Ετεροπροσδιορισμοί

tourkikikriti-768x442

Ο ετεροπροσδιορισμός είναι ήδη μία στρατηγική ήττα για την εθνική (ή την θρησκευτική) συνείδηση. Του στυλ: ναι, αλλά εγώ δεν είμαι- δεν είμαστε- όπως αυτοί. Ναι, αλλά και οι Αρχαίοι Έλληνες δεν έλεγαν «πας μη Έλλην, βάρβαρος»; Αν ισχύει το ρητό, θα πρέπει κάποιος να διαχωρίζει τον αναπόφευκτο σνομπισμό μίας αυτοκρατορικής αριστοκρατίας, από τον διακαή εντοπισμό της (καθημερινής) βαρβαρότητας του άλλου. Αλλιώς, είμαστε στο επίπεδο του ψυχροπολεμικού επιχειρήματος: οι Ρωσίδες θα πάνε μαζί σου για ένα καλτσόν! Ο πραγματικά εθνικά δρών δεν αναλύεται σε τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις, που συνήθως είναι επιπέδου f/b και «δικαιωματισμού»: είδες τι τραβάνε οι γυναίκες στο ισλάμ, και τα συναφή. Είναι άλλο να έχεις συνείδηση της ιστορίας σου, που πράγμα αναπόφευκτο, θα αντανακλά και στην καθημερινότητα σου (και όχι στο Power of Love του λαού και στα Survivor), και άλλο να μετράς τα ατομικά, κοινωνικά ή ιστορικά δικαιώματα του γείτονά σου, για να αποδείξεις ότι είσαι ανώτερος. Ο πραγματικά ανώτερος δεν αναζητά αποδείξεις. Ταυτόχρονα, είναι έτοιμος να πεθάνει για την ανωτερότητά του, και όχι να παίζει παιχνίδια σημειολογίας και συμβολισμών.

Advertisements

Ναι. αλλά δεν είμαστε Τούρκοι….

elliniko380

Kάθε μέρα ανάπηροι και σκοτωμένοι στην άσφαλτο. Η μάνα πετά το μωρό της από το μπαλκόνι και αυτοκτονεί. Ο αντιπτέραρχος πυροβολεί την κατά πολύ νεώτερη του Βουλγάρα και αυτοκτονεί. Δίκτυο μαστροπείας με φοιτήτριες και μαθήτριες. Εντάξει, αυτά πάντα συμβαίνουν. Το βασικό είναι άλλο: οι Τούρκοι μας εξισλάμισαν ή όχι;

To θαύμα της βλακείας του ερευνητή

45675432.medium

Mε αφορμή, εδώ

Λες και είναι «θαύμα» η Παναγία της Λούρδης, οι εμφανίσεις του Βούδα στην Ταϊλάνδη και άλλα πολλά. Θαύμα, βέβαια, είναι η απύθμενη βλακεία όλων όσοι ερευνούν και ανατέμνουν σύμβολα και διαδικασίες πίστης. Σε λίγο θα κάνουν και δημοσκοπήσεις, ενώ τα ΜΜΕ (με κατά δήλωση δημοσιογράφων) σεβασμό στην πίστη των τηλεθεατών, τα αναπαράγουν όλα αυτά. Είναι τόσο λογικές και ακέραιες οι ζωές όλων που τελικά το πρόβλημά τους είναι το άγιο Φώς!

Γιατί τέτοια εμμονή;

