H επιρροή του Ιράν στο Ιράκ


Now leaked Iranian documents offer a detailed portrait of just how aggressively Tehran has worked to embed itself into Iraqi affairs, and of the unique role of Suleimani. The documents are contained in an archive of secret Iranian intelligence cables obtained by The Intercept and shared with the New York Times for this article, which is being published simultaneously by both news organizations.

The unprecedented leak exposes Tehran’s vast influence in Iraq, detailing years of painstaking work by Iranian spies to co-opt the country’s leaders, pay Iraqi agents working for the Americans to switch sides, and infiltrate every aspect of Iraq’s political, economic, and religious life.


O παράδεισος που γίνεται κόλαση


Few people come to Australia looking for “the built glories of our culture”, he observes. “Space was my primary inheritance. I was formed by gaps, nurtured in the long pauses between people… For each mechanical noise, five natural sounds; for every built structure a landform twice as large and 20 times as complex. And over it all, an impossibly open sky, dwarfing everything.” And yet Australia is vulnerable, despite its size, and Winton’s central message is tub-thumpingly political.

When Winton grew up in the 1970s, “Australians were devoted uncritically to the conquest and mastery of nature”. He traces this legacy from the attitudes of the earliest settlers who left their “revulsion and dismay” preserved in place names (Useless Loop, Lake Disappointment) through to the fortunes quickly made through gold, wool, wheat and iron ore. By the 1940s non-indigenous Australians were impassioned enough to go off to war and fight for their home. But the plundering of natural resources was having a discernible effect on the land. Winton recalls swimming as a boy in “a shoal of salmon beneath a halo of diving birds”, noting that it was “hard for even the most dull-witted boy to ignore the inkling that you’re a small part of a larger process”. But by the 1990s, “wherever I swam in a mask and snorkel, I was seeing more and more of less and less”.

Recognition that the natural world has intrinsic value was learned in part from indigenous Australians, “whose pride in the wisdom of their own cultures and whose reverence for the country endured”, and in part from the “poets, songsters and nature mystics, bushwalkers, birdwatchers and enlightened farmers” for whom the land is primarily a source of wonder. Winton attributes his own awakening to the writer and documentary-maker Vincent Serventy. Today, it is Winton himself who is one of Australia’s strongest advocates for the environment.


Αυστραλία και εξολόθρευση

αρχείο λήψης (1)

The highly distinctive and mostly endemic Australian land mammal fauna has suffered an extraordinary rate of extinction (>10% of the 273 endemic terrestrial species) over the last ∼200 y: in comparison, only one native land mammal from continental North America became extinct since European settlement. A further 21% of Australian endemic land mammal species are now assessed to be threatened, indicating that the rate of loss (of one to two extinctions per decade) is likely to continue. Australia’s marine mammals have fared better overall, but status assessment for them is seriously impeded by lack of information. Much of the loss of Australian land mammal fauna (particularly in the vast deserts and tropical savannas) has been in areas that are remote from human population centers and recognized as relatively unmodified at global scale. In contrast to general patterns of extinction on other continents where the main cause is habitat loss, hunting, and impacts of human development, particularly in areas of high and increasing human population pressures, the loss of Australian land mammals is most likely due primarily to predation by introduced species, particularly the feral cat, Felis catus, and European red fox, Vulpes vulpes, and changed fire regimes.


