Ο φιλολαϊκός Βασίλειος Β΄

basilii

Ο Βασίλειος Β’ μνημονεύει επώνυμα στη Νεαρά του του 996 ότι οι οικογένειες των Φωκάδων και των Μαλεΐνων ήταν οι πιο εξέχοντες εκπρόσωποι της πανίσχυρης πλέον επαρχιακής αριστοκρατίας. Η πιο σπουδαία διάταξη, την οποία προσθέτει η Νεαρά αυτή στην αρχαιότερη νομοθεσία, αφορά την άρση της προθεσμίας των σαράντα ετών για τη διαγραφή, μετά την παρέλευση της οποίας, σύμφωνα με τις παλαιότερες διατάξεις, χανόταν και το δικαίωμα επανακτήσεως της αγροκτησίας που αποκτήθηκε π αράνομα. Η Νεαρά του Βασίλειου Β’ εξαίρει το γεγονός, ότι οι « δυνατοί» μπορούσαν εύκολα και ατιμώρητα, εξ αιτίας της επιρροής τους, να καταστρατηγήσουν την περίοδο της διαγραφής και να εξασφαλίσουν τη μόνιμη κατοχή της παράνομης ιδιοκτησίας. Για το λόγο αυτό ο αυτοκράτορας καθορίζει, ότι όλες οι περιουσίες των «δυνατών» που αγοράσθηκαν από τους «πτωχούς» με την εφαρμογή του πρώτου σχετικού διατάγματος του Ρωμανού Λακαπηνού, οφείλουν να επιστραφούν στους προηγούμενους ιδιοκτήτες, ανεξάρτητα από την προθεσμία διαγραφής και χωρίς καμιά αποζημίωση. Σύμφωνα με το Βασίλειο Β’ δεν ίσχυε όμως καμιά απολύτως διαγραφή για το δημόσιο ταμείο. Το δικαίωμα της «εκνικήσεως» που αξιούσε το κράτος, έφθανε ως την εποχή του Αυγούστου.

Με την ίδια Νεαρά ο Βασίλειος Β’ επιχειρεί να περιορίσει και την αύξηση της εκκλησιαστικής περιουσίας σε βάρος των αγροτών. Οι μοναστικές κοινότητες που ιδρύθηκαν στα χωριά από δωρεές αγροτών και οι οποίες διέθεταν μικρό αριθμό μοναχών, δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται ως μοναστήρια αλλά ως οίκοι προσευχής, που ανήκουν στην αγροτική κοινότητα και δεν καταβάλλουν ποσοστά των εσόδων τους στον κατά τόπους επίσκοπο. Μεγαλύτερα όμως μοναστηριακά συγκροτήματα, που αριθμούν οκτώ ή περισσότερους μοναχούς υπάγονται βέβαια στον επίσκοπο, δεν επιτρέπεται όμως να αποκτούν νέες εκτάσεις γης. Με τη διάταξη αυτή ο Βασίλειος επαναφέρει ένα παλαιό διάταγμα του προπάππου του Ρωμανού Λακαπηνού. Από την άλλη όμως μεριά αποφεύγει κάθε αναφορά στο πιο αυστηρό διάταγμα του θετού πατέρα του Νικηφόρου Φωκά, το οποίο είχε αναστείλει ο Ιωάννης Τζιμισκής.