katadiki-tis-elladas-gia-tin-ypoxreotiki-efarmogi-tis-sarias-720x445

Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Το δικαίωμα των ανθρώπων που ανήκουν στη μειονότητα της Θράκης να υπάγονται στα κοινά δικαστήρια και τον Αστικό Κώδικα επιβεβαίωσε με πανηγυρικό τρόπο, και κυρίως ομόφωνα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπουστην υπόθεση Molla Sali κατά Ελλάδας, καταδικάζοντας την Ελλάδα για παραβίαση της αρχής της μη διάκρισης καθώς και προσβολή του δικαιώματος στην ιδιοκτησία [*].  Το συνταγματικό δικαίωμα της πρόσβασης σε έννομη προστασία από το φυσικό δικαστή και όχι από τον ιεροδίκη για τους συμπολίτες μας που ανήκουν στη μειονότητα δεν ήταν καθόλου αυτονόητο για τις ελληνικές κυβερνήσεις επί δεκαετίες.  Αλλά και οι δικαστές, μάλιστα του Αρείου Πάγου, ακολουθούσαν μια πατερναλιστική λογική: Προέκριναν δυστυχώς συστηματικά την επιβολή της Σαρία, την εφαρμογή δηλαδή του θρησκευτικού δικαίου, «για το καλό» των μελών της μειονότητας, ακόμα και ενάντια στη θέλησή τους. Το ερώτημα είναι γιατί τέτοια εμμονή;

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στη δίκη ενώπιον της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου άσκησε παρέμβαση υποστηρίζοντας ότι η θρησκευτική ελευθερία της μειονότητας δεν συνεπάγεται επ’ ουδενί την υποχρέωση υπαγωγής των μελών της στο μουσουλμανικό δίκαιο παρά τη θέλησή τους, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην επιτυχή έκβαση της υπόθεσης. Ο νόμος για τις αρμοδιότητες του Μουφτή τροποποιήθηκε μόλις πρόσφατα ξεκαθαρίζοντας πολλά ζητήματα. Υπάρχει όμως ακόμα μια ιδιαίτερα σημαντική  εκκρεμότητα, η οποία είναι βέβαιο ότι θα μας απασχολήσει ξανά: η συμβατότητα του ίδιου του ιερού μουσουλμανικού δικαίου όπως τον εφαρμόζει ο δικαστής-Μουφτής με την αρχή της ισότητας, ιδιαίτερα της ισότητας των φύλων και με το συμφέρον του παιδιού.

Πηγή

Η θλίψη του Ουελμπέκ

200px-2008.06.09._Michel_Houellebecq_Fot_Mariusz_Kubik_01

«Ο Θεός μάς φροντίζει στην πραγματικότητα, μας σκέφτεται κάθε στιγμή, και μας δίνει οδηγίες κάποιες φορές πολύ σαφείς. Αυτές οι ενορμήσεις αγάπης που στριμώχνονται στο στήθος μας μέχρι που μας κόβουν την ανάσα, αυτές οι εκλάμψεις, αυτές οι εκστάσεις, ανεξήγητες αν σκεφτούμε τη βιολογική μας φύση, το καθεστώς μας ως απλά πρωτεύοντα θηλαστικά, αποτελούν σημάδια εξαιρετικά καθαρά»

Michel Houellebecq, Serononine

Επιστολές στον Στάλιν

PE0363J0004v01

Δύο επιστολές έστειλε ο Μπουλγκάκοφ, τη μία στον Στάλιν το 1929 και τη δεύτερη στη σοβιετική κυβέρνηση, τον Μάρτιο του 1930. Δεδομένου ότι τα θεατρικά του έργα είχαν όλα απαγορευτεί, η κριτική ήταν παγίως εχθρική απέναντί του και ουσιαστικά είχε καταδικαστεί σε σιωπή, ζητούσε να του επιτραπεί να μεταναστεύσει στη Δύση- αλλιώς, να του επιτραπεί τουλάχιστον να συνεχίσει να εργάζεται στο θέατρο, όπου είχε γενικά καθήκοντα.

Στις 18 Απριλίου, λίγο μετά τη 2η επιστολή δηλαδή, χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι του:

-Ο Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς Μπουλγκάκοφ;

-Ναι, ναι!

-Θα μιλήσετε τώρα με τον σύντροφο Στάλιν

Τι; τι; O Στάλιν;

Στο σημείο αυτό ακούγεται μια φωνή με χαρακτηριστική γεωργιανή προφορά:

-Ναι, θα μιλήσετε με τον σύντροφο Στάλιν. Γεια σου, σύντροφε Μπουλγκάκοφ!

-Καλημέρα, Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς!