Το νέο πνεύμα του Καπιταλισμού

αρχείο λήψης

Οι παραδοσιακοί, παλαιο-δεξιοί δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι το πνεύμα του νέου καπιταλισμού είναι εδώ και φαίνεται καθημερινά: από την πρόταση για την Προεδρία της Δημοκρατίας μέχρι τις μικρο- αψιμαχίες των αμβλώσεων, των δικαιωμάτων του ενός ή του άλλου κλπ. Ο καπιταλισμός έχει περάσει ήδη στη φάση του αυτοελέγχου, της αυτοοργάνωσης (αλλά όχι της αυτοδιαχείρισης), της εισαγωγής στον τρόπο και τη διαδικασία της παραγωγής των κριτηρίων της προσωπικότητας και του αυτόνομου υποκειμένου. Στη θέση του «αφεντικού» τίθεται ο μάνατζερ ή ο κόουτς. Συνεργασία σε ομάδες αντί για καθετοποίηση και ιεραρχία. Οι παρωχημένες εκφράσεις αυθεντίας και καταπίεσης αποβάλλονται, καθώς λαμβάνονται ολοένα και περισσότερο υπόψη πολιτισμικά και υπαρξιακά κριτήρια αυθεντικότητας και «να είσαι ο εαυτός σου». Κινητικότητα και προσαρμοστικότητα είναι πλέον οι βασικές αρχές του καπιταλισμού. Εάν κανείς δεν τις ακολουθεί, το τίμημα θα είναι ο «εξοβελισμός», η απομάκρυνσή του από τα δίκτυα, που μόνο αυτά υπάρχουν. H exclusion αυτή έχει το αντίστοιχό της στην αγανάκτηση (!) της κάθε διαδικτυακής περσόνας μπροστά στον μεσαίωνα ιδεών όπως η οικογένεια, η καταγωγή, ο τόπος, η πατρίδα, η εκκλησία, κτλ. Ο νέος καπιταλισμός της απεριόριστης προσαρμογής δεν μπορεί να ανεχθεί κοινωνικές, πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλες οριοθετήσεις και ερμηνείες. Αυτά όλα εμποδίζουν το φαντασιακό του. Μάλιστα είναι τόσο ταχύς, που η κριτική προς αυτόν πολύ εμφανώς είναι «καθυστερημένη»- αρκεί κανείς να δει τα σλόγκαν του ΠΑΜΕ, των ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή την πρόταση του ΜΕΡΑ για τη Μάγδα Φύσσα. Είναι σαν να κυνηγάς μία πόρσε με ένα «παπάκι». Και επειδή όλοι καταλαβαίνουν τα πάντα, οι κριτικοί του αναδιπλώνονται σε όντως μεσαιωνικές «σέκτες», φαντασιωνόμενοι συνθήκες Μεσοπολέμου.

Αλλαγή φρουράς: από το παλαιοκομματικό πελατειακό κράτος στην ευωχία του κοσμοπολίτικου lifestyle

Αλλαγές κρατικής μορφής και διοίκησης. Το τέλος δεν επίκειται, προηγείται….

I was always working steady
But I never called it art
I got my shit together
Meeting Christ and reading Marx
It failed, my little fire
But it spread the dying spark
Go tell the young messiah
What happens to the heart

I fought for something final
Not the right to disagree

Η καθεστωτική ιδεολογία


Πραγματικά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν. Από τα μνημόνια, τις μούντζες, τα ΟΧΙ και τα νομίσματα του Βαρουφάκη, φθάσαμε στην ενεργή στα social media πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία- σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες- «απ’ όσα μπορεί να δει κανείς στη σελίδα της στο Facebook, πάντως, ένα είναι δεδομένο: λατρεύει τη Θεσσαλονίκη κι έχει cover photo τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου και τις γάτες, αφού στη φωτογραφία profil είναι εμφανής μια καρφίτσα στο πέτο της σε σχήμα γάτας. Όσοι γνωρίζουν την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου «αποκαλύπτουν» πως είναι φίλαθλος του Άρη, αγαπάει τα ζώα και ιδίως τις γάτες, λατρεύει τα ταξίδια και δεν διστάζει να ανεβάζει φωτογραφίες της από τις καλοκαιρινές της διακοπές, από ανέμελες στιγμές με φίλους ή τον, επίσης νομικό σύντροφό της, Παύλο Κοτσώνη» [πηγή]

Από τα σκληρά χρόνια φθάσαμε στις «γάτες». Δε βαριέσαι: τί μας νοιάζει ο Ερντογάν και η Λιβύη, ή οι πρόσφυγες- μετανάστες. Αρκεί που δεν είμαστε Σαουδική Αραβία, και εκλέγουμε γυναίκα Πρόεδρο! Επιβεβαιώνεται ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας μας.

Οπότε θα μπορέσουμε να σκεφτούμε «έναν Πρόεδρο που να μην είναι γνώστης των διηγήσεων των συμβάντων της Ελληνικής Φυλής από το 1770 έως το 1836, τις οποίες υπαγόρευσε ο Θεόδωρος Κων. Κολοκοτρώνης  και των Απομνημονευμάτων του Μακρυγιάννη και των άλλων Αγωνιστών. Δεν μπορώ να σκεφθώ Πρόεδρο που με τις ιδέες του και τη συμπεριφορά του θα προσβάλλει και θα βεβηλώνει τη μνήμη όλων όσοι συνέβαλαν στην Επανάσταση του 1821, όλων των εθνομαρτύρων και  ιερομαρτύρων, που έχυσαν το αίμα τους κατά τους αιώνες του απάνθρωπου οθωμανικού ζυγού, όλων των διδάχων του Γένους που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ιδιοπροσωπίας μας. Δεν μπορώ να σκεφθώ Πρόεδρο που δεν θα γνωρίζει σε βάθος τα όσα έγραψαν οι Σολωμός, Κάλβος, Ζαμπέλιος, αλλά και οι σύγχρονοι Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης, Γιώργος Σεφέρης και Οδυσσέας Ελύτης» (πηγή).