Τα μέτρα του Βασιλείου Β’ εναντίον των «δυνατών» έγιναν με την πάροδο του χρόνου αυστηρότερα. Μερικά χρόνια μετά την άρση του δικαιώματος της διαγραφής επέβαλε σ’ αυτούς την υποχρέωση να καταβάλουν το αλληλέγγυον για τους πτωχούς, δηλ. να είναι υπεύθυνοι για τις υπολειπόμενες απλήρωτες φορολογικές υποχρεώσεις των χωρικών.  Έτσι το βάρος του αλληλέγγυου, το οποίο ως τότε, σύμφωνα με την αρχή της συλλογικής πληρωμής των φόρων από την αγροτική κοινότητα, έφεραν οι γείτονες του χρεώστη φορολογούμενου  μεταφέρθηκε τώρα αποκλειστικά στους ώμους του μεγαλοκτηματία. Το αποφασιστικό αυτό μέτρο έφερε διπλό αποτέλεσμα. Πρώτα κατάφερε ένα ιερό ισχυρό κτύπημα στους «δυνατούς» και έπειτα εξασφάλισε με ασφαλέστερο τρόπο την καταβολή των εσόδων του Αλληλέγγυου στο δημόσιο ταμείο. Εκτός τούτου, η καταβολή των φόρων για τα ακαλλιέργητα κτήματα των γειτόνων υπερέβαινε συχνά τις δυνατότητες των χωρικών, και τους υποχρέωνε να μετοικήσουν, πράγμα που προκαλούσε νέες ζημιές στο κράτος. Οι διαμαρτυρίες των «δυνατών» δεν κλόνισαν τον Βασίλειο Β’, παρόλο που στο πλευρό τους τάχθηκε και ο πατριάρχης Σέργιος. Ήταν αμετάκλητη η απόφασή του να συντρίψει την υπερβολική δύναμη της αριστοκρατίας, εναντίον της οποίας είχαν αγωνισθεί μάταια οι πρόγονοί του.

Πηγή

Advertisements

Βουλγαρική εκκλησία

79_big

H πτώση του Τυρνόβου (1393) στα χέρια των Τούρκων ουσιαστικά σήμανε και τη διάλυση της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Ήδη από το 1381 η μητρόπολη της Βιδύνης υπήχθη εκ νέου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο ηγεμόνας του βασιλείου του Βιδυνίου Ιωάννης Στρατσιμίρ, για να ενισχύσει την ανεξαρτησία του κρατιδίου του, απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη τον ιερομόναχο Κασσιανό με σκοπό να χειροτονηθεί μητροπολίτης Βιδύνης. Ως γνωστόν μετά την άλωση του Τυρνόβου ο πατριάρχης Ευθύμιος εξορίστηκε μακριά από την έδρα του, όπου και πέθανε στις αρχές του 15ου αιώνα. Έτσι η Βουλγαρική Εκκλησία έμεινε ακέφαλη. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για να σώσει ό,τι είχε απομείνει από την Εκκλησία αυτή, όρισε ωε τοποτηρητή σ’αυτήν τον Μαυροβλαχίας Ιερεμία, επειδή η μητρόπολή του γειτνίαζε με τη Βουλγαρία. Μετά τον θάνατο του πατριάρχη Ευθυμίου (μετά το 1415) το Οικουμενικό Πατριαρχείο προχώρησε σε αναδιοργάνωση της Εκκλησίας. Υποβίβασε το παρηκμασμένο ήδη Βουλγαρικό Πατριαρχείο σε απλή μητρόπολη και διόρισε σε αυτή μητροπολίτη [πηγή: Δ. Γόνη, Ιστορία των Ορθοδόξων Εκκλησιών Βουλγαρίας και Σερβίας, Παρουσία, 1999, 107-108]

Η επέμβαση αυτή δεν συγχωρήθηκε ποτέ από τους Βουλγάρους. Όμως εάν η Εκκλησία της Βουλγαρίας εγκαταλειπόταν ακέφαλη εκείνη τη χρονική περίοδο, υπήρχε ο κίνδυνος μαζικού εξισλαμισμού των Ορθοδόξων της περιοχής.

Η κόκκινη ζώνη της Γαλλίας

oliviersainthilaire_lieux_de_memoires-7-930x6181-e1441115024228.jpg

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γαλλική κυβέρνηση, μη μπορώντας να καθαρίσει την περιοχή από τα πυρομαχικά και τα απομεινάρια των ανθρώπων και των ζώων, αποφάσισε την αναγκαστική μετεγκατάσταση των κατοίκων της που οδήγησε στη δημιουργία της Zone Rouge. Ολόκληρα χωριά σβήστηκαν από τον χάρτη και θεωρήθηκαν «θύματα πολέμου». Για δεκαετίες, ωστόσο, μεγάλο μέρος αυτής της δασικής έκτασης εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται από τους δασοφύλακες και τους κυνηγούς, μέχρι που το 2004, Γερμανοί ερευνητές διαπίστωσαν εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα -έως και 17% αρσενικό στο έδαφος, δεκάδες χιλιάδες φορές υψηλότερα από τα επίπεδα που απαντώνται συνήθως σε «κόκκινες ζώνες». Το νερό στην περιοχή βρέθηκε να περιέχει τοξικά επίπεδα αρσενικού που ήταν 300 φορές πάνω από το ανεκτό και έχουν καταγραφεί σε ορισμένα ζώα, κυρίως στο συκώτι των αγριογούρουνων, αφύσικα υψηλά επίπεδα μολύβδου. Οι κοντινοί κάτοικοι, οι δασοφύλακες και οι κυνηγούς της περιοχής, δεν εξετάστηκαν ποτέ. Οι αρχές απαγόρευσαν τελικά την πρόσβαση στο μέρος για το κοινό το 2012, που είναι γνωστό σήμερα ως «Place-à-Gaz». Σήμερα, περίπου 900 τόνοι μη εκραγέντα πυρομαχικά βγαίνουν κάθε χρόνο στην επιφάνεια από τα γεωργικά μηχανήματα των Βέλγων και Γάλλων αγροτών στα χωράφια τους.

