Koρων-όπτικον

Εντάξει, ο Economist έχει τα κολλήματα του με το κράτος όταν είναι «μεγάλο» και ασκεί «πολιτικές», όμως στα επιμέρους δεν έχει πάντα άδικο: εδώ η ιστορία με τις νέες τεχνολογίες…

001

002

003

004

Από τον Υφαντή όπισθεν στον Ποιμένα

Japan plato

Το 1999 σε μια περίοδο που η συζήτηση για τους κινδύνους της Βιοτεχνολογίας από την πιθανή επέμβαση στο ανθρώπινο γονιδίωμα ο Peter Sloderdijk δημοσιεύει ένα μικρό βιβλίο με τίτλο «Κανόνες για το Ανθρωποπάρκο». Στο κείμενο αυτό ο PS αναδεικνύει πως μια βιοτεχνολογική επέμβαση  στην φύση του ανθρώπου δεν είναι μια εξωτερική απροσδόκητη ρήξη γιατί η εξουσία έχει κατ’ αρχάς μέριμνα για την βιολογική ανθρώπινη φύση και δεν είναι εκτός λογικής ένας χειρισμός στην ανθρώπινη βιολογία. Το κείμενο είχε μια σειρά από αμφισημίες με αποτέλεσμα να τροφοδοτήσει μια έντονη συζήτηση , γνωστή έκτοτε «Σκάνδαλο Sloterdijk-Habermas».

Στο κείμενο αυτό ο PS έχει μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση του Πολιτικού (1) του Πλάτωνα η οποία μπορεί να φωτίσει τα ζητήματα της συγκυρίας που διάγουμε.

Στο Πολιτικό αναφέρονται δύο μεταφορές για την περιγραφή των καθηκόντων της εξουσίας του κυβερνήτη -βασιλιά: η διακυβέρνηση ως Ποιμαντική και η διακυβέρνηση  ως Υφαντική.

Ο PS  επισημαίνει πως η Ποιμαντική ( νοούμενη ως διαχείριση αγέλης) προηγείται της Υφαντικής  ( νοούμενης ως ικανότητα διαχείρισης διαφορετικών ικανοτήτων) . Ακριβώς αυτή η «παλινδρόμηση» της  τέχνης της διακυβέρνησης από τα «υψηλά» της Υφαντικής στα «βασικά» της Ποιμαντικής προκαλεί και την αμηχανία. Ο Πλατωνική διαίρεση προσφέρει τα εργαλεία για την κατανόηση της συγκυρίας. Εύστοχα ο Sloterdijk αναφέρει πως «δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά τη διδασκαλία του Πλάτωνα φαίνεται πως δεν αποσύρθηκαν μόνο οι θεοί, αλλά και οι σοφοί αφήνοντας μας σε όλα μόνους με την ασοφία μας και την τις μισές μας γνώσεις».

Είναι ερεθιστικό πως λέξεις κλειδιά από τον Πολιτικό ανασύρονται και οργανώνουν τον δημόσιο διάλογο : η ανοσία «αγέλης» η σύγκρουση της πνευματικής και πολιτικής Ποιμαντικής.

Είμαστε κατ’ αρχάς αγέλη για την οποία οι Ποιμένες μπορούν να έχουν διαφορετικά διαχειριστικά σχέδια: αυστηρή κατανομή στα ποιμενοστάσια, ή ανάμειξη και προσδοκία ευγονικής επιλογής .Σε κάθε περίπτωση έχουμε για επίδικα τα οποία αφορούν την διακυβέρνηση σε κλειστούς χώρους κυριολεκτικά για την διεύθυνση ενός «ανθρωποπάρκου».

Οι θεωρητικοί που στοχάζονται την συγκυρία μέσω των εννοιών Βίος Ζωή προσκρούουν σε λογικά αδιέξοδα. O G.Agamben, προσπαθώντας να εντάξει τα πάντα στην προβληματική του Homo Sacer ,της βιοπολιτικής φιγούρας που ωθείται συνεχώς από τον πολιτικό βίο στην γυμνή ζωή , σχεδόν αμφισβητεί ακόμα και την επικινδυνότητα της νέας ίωσης καθώς στα μέτρα περιορισμού και πολιτικού ασκητισμού βλέπει μόνιμα την εξουσία να υποσκάπτει τον πολιτικό βίο. Η ανάλυση του συνάντησε εύστοχες αντιρρήσεις καθώς τα μέτρα φαίνονται πως είναι από τεχνική , ιατρική άποψη απαραίτητα , ενώ θα μπορούσαν να εννοηθούν ότι είναι μια  «φρόνιμη , από τα κάτω βιοπολιτική συναίνεση».( 2)

Ανθρωποπάρκο και αγέλη, είναι οι έννοιες που συγκροτούν την συνθήκη του εγκλεισμού.