Χα, χα, χα! Το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία έχει μεγάλη πλάκα, τωόντι! Μετά την προσγείωση του 2015 για τους αριστερούς, έρχεται η προσγείωση του 2020 για τους δεξιούς. Και εις άλλα με υγεία!

Οι αντιφάσεις του δικαιωματισμού


To πνεύμα των Χριστουγέννων; Ήπια διαφημιστική καμπάνια που μπορεί να τη δει κανείς σε metro και λεωφορεία. Επιλογή τυχαία και ομολογουμένως αρκετά σοβαρή, διότι υπάρχουν πολύ χειρότερες ή σεξιστικές. Επίσης, στα πλαίσια της απελευθέρωσης του σώματος από κάθε καταπίεση, σου προσφέρεται και το «Έλληνες star γυμνοί στο Down Town για καλό σκοπό». Ο καταναλωτικός καπιταλισμός δεν αρκείται στην εναλλαγή ερεθιστικών εικόνων όπου στο όνομα της απελευθέρωσης και των δικαιωμάτων επί του σώματος, καλείσαι να συμμετέχεις στο πανηγύρι του. Προσπαθεί και σε ιδεολογικό επίπεδο να σε νικήσει, επιβάλλοντας το ιδεολόγημα ότι αυτοί που ελαφρώς δεν ευθυγραμμίζονται, είναι σκοταδιστές. Και το πετυχαίνει. Οι αφίσες στο metro για αυτονόητα πράγματα ενός δυτικού ανθρωπισμού και μίας κατ’ ελάχιστον διαφωτιστικής βιολογίας, ότι δηλαδή ««Ήξερες ότι από την 18η ημέρα κτυπά η καρδιά του; Από την 42η μέρα ανιχνεύονται εγκεφαλικά κύματα; Από την 8η εβδομάδα όλα τα όργανά του έχουν δημιουργηθεί; Από την 10η εβδομάδα νοιώθει πόνο. Διάλεξε τη ζωή», προκαλούν σάλο! Φυσικά δεν τίθεται ζήτημα διαλόγου και ελεύθερης έκφρασης όλων των απόψεων. Οι θιγμένοι δικαιωματιστές δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Ούτε και ο καπιταλισμός τους. Μάλιστα, έχουν με το μέρος τους και τους υποτίθεται συντηρητικούς κυβερνώντες. Πλήρης θρίαμβος. Είναι απλά τα πράγματα: όλοι αυτοί επιλέγουν τον καθημερινό θάνατο, όχι τη ζωή, φυσικά τον πνευματικό θάνατο, οπότε δεν έχει σημασία καν ο βιολογικός τους θάνατος



Μετά την Δουνκέρκη, άλλο ένα film με αφορμή τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από την επετειακή εκατονταετηρίδα (1917-2017) που συγκινεί σκηνοθέτες και κοινό. Και στα δύο έργα είναι χαρακτηριστικό ότι ο εχθρός «απουσιάζει». Ίσως αυτό να ήταν και το χαρακτηριστικό αυτού του πολέμου και της μάχης χαρακωμάτων. Αυτό λοιπόν το στοιχείο θέλγει τους σημερινούς που βιώνουν πάλι πολέμους με εχθρούς «χωρίς πρόσωπα». Συν τοις άλλοις, οι πράξεις ηρωισμού παρουσιάζονται ως μικρές αλλά αποφασιστικές ανθρώπινες νίκες μεμονωμένων ατόμων. Έχουμε περάσει από τις μεγάλες αφηγήσεις και τα εθνικά ιδεώδη σε φιλοσοφίες τύπου survivor, που είναι και το κλίμα της σημερινής μας εποχής.