Πηγή

Κονδύλης καὶ Νίτσε

Χρονογραφίες

Π. Κονδύλης, Ἡ κριτικὴ τῆς μεταφυσικῆς στὴ νεότερη σκέψη, τ. 2. Μετάφραση Μ. Παπανικολάου.

…Στὸ ὕστερο ἔργο του, ὁ Nietzsche παύει σιωπηρὰ νὰ συνάγει τὴν μεταφυσικὴ ἀπὸ τὴν πλάνη ἢ τὴν ἄγνοια, κι ἀντὶ γι’ αὐτὸ ὑποτυπώνει μιὰ ψυχολογικὴ ἑρμηνεία τῆς γένεσής της· πρόκειται ἐξάλλου γιὰ μιὰν ἑρμηνεία ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ προταθεῖ ἐξίσου καὶ γιὰ νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ διαδικασία γένεσης τῆς θρησκείας. Σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία αὐτή, ἡ μεταφυσικὴ ριζώνει στὸν φόβο ἤ, ἀλλιῶς, στὴν ἐπιθυμία νὰ κάμει κανεὶς πιὸ ὑποφερτὸ τὸν φόβο τῆς ὀδύνης. Ὅ,τι προξενεῖ ὀδύνη μέσα στὸν κόσμο τοῦτο, δηλαδὴ οἱ πόθοι, ἡ αὐθαιρεσία, ἡ ἀστάθμητη ἀλλαγή, αὐτό, μέσα σ’ ἕναν ἄλλο κόσμο, ὄμορφο καὶ τέλειο, ἕναν κόσμο ποὺ πλάθεται γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπό, ἐξαλείφεται. Μ’ ἄλλα λόγια, ἡ ὀδύνη ὠθεῖ στὴν ἰδέα ὅτι τοῦτος ὁ κόσμος εἶναι ἐπιφατικός.. […] Πρέπει νὰ κατονομαστεῖ ἡ αἰτία τῆς ὀδύνης· ἂν τὸ ἠθικὸ παραστράτημα ἢ τὸ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.645 επιπλέον λέξεις

Δικτατορία και Κύπρος

κυπρος 74

Τον Σεπτέμβριο του 1967, χωρίς καμιά διπλωματική προετοιμασία, γίνεται η συνάντηση της Κεσσάνης ανάμεσα στον Γ. Παπαδόπουλο και στον Ντεμιρέλ, που καταλήγει σε φιάσκο. Όπως αποκάλυψε ο πρέσβης Β. Θεοδωρόπουλος, στηνΚαθημερινή, στις 22 Απριλίου 2007, ο αρμόδιος διευθυντής του ΥΠΕΞ πληροφορήθηκε την επικείμενη συνάντηση από τον σύμβουλο της τουρκικής πρεσβείας. Τον Νοέμβριο του 1967 γίνονται σοβαρά αιματηρά επεισόδια με επίκεντρο το τουρκοκυπριακό χωριό Κοφίνου. Η Τουρκία απείλησε με πόλεμο την Ελλάδα και απαίτησε την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας. Ο Σάιρους Βανς -εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης- επισκέφθηκε τη χουντική κυβέρνηση και την προειδοποίησε ότι αν αμέσως δεν απέσυρε την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο, θα ακολουθούσε βομβαρδισμός και εισβολή από τα τουρκικά στρατεύματα.