Ο Στάλιν λέει στον εμβρόντητο Μπουλγκάκοφ ότι η κυβέρνηση έλαβε το γράμμα του: Το διαβάσαμε με τους συντρόφους. Και στη συνέχεια τον ρωτάει: ώστε θέλεις να φύγεις; Τόσο πολύ σε ενοχλήσαμε;

O Mπουλγκάκοφ τα χάνει, μένει για λίγο αμίλητος και μετά δίνει την απάντηση που του έσωσε τη ζωή:

-To σκέφτηκα πολύ, αναρωτήθηκα αν μπορεί ένας ρώσος συγγραφέας να ζήσει μακριά από την πατρίδα. Κατέληξα ότι δεν μπορεί.

-Έχεις δίκιο. Κι εγώ αυτής της γνώμης είμαι, απαντά ο Στάλιν.

Στη συνέχεια συζητούν για τη δουλειά στο θέατρο και ο Στάλιν τού υπόσχεται πως θα επιστρέψει στο πόστο του. Κλείνουν με την υπόσχεση να βρεθούν να τα πουν από κοντά. Ο Μπουλγκάκοφ πέθανε το 1940, νέος αλλά από φυσικά αίτια.

Αν τον Μπουλγκάκοφ τόν προφύλαξε από τα χειρότερα η επιστολή του και η ετοιμότητα που επέδειξε κατά την απρόσμενη τηλεφωνική συνδιάλεξη με τον Στάλιν, τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς τόν έσωσε η καθαρή τύχη….Ο Σοστακόβιτς ανακρίθηκε για τη φιλική σχέση του με τον Τουχατσέφσκι. Ο Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, αναμορφωτής και χαρισματικός αρχηγός του Κόκκινου Στρατού, συνελήφθη με διαταγή του Στάλιν στις 22 Μαϊου 1937. Ανακρίθηκε υπό την προσωπική επίβλεψη του Γιεζόφ, επικεφαλής της NKVD, και, φυσικά, ομολόγησε πως ήταν κατάσκοπος των Γερμανών και πως συνωμοτούσε με τον Μπουχάριν με στόχο να καταλάβουν πραξικοπηματικά την εξουσία…Στις 11 Ιουνίου παρουσιάστηκε ενώπιον εκτάκτου στρατοδικείου. Όταν άκουσε τις κατηγορίες, μονολόγησε: «Νομίζω πως βλέπω όνειρο». Οι ίδιοι οι δικαστές ήταν έντρομοι από αυτό που συνέβαινε και κάποιος από όλους ακούστηκε να λέει: «αύριο θα είμαι εγώ στη θέση του». Ο Τουχατσέφσκι καταδικάστηκε για προδοσία και το ίδιο βράδυ εκτελέστηκε.

Λίγες μέρες μετά τη σύλληψη του Τουχατσέφσκι, o Ντμίτρι Σοστακόβιτς εκλήθη από την NKVD…

Μού έδωσαν πάσο και ανέβηκα στα γραφεία. Μόλις μπήκα, ο ανακριτής σηκώθηκε και με χαιρέτησε. Ήταν πολύ φιλικός και μου ζήτησε να καθίσω. Άρχισε να με ρωτά διάφορα για την υγεία μου, για την οικογένεια μου, για τη δουλειά μου- χίλια δύο. Μιλούσε πολύ ήρεμα, ευγενικά και πολιτισμένα. Ξαφνικά μέ ρώτησε:

-Τον Τουχατσέφσκι, τόν γνωρίζετε; [….]

-Ντμίτρι Ντμιτρίεβιτς, το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Πρέπει να θυμηθείτε. Λοιπόν, σήμερα είναι Σάββατο. Θα υπογράψω το πάσο και μπορείτε να φύγετε να πάτε στο σπίτι σας. Αλλά τη Δευτέρα το μεσημέρι πρέπει να είστε πάλι εδώ. Μην το ξεχάσετε. Είναι πολύ σοβαρό, πάρα πολύ σοβαρό.