Η λάθος κατάρριψη του αεροπλάνου από τους φρουρούς της επανάστασης στο Ιράν δείχνει εύγλωττα και τα και τα όρια της αντι- παγκοσμιοποιητικής πρακτικής και αντίδρασης, σε ιδεολογικό και γεωπολιτικό κενό. Θυμίζω ότι στο ίδιο το Ιράν είχαν πάθει φιάσκο οι Αμερικανοί που έκαναν επιχείρηση απόβασης για να απελευθερώσουν τους ομήρους της πρεσβείας τους στο μακρινό 1979…(αν θυμάμαι καλά). Αλλά τότε υπήρχε ακόμα η ΕΣΔΔ και η επανάσταση των Αγιατολλάχ είχε νόημα. Ιδεολογικό, όχι της πλάκας. Αυτά, λοιπόν, να τα δούνε οι εύκολοι κριτικοί της ηγεμονίας της παγκοσμιοποίησης ή των Μεγάλων Δυνάμεων. Με άλλα λόγια: για να κάνεις Βιετνάμ, πρέπει πέρα από «τύχη», να έχεις και ηθικό και ιδεολογία και πίστη, και κάποιον πίσω από εσένα να σου δίνει όπλα. Αυτά και για τους εν Ελλάδι εύκολους κριτικούς του παγκόσμιου συστήματος

Χαρισματική κοινωνιολογία


«Έτσι, αν ο Καβάσιλας προτείνει μία λειτουργική- μυστηριακή Εκκλησιολογία και ευσέβεια, ο Γρηγόριος Παλαμάς εμφανίζεται να εισηγείται μία θεραπευτική αποκλειστικά Εκκλησιολογία, η οποία θέτει ως σκοπό της πνευματικής ζωής την άσκηση των εντολών και τη νοερά προσευχή, διά της οποίας και μόνον οδηγείται κανείς στην άμεση θεωρία της άκτιστης δόξας του Θεού [..]

[..] Η ένταση μεταξύ θεραπευτικής και, κυρίως, ιδρυματικής εκκλησιολογίας στη σύγχρονη εκκλησιολογική κατάσταση της Ορθοδοξίας εμφανίζει ποικίλα θεολογικά, ποιμαντικά και θεσμικά προβλήματα. Ιδιαίτερα στην ελλαδική Ορθοδοξία είναι έντονο το δίλημμα ή χάσμα μεταξύ ευχαριστιακής και θεραπευτικής Εκκλησιολογίας, το οποίο μάλιστα προέκυψε ως συνέπεια της θεολογικής μεταστροφής του ’60 και ιδιαίτερα ως ιδιότυπη ερμηνεία της διδασκαλίας του άγιου Γρηγόριου Παλαμά. Είναι, πλέον, σύνηθες το φαινόμενο τόσο στον εκκλησιαστικό και ποιμαντικό βίο όσο και στη θεολογική σκέψη ορισμένοι να προσκολλώνται αποκλειστικά στη θεραπευτική εκκλησιολογία, ως το παν, και άλλοι να ασχολούνται με μία λειτουργική ή, απλώς, ιδρυματική εκκλησιολογία, δίχως να συνθέτουν και να αλληλοπεριχωρούν τις δύο αυτές όψεις της ζωής της Εκκλησίας. Η τάση αυτή κατέληξε στη δημιουργία ενός κύματος ¨νεοευσεβισμού», το οποίο με πρόσχημα την επιστροφή στους Πατέρες και τα δήθεν μοναστικά πρότυπα στην πνευματική ζωή, αντικατέστησε τον άλλοτε κυρίαρχο ευσεβισμό των εξωεκκλησιαστικών οργανώσεων με μία επιφανειακή θεολογική συνθηματολογία και αναφορά στο γράμμα της πατερικής παράδοσης. Η σύγχυση των θεολογικών και ποιμαντικών κριτηρίων στη μετα- οργανωσιακή εποχή επέτρεψε την παράξενη σμίξη της κληρονομιάς των χριστιανικών οργανώσεων με τη δήθεν πατερική και παραδοσιακή προσκόλληση στο πρόσωπο του γέροντα. Με πρόσχημα τη διάσωση της Ορθοδοξίας από την αίρεση, από την ετερόδοξη Δύση και τον Οικουμενισμό, οι εκπρόσωποι ενός «λαϊκού παλαμισμού» ή «βυζαντινού πατριωτισμού» συχνά αναλαμβάνουν ρόλο αστυνόμου και εισαγγελέα της Εκκλησίας«

Πηγή: Σ. Γιαγκάζογλου, Ευχαριστία και Θέωση: Ευχαριστιακή και Θεραπευτική Εκκλησιολογία στη Θεολογία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, στο Εκκλησία- Θεολογία- Βασιλεία. Τιμητικός Τόμος για τον Καθηγητή Γεώργιο Π. Πατρώνο, Αθήνα 2019, 150-151.