Ας ακολουθήσουμε τον Πλάτωνα:

«Καί τουτο μεν έπισκεψόμεθα, τόδε δε ίσμεν,ό’τι βουκόλω γε ουδείς αμφισβητήσει περί τούτων ούδενός, αλλ’ αυτός τής αγέλης τροφός ό βουφορβός, αυτός ιατρός,αυτός οίον νυμφευτής καί περί τους τών γιγνομένων τόκους καί λοχείας μόνος έπιστημων της μαιευτικής. Ετι τοίνυν παιδιάς καί μουσικής εφ’ όσον αυτού τα θρέμματα φύσει μετείληφεν, ούκ άλλος κρείττων παραμυθείσθαι καί κηλών πραυνειν, μετά τε οργάνων καί ψιλώ τω στόματι τήν της αύτον ποίμνης άριστα μεταχειριζόαενος μουσικήν.

( 268 Β)

Ο πολιτικός-ποιμένας είναι τροφός της αγέλης, ιατρός, μαιευτήρας αλλά ταυτόχρονα μουσικός και παραμυθάς. Αυτή την συμπύκνωση κυβερνητικών καθηκόντων βιώνουμε σήμερα στην συνθήκη εγκλεισμού. Η Πλατωνική διαίρεση έχει αξιοθαύμαστη επικαιρότητα.  Ο Χαρδιαλιάς,   ρυθμίζει τους χώρους ως « βουφορβός», αλλά ο Τσίορδας περιγράφει την ιατρική μέριμνα αλλά ταυτόχρονα επιμελείται  το «παραμυθείσθαι και κηλών πραύνειν» μέσω του ιδιαίτερου κατευναστικού ύφους.

Πόσο εύκολη ήταν η επιστροφή από τον ανοικτό χώρο του παγκόσμιου χωριού στον κλειστό «ανθρωποπάρκο»;

Ο  Sloterdijk είχε ειδοποιήσει, δεν είναι καθόλου δύσκολη (3). Αντλώντας από τον  Νίτσε επισημαίνει πως ο άνθρωπος είναι τελικά «κατοικίδιο». Οι ίδιες ροπές « μετέτρεψαν τον λύκο σε σκύλο και τον άνθρωπο στο καλύτερο κατοικίδιο του ανθρώπου»  Τι ειρωνεία: φαίνεται πως η ίωση προέρχεται από μια ελαφρά μεταβολή στους θαμώνες του  ανθρωποπάρκου και των κατοικίδιων του. Ένας συγχρωτισμός με νέα είδη , σε νέες κλιματικές συνθήκες προκάλεσε μια απλή μεταφορά από τα νέα κατοικίδια στον άνθρωπο.

Αν ακολουθήσουμε την Πλατωνική τυπολογία , είναι φανερό πως λειτουργώντας και στοχαζόμενοι στο πλαίσιο της «Υφαντικής» δηλαδή της ρύθμισης των αντιθέσεων και ετεροτήτων , αισθανθήκαμε μια αμηχανία καθώς επιστρέφουμε στην προηγούμενη συνθήκη του «ποιμνίου», την οποία όμως ενστικτωδώς κατέχουμε και γνωρίζουμε κατά βάθος.

Είναι ενδιαφέρον πως ενώ η τεχνολογία μέσω των δικτυακών «κόσμων» δίνει την ψευδαίσθηση μιας υπέρβασης του τοπικού, του χώρου, τελικά αδυνατεί να θεμελιώσει ένα νέο τόπο «Υφαντικής» , ενός νέου πεδίου σύγκρουσης και επίλυσης των διαφορών ,καθώς η συνθήκη του χωρικά εντοπισμένου ποιμνίου , υπερτερεί, είναι θεμελιακά διαφορετική και οντολογικά πρότερη,  σύμφωνα με την Πλατωνική αναφορά.

Είμαστε στην αρχή ή το μέσον της μεγάλης κρίσης , όπου κυριαρχεί το ερώτημα πόσο και πως μπορεί να παραταθεί αυτή η συνθήκη. Φαίνεται πως αυτό που ζούμε δεν είναι ενστικτωδώς άγνωστο, όσο και αν σε πρώτη ματιά είναι φαίνεται πρωτόγνωρο.

