ÊÕÊËÏÖÏÑÉÁÊÏ ÊÏÌÖÏÕÆÉÏ ÓÔÏ ÊÅÍÔÑÏ ÔÇÓ ÁÈÇÍÁÓ ÁÐÏ ÔÁ ÅÑÃÁ ÃÉÁ ÔÏ ÌÅÃÁËÏ ÐÅÑÉÐÁÔÏ ÔÇÓ ÁÈÇÍÁÓ

Ο Μεγάλος Περίπατος του «Δημάρχου της ζωής» μας, είναι η επιτομή του νέου αφηγήματος της πολιτικής εξουσίας. Μία πολιτική εξουσία, που περιλαμβάνει όλη την κυρίαρχη πολιτική ελίτ (ανεξαρτήτως κόμματος). Η μή- παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ (με εικόνες της φραπεδιάς του Φλαμπουράρη και των μεταναστών που απλά «εξαφανίζονταν») έρχεται να συναντήσει, ως ομογάλακτοι, την ντεμέκ ευρωπαϊκοποίηση των διαφόρων περιπάτων και άλλων φιλόδοξων project. Τι τους συνδέει; Με άλλα λόγια, γιατί θα μπορούσαν να τα υπηρετήσουν και άλλοι, εκτός της παρούσας Ν.Δ.; Το γεγονός ότι έχουν αμφότεροι μία μεταμοντέρνα περί δημόσιου αγαθού και γενικού συμφέροντος αντίληψη. Είμαστε στο σημείο που ο Ζακ (του ΣΥΡΙΖΑ) και τα Parades συναντούν τους ποδηλάτες, τους ζωόφιλους και τους γέρους, που αφού γλίτωσαν από τον Κορονοϊό, θα μπορούν άνετα να βολτάρουν δίπλα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα, μυρίζοντας διοξείδιο και μπινελίκια.

Είμαστε στο σημείο της μεταμοντέρνας εικόνας ενός συστήματος, που ασχολείται με τις πολιτισμικές ομάδες- λόμπυς, όταν η πραγματική οικονομία και η πραγματική ζωή πεθαίνει καθημερινά σε άθλιες συνθήκες στα 3/4 του πλανήτη. Όταν μάλιστα αυτή η «βρώμα» πλησιάζει στα αποστειρωμένα project τους, τη βαφτίζουν τρομοκρατία, ρατσισμό και λαϊκισμό. Ο Μεγάλος Περίπατος τους έχουν μάθει να τους αρέσει, εννοώ στον λαουτζίκο, ο οποίος προτιμά να βασανίζεται καθημερινά, αρκεί να έχει την ψευδαίσθηση ότι έγινε Άμστερνταμ λόγω κάποιων ποδηλατών- ψώνιων. Μόνο που το Άμστερνταμ έχει ήδη γίνει Ραμπάτ. Πάλι δεν πρόλαβαν, οι επιχώριοι χάχακες. Η αποθέωση του τουρίστα- σε πείσμα των αφελών (πόσων ακόμα) νεοδημοκρατών που ψηφίζουν Ν.Δ. ενθυμούμενοι τους Καραμανλήδες, είναι η αποθέωση του μεταπρατισμού και της «φούσκας». Οι Μεγάλοι Περίπατοι και τα ψηφιακά, δεν είναι παρά η «μόστρα» μίας μή- κοινωνίας, μη- παραγωγικότητας, μη- ζωής. Είναι σαν την Εσθονία, που έχει γίνει πρότυπο ψηφιακής διοίκησης, αφού ο μισός πληθυσμός κρατάει γέρους στην Αγγλία ή στη Γερμανία. Τουρισμός, αναπλάσεις, εικονικές πραγματικότητες, είναι ουσιαστικά και έχουν αξία, όταν συνοδεύουν την πραγματική ζωή. Με άλλα λόγια, δεν μπορείς να βαυκαλίζεσαι για την Αθήνα της Πανεπιστημίου, όταν δεν ασχολείσαι με τα νεοκλασικά που ερημώνουν και γκρεμίζονται (στα κεφάλια μας), με τους κάδους και τα σκουπίδια στις συνοικίες, με τις ερειπωμένες αθλητικές εγκαταστάσεις, με τους δρόμους- καρμανιόλες, γεμάτους λακούβες και τρύπες. Αυτά που αφορούν τους ελάχιστους που έχουν μείνει σε αυτή την «αποικία» και ασχολούνται με τον πραγματικό δημόσιο χώρο και την πραγματική ζωή.

@Και για να καταλάβεις ότι είσαι χώρα της φάπας, αρκεί να δεις πως ακόμα και η Τουρκία ασχολείται με τους τουρίστες και τα μνημεία, αλλά συνάμα φροντίζει για την παραγωγική καθημερινότητα των εκατομμυρίων της. Βέβαια, εκεί οι ποδηλάτες και οι φιλόζωοι είναι κάπως άβολα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s