Κατόπιν αυτών, η δικτατορία απέσυρε την ελληνική μεραρχία, διαπράττοντας ένα μεγάλο έγκλημα κατά του ελληνισμού. Αποκαλύφθηκε ότι, παρά τις εθνικιστικές, κατά καιρούς, διακηρύξεις, ούτε διπλωματική ικανότητα διέθετε, ούτε αξιόμαχο στρατό είχε, αλλά ούτε μπορούσε να αναλάβει τις συνέπειες μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης. Γνώριζε πολύ καλά ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα υπήρχαν ανεξέλεγκτες εξελίξεις, ενώ μια ενδεχόμενη ήττα θα την οδηγούσε στο Γουδί. Δυστυχώς, μετά την απόσυρση της μεραρχίας, η Κύπρος απογυμνώθηκε στρατιωτικά και ήταν πλέον απροστάτευτη στις τουρκικές επιδιώξεις. Διότι ούτε η ΕΛΔΥΚ, ούτε η Εθνοφρουρά, ούτε το μακαριακό Εφεδρικό, ούτε η γριβική ΕΟΚΑ Β΄, θα ήταν σε θέση να προβάλουν αξιόλογη αντίσταση στην τουρκική επιθετικότητα. Ο οπλισμός τους ήταν ανεπαρκέστατος και όταν γίνονταν προσπάθειες να προμηθευθούν οπλισμό από τρίτους (Τσεχοσλοβακία), γίνονταν αντικείμενο εσωτερικής αντιπαράθεσης .

Πηγή

Ήρθα πιο κοντά στον εαυτό μου!

 

36737315_1669274593120410_1730958058936336384_n

H έρευνα των υποπολιτισμικών ομάδων στην Ελλάδα έχει αρχίσει εδώ και καιρό. Είναι αξιόλογη. Με αφορμή το άρθρο του Γ. Κολοβού, Μεγαλώνοντας «Forever Young»! Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ηλικιακής και υποπολιτισμικής ταυτότητας στους οπαδούς της ανεξάρτητης σκηνής ροκ και πανκ στην Αθήνα, που αποτελεί τμήμα του πρόσφατου βιβλιου (φωτό), παρακολουθούμε στη βάση συνεντεύξεων τις αναμνήσεις, τις αναδρομές, τις σκηνοθεσίες του εαυτού και τους «ηρωισμούς» πρωταγωνιστών της ανεξάρτητης σκηνής των 80’s. Το ερώτημα, για εμένα, παραμένει εδώ και πολύ καιρό. Είναι αρκετά κατανοητό και αναμενόμενο να λειτουργούν και σε αυτή την σκηνή ταυτοτικοί παράγοντες, που γενικά χαρακτηρίζουν τις «φυλές» της ροκ κουλτούρας. Καθώς όμως η συγκεκριμένη σκηνή εκφραζόταν μέσα από (διεθνή και εγχώρια) μουσικά συγκροτήματα με στίχο και άποψη ζωής (αναφέρω ενδεικτικά: Joy Division, Bauhaus), με ένα επεξεργασμένο κειμενικό πλούτο στους στίχους, πώς βιωνόταν αυτό το περιεχόμενο σε αυτά τα μέλη;

Η δική μου, πολύ πρόσκαιρη, επαφή με τα στέκια και με άτομα της περιόδου δεν με είχε πείσει (από τότε) ότι υπήρχε, πέρα από τη παρέα, το μακιγιάζ, τη συλλογή δίσκων, τα στέκια, κάποια άλλη διάσταση προβληματισμού όσον αφορά στις εμπνεύσεις και στις κειμενικές παραπομπές των στίχων. Η αισθητικοποίηση της καθημερινότητας ήταν και είναι μία βασική συνιστώσα του μετανεωτερικού συστήματος- ίσως, ένα λίκνισμα όλο ύφος στο Bela Lugosi is Dead, να αρκούσε!

