Αιρέσεις της εποχής μας

αρχείο λήψης

Ποιές ήταν οι αιρέσεις και για ποιο λόγο θεωρούνταν ως τέτοιες; Είχαν σε όλα λάθος; Όχι, βέβαια. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν προσπάθειες μερισμού της καθολικότητας της σωτηρίας, ειλικρινείς αρκετά και τίμιες προσπάθειες κατανόησης του υπαρξιακού αδιεξόδου και αναζήτησης της ασφάλειας και βεβαιότητας της σωτηρίας. Στην εποχή μας, κακέκτυπα τέτοιου μερισμού της καθολικότητας είναι και η επιστολή των «επιφανών» προς τον αρχηγό της Ν.Δ. για την ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών [εδώ], που μάλιστα τόσο πολύ ενθουσίασε κάποιους που την μετάφρασαν κιόλας [εδώ]

Εάν ξεφύγει κανείς από τη γελοιότητα της πρωτοβουλίας των «επιφανών», και πέρα από τις ελλείψεις (sic!) που παρουσιάζουν τα σημεία της επιστολής (αρκεί να δει κανείς ότι και το πιο τεχνικό σημείο 2 της εν λόγω επιστολής, πάσχει), μπορεί να ασκήσει κριτική στη βάση της αίρεσης: η καθολική ματιά προς τα πράγματα, που ξεκινά από την προσωπική μας ταυτότητα (ποιοι είμαστε εμείς και τι κάνουμε καθημερινά), την ιστορική συνειδητοποίηση (πότε ήταν η Ελλάδα αυτόνομη στα γεωπολιτικά παίγνια;), και φθάνει μέχρι την κοινωνική και οικονομική κατάσταση, με άλλα λόγια τι περιθώρια κινήσεων έχεις ως χώρα όταν είσαι χρεωμένη μέχρι το 5.000;, γίνεται αίρεση, διότι το άτομο δεν θέλει να τα συνειδητοποιεί όλα αυτά και βρίσκει υποσημειώσεις, αστερίσκους, συνταγματισμούς και τα συναφή, προκειμένου να οχυρωθεί πίσω από αυτά. Είναι η εποχή της ημιμάθειας και μίας μικροαστικής αντίληψης περί πατριωτισμού, που δεν μπορεί να συγκριθεί σε τίποτα με τον λαϊκό πατριωτισμό των Βαλκανικών Πολέμων και της Μικράς Ασίας. Και βέβαια, εάν ήταν μόνο αυτά, θα αρκούσε μία κατανόηση συγκατάβασης. Πίσω από αυτές τις πρωτοβουλίες κρύβονται πολύ προσωπικά και παλαιοκομματικά συμφέροντα. Η εύκολη απάντηση είναι: άρα, συμφωνείς με την συμφωνία των Πρεσπών; Η συμφωνία ή  η διαφωνία δεν θα γίνεται, πάντως, μέσω τέτοιων κινήσεων!

65319201_10156086394507484_2218697495712628736_n

Advertisements

Η απλότητα που σώζει

metamorfosi_003_slider-e1312551086236-1-666x399

Ματθ. 17,1 Καὶ μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ᾿ ἰδίαν· Ματθ. 17,2 καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. Ματθ. 17,3 καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωσῆς καὶ Ἠλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. Ματθ. 17,4 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ.

 

H μιζέρια της ελληνικής «διανόησης»

