Επιστήμη και Πίστη στη Ρωσία (3ο μέρος)

Akademgorodok

Πρώτο μέρος

Δεύτερο μέρος

Σήμερα, χωρίς να διεκδικούν ευθέως την «κοσμική σκέψη» (cosmisme), κάποιοι εθνο- πατριώτες ιδεολόγοι ψάχνουν να συνδέσουν και αυτοί την τεχνολογική ανάπτυξη με την ηθική και θρησκευτική παραδοσιοκρατία. Αυτή είναι και η έννοια του «δυναμικού συντηρητισμού», που προβάλλεται από το club του Izborsk, ένα think tank που έχει στα μέλη του και τον Serguei Glaziev, σύμβουλο του προέδρου, τον εθνικιστή διανοούμενο Alexandre Douguine, ή ακόμα την παλαιά βουλευτή Natalia Narotchnitskaia, ιδρυτή ενός ινστιτούτου που είναι κοντά στην Ορθόδοξη Εκκλησία στο Παρίσι. «Ο σκοπός της ιδεολογίας που προτείνεται από το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων είναι να δημιουργηθεί μία σύνδεση με αφετηρία την Ορθοδοξία και την οικονομία της καινοτομίας, με αφετηρία μία υψηλή πνευματικότητα και μία υψηλού επιπέδου τεχνολογία», έγραφε ο Vitali Averianov, ο αντιπρόεδρος του. Αυτό θα αντιπροσωπεύει τη Ρωσία του 21ου αιώνα

Στην κορυφή του κράτους, η υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών ταιριάζει εύκολα με την προώθηση της τεχνολογικής προόδου. Από τη μία, ο Πούτιν υπόσχεται τις «παραδοσιακές θρησκείες» ή επίσης την «παραδοσιακή σεξουαλικότητα». Την ίδια στιγμή, καλεί για έναν τεχνολογικό υπερμοντερνισμό […] Η κυβέρνηση έχει πολλαπλασιάσει τις πρωτοβουλίες για την τεχνολογική ανάπτυξη της χώρας: η δημιουργία των τχνο-πόλων στο Skolkovo ή στο Akademgorodok, η δημιουργία εθνικών πρωταθλητών με σκοπό την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών όπως είναι η Rusnano ή η Rostec, ή ακόμα η υποστήριξη για την εγκατάσταση μεγάλων δομών έρευνας στα πλαίσια του ομοσπονδιακού προγράμματος Megascience.

Το θέμα του τεχνολογικού εκσυγχρονισμού φέρεται καταστατικά από τη φιλελεύθερη και τεχνοκρατική ομάδα της εξουσίας, που είναι άμεσος διάδοχος της πολιτικής ελίτ των ετών του 1990. Αυτό μαρτυρεί και η τοποθέτηση επικεφαλής της Rusnano του Anatoli Tchoubais, παλιού αντι- προέδρου της κυβέρνησης, επιφορτισμένου με το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων της μετα- σοβιετικής οικονομίας κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Γιέλτσιν. Όμως, η τεχνο- επιστημονική πρόοδος συνδέεται το ίδιο με μία ρητορική ρομαντικο- εθνικιστική, ιδιαίτερα στις βιομηχανίες της άμυνας και της κατάκτησης του διαστήματος. «Η χώρα μας έγινε για να δημιουργηθεί μία μεγάλη διαστημική δύναμη, ήδη από τη δημιουργία του κράτους μας», βεβαιώνει ο Dmitri Rogozine, γενικός διευθυντής της αεροναυτικής εταιρείας Roscosmos και αντιπρόσωπος της εθνικο- συντηρητικής πτέρυγας της κυβέρνησης. «Αυτό είχε προκαθορισθεί από τον εθνικό χαρακτήρα του ρωσικού λαού, που είναι συνηθισμένος να σκέφτεται σε παγκόσμιες κατηγορίες και να είναι έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του για μία ιδέα. [Ο κόσμος] είναι ένα συνώνυμο του ρωσικού κόσμου. Κατά συνέπεια, η Ρωσία δεν μπορεί να ζει χωρίς τον κόσμο (cosmos), έξω από τον κόσμο. Δεν μπορεί να περιορίσει τα όνειρά της να κατακτήσει το άγνωστο, που έλκει τη ρωσική ψυχή» [Dmitri Rogozine, « La Russie sans le cosmos ne peut pas réaliser ses rêves » (en russe), Rossiïskaïa gazeta, Moscou, 11 avril 2014]

συνεχίζεται…….

