pazolinii

Αυτή η σοσιαλιστική ιταλικοποίηση των «πολιτικών δικαιωμάτων» δεν θα μπορούσε, μοιραία (ιστορικά), να κάνει τίποτε άλλο από το να χυδαιοποιηθεί. Πράγματι: ο εξτρεμιστής που διδάσκει τους άλλους ότι έχουν δικαιώματα, τι διδάσκει; Διδάσκει ότι όποιος υπηρετεί, έχει τα ίδια δικαιώματα με εκείνον που διατάσσει. Ο εξτρεμιστής που διδάσκει τους άλλους να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, τι διδάσκει; Διδάσκει ότι πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα των ιδιοκτητών. Ο εξτρεμιστής που διδάσκει τους άλλους ότι τα θύματα των εκμεταλευτών είναι άτομα δυστυχή, τι διδάσκει; Διδάσκει ότι πρέπει να απαιτήσουν να απολαμβάνουν την ίδια ευτυχία των εκμεταλλευτών. Το αποτέλεσμα είναι ότι με αυτό τον τρόπο, εκείνο που μπορεί πιθανά να επιτευχθεί, είναι μία ταυτοποίηση. Δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση, μία δημοκρατικοποίηση με την αστική έννοια του όρου. Η τραγωδία των εξτρεμιστών, επομένως συνίσταται στο ότι έκαναν να εξελιχθεί ένας αγώνας, που οι ίδιοι με τα λόγια, καθορίζουν ως επαναστατικό μαρξιστικό-λενινιστικό, σε μια εμφύλια διαμάχη παλιά τόσο όσο και η αστική τάξη: ουσιαστικής σημασίας για την ίδια την ύπαρξη της αστικής τάξης. Η απόκτηση των ιδίων αυτών δικαιωμάτων δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να προβιβάσει εκείνον που τα απόκτησε στο βαθμό του αστού.

Να λοιπόν γιατί, μέσω αυτών, ο νέος καπιταλισμός δεν θα αρκούταν μόνο στο να αλλάξει, ιστορικά, έναν τύπο ανθρώπου: αλλά θα συνέχιζε αλλάζοντας την ίδια την ανθρωπότητα. Πρέπει να προστεθεί ότι ο καταναλωτισμός μπορεί να δημιουργήσει αμετάβλητες «κοινωνικές σχέσεις», είτε με τη δημιουργία, στη χειρότερη περίπτωση, στη θέση του παλιού παπαδο-φασισμού, ένός νέου τεχνο-φασισμού (που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με την προϋπόθεση ότι θα ονομαζόταν αντι-φασισμός), και, όπως είναι τώρα πιο πιθανό, δημιουργώντας μέσα στο πλαίσιο της ηδονιστικής του ιδεολογίας, ένα πλαίσιο ψευδούς ανεκτικότητας, και ψευδούς λαϊκισμού: δηλαδή μιας ψευδούς πραγματοποίησης των πολιτικών δικαιωμάτων. Και στις δύο τις περιπτώσεις ο χώρος για μια πραγματική επαναστατική ετερότητα, θα περιοριζόταν στην ουτοπία ή στις αναμνήσεις: μειώνοντας έτσι τη λειτουργία των μαρξιστικών κομμάτων σε μία σοσιαλδημοκρατική λειτουργία, αν και, από ιστορική άποψη, εντελώς νέα.

Πηγή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s