DCB9DB1B-4563-88A6-9EE8-3996D89D3920

karampelias_1_1_2_5

Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να εκλάβει τις επιθέσεις Καραμπελιά σε Βαρουφάκη ως μία ακόμη εγχώρια πλάκα για τους κάπως ψαγμένους. Όρεξη να έχεις να γελάς με τα δαιμόνια της παγκοσμιοποίησης, που ενσαρκώθηκαν στον καθηγητή των games. Από μακριά, όλο αυτό έχει την πλάκα του. Απορώ μόνο με τους «αναβαπτισμένους- κουάκερους» οπαδούς του Καραμπελιά, οι οποίοι γράφεις ένα, και σου απαντάνε, λες και τους σκότωσες τον Πατέρα, με κατεβατά ολόκληρα, στα οποία σε κατακεραυνώνουν, αναλύοντας όλο τον Κονδύλη- άλλη μόδα και αυτή. Και να, η τραγωδία της μεταπολίτευσης, και να ο εθνομηδενισμός, τα πολλά βιβλία του Καραμπελιά, και άλλα τέτοια. Σε αυτή την χώρα, τελικά, είσαι καταδικασμένος ανάμεσα στην αμάθεια των αριστερών της παγκοσμιοποίησης και στην ημι-μάθεια των «πατριωτών». Προσοχή στους Πατεράδες σας!

Εσχατολογία και Χριστιανισμός

ErnstBloch

Ακόμα περισσότερο, είναι γνωστή η παρατήρηση του Τσέστερτον (Chesterton, The Everlasting Man), όταν λέει:

Εκείνοι που κατηγόρησαν τους χριστιανούς ότι ερείπωσαν τη Ρώμη βάζοντας φωτιές στην πόλη ήταν συκοφάντες, αλλά συνέλαβαν, παρά ταύτα, ασυγκρίτως καλύτερα τη φύση του χριστιανισμού από εκείνους, μεταξύ των μοντέρνων, που μας διηγούνται ότι οι χριστιανοί ήταν μία ηθική κοινότητα και τούς βασάνιζαν αργόσυρτα έως θανάτου, επειδή δίδασκαν στους ανθρώπους ότι έχουν ένα χρέος να εκπληρώσουν έναντι του πλησίον τους ή επειδή η πραότητα τους τούς εξέθετε πολύ εύκολα στην κοινωνική απαξίωση.

Ο προσηλυτισμένος στον καθολικισμό Τσέστερτον ήταν πολύ μακριά από την επανάσταση, αλλά δεν ήταν μακριά από το επικίνδυνο πραγματικό σκάνδαλο του αρχέγονου χριστιανισμού. Από αυτή την αφετηρία, πάνω από όλες τις άλλες αβύσσους, υπάρχει μια εκλεκτική συγγένεια με τον δύσβατο και οχληρό στίχο του χιλιαστικού μυστικιστή Ουίλλιαμ Μπλέικ, που είχε διαφορετική αγγλική σκανδαλώδη ματιά:

Το πνεύμα της επανάστασης στέλνει ο Σωτήρας κάτω στη γη και στα αμπέλια της Γαλλίας επεφάνη το φως της οργής Αυτού (William Blake, Europe. A Prophesy, 1794)

Πηγή: Ernst Bloch, Ο Αθεϊσμός στον Χριστιανισμό. Για την θρησκεία της Εξόδου και της Βασιλείας, Άρτος Ζωής, 2019, 125. 

Ουσιοκρατίες, Filioque και ΣΥΡΙΖΑ

αρχείο λήψης

Μία από τις κριτικές που έχουν απευθυνθεί στη σχολαστική θεολογία (και φιλοσοφία) είναι ότι διέπεται από ουσιοκρατία- εξ ου και το filoque. Αρχή του Είναι δεν είναι το Πρόσωπο (του Πατρός) αλλά η ακινητούσα θεία ουσία, με άλλα λόγια το Είναι προηγείται του Όντος. Αυτό στην ιστορική ερμηνεία οδηγεί σε μία απολυτοποίηση εννοιών και ιδεολογιών, που υπερίπτανται της εμπειρικής πραγματικότητας, διαχωρισμένες από αυτήν. Δεν έχει σχέση όλο αυτό, φυσικά, με τις άκτιστες θείες ενέργειες που εισβάλλουν στην ιστορία. Είναι σαφές ότι υπάρχει στην Ορθόδοξη άποψη μία μεγαλύτερη κινητικότητα. Μία, λοιπόν, σχολαστικίζουσα ερμηνεία θέλει να βλέπει τις ιδεολογίες ως αναλλοίωτα συστήματα, τα οποία διαιωνίζονται στο ιστορικό γίγνεσθαι. Αλήθεια, οι νεοναζί στην Ευρώπη τί σχέση μπορούν να έχουν με τους Ναζί του 1920; Πέρα από κάποια αισθητική και κάποια- ίσως- αναγνώσματα, καμία. Διότι τότε ο ναζισμός (όπως και ο κομμουνισμός, ο φιλελευθερισμός κτλ, ως ιδεολογικά συστήματα) ήταν τρόπος πολιτικής και διοίκησης. Ενώ τώρα, όχι.