Πηγή: Juliette Faure, «Le cosmisme, une vieille idée russe pour le XXIe siècle», Le Monde Diplomatique, Décembre 2018, 14-15.

Advertisements

Επιστήμη και Πίστη, στη Ρωσία [2o μέρος]

220px-Melnikov_Kauchuk_club

Πέρα από τον Fiodorov [βλ. και 1ο μέρος], πολλοί άλλοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες έθεταν την τεχνολογική καινοτομία στην υπηρεσία της πνευματικής αναζήτησης και ενός κοσμικού διαλογισμού. Πρόκειται για την περίπτωση της ρώσικης avant-garde που καλύπτει τόσο την αυτοκρατορική όσο και τη σοβιετική περίοδο. Με το συμφωνικό του ποίημα «Προμηθέας», ο Alexandre Scriabine (1871-1915) εξερευνούσε μία μουσική συμβολική γλώσσα, απελευθερωμένη από την τονική βαρύτητα και προσανατολισμένη προς μία μυστική και συνθετική συμφωνία [..] Μέσα στις σκέψεις του, μάλιστα, για ένα ατελές σχέδιο, με τον τίτλο «Μυστήριο», σκόπευε στη σύνθεση ενός ολοκληρωτικού έργου, που θα κινητοποιούσε όλες τις αισθήσεις, και του οποίου η εκτέλεση θα περιελάμβανε την ανθρωπότητα και το σύμπαν μέχρι το τελικό σβήσιμο στην έκσταση [..] Στη λογοτεχνία, ο συγγραφέας Andrei Platonov (1899-1951) ονειρευόταν έναν κόσμο ανθρώπινο και κατακτημένο από την ανθρωποτεχνική.

Την επαύριο της επανάστασης των Μπολσεβίκων, η κοσμική σκέψη (cosmisme) ως φιλοσοφία που καλούσε την ανθρωπότητα προς μία νέα φάση της ενεργούς διαχείρισης του κόσμου και της τεχνικής βελτίωσης της ανθρώπινης κατάστασης, συνδέθηκε με την αισιοδοξία και με την επιστήμη της νέας σοβιετικής κοινωνίας. Οι βιοτεχνολογικές έρευνες των ετών του 1920 ακολουθούσαν την πραγματοποίηση ενός υπερανθρώπου, τεχνολογικά βελτιωμένου. Μέσω των ερευνών για τη φυσική ανανέωση δια της μετάγγισης του αίματος, ο ιατρός Alexandre Bogdanov συμμεριζόταν την πεποίθηση του Fiodorov ότι η επιστήμη μπορεί να βελτιώσει την ανθρώπινη φύση. Βρίσκουμε στον Constantin Tsiokolvski μία βούληση για την τελειοποίηση και τη μεταμόρφωση της ανθρωπότητας από την επιστήμη. Αυτός που ανακάλυψε τη μοντέρνα αστροναυτική και ο πατέρας του διαστημικού σοβιετικού προγράμματος προέβλεπε την κατοίκηση του κόσμου και την απώλεια της σωματικότητας και της ατομικότητας των ανθρωπίνων όντων προς όφελος μίας κατάστασης «ακτινοβολίας», «αθάνατης στον χρόνο και χωρίς τέλος μέσα στον χώρο». Ο ουτοπισμός της αθανασίας οδηγούσε και τον αρχιτέκτονα Constantin Melnikov, που συνέλαβε την πρώτη σαρκοφάγο του Λένιν.