Πηγή

Why What Does Not Kill Us Makes Us Panic

caf2fe59523ccb24e79de375ceacb242.2-1-super.1

[…]

Don’t bet on it. The 2009 swine flu epidemic killed hundreds of thousands, mostly in Africa and Southeast Asia. But in Europe, where the threat was comparatively small, the media updated the death toll and the number of suspected cases on a daily basis. In the United Kingdom, the government predicted that as many as 65,000 citizens might die from the disease. In the end, fewer than 500 died.

Predictably, such daily accounting triggered fear and led politicians to make hasty, ill-advised decisions – such as stockpiling medication – without examining the evidence. All eyes were focused on the new, unknown virus, and not on protecting people from more lethal threats, such as seasonal influenza, which in 2009 killed orders of magnitude more peoplethan swine flu. It still does – as would be clear if the media bombarded us with hourly updates of the flu-related death toll.

Similarly, millions of people, particularly in developing countries, die from malaria and tuberculosis each year. And in the United States alone, hospital-acquired infections kill some 99,000 patients annually. Yet, these unlucky people get next to no attention

Why are we more scared of what is less likely to kill us?

The psychological principle that makes us fear swine flu, avian flu, or COVID-19, but not the common flu is called fear of dread risks. It is easy to elicit fear of episodes in which many people die within a short interval, such as plane crashes or epidemics. But when just as many or more people die over a longer period – as with car accidents or the seasonal flu – it is difficult to scare the public into wearing seatbelts or getting vaccinated.

Consider the paradigmatic millennial “virus”: terrorism. After the traumatic events of September 11, 2001, many Americans stopped flying and drove instead. It has been estimated that in the 12 months following the attacks, an additional 1,500 people lost their lives on the road while trying to avoid the risk of flying – far more than the total number of passengers who died on the four planes.

Terrorists strike first with physical force, which captures all the attention. Their second strike occurs with the  – our fear of dread risk that makes us jump from the frying pan into the fire. This second strike can be costly. Within two years of the 9/11 attacks, the US economy had lost over $100 billion, owing to reduced travel, business interruption, and event cancellation, the federal government had spent half a trillion dollars on security measures, and the American people accepted more intrusive state surveillance as a condition of their safety. But an American today is more likely to be shot by a child than blown up by an Islamist terrorist.

It is not only terrorists whom we disproportionately fear. Back in 2009, the Egyptian government ordered all pigs in the country to be slaughtered, even though no cases of swine flu had yet been reported there. The government simply exploited fear of dread risk to persecute Egypt’s small Christian minority.

Today, Asian minorities in the US and Europe are paying the price for COVID-19. Citizens of Asian descent are viewed with suspicion, and Chinese restaurants from Berlin to San Francisco are reporting a drop in business of 50% or more as customers shun them. And, of course, the media have a stake in ringing alarm bells and keeping us glued to their pages, platforms, programs, and podcasts.

Fortunately, disproportionate fear of things that are unlikely to kill us is not hardwired into our brains. That is why risk literacy is so important. We need to be taught the mathematics of uncertainty, meaning statistical thinking. Just as being able to read enables people to understand texts, so statistical thinking enables us to understand and manage the risks we face.

Part of risk literacy is learning why we fear what we fear. In fact, understanding uncertainty and understanding psychology go together. That can help the public ask the right questions – and politicians to make the right decisions.

For example, when swine flu spread, many governments followed the World Health Organization’s advice and stockpiled Tamiflu, a medication that was marketed to protect against the severe consequences of flu. Yet, many expert advisers to the WHO had financial ties to drug manufacturers, and there is still no evidence that Tamiflu is effective. The US wasted over $1 billion, and the UK over £400,000 ($522,000), on this medication – money that instead could have been invested in improving health care.

Even with greater risk literacy, most politicians would need considerable courage to act on the basis of evidence rather than out of fear. But these are precisely the kind of leaders we need and would respect.

Achieving global risk literacy would give everyone a chance to approach situations such as the COVID-19 epidemic with a cooler head. This year’s novel virus will not be the last. As a first step toward confronting the outbreaks to come, we must learn to live with uncertainty, rather than allowing ourselves to be held captive by it.

Πηγή

William Butler Yeats, «Τα Βυζαντινά Ποιήματα» (μετάφραση- επίμετρο: Κώστας Κουτσουρέλης)

williambutleryeats1911-56a73f935f9b58b7d0e838e8-1140x660

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας του Τσιόδρα και τα ένδοξα γηρατειά του Yeats. Πώς είπατε;

ΠΛΩΡΗ ΓΙΑ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Ι

Δεν είναι τόπος για τους γέροντες αυτός.
Γενιές λιγόζωες τα πουλιά μες στα καλάμια
τρίλιες σκορπούν, παν χέρι-χέρι νια και νιος,
οι τσίροι πέλαγα, οι σολομοί ποτάμια,
παντού μιας μέθης θερινής ηχεί ο σκοπός,
παντού τραγούδια της χαράς κι επιθαλάμια.
Δέσμιοι στης σάρκας τον χορό όλοι αγνοούν
τα έργα του πνεύματος που δεν γερνούν.