Ιερός Πόλεμος

pikiwiki_israel_6588_ashdod

«όταν πλησιάσετε σε μια πόλη για να της επιτεθείτε, πρώτα θα στείλετε σ’ αυτήν ειρηνικές προτάσεις. Κι αν οι κάτοικοι σάς απαντήσουν ότι θέλουν ειρήνη και σάς ανοίξουν τις πύλες, τότε όλος ο πληθυσμός της πόλης θα σας είναι υποτελής και θα δουλεύει για σας. Άν όμως δεν κάνουν ειρήνη μαζί σας, και σας πολεμήσουν, τότε θα πολιορκήσετε την πόλη. Και όταν ο Κύριος, ο Θεός σας, θα τήν παραδώσει στην εξουσία σας, τότε θα κατασφάξετε όλους τους άντρες της. Τις γυναίκες και τα παιδιά, τα ζώα και όλα τα λάφυρα που θα βρείτε στην πόλη, μπορείτε να τα πάρετε δικά σας. μπορείτε να επωφεληθείτε απ’ ό,τι ανήκει στους εχθρούς σας• ο Κύριος, ο Θεός σας σάς τα δίνει» (Δευτερονόμιο, 20, 10-14).

«έτσι θα κάνετε με όλες τις πόλεις που βρίσκονται μακριά και δεν ανήκουν σ’ αυτά εδώ τα έθνη, στη χώρα που θα εγκατασταθείτε. Στις πόλεις όμως ετούτων των λαών, πού ο Κύριος, ο Θεός σας, σάς δίνει για ιδιοκτησία, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να μείνει ζωντανός. Θα τούς εξοντώσετε τελείως όλους…Αλλιώς, αυτοί θα σας μάθουν να κάνετε τις βδελυρές τους πράξεις» (Δευτερονόμιο, 20, 15-18).

Σε μία από τις καλύτερες προσεγγίσεις του Δευτερονομίου, ο Μοσέ Γουάινφελντ λέει ότι οι συγγραφείς του διακρίνονταν για τον ριζοσπαστισμό του καλαμαράδικου σπουδαστηρίου. Και υπάρχει αρκετή δόση αλήθειας, υποθέτω, στον ισχυρισμό αυτόν ότι η βιαιότητα των διανοουμένων είναι μία λειτουργία της πρακτικής απόστασής τους από την πραγματική πολιτική ή στρατιωτική εμπλοκή (αλλά θα έπρεπε να θυμόμαστε ότι ο ειρηνισμός των διανοουμένων αποδίδεται επίσης στην ίδια αιτία). Στον 7ο αιώνα, γράφει ο Μαξ Βέμπερ, «ακριβώς όπως σήμερα, βρίσκουμε σε όλες τις χώρες τόν ανώτατο βαθμό δίψας για πόλεμο ανάμεσα στα στρώματα των διανοουμένων, οι οποίοι είναι οι πιο απομακρυσμένοι από τα χαρακώματα και δεν έχουν από την φύση τους στρατιωτική νοοτροπία». Οι βασιλείς του Ισραήλ αντιθέτως, αν και διεξήγαγαν πολλούς πολέμους, δεν ευνοούσαν καθόλου τον ιερό πόλεμο. Το συγκεκριμένο επιχείρημα όμως μεταθέτει απλώς το πρόβλημα, καλώντας μας να αποστασιοποιηθούμε από αυτούς τους αποστασιοποιημένους και αναποτελεσματικά βίαιους διανοουμένους. Μου φαίνεται πολύ καλύτερο να αναγνωρίσουμε τη δύναμη των δευτερονομικών συγγραφέων και να αντιμετωπίσουμε άμεσα τις πολιτικές και τις θρησκευτικές τους ιδέες. Το βιβλίο του Δευτερονομίου επεξεργάζεται λεπτομερώς μια προσέγγιση του Ισραήλ ως «αγίου έθνους», ως κοινότητας «αδελφών». Σταθερή του τάση είναι να ενισχύει την εγγύτητα και την αμοιβαία δέσμευση του λαού. Η ιεραρχία μειώνεται και τα θρησκευτικά καθήκοντα επιβάλλονται εξίσου σε όλους τους Ισραηλίτες. Οι συγγραφείς του Δευτερονομίου εκφράζουν αυξημένο ενδιαφέρον για τα πιο αδύναμα μέλη της κοινότητας, ενώ με τις κοινωνικές και οικονομικές πρακτικές που σχεδιάζουν προτίθενται ξεκάθαρα να ελαχιστοποιήσουν τη σκληρότητα της ταξικής κοινωνίας. Ακόμα και το σύστημα των θυσιών λαμβάνει μια καινούργια θεολογική μορφή, ούτως ώστε να μπορέσει να υπηρετήσει τους στόχους ενός πρωτόγονου κράτους πρόνοιας: η διαρκής έμφαση στην υποχρέωση να μοιράζονται το γεύμα της θυσίας με άπορους ανθρώπους δημιουργεί την εντύπωση ότι ο πρωταρχικός σκοπός της προσφοράς της θυσίας είναι να παρέχει τροφή στα άπορα στοιχεία της ισραηλιτικής κοινωνίας.