Χάρη στην επιστημονική επανάσταση των αρχών του 20ου αιώνα, η κοσμική σκέψη (cosmisme) διαχύθηκε πέρα από τα σύνορα της Ρωσίας. Στη Γαλλία, ο ιερέας και παλαιοντολόγος Pierre Teilhard de Chardin χαρακτηρίζεται από τη συνάντησή του με τον Ρώσο γεω-χημικό της κοσμικής σκέψης Vladimir Vernadski, που είχε έλθει να δώσει μία σειρά μαθημάτων στη Σορβόνη. Με αφετηρία τη φιγούρα ενός Χριστού της κοσμικής σκέψης (cosmique), ο Teilhard de Chardin επεξεργάστηκε μία θεολογική σύλληψη των επιστημονικών ανακαλύψεων και της τεχνολογικής βελτίωσης των ανθρωπίνων ικανοτήτων. Δήλωνε, «με πάθος γοητευμένος και ικανοποιημένος από ένα σταυρό, στον οποίο επιτελείται η σύνθεση των δύο στοιχείων του μέλλοντος: της υπερβατικότητας και της απόλυτης ανθρωπότητας», πρελούδιο της έννοιας του «μετα- ανθρώπου», που συνελήφθη από τον βιολόγο και θεωρητικό της ευγονικής Aldus Huxley. Ο σταλινισμός έθεσε ένα τέλος στη πλούσια παραγωγή της Ρωσίας των ετών του 1920. Αλλά ο ουτοπισμός της κοσμικής σκέψης ξαναγεννήθηκε σε μία βερσιόν αυστηρά τεχνική στη διάρκεια της χρυσής εποχής της κατάκτησης του διαστήματος [..] Η φιλοσοφία του Fiodorov παρέμεινε μία από τις λίγες που επιβίωσε της επαναστατικής εποχής, παρά τη λογοκρισία. Τελευταίος θρησκευτικός φιλόσοφος που αναφερόταν στη Σοβιετική Ένωση, ήταν και ο πρώτος που εκδόθηκε και πάλι στα χρόνια του 1970 [..]Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η αναγέννηση του ενδιαφέροντος για την κοσμική σκέψη εγγράφεται στην αναζήτηση μίας νέας ρώσικης ιδέας. Το ίδιο όπως η θεωρία της Ευρασίας και οι σλαβόφιλοι, η κοσμική σκέψη έγινε αντικείμενο κινητοποίησης στα χρόνια του 1990, για να συστήσει μία εθνική ιδεολογία, ικανή να διαδεχθεί τον κομμουνισμό. Ο Γερμανός ειδικός του Fiodorov, Michael Hagemeister, αποκηρύσσει μία τάση εργαλειοποίησης: «Στη Σοβιετική Ένωση, ο Fiodorov θεωρούνταν σαν ένας καθαρός ματεριαλιστής, και τώρα οι οπαδοί του τον παρουσιάζουν σαν ένα θρησκευτικό στοχαστή, του οποίου οι διδασκαλίες ανοίγουν την τρίτη φάση μετά την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη- αυτή ενός ενεργητικού Χριστιανισμού».

Το 1994 ο υπουργός της άμυνας ίδρυσε το ινστιτούτο για την noocosmologie στα πλαίσια του στρατιωτικού πανεπιστημίου, με αποστολή την έρευνα των «κοσμικών ιεραρχιών» ή ακόμα της «ανώτερης σκέψης», της έννοιας και της σημασίας του Κόσμου. Το 1995, μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας πρότεινε την αναγωγή της κοσμικής σκέψης σε θεμέλιο της ρωσικής εθνικής ταυτότητας […]

[συνεχίζεται]

Πηγή: Juliette Faure, «Le cosmisme, une vieille idée russe pour le XXIe siècle», Le Monde Diplomatique, Décembre 2018, 14-15.

Forward to the State of the Jews

Birobidjan_railway

Jewish immigration to the remote region on the border with China began in 1928, when Jews came from around the Soviet Union and the world under the slogan «Forward to the State of the Jews.» Birobidjan is the region’s capital. According to Victoria Romanova, a historian who specializes in the Jews of the Far East, the establishment of a Jewish homeland was both a strategic decision for Stalin, who thought that Jewish colonization in the area could avert the possibility of Japanese invasion, and an opportunity for Jews throughout the Soviet Union and the world. «My grandparents lived in the Pale of Settlement,» explained Romanova. «My grandmother lost her parents, and had a hard life… she saw in Birobidjan a chance for a new life, and she got it.» For many, Birobidjan seemed to be an escape from economic hardship and famine, and Romanova noted that it saved many Jews from the Holocaust, but life there was not without its own challenges.

birobidzhan_b

Πηγή

Η ξηρασία και ο Καντάφι

Tuareg2

Δύο βαλβίδες ασφαλείας και γεωπολιτικής σταθερότητας σε μία πολύ μεγάλη περιοχή…Δυστυχώς, δεν μπορεί να γίνει η ορθή διαχείριση

After Mali’s independence from France in 1960, a series of droughts affected the northern cities of Timbuktu, Kidal, and Gao. This is one of the least developed regions of the country, and it’s the homeland of Tuaregs. The present-day state of Mali failed to ensure a holistic and inclusive development across all regions; the northern part was ignored by the government and now finds itself crushed by the ever increasing weight of climate change.