II.
Ο γέρος είναι ένα σκεβρό, ένα ισχνό σκαρί,
ορθό ένα ράκος που ’χει τη μαγκούρα πλάι,
εκτός κι ακόμη η κουρελιάρα του ψυχή
μες στη θνητή τη φορεσιά της τραγουδάει·
αλλά τραγούδι τέτοιο είν’ άξιος να το πει
όποιος τις δόξες τις παλιές μας μελετάει.
Γι’ αυτόν τον λόγο σήκωσα πανιά κι εγώ
στο ιερό, τ’ αρχαίο Βυζάντιο για να ’ρθώ.

III.
Ω εσείς σοφοί, καταμεσής στη θεία πυρά
σαν στις χρυσές ψηφίδες μέσα το πετράδι,
τη θεία αφήστε την πυρά, βγείτε μπροστά,
κανοναρχήστε την ψυχή μου εσείς πώς ν’ άδει.
Πάρτε μου την καρδιά, να μην ποθεί άλλο πια,
δούλα ενός ζώου που ’χει προγραφεί απ’ τον Άδη
ούτε που ξέρει ποια ’ναι αυτή· στην τέχνη εσείς
κλείστε με ετούτη, που ’ναι αιώνιας ζωής.

IV.
Από τη φύση αν βγω, μορφή άλλη φυσική
ποτέ το σώμα μου δεν θέλω εγώ να πάρει
παρά του σμάλτου ή του γυαλιού, που οι χρυσικοί
εκεί οι Γραικοί τα ντύνουν στου χρυσού τη χάρη,
του βασιλιά τη νύστα να σκορπούν μ’ αυτή·
ή που από ’να την κρεμούν χρυσό κλωνάρι
να τραγουδά κι οι αυλικοί γύρω ν’ ακούν
αυτά που φύγαν, ή που φεύγουν, ή θα ’ρθούν.

~ . ~

ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Με τις μιαρές εικόνες της η μέρα ξεμακραίνει·
του βασιλιά η φρουρά κοιμάται μεθυσμένη·
σβήνουν κουβέντες και χαρούμενοι σκοποί
σαν της Αγια-Σοφιάς το σήμαντρο αντηχεί.
Ο τρούλος της στου φεγγαριού το βλέμμα
όλα του ανθρώπου τα καταφρονεί,
το χάος και τη σύγχυση όπου ζει,
το μένος και τη λάσπη που έχει στο αίμα.

Τι στέκει ανάερο μπρός μου, είν’ άνθρωπος, σκιά;
μάλλον σκιά παρ’ άνθρωπος, φάσμα παρά σκιά·
γιατί η μούμια η φασκιωμένη του Άδη
μπορεί στ’ αλήθεια της Οδού το τυλιγάδι
να ξετυλίξει· τ’ άπνοο στόμα, το στεγνό,
τα χείλη τ’ άπνοα να καλέσει·
το υπεράνθρωπο κοιτώ με δέος, με ζέση·
ζωή εν θανάτω, θάνατο εν ζωή το προσφωνώ.

Να είναι θαύμα, μηχανή χρυσή, πουλί;
ούτε πουλί ούτε μηχανή, είναι θαύμα πιο πολύ,
σ’ ένα χρυσόκλωνο ριζώνει μες στ’ αστρόφως,
σαν και τους πετεινούς λαλεί που σφίγγει του Άδη ο ζόφος,
με το φεγγάρι χολιασμένο μες στη λάμψη
του αναλλοίωτου μετάλλου του ανοιχτά
περιφρονεί όλα τ’ άνθη, τα πουλιά,
κάνει το χάος στο αίμα μας να πάψει.

Νύχτα βαθιά, στον θρόνο εμπρός μια φλόγα πάλλει,
δεν τρώει κλαδιά, δεν ξεσπιθά απ’ τ’ ατσάλι,
δεν τη σκορπά ο βοριάς· φλόγ’ άλλη τη γεννά,
πνεύματα αιματογέννητα τριγύρω της τραβά
και στου χορού της μέσα εκεί τη δίνη
το χάος πεθαίνει, ξεψυχά η μανία
στης φλόγας της εκστατικής την αγωνία
που καίει τα πάντα κι άκαυτα τ’ αφήνει.