Με άλλα πρόσημα: οι Μπολσεβίκοι δεν ήταν μαρξιστές γιατί ήταν θεωρητικοί και μετέφεραν κάποια «μαρξιστική ουσία», αλλά διότι στον τρόπο κατάληψης της εξουσίας και συγκρότησης της Ρωσίας (ως αυτοκρατορίας), αυτό ήταν το «εργαλείο» τους. Τα μπολσεβίκικα βαλκανικά κόμματα, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν ομάδες πολιτικής διεκδίκησης που είχαν αυτό το «εργαλείο». Άλλοι το χρησιμοποίησαν με επιτυχία για τους εθνικούς τους σκοπούς (π.χ. Βουλγαρία, Αλβανία), άλλοι με μικρότερη επιτυχία (Γιουγκοσλαβία), άλλοι καθόλου (Ελλάδα). Η επιτυχία ή η αποτυχία έχει να κάνει με τα δεδομένα της κάθε χώρας. Ουσία χωρίς ενέργειες δεν υπάρχει. Το να νομίζει κανείς, κατά συνέπεια, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράφει τις Πρέσπες γιατί (αισθάνονται ότι) είναι απόγονοι των Σλαβομακεδόνων του Εμφυλίου, είναι μία ουσιοκρατική ερμηνεία, η οποία αντιστοιχεί σε αυτούς που στον Μιχαλολιάκο βλέπουν την ΕΣΠΟ ή, καλύτερα, τον Χίτλερ.

Με πολύ απλά λόγια, είναι άλλο να βλέπεις την ιστορική πορεία, άρα και τους αντιπάλους  των παρατάξεων και την κουλτούρα, μίας χώρας ή μίας αυτοκρατορίας, και είναι άλλο να ανάγεις τα όποια τωρινά φαινόμενα στη μεταφορά μία «ουσίας» που θα έχει πάντοτε αυτός/ αυτοί. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι αντίπαλοι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έβλεπαν παντού αιματοβαμμένους ασιάτες μπολσεβίκους, την στιγμή που είχαν να κάνουν με κυρίως μικροαστικά στρώματα, που έκαναν τις ακρότητες τους, αλλά δεν ήταν και Μογγόλοι. Έτσι, χάνεται η «μπάλα», και τελικά ευνοείται αυτός που κερδίζει από τις ουσιοκρατίες, που δεν ξέρω αν είναι και ο καλύτερος στην πιάτσα.

 

 

ΣΥΡΙΖΑ, Κόμμα, Κράτος: Mετά τη Διακυβέρνηση, τι;

Slide9-768x576

Έχει επισημανθεί πολλές φορές, ότι σημείο καμπής στον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε το Δημοψήφισμα του 2015. Με τη μετάλλαξή του και την προσχώρησή του στη μνημονιακή στρατηγική, πραγματοποιήθηκε η πιο απότομη και χρονικά συμπυκνωμένη «σύγκλιση των κομμάτων στην κορυφή», που έχει συμβεί ποτέ στο ελληνικό κομματικό σύστημα. Το κενό που δημιούργησε αυτή η μετατόπιση, δεν καλύφθηκε από τις κομματικές δυνάμεις που αποχώρησαν. Η διάσπαση της ηγετικής και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αποδείχθηκε ότι δεν είχε σημαντική απήχηση στην κοινωνική και εκλογική βάση του κόμματος. Προκάλεσε όμως την πλήρη αποσύνθεση του εναπομείναντος κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑαπαλείφοντας κάθε ίχνος μαζικού κόμματος και περιόρισε την ύπαρξη της συγκεκριμένης κομματικής μορφής στον αρχηγό και την ηγετική του ομάδα, μετατρέποντας σε ένα κατεξοχήν αρχηγικό κόμμα κρατικών στελεχών.