Αυτή η πρόβλεψη επεκτείνεται στους ξένους (γκερ, που σημαίνει εγκαταστημένος αλλοδαπός), όπως και στις χήρες, στα ορφανά, στούς φτωχούς ανθρώπους γενικά και στούς ακτήμονες λευίτες. Η κοινότης αγίων και ο ιερός πόλεμος είναι συγγενικές ιδέες- όχι αναγκαστικά επειδή η αγιότητα παράγει εχθροπάθεια απέναντι στα ξένα έθνη, αλλά πιθανότερα επειδή η κοινότητα παράγει τέτοια εχθροπάθεια. Η σχέση δεν είναι ουσιώδης, αλλά μόνο επίμονη. Η αγιότητα θα μπορούσε να έχει παρόμοιες επιπτώσεις. Ένα άγιο έθνος όμως ενδέχεται να στοχεύει (όπως θα δούμε) στον προσηλυτισμό και στην ενσωμάτωση ξένων εθνών. Αντιθέτως, οι κοινότητες που έχουν αυξημένο βαθμό συνεκτικότητας συνήθως αντιστέκονται σε μια τέτοια επέκταση, που θα μπορούσε να διαλύσει την στενή αδελφοσύνη τους. «Όταν ενωνόμαστε με κάποιους ανθρώπους», έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, «γινόμαστε οι εχθροί του ανθρώπινου γένους». Όσο πιο δυνατή είναι η ένωση, τόσο πιο εχθρική είναι η στάση έναντι των άλλων. 

Πηγή: Μichael Walzer, Στη σκιά του Θεού. Η Πολιτική στην εβραϊκή Βίβλο, εκδόσεις Άρτος Ζωής, 2008, 108 εξ. 

Wampis

7360

Οι Wampis είναι μία φυλή ινδιάνων του Περού. Έχουν οργανωθεί κοινοτικά και διεκδικούν μία ζώνη αυτοκυβέρνησης στα σύνορα Περού και Ισημερινού. Με τον κίνδυνο βέβαια της εθνικής μειοδοσίας, αφού είναι εθνοτικά συγγενείς με άλλες φυλές που ανήκουν στο κράτος του Ισημερινού [είναι γνωστές οι συνοριακές τους διαφορές]. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο αυτονομισμός των Wampis πολλές φορές συνοδεύει ζητήματα νεοφιλελεύθερης ρύθμισης των αγορών. Το σύνταγμα του Περού (1993) έβαλε τη χώρα στην οδό μίας απορρυθμισμένης οικονομίας, ταυτόχρονα αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά τον εθνοτικό πλουραλισμό και την υποχρέωση του κράτους να τον προστατεύει (άρθρο 2, παρ. 19)! Πρακτικά, αυτό σήμαινε (ήδη από το 1991) εισαγωγή μεταρρυθμίσεων στη γαιοκτησία, με σκοπό να τεθεί τέλος στον κρατικό πατερναλισμό απέναντι στις τοπικές κοινότητες και να ενδυναμωθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία. Βλέπει κανείς πως τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνονται και συγκινούν

Για περαιτέρω, βλ. εδώ!

Rudolf Steiner

20121230-133952-cf7d2a8b

If this peculiar cosmology sounds eerily similar to the teutonic myths of Himmler and Hitler, the resemblance is no accident.  Anthroposophy and National Socialism both have deep roots in the confluence of nationalism, right-wing populism, proto-environmentalist romanticism and esoteric spiritualism that characterized much of German and Austrian culture at the end of the nineteenth century.  But the connection between Steiner’s racially stratified pseudo-religion and the rise of the Nazis goes beyond mere philosophical parallels.  Anthroposophy had a powerful practical influence on the so-called “green wing” of German fascism.  Moreover, the actual politics of Steiner and his followers have consistently displayed a profoundly reactionary streak.

Πηγή