Στων δελφινιών τη λάσπη και το αίμα μύρια
πνεύματα ν’ ανεβούνε πολεμούν! Στα εργαστήρια
των χρυσικών του βασιλιά πέφτουν, χτυπούν!
Τα μαρμαρόστρωτα πατώματα σκορπούν
του μένους και του χάους τα σκότη,
τούτα τα φάσματα που όλο και νέα γεννάνε,
τούτο το πέλαγο που το τρυπάνε
πτερύγια δελφινιών, σημάντρων κρότοι.

Πηγή

Η κοινωνική διάσταση της πανδημίας

Spread of the coronavirus disease (COVID-19) in Rome

Οι πανδημίες είναι κοινωνικές όπως και ο θάνατος. Αρέσει σε πολλούς να καταλογίζουν στους πιστούς που επιμένουν με τις εκκλησίες δεισιδαιμονία και μεσαιωνισμό. Πραγματικά, στην εποχή του Μεσαίωνα οι πανδημίες προέκυπταν από τον αέρα και τις αμαρτίες της πόλης. Οπότε η ερμηνεία για τον μέσο κοσμάκη, εννοώ, ήταν αυτή ότι κάπου, κάπως φταίξαμε (και εμείς), και ας είχε έλθει η πανούκλα από την Μαύρη Θάλασσα. Πάντως, ο απλός κοσμάκης μέσω του Θεού έριχνε τα κρίματα στον εαυτό του. Αυτοί οι τόσο ανόητοι! Το 1830-1831 αυτοί οι «μη αρκούντως διαφωτισμένοι» Ρώσοι χωρικοί και στρατιώτες θα στασιάσουν λόγω της χολέρας. Αυτοί οι τόσο ανόητοι!

Σήμερα, η εξουσία δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μία κοινωνία φιλόζωων και εκπατρισθέντων που έγιναν επαναπατρισθέντες. Τα «τυπάκια» της Αγγλίας που σφίξαν τα πράγματα και θέλουν να γυρίσουν, τί φόβο να προκαλέσουν; Μόλις η καμπύλη πέσει, θα την ξανακάνουν. Ο (εθνικός κόουτς) Χαρδαλιάς τα παίρνει μαζί τους, αλλά η κυβέρνησή του μας έλεγε για το δικαίωμα αυτών των «τύπων» να ψηφίζουν. Αυτοί που αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα των μνημονίων. Λες και δεν θα έφευγαν, ούτως ή άλλως. Οι οδηγίες της καραντίνας του (εθνικού κόουτς) Χαρδαλιά είναι υπέρ των σκυλανθρώπων, αλλά όχι και τόσο ευνοϊκές για τους έχοντες παιδιά. Διότι από τους σκυλανθρώπους, τί έχει να φοβάται η εξουσία; Αυτοί απαιτούν μόνο σκυλοτροφές. Ή αμφιβάλλει κανείς ότι αν είχε η Ελλάδα γεννήσεις όπως τις παλιές εποχές, θα νοιαζόταν και τόσο κανείς για τους 32-100 ηλικιωμένους που θα κατέληγαν;

Οι ευαίσθητοι φιλόζωοι του πολιτισμού κατηγορούν τις «δικατατορίες» Ερντογάν, Πούτιν, Τράμπ και Κίνας για την απανθρωπία τους: δεν έχουν καταλάβει ότι και 1 εκατομμύριο να χάσουν από τον πληθυσμό τους, δεν τους λέει απολύτως τίποτα, πάντως λιγότερα από την στάση της παγκόσμιας οικονομίας. Ο Τσιόδρας, στην ίδια λογική του light χριστιανο-ευαίσθητου, μας είπε ότι, αν δεν είχαν παρθεί παγκόσμια μέτρα, ο ιός θα σκότωνε μέχρι και 40 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο- μόνο η Σοβιετία είχε 30 εκατομμύρια νεκρούς στον 2ο πόλεμο!

Εν τω μεταξύ, έξω, πιτσιρικάδες από αυτούς που θα εξεγερθούν ή θα πάνε Αγγλία βγάζουν βόλτα 2 και 3 σκυλιά σαν βόδια….