Είναι γνωστό, ιστορικά, ότι χωρίς την ύπαρξη κάποιας μορφής οργάνωσης, οποιαδήποτε σχέση εκπροσώπησης καθίσταται εξαιρετικά εύθραυστη. Και η κοινωνική απομάκρυνση από τον ΣΥΡΙΖΑ, που καταγράφηκε στις Ευρωεκλογές και θα επαληθευθεί στις βουλευτικές, έχει προϊστορία. Μετά το Δημοψήφισμα του 2015, η σημαντική κάμψη της κομματικής ταύτισης με τον ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει πόσο γρήγορα χαλάρωσαν οι ανολοκλήρωτες σχέσεις εκπροσώπησης, που ως νεοπαγές κόμμα διαμόρφωσε με το αντιμνημονιακό κοινωνικό μπλοκ, στην περίοδο της κρίσης. Με βάση τα διαθέσιμα διαχρονικά στοιχεία από το Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue, η κομματική ταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την κατακόρυφη άνοδο του 2015, επέστρεψε τελικά ήδη από το 2016, στα προ των εκλογών του 2012 επίπεδα.

Πηγή

Η ανάσταση του Εύτυχου

AN00050701_001_l

Kαι ο Εύτυχος, ο νεαρός δίπλα στο παράθυρο, αποκοιμιέται, καθώς ο Παύλος συνεχίζει επί μακρόν. Πέφτει από το παράθυρο, τσακίζεται κάτω στο έδαφος και θεωρείται νεκρός. Ο Παύλος κατεβαίνει γρήγορα κάτω, σκύβει πάνω από τον νεαρό και τον ανασηκώνει, δίνοντάς του και πάλι ζωή. Προχωρούν στην κλάση του άρτου και τρώνε όλοι μαζί. Ακολούθως συνεχίζει με την ομιλία του μέχρι την αυγή, σαν να μην είχε συμβεί σχεδόν τίποτα

Πηγή: Ν.Τ. Wright, Απόστολος Παύλος, 424.

Ἐν δὲ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων συνηγμένων τῶν μαθητῶν κλάσαι ἄρτον, ὁ Παῦλος διελέγετο αὐτοῖς, μέλλων ἐξιέναι τῇ ἐπαύριον, παρέτεινέ τε τὸν λόγον μέχρι μεσονυκτίου. ἦσαν δὲ λαμπάδες ἱκαναὶ ἐν τῷ ὑπερῴῳ οὗ ἦμεν συνηγμένοι. καθήμενος δέ τις νεανίας ὀνόματι Εὔτυχος ἐπὶ τῆς θυρίδος, καταφερόμενος ὕπνῳ βαθεῖ διαλεγομένου τοῦ Παύλου ἐπὶ πλεῖον, κατενεχθεὶς ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἔπεσεν ἀπὸ τοῦ τριστέγου κάτω καὶ ἤρθη νεκρός. καταβὰς δὲ ὁ Παῦλος ἐπέπεσεν αὐτῷ καὶ συμπεριλαβὼν εἶπε· μὴ θορυβεῖσθε· ἡ γὰρ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν αὐτῷ ἐστιν.  ἀναβὰς δὲ καὶ κλάσας ἄρτον καὶ γευσάμενος ἐφ᾿ ἱκανόν τε ὁμιλήσας ἄχρις αὐγῆς, οὕτως ἐξῆλθεν. ἤγαγον δὲ τὸν παῖδα ζῶντα, καὶ παρεκλήθησαν οὐ μετρίως. [Πραξεις, 20, 7-12]

Πεντηκοστή

pentecost-cf80ceb5cf81ceb9ceb3cf81ceb1cf86ceb7-cf84ceb7cf82-ceb5ceb9cebacebfcebdceb1cf82-4