Κατάλαβα ότι αυτό ήταν. Εκείνες οι δύο ημέρες μέχρι τη Δευτέρα ήταν εφιαλτικές. Είπα στη γυναίκα μου ότι μάλλον δεν θα ξαναγυρνούσα. Εκείνη μου ετοίμασε μια τσάντα για την εξορία. Έβαλε μέσα ζεστά εσώρουχα κα. Ήξερε ότι δεν θα γυρνούσα. Πήγα πάλι το μεσημέρι της Δευτέρας. Έδωσα τα χαρτιά μου στον φρουρό στην είσοδο. Εκείνος έψαξε το όνομά μου σε μία λίστα, σε δεύτερη, σε τρίτη. Μετά μέ ρώτησε:

-Ποιός σας κάλεσε;

-Ο Επιθεωρητής Ζακόφσκι.

-Δεν θα μπορέσει να σας δει σήμερα, είπε ο φρουρός. Πηγαίνετε σπίτι. Θα σας ειδοποιήσουμε.

Μου επέστρεψε τα χαρτιά μου και έφυγα. Αργά εκείνο το βράδυ έμαθα πως ο Επιθεωρητής είχε συλληφθεί.

Πηγή: Γ. Τσακνιάς, «Γράμματα στον Στάλιν», The Book’s Journal, 96, Mάρτιος 2019, 72. 

Βυζάντιο και Laïcité (μέρος α’)

Hagia.Sophia.original.19464-1

Είναι κατανοητό ασφαλώς ότι η ανάπτυξη των μοναστηριακών γαιών επιβάρυνε την μικρή γαιοκτησία και τα ελευθεριακά χωριά, τα οποία αποτελούσαν τη βασική πηγή εσόδων της Κωνσταντινούπολης. Όσο τα μοναστήρια και ο πληθυσμός των μοναχών αυξανόταν τόσο οι αγροτικές κοινότητες υστερούσαν σε ανθρώπινο δυναμικό και διογκώνονταν τα φορολογικά τους βάρη, καθώς σε αυτές διαμοιράζονταν οι οφειλές των απαλλασσόμενων μοναχών. Αυτή η κατάσταση δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο σε βάρος του αυτοκρατορικού συστήματος. Πολύ συχνά τα ελευθεριακά χωριά απλώς αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της διοίκησης. Για αυτόν τον λόγο αρκετοί αυτοκράτορες επιχείρησαν να εφαρμόσουν μέτρα περιορισμού της μοναστικής γαιοκτησίας. Ίσως η τολμηρότερη και περισσότερο αποτελεσματική ήταν η προσπάθεια που έγινε από τον Νικηφόρο Φωκά. Στη νεαρά του 964 μ.Χ. ο Φωκάς λέει πως εφόσον η φανερή πλέον ασθένεια της αυτοκρατορίας είχε διαδοθεί πολύ στα μοναστήρια και σε «άλλα ιερά ιδρύματα», και η απόκτηση τεράστιων κτημάτων και πολυάριθμων οπορωφόρων δένδρων δεν ήταν δυνατόν να θεωρηθεί ευαγγελική επιταγή, για να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση έπρεπε να αποβληθεί το «θεομίσητο κακό της φιλοδοξίας», και απαγόρευσε για τον λόγο αυτό «την ίδρυση νέων μοναστηριών και την ενίσχυσή τους με δωρεές και τη συντήρηση παλαιών μοναστηριών, νοσοκομείων και ξενώνων ή την παροχή δωρεών σε μητροπολίτες και επισκόπους». Όμως το τέλος της εικονοκλαστικής περιόδου είχε τελεσίδικα λήξει υπέρ του κληρικαλισμού, και είχε αποδειχτεί πλέον ότι τίποτα δεν μπορούσε να αναχαιτίσει το μοναστικό κίνημα. Έτσι το σκληρό διάταγμα του Φωκά ακυρώθηκε λίγο αργότερα από τους διαδόχους του12. Το ζήτημα που τέθηκε τώρα, ήταν με ποιό τρόπο θα αξιοποιούταν η περιουσία των μοναστηριών για τις αυξανόμενες ανάγκες της αυτοκρατορίας. Στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