Η ασκητική των φοβισμένων (μαλθακών)

images

Η ασκητική του «μένουμε σπίτι», η ασκητική του φόβου και όχι της υπευθυνότητας, διότι η ανευθυνότητα της κοινωνίας έχει οδηγήσει σε τόσα δεινά, και όχι μόνο οι κακοί καπιταλίστες και οι πολυεθνικές, θα έχει μικρή διάρκεια και καταστροφικά αποτελέσματα. Ο (πολύς) Ράμφος, που είναι και ο αγαπημένος τους διανοούμενος, στο βιβλίο του, Το αδιανόητο Τίποτα (2010)– που διαβάζω για να μην βλέπω τα βοθροκάναλα, λέει για τον Νικόδημο τον Αγιορείτη (σ. 44) ότι αυτός απέδιδε στην προσευχή ουσιαστική βαρύτητα που δεν ισχύει για την άγονη ασκητική τριβή (βέβαια, όχι όπως προσδιόρισε ο Κ. Μητσοτάκης κλείνοντας τις εκκλησίες). Η ασκητική τριβή, του τύπου «μένουμε σπίτι» αλλά φυσικά εννοούσε ο άγιος Πατέρας τις καθαυτό ασκητικές πράξεις, δεν είναι παρά αρετή έξεως, αποτελεί σωματικό αυτοματισμό (τρώω ελαφρά) ή προϊόν θελήσεως (κατάφερα να είμαι ολιγοφάγος), ενέργειες εξωτερικής προσαρμογής (σαν τον άλλο που έκατσε καραντίνα 10 μήνες), και συνεπάγεται ενδυνάμωση των αισθήσεων και ατροφία των αισθημάτων, καθώς και ελαττωμένη είτε μηδενική συνείδηση των πράξεων. Η ηθική φιλοσοφία, όμως, ως στάση ζωής κατευθύνει τον πιστό εσχατολογικά προς την εσωτερική αναγέννηση ή θέωση. Ο χρόνος έρχεται από το τέλος, ενώ στις ασκητικές (πολλώ δε μάλλον τις σημερινές ντεμεκ) ο χρόνος παραπέμπει σε αντικειμενικό προηγούμενο. Είναι άλλο η θέωση και άλλο η ορθοπραξία. Φυσικά, μία κοινωνία που έχει διώξει τη θέωση, έχει ήδη μετατραπεί σε κοινωνία «γυμνών», «βιολογικών υπάρξεων», που ετεροκαθορίζεται και όχι αυτοκαθορίζεται από την ηδονή, την έξι, τον φόβο και τη βαρεμάρα. Και της απομένει η ορθοπραξία, η οποία μάλιστα επιβάλλεται, γιατί ούτε αυτήν δεν μπορούν από μόνοι τους να εφαρμόσουν. Αφού τίποτα δεν μας αναμένει στο Τέλος, ας γραπωθούμε στο τώρα και στις ανάγκες επιβίωσης μας (τα δακρύβρεχτα για τα γερόντια είναι ο ιδεολογικός μανδύας). Πώς το έλεγε και ο «χοντρός» :

«Σπουδαία τέχνη είν’ το ενδιάμεσο γέννησης και θανάτου
κι όσοι το βγάλουν με αξιοπρέπεια,
θα φύγουν με τη γλύκα αυτού του περιπάτου
και θα ‘ναι λύτρωση, όχι συνέπεια» (εδώ)

Κάτι προσπαθεί να πιάσει…..

ἕνας-ἕνας, θὰ τὴ σκαπουλάρουν

Χρονογραφίες

Οἱ μὴ Χριστιανοὶ ὁπαδοὶ τῶν ἀπαγορευτικῶν μέτρων ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ τὸ τρομακτικὸ ἀναδυόμενο γεγονός, ὅτι τὰ μέτρα θὰ κρατήσουν μῆνες. Καλὰ περάσανε βέβαια -κάποιοι ἐξ αὐτῶν- μὲ τὴν ἀπαγόρευση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀλλά, τώρα, ὁρισμένοι ἐκνευρίζονται μὲ τὰ ἀπαγορευτικὰ μέτρα καὶ τὸ δείχνουν. Μερικοὶ ἀρχίζουν νὰ «τὰ γυρίζουν» (ἢ τὰ μασᾶνε) ἐνῶ πρὶν ἔλεγαν ὅτι πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε ὅ,τι λέει ἡ «μία καὶ Ἁγία» ἀπολίτικη Ἐπιστήμη. Κι ἄλλοι, ποὺ ἐνῶ κορόιδευαν τοὺς Χριστιανούς, τελικὰ παρουσιάζουν θεωρίες συνωμοσίας γιὰ τὸν ἱό. Καὶ ποῦ ‘σαι ἀκόμα! ὅταν τελειώσουν τὰ λεφτά. Φυσικά, δὲν ἐννοῶ ὅτι δὲν ὑπῆρχαν ἐξαρχῆς μὴ Χριστιανοὶ ποὺ «ἡρωικὰ» ἐναντιώθηκαν στὶς ἀπαγορεύσεις καὶ τοὺς πεπαιδευμένους μαζανθρώπους. Ἀλλὰ δὲν ἔχω ἐδῶτοὺς ἀνθιστάμενους κατὰ νοῦ. Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς Χριστιανούς, φοβᾶμαι ὅτι στὸ τέλος θὰ ἀπομείνουν οἱ «μὲ περίσκεψη» καὶ «προβληματισμένοι» στοχαστικοὶ Χριστιανοὶ νὰ μιλᾶν μὲ εὐλάβεια γιὰ τὰ μέτρα σὰν νὰ εἶναι ὁ Θεός τους.