Κατά πρώτον απεικονίζονται δώδεκα απόστολοι, αλλά παραδόξως ένας από αυτούς είναι ο Παύλος, ο οποίος δεν ανήκε στη χορεία των αποστόλων ακόμη (φυσικά, ο Ιούδας απουσιάζει). Ο εικονογράφος προφανώς δεν επιθυμεί να αιχμαλωτίσει μια στιγμή του παρελθόντος, αλλά να παραστήσει την Εκκλησία στην πληρότητα, στην καθολικότητά της. Έτσι, διατηρεί τον αριθμό δώδεκα, μιας και ο αριθμός αυτός συμβολίζει την πληρότητα. Αναφέρεται στις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, οι οποίες όμως δεν εκπροσωπούν ένα έθνος, αλλά όλη την οικουμένη. Δεύτερον, οι απόστολοι κάθονται έτσι ώστε να σχηματίζεται ένα πέταλο στραμμένο προς τα κάτω. Μπορεί η απεικόνισή τους σε μετωπική στάση να οφείλεται σε λόγους πρακτικούς (προκειμένου δηλαδή να απεικονίζεται το πρόσωπο όλων και κανένας να μην καλύπτεται από άλλον), όμως γίνεται τελικά μία θεολογική γλώσσα. Η κορυφή του πετάλου είναι ανοιχτή, ώστε η εκκλησία να παραμένει ανοιχτή στις θείες ενέργειες. Το κάτω μέρος του πετάλου είναι επίσης ανοιχτό, αυτή τη φορά όμως προς μίαν σκοτεινή αψίδα. Μέσα σ’αυτήν βρίσκεται ένας γέροντας, ο κόσμος. Είναι φυλακισμένος στο σκοτάδι και στην φθορά, αλλά ταυτόχρονα απλώνει τα χέρια του για να λάβει ό,τι έχουν να του δώσουν οι απόστολοι

Πηγή: Θ. Παπαθανασίου, Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται, Εν πλώ, 2009, 82-83.

Μία αφελής «δεξιά» κριτική

800px-Museo_del_Prado_-_Goya_-_Caprichos_-_No._43_-_El_sueño_de_la_razon_produce_monstruos

…που πραγματικά δεν βοηθά τη διαμόρφωση της κεντροδεξιάς ταυτότητας. Βρίσκεται εδώ. Την ακούς συχνά, από δεξιούς αλλά και «πατριώτες» εναλλακτικούς.

«Πράγματι, έστω και χωρίς να το περιμένει, η αριστερά βρέθηκε στην εξουσία για τεσσερισήμισυ ολόκληρα χρόνια. Την άσκησε με πραγματικό εμφυλιοπολεμικό μένος, αναβιώνοντας μίση και πάθη της δεκαετίας του ’40, υμνώντας τον Βελουχιώτη».

Οι άνθρωποι αυτοί νομίζουν- κατ’ αντιστοιχία με τους ψυχικά συγγενείς τους της αριστεράς- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μία βαλκανική εκδοχή των Μπολσεβίκων του 1917. Είναι σε άλλον αιώνα. Και κατ’ αυτό ανήκουν στην ίδια ψυχοπαθολογία με τον Πολάκη και τους άλλους (αντάρτες).

Και πάμε στην ουσία της ουσίας: «Επέτρεψε στα Σκόπια να ονομαστούν «Βόρεια Μακεδονία», με αναμενόμενη νομοτελειακή συνέπεια να τεθεί κάποια στιγμή θέμα «Νότιας Μακεδονίας». Λοιδώρησε τους αντίθετους στην επαίσχυντη προδοτική συμφωνία των Πρεσπών ως φασίστες και σωβινιστές, έλαβε πρωτοφανή αστυνομικά μέτρα, χημικά, δακρυγόνα κλπ. εναντίον των διαδηλωτών». Εδώ είμαστε. Για ποια οικονομική πολιτική και φιλελεύθερη δημοκρατία μιλάμε; Το βασικό είναι οι Πρέσπες, που τους θυμίζουν ΒΜΡΟ και εμφύλιο. Δεν είναι η καθήλωση στο παρελθόν. Είναι ότι, αυτοί συγκεκριμένα, που επί δεκαετίες απεμπολούσαν την εθνική ατζέντα, στο άρμα του ψυχροπολεμικού ΝΑΤΟ και της Αμερικής, τώρα ξαφνικά αμφισβητούν τα ίδια κελεύσματα των πατρώνων της Ελλάδας, της Δύσης, στην οποία κατά τα άλλα ομνύουν. Και δεν είναι ούτε καν αυτό. Σε μία γεωπολιτική ρευστή με διακριτά μπλοκ Ρωσία-Τουρκία-Ιράν vs. Αμερικής και Δύσης, αυτοί λένε ότι, στη θέση του Τσίπρα, τί πραγματικά θα αντιλέγανε στην δυτική εντολή;