In 2011, after the collapse of the Gaddafi regime, Tuaregs who had been part of Gaddafi’s mercenary army returned to northern Mali with sophisticated weaponry. For Tuareg fighters, this was a journey from abundance to misery – they had seen the wealth of Libya, and now suddenly they were back in their home country, plagued with poverty, drought, and disease. They decided to bring peace and prosperity to the region and revive the dying pasture land – their only source of livelihood. They formed the “National Movement for Liberation of Azawad” or MNLA in 2011 as the political-military platform to continue their fight for self-rule.

Πηγή

Στην Ελλάδα ακόμα τιμωρούνται οι δωσίλογοι της Κατοχής

A-community-court-in-sess-001

When conventional courts buckled under the weight of genocide cases – the government said it would take more than 200 years to hear them all – the gacaca courts began to try the Hutu attackers who took part in the «ethnic cleansing» of the Tutsi minority (in which moderate Hutus were also killed). For many Rwandans they are a source of pride, offering not only justice, but reconciliation. Defendants are given shorter sentences in exchange for confessing and are encouraged to seek forgiveness from the victim’s family. Survivors, in return, can finally discover the fate of their loved ones. Despite their informality, gacaca courts try all but the organisers (who are tried in conventional courts) of the campaign of violence, which saw 800,000 people killed in 100 days.

Πηγή

Επιστήμη και Πίστη, στη Ρωσία [1ο μέρος]

The_Worker_and_Kolkhoz_Woman

Στη Μόσχα, αυτό το καλοκαίρι, το Πάρκο για τις εκθέσεις της Εθνικής Οικονομίας (VDNKh) παίρνει και πάλι τη φήμη του τόπου υψηλής τουριστικής περιωπής που είχε και κατά τη διάρκεια της χρυσής σοβιετικής εποχής. Βιτρίνα της εθνικής περηφάνιας, το Πάρκο είναι ένας τόπος παρουσίασης της ρωσικής δύναμης. Κατασκευάστηκε το 1934, και στην αρχή εόρταζε την αγροτική κολεκτιβοποίηση. Στα χρόνια του 1960, εκεί θαύμαζε κανείς τα τεχνολογικά και βιομηχανικά επιτεύγματα της σοβιετικής οικονομίας [..] Το 2018, το πλήθος των τουριστών που έρχονται για το Παγκόσμιο Κύπελλο του ποδοσφαίρου, περιδιαβαίνουν στο ίδιο σημείο, θαυμάζοντας το περίφημο άγαλμα , Ο εργάτης και η γυναίκα των κολχόζ, που έγινε το 1937 από την Vera Moukhina, έμβλημα της μπολσεβίκικης κοινωνίας, αλλά και την έκθεση «Η Ρωσία, η ιστορία μου», που έχει προετοιμασθεί από την πολιτιστική επιτροπή του Ρωσικού Πατριαρχείου [..] Κατά τον Πούτιν: «Είναι η Ορθοδοξία που έχει δώσει στην αρχαία Ρωσία μία δυναμική ώθηση προς την ανάπτυξη, την πρόοδο της κουλτούρας, την εκπαίδευση και τον διαφωτισμό» [..]

  • Μην περιμένοντας πλέον την σωτηρία από τον Θεό.

Στη Ρωσία, αυτή η συμμαχία της επιστήμης και της θρησκείας ξαναθέτει το ζήτημα της μεγάλης ιδεολογικής πάλης του 19ου αιώνα ανάμεσα στους δυτικόφιλους, οπαδούς της δυτικής επιστήμης και τεχνολογίας, και τους σλαβόφιλους, οπαδούς των ρωσικών παραδόσεων και της ρωσικής Ορθοδοξίας [..] Περιθωριακός και ασκητικός, ο Fiodorov (1829-1903) κέρδιζε κάποια ρούβλια το μήνα ως υπάλληλος στην κεντρική βιβλιοθήκη της Μόσχας [..] Πίστευε στην επιστήμη και την τεχνική, όμως ήταν εχθρικός απέναντι στην ιδέα της προόδου: «Η πρόοδος είναι ακριβώς η παραγωγή νεκρών πραγμάτων. Πάει μαζί με την εξολόθρευση των ζωντανών προσώπων. Θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει ως κόλαση».

