200310-sydney-airport-al-1506_fb55533b9f200201d0d62c956a404bf5.fit-2000w

Πολύ πρόσφατα στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας εμφανίστηκαν αφίσες που εκφράζουν μια βαθιά ανορθολογική και ατομικιστική αντίληψη. Και μάλιστα στο όνομα μιας αταλάντευτης, αλάνθαστης, “επαναστατικής” γραμμής. Οι μάσκες “Δεν είναι προφύλαξη από τη γρίπη. Είναι μικροαστισμός μέχρι κτηνωδίας” διαβάζουμε και παραδίπλα στην αφίσα ζωγραφισμένος ένας άνθρωπος που φοράει μάσκα μας εξομολογείται πόσο του αρέσει να του λένε τι να κάνει. Αν υπολογίσει κανείς ότι αυτές οι απόψεις αρθρώνονται εν είδει υποκουλτούρας του δρόμου δημόσια, με έναν μανδύα “από τα κάτω”, θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει κανείς ως κοινωνικά επικίνδυνες. Θα μπορούσε να τις ταξινομήσει πλάι στις θεωρίες για τη μη μετάδοση του ιού μέσω της θείας κοινωνίας που εκφράζει η εκκλησία.

Αυτό λοιπόν που παρατηρείται στην δεδομένη συγκυρία είναι ότι για την “επαναστατική” πρωτοπορία, η σημασιοδότηση της μάσκας είναι βαριά μονοσήμαντη: ισοδυναμεί με την οικειοθελή υποταγή σε κρατικές επιταγές. Ταυτόχρονα, για την κοινωνική πρωτοπορία των χίπστερς η μάσκα είναι η απειλή στις κοινωνικές πρακτικές διάκρισης (βλ. φθηνά ταξίδια με την ryanair, airbnb και σε ό,τι πρεσβεύει τον ευρύτερο εθισμό στη συλλογή εμπειριών (σικ)).

Και έτσι φτάνουμε στο παράδοξο, το κράτος να εκφράζει έναν εκσυγχρονιστικό λόγο που σε φέρνει αντιμέτωπο με την ατομική και συλλογική σου ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Σου ζητά να περιορίσεις “εσένα”, την ατομικότητά σου, τις συνήθειές σου και να εκφράσεις έμπρακτα την κοινωνική σου αλληλεγγύη. Ενώ “από τα κάτω”, αρθρώνεται ένα μείγμα ανορθολογικού και ατομικιστικού λόγου, και μάλιστα από ομάδες που θεωρούν τους εαυτούς τους ως επαναστατικές και κοινωνικές πρωτοπορίες.

Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε τις όποιες προσπάθειες να αναχαιτιστεί ένα ανεξέλεγκτο φαινόμενο το οποίο έχει μάλιστα στο εσωτερικό του καταστροφή κεφαλαίου ως απόπειρες βιοπολιτικού ελέγχου του πληθυσμού, οδηγούμαστε μοιραία σε μια προβληματική θεώρηση της κοινωνικής ζωής. Ιδιαίτερα παράδοξης, αν σκεφτεί κανείς, την πρόσβαση που έχουμε στην πληροφορία και την ευκολία με την οποία κινούμαστε στους ψηφιακούς μικροκόσμους.

Και αυτά που περιγράφουμε δεν αποτελούν φαντασιακές πρακτικές αλλά συνεπείς επιλογές που στόχο έχουν να μεγιστοποιούν διαρκώς τις ατομικιστικές ηδονές και τα προσωπικά οφέλη, διαλύοντας ταυτόχρονα κάθε όψη συλλογικής και κοινωνικής ευημερίας.

Να μη συνωστιζόμαστε, ούτε να μένουμε μόνοι και μόνες, να μην είμαστε υπερβολικά κουλ ούτε και πανικόβλητοι. Να ξαναθυμηθούμε ότι ο ελεύθερος χρόνος στο σπίτι είναι μαγευτικός. Μπορούμε να διαβάσουμε, να ξεκουραστούμε, να ερωτευτούμε, να ασχοληθούμε με τις τέχνες, να χαρούμε το σπίτι, να δούμε τη ζωή μας μέσα από το πρίσμα του ελεύθερου χρόνου. Μιας στιγμιαίας έστω ελευθερίας και υπευθυνότητας που απορρέει από την υποκειμενοποίηση μας ως πολίτες. Και παράλληλα, να απαιτούμε οργανωμένες κοινωνικές πολιτικές πρόληψης για όλους και όλες.

Πηγή

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Όταν ο (αν)ορθολογικός ατομικισμός στοχοποιεί την κοινωνία: γεγονότα στην εποχή του Κορονοϊού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s