«Εφάρμοσε εξοντωτική αντιλαϊκή πολιτική στην οικονομία, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από την παιδεία, αντέγραψε «κόπυ πάστε» το πελατειακό κράτος των παλαιοκομματικών της αντιπάλων, έκανε ασύλληπτου θράσους ρουσφέτια και φαυλότητες, διόρισε γυιούς, κόρες, ανιψιούς και γαμπρούς, έκανε διακοπές σε κόττερα και ακριβούς προορισμούς και ανέδειξε την ελληνική παθογένεια σε όλο της το μεγαλείο» 

Eδώ έχουμε το κλασικό παιδικό παιχνίδι: δεν φταίω εγώ, το άλλο παιδάκι! Που το παίζουν οι κομματικές δυνάμεις στην Ελλάδα, και σχεδόν ταυτίζεται με το dna του Ελλαδιστάν. Δεν καταλαβαίνω, βέβαια, αν ο συγγραφέας είναι κάποιας αντισυστημικής και εξω θεσμικής προέλευσης, έξω από όλα αυτά τα δίκτυα. Πραγματικά, δεν το γνωρίζω. Το πιθανότερο είναι αυτή η κριτική να προέρχεται από το «καφενειακό»: «μωρέ τέτοιοι είμαστε, καλά μας κάνουν!!».

Πέρα από την πλάκα. Η κοινωνική εξαθλίωση και η πολιτιστική παρακμή είναι τόσο βαθιές, που κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν μπορεί εύκολα να αντιστρέψει, ακόμα και αν το ήθελε. Οπότε το στοίχημα καλό είναι να μπαίνει σε αυτή τη βάση απέναντι σε κάθε κόμμα εξουσίας που θέλει να κυβερνήσει. Έτσι, κάτι προσφέρεις ως κριτική για το μέλλον. Η εποχή του μαζικού χυλού, της αδιαφορίας, της βιασύνης, του επιφανειακού, μαζί με τον παλαιοκομματισμό επιπέδου Γκράβαρων του 1860, είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθεί με κριτικές τέτοιου είδους.

Η σκλαβιά του Fortnite

fortnite-e1525895212322-1355x1020

Epic launched Fortnite Battle Royale in September 2017 as a free game, in which 100 players are dropped onto an island, fighting one another until only one remains. The game followed the summer release ofFortnite: Save the World, in which teams of players work together, gathering loot to fend off zombie hordes. While Epic spent years developing Save the World, the game’s original incarnation, the company rushed Battle Royale to market in response to the success of PlayerUnknown’s Battlegrounds on Windows PC and its impending release on consoles.

Polygon interviewed current and former employees of Epic, including full-time staff, managers, and contractors working in development, QA, and customer service departments. They all requested that their identities be protected, for fear of retribution from Epic or other employers in the game industry.

“I work an average 70 hours a week,” said one employee. “There’s probably at least 50 or even 100 other people at Epic working those hours. I know people who pull 100-hour weeks. The company gives us unlimited time off, but it’s almost impossible to take the time. If I take time off, the workload falls on other people, and no one wants to be that guy.

“The biggest problem is that we’re patching all the time. The executives are focused on keeping Fortnite popular for as long as possible, especially with all the new competition that’s coming in.”

Πηγή