Σε αντίθεση με την αποθέωση της προόδου, ο Fiodorov υποστήριζε μία λατρεία των αρχαίων. Με έναν τρόπο, πρόβαλε τη χρησιμοποίηση της επιστήμης με σκοπό ένα «κοινό έργο»: την ανάσταση των νεκρών, που θεωρούσε ότι είναι η υπέρτατη ηθική υποχρέωση της κοινωνίας [..] Θετικιστής, δηλαδή «μετα-ανθρωπιστής» πριν την ώρα του, ήταν ταυτόχρονα και ένας θρησκευτικός διανοητής. Η ιδέα του για τον «άνθρωπο-Θεό», αιτία και παράγοντα σωτηρίας, ήταν εμπνευσμένη από την ερμηνεία της φιγούρας του αναστημένου Χριστού και του έργου της μυστικής μεταμόρφωσης της φύσης. Το κοινωνικό του μοντέλο οργανώνεται γύρω από την ανάσταση όπως είναι «ο πλήρης θρίαμβος του ηθικού νόμου επί της φυσικής αναγκαιότητας», και η δημιουργία μίας διαγενεακής διασύνδεσης ανάμεσα σε ζωντανούς και νεκρούς, «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της Αγίας Τριάδας» [..] Η σωτηρία δεν είναι πλέον μία αναμονή του Θεού, αλλά το έργο της ανθρωπότητας, που αισθάνεται την κοσμική υπευθυνότητα, εκδιπλώνοντας τη δραστηριότητά της πέρα από τη γήινη σφαίρα. Ο Fiodor Dostoievski εξυμνούσε τις ιδέες του, ο Τολστόι τον θεωρούσε άγιο, και ο θεολογών Vladimir Soloviev για έναν δάσκαλο. Πιο αργά, ο φιλόσοφος Nicolas Berdiaev, που εξορίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1922, έγραψε ότι η σκέψη του Fiodorov «αναμιγνύει την χριστιανική πίστη και την πίστη στη δύναμη της επιστήμης και της τεχνολογίας», περιέχει «πολλά στοιχεία που είναι άξια να διατηρηθούν μέσα στη ρώσικη ιδέα». Και προσθέτει: «Δεν γνωρίζω στοχαστή πιο τυπικά Ρώσο» [συνέχεια…]

Πηγή: Juliette Faure, «Le cosmisme, une vieille idée russe pour le XXIe siècle», Le Monde Diplomatique, Décembre 2018, 14-15.

Θεολογικές

Χρονογραφίες

IMG_20181130_102827

Θεολογικὴ ΑΠΘ: Ὁ μακαριστὸς Στ. Σάκκος, καθηγητὴς τῆς σχολῆς αὐτῆς, μεταφράζει τὴν ὁμιλία τοῦ Μ. Βασιλείου ποὺ ἐλέχθη μὲ ἀφορμὴ ἕναν λιμὸ στὴν Καππαδοκία (βλ. φωτογραφία). Στὴν ὁμιλία αὐτή, ὁ Μ. Βασίλειος προτρέπει τὸ ἐκκλησίασμα, παρακινώντας το νὰ βοηθήσει τοὺς ἔχοντες ἀνάγκη, μεταξὺ ἄλλων νὰ μιμηθεῖ τὴν φιλανθρωπία τῶν Ἀρχαίων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν «μίαν τράπεζαν καὶ κοινὰ τὰ σιτία (συσσίτια)»· προφανῶς, ὁ Μ. Βασίλειος ἔκανε λάθος, ἀφοῦ τὰ κοινὰ συσσίτια τῶν Σπαρτιατῶν δὲν γίνονταν γιὰ λόγους φιλανθρωπίας· κι ὁ Σάκκος τὸν διορθώνει (σημείωση 20). Καὶ βλέπουμε, στὸ τέλος τῆς σημείωσης τοῦ καθηγητῆ, μὲ μολύβι, τὸ σχόλιο κάποιου φοιτητῆ θεολογίας, ὑπὲρ τὸ δέον «Ἑλληνοχριστιανοῦ» -σχόλιο γραμμένο σὲ κάποια πανάρχαια ἐποχή, τῶν παχιῶν ἀγελάδων. Ἴσως τοῦ ἔθιξαν τὴν ἀρχαία Σπάρτη, τοῦ φοιτητῆ, καὶ αὐτὸς εἰρωνεύτηκε τὶς γνώσεις τοῦ καθηγητῆ.

theologikh_sxolh_yt1

AUTh; Aristotle University of Thessaloniki; Greece; Thessaloniki; disaster; ΑΠΘ; Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλο; Ελλάδα; Θεσσαλονίκη; επόμενη μέρα; ζημιές; θεολογική σχολή; κατάληψη; καταστροφές;

