakening to the writer and documentary-maker Vincent Serventy. Today, it is Winton himself who is one of Australia’s strongest advocates for the environment.

Πηγή

Αυστραλία και εξολόθρευση

αρχείο λήψης (1)

The highly distinctive and mostly endemic Australian land mammal fauna has suffered an extraordinary rate of extinction (>10% of the 273 endemic terrestrial species) over the last ∼200 y: in comparison, only one native land mammal from continental North America became extinct since European settlement. A further 21% of Australian endemic land mammal species are now assessed to be threatened, indicating that the rate of loss (of one to two extinctions per decade) is likely to continue. Australia’s marine mammals have fared better overall, but status assessment for them is seriously impeded by lack of information. Much of the loss of Australian land mammal fauna (particularly in the vast deserts and tropical savannas) has been in areas that are remote from human population centers and recognized as relatively unmodified at global scale. In contrast to general patterns of extinction on other continents where the main cause is habitat loss, hunting, and impacts of human development, particularly in areas of high and increasing human population pressures, the loss of Australian land mammals is most likely due primarily to predation by introduced species, particularly the feral cat, Felis catus, and European red fox, Vulpes vulpes, and changed fire regimes.

Πηγή

Το νέο πνεύμα του Καπιταλισμού

αρχείο λήψης

Οι παραδοσιακοί, παλαιο-δεξιοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι το πνεύμα του νέου καπιταλισμού είναι εδώ και φαίνεται καθημερινά: από την πρόταση για την Προεδρία της Δημοκρατίας μέχρι τις μικρο- αψιμαχίες των αμβλώσεων, των δικαιωμάτων του ενός ή του άλλου κλπ. Ο καπιταλισμός έχει περάσει ήδη στη φάση του αυτοελέγχου, της αυτοοργάνωσης (αλλά όχι της αυτοδιαχείρισης), της εισαγωγής στον τρόπο και τη διαδικασία της παραγωγής των κριτηρίων της προσωπικότητας και του αυτόνομου υποκειμένου. Στη θέση του «αφεντικού» τίθεται ο μάνατζερ ή ο κόουτς. Συνεργασία σε ομάδες αντί για καθετοποίηση και ιεραρχία. Οι παρωχημένες εκφράσεις αυθεντίας και καταπίεσης αποβάλλονται, καθώς λαμβάνονται ολοένα και περισσότερο υπόψη πολιτισμικά και υπαρξιακά κριτήρια αυθεντικότητας και «να είσαι ο εαυτός σου». Κινητικότητα και προσαρμοστικότητα είναι πλέον οι βασικές αρχές του καπιταλισμού. Εάν κανείς δεν τις ακολουθεί, το τίμημα θα είναι ο «εξοβελισμός», η απομάκρυνσή του από τα δίκτυα, που μόνο αυτά υπάρχουν. H exclusion αυτή έχει το αντίστοιχό της στην αγανάκτηση (!) της κάθε διαδικτυακής περσόνας μπροστά στον μεσαίωνα ιδεών όπως η οικογένεια, η καταγωγή, ο τόπος, η πατρίδα, η εκκλησία, κτλ. Ο νέος καπιταλισμός της απεριόριστης προσαρμογής δεν μπορεί να ανεχθεί κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλες οριοθετήσεις και ερμηνείες. Αυτά όλα εμποδίζουν το φαντασιακό του. Μάλιστα είναι τόσο ταχύς, που η κριτική προς αυτόν πολύ εμφανώς είναι «καθυστερημένη»- αρκεί κανείς να δει τα σλόγκαν του ΠΑΜΕ, των ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή την πρόταση του ΜΕΡΑ για τη Μάγδα Φύσσα. Είναι σαν να κυνηγάς μία πόρσε με ένα «παπάκι». Και επειδή όλοι καταλαβαίνουν τα πάντα, οι κριτικοί του αναδιπλώνονται σε όντως μεσαιωνικές «σέκτες», φαντασιωνόμενοι συνθήκες Μεσοπολέμου.