Παρακάτω, ἕνα ἀπὸ τὰ μὲ καθαρὸ μυαλὸ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 442 επιπλέον λέξεις

Active Member – Ω γλυκύ μου έαρ (σε καραντίνα)

Ὧ γλυκύ μου ἔαρ, σε καραντίνα
απ’ τον ιό του τρόμου και τον τρόμο του ιού.
Το «Μ» ξανάγινε στο φόβο μας λετρίνα
λόγω ελλείψεως μάσκας και γαντιού.
Ζούμε στα ερείπια όλοι μας ενός μεγαλείου,
γέννημα νεκρό της φαντασίας μας.
Οι στημένοι χρησμοί εκ του μαντείου
επαληθεύτηκαν δια της παρουσίας μας.
Κόσμος λερός και στα βάσανα λερός,
αιώνες τώρα χαζεύει το ανεμαλώνι του.
Ο τρόμος αντίκρυ μας καθρέφτης θαμπερός.
Τέρμα το κάθε τόπος και το ζακόνι του.
Έναν αιώνα πίσω στην «Πανευρώπη»,
στου Ρίτσαρντ Καλέργη την αρχοντοπουτάνα
κανείς δεν αντιστάθηκε σ’ αυτό το αγριοτόπι,
γι’ αυτό και πένθιμα χτυπάει η καμπάνα.
Κλείστε τους νεκρούς σας ξανά σε κατακόμβες,
οι τραπεζίτες αγοράσανε τους ουρανούς.
Στη ζωή δεν υπάρχουνε πρόβες,
Τώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.

Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε,
δεν κάνει στάση Γολγοθά.
Πες ο παράξενος πως χάθηκε,
είναι απ’ τα κρούσματα εκείνα τα ορφανά.
Ὧ γλυκύ μου ἔαρ, σε καραντίνα,
οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς
απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα.
Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.

Χτύπησε φέτος limit down το άγιο φως,
από του τάφου δεν ξεμυτάει την κρύπτη.
Κοίτα τι μας σκάρωσε ένας ιός
και μείναμε μαλάκες πριν μείνουμε σπίτι.
Είναι το timing, που λένε αυτοί, σωστό
και για τους άχρηστους, λύση η καραντίνα.
Στους σταυρούς φέτος δίπλα απ’ τον Χριστό
θα είναι οι νεκροί απ’ το Μιλάνο ως την Κίνα.
Κήρυξαν πανδημία, θα ανακηρύξουν και μεσσία
το πρώτο αρπακτικό που θα λανσάρει το εμβόλιο.
Όλα τ’ άλλα μέχρι τότε δεν έχουν σημασία,
για το γαμώτο, λοιπόν, κάνω ένα σχόλιο.
Σπουδαία τέχνη είν’ το ενδιάμεσο γέννησης και θανάτου
κι όσοι το βγάλουν με αξιοπρέπεια,
θα φύγουν με τη γλύκα αυτού του περιπάτου
και θα ‘ναι λύτρωση, όχι συνέπεια.
Όσο σε live streaming ο φόβος απλώνεται,
τόσο θα γεμίζουμε άθυμους δειλούς,
κι όσο η πρεμιέρα θα ματαιώνεται,
θα είσαι ελευθερος, άνθρωπε, να υπακούς.

H διάλυση του Έθνους και το 1821 ως δικαίωμα…!

90808498_3110901168940971_1153705868714311680_o

«Πριν από 200 χρόνια οι Έλληνες διεκδίκησαν και έγιναν από υπόδουλοι ελεύθεροι. Και από υπήκοοι, πολίτες. Συγκρότησαν Έθνος. Και ίδρυσαν κράτος Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης» [πηγή]

«Η 25η Μαρτίου είναι μέρα ανεξίτηλα χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη. Με την επανάσταση του 1821 ενάντια στον οθωμανικό δεσποτισμό, ο λαός μας διεκδίκησε και κέρδισε οριστικά το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τη μοίρα του» [πηγή]

Aφού συγκρότησε Έθνος η Ελλάδα πριν από…200 χρόνια, ε τότε, δεν πειράζει, θα το διαλύσει και πάλι….

 

Όταν ο (αν)ορθολογικός ατομικισμός στοχοποιεί την κοινωνία: γεγονότα στην εποχή του Κορονοϊού.

200310-sydney-airport-al-1506_fb55533b9f200201d0d62c956a404bf5.fit-2000w

Πολύ πρόσφατα στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας εμφανίστηκαν αφίσες που εκφράζουν μια βαθιά ανορθολογική και ατομικιστική αντίληψη. Και μάλιστα στο όνομα μιας αταλάντευτης, αλάνθαστης, “επαναστατικής” γραμμής. Οι μάσκες “Δεν είναι προφύλαξη από τη γρίπη. Είναι μικροαστισμός μέχρι κτηνωδίας” διαβάζουμε και παραδίπλα στην αφίσα ζωγραφισμένος ένας άνθρωπος που φοράει μάσκα μας εξομολογείται πόσο του αρέσει να του λένε τι να κάνει. Αν υπολογίσει κανείς ότι αυτές οι απόψεις αρθρώνονται εν είδει υποκουλτούρας του δρόμου δημόσια, με έναν μανδύα “από τα κάτω”, θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει κανείς ως κοινωνικά επικίνδυνες. Θα μπορούσε να τις ταξινομήσει πλάι στις θεωρίες για τη μη μετάδοση του ιού μέσω της θείας κοινωνίας που εκφράζει η εκκλησία.

Αυτό λοιπόν που παρατηρείται στην δεδομένη συγκυρία είναι ότι για την “επαναστατική” πρωτοπορία, η σημασιοδότηση της μάσκας είναι βαριά μονοσήμαντη: ισοδυναμεί με την οικειοθελή υποταγή σε κρατικές επιταγές. Ταυτόχρονα, για την κοινωνική πρωτοπορία των χίπστερς η μάσκα είναι η απειλή στις κοινωνικές πρακτικές διάκρισης (βλ. φθηνά ταξίδια με την ryanair, airbnb και σε ό,τι πρεσβεύει τον ευρύτερο εθισμό στη συλλογή εμπειριών (σικ)).

Και έτσι φτάνουμε στο παράδοξο, το κράτος να εκφράζει έναν εκσυγχρονιστικό λόγο που σε φέρνει αντιμέτωπο με την ατομική και συλλογική σου ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Σου ζητά να περιορίσεις “εσένα”, την ατομικότητά σου, τις συνήθειές σου και να εκφράσεις έμπρακτα την κοινωνική σου αλληλεγγύη. Ενώ “από τα κάτω”, αρθρώνεται ένα μείγμα ανορθολογικού και ατομικιστικού λόγου, και μάλιστα από ομάδες που θεωρούν τους εαυτούς τους ως επαναστατικές και κοινωνικές πρωτοπορίες.

Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε τις όποιες προσπάθειες να αναχαιτιστεί ένα ανεξέλεγκτο φαινόμενο το οποίο έχει μάλιστα στο εσωτερικό του καταστροφή κεφαλαίου ως απόπειρες βιοπολιτικού ελέγχου του πληθυσμού, οδηγούμαστε μοιραία σε μια προβληματική θεώρηση της κοινωνικής ζωής. Ιδιαίτερα παράδοξης, αν σκεφτεί κανείς, την πρόσβαση που έχουμε στην πληροφορία και την ευκολία με την οποία κινούμαστε στους ψηφιακούς μικροκόσμους.

Και αυτά που περιγράφουμε δεν αποτελούν φαντασιακές πρακτικές αλλά συνεπείς επιλογές που στόχο έχουν να μεγιστοποιούν διαρκώς τις ατομικιστικές ηδονές και τα προσωπικά οφέλη, διαλύοντας ταυτόχρονα κάθε όψη συλλογικής και κοινωνικής ευημερίας.

Να μη συνωστιζόμαστε, ούτε να μένουμε μόνοι και μόνες, να μην είμαστε υπερβολικά κουλ ούτε και πανικόβλητοι. Να ξαναθυμηθούμε ότι ο ελεύθερος χρόνος στο σπίτι είναι μαγευτικός. Μπορούμε να διαβάσουμε, να ξεκουραστούμε, να ερωτευτούμε, να ασχοληθούμε με τις τέχνες, να χαρούμε το σπίτι, να δούμε τη ζωή μας μέσα από το πρίσμα του ελεύθερου χρόνου. Μιας στιγμιαίας έστω ελευθερίας και υπευθυνότητας που απορρέει από την υποκειμενοποίηση μας ως πολίτες. Και παράλληλα, να απαιτούμε οργανωμένες κοινωνικές πολιτικές πρόληψης για όλους και όλες.

Πηγή