Θεολογικὴ ΑΠΘ. Οἱ διαμαρτυρίες γιὰ τὴν πρὸ δεκαετίας (θὰ ἔλεγα αἰώνων, γιὰ τὸν μαζικοδημοκρατικὸ χρόνο) δολοφονία ἑνὸς δεκαπεντάχρονου, γόνου πλούσιας κι ἴσως…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 103 επιπλέον λέξεις

O ονειροπόλος και μοναχικός Μωάμεθ

lamartinos_1

Ο Λαμαρτίνος στον Βίο του Μωάμεθ (1853-1854) αποδίδει όλες τις ιπποτικές αρετές μίας Ευρώπης σε φάση πρώιμου μοντερνισμού στον ήρωα της Αραβίας, Μωάμεθ. Ευαίσθητοι, ηρωικοί, ποιητές, ονειροπόλοι και μοναχικοί, τέτοιοι ήταν οι Άραβες όπως ο Μωάμεθ. O χριστιανός Ρίλκε, από την άλλη, σκιαγραφεί έναν Μωάμεθ γεμάτο αγωνία και απαισιοδοξία για την αποστολή του:

Mais quand dans sa grotte, sublime, reconnaissable au premier coup : l’Ange pénétra, pur flamboyant :
lui alors tut toute exigence et demanda

à rester ce qu’il était : un marchand que ses voyages avaient troublé profondément;
il n’avait jamais lu – et maintenant une ‘telle’ parole, trop haute pour un sage !

Mais l’Ange, impérieux, lui montra et montra ce qui était écrit sur sa feuille,
ne céda point et exigeait toujours : Lis !

Il lut : de sorte que l’Ange ploya.
Et il était déjà quelqu’un qui ‘avait’ lu
et qui pouvait, obéissait, accomplissait.

~ Rainer Maria Rilke

(La vocation de *Mahomet)

To άνοιγμα του στήθους του Μωάμεθ

TH7RESE-1

Très peu de saints chrétiens bénéficient d’une double célébration liturgique et Sainte Thérèse d’Avila (m. 1582) fait partie de ces rares exceptions. Si une première célébration de sa personne se déroule approximativement à la date de son décès, depuis le 18ème siècle, une autre, est dédiée à sa transverbération.[1] Cette dernière, également nommée la transfixion ou l’extase, que Sainte Thérèse décrit dans son livre de la Vie (rédigé à la suite des conseils de certains de ses confesseurs) est une expérience mystique et extatique dans laquelle un ange lui apparaît avant de lui traverser le cœur d’un mystérieux dard.[2] Elle affirme dans ses écrits que cette profonde blessure lui procurera l’embrasement « du plus grand amour de Dieu »[3].[4] Ce récit chrétien a, comme nous le verrons plus loin, de nombreux points de convergence avec celui que vécut le Saint-Prophète de l’Islam (ﷺ), presqu’un millénaire plus tôt, lors de l’évènement de l’ouverture de la poitrine (shaq as-sadr[5]).

Anas ibn Mālik rapporte : « Jibrīl vint au Messager d’Allāh tandis qu’il jouait avec des enfants. Il le prit, le jeta par terre et ouvrit sa poitrine, en sortit le cœur et extirpa un caillot de sang. Il dit : “Voici la part du diable en toi !” Il lava ensuite le cœur dans une bassine d’or avec de l’eau de Zamzam, puis le recomposa et le remit à sa place. Les garçons allèrent chez sa mère – c’est-à-dire sa nourrice – et s’écrièrent : “Mohammed a été tué !” Ils se précipitèrent vers lui et le trouvèrent livide ». Anas ajoute : « Je pouvais voir la trace de cette suture sur sa poitrine ».[6]

Πηγή

Jean-François Colosimo et Éditions du Cerf

colcosimo

Διευθυντής των Éditions du Cerf  και μεταστραφείς στην Ορθοδοξία είναι ο αξιόλογος Jean-François Colosimo. Ένας Ορθόδοξος στην κορυφή ενός εκδοτικού οργανισμού που δημιουργήθηκε από τους Δομινικανούς το 1929 με την προτροπή του πάπα Πίου XI. Επηρεάστηκε κατά πολύ στη Σορβόνη από τον Pierre Boutang, ο οποίος τον έμαθε να διαβάζει George Steiner, A. Glucksmann και Maurice Clavel. Όλη η νεότερη συντηρητική σκέψη στη Γαλλία, θεωρείται ότι πλέον ανήκει στις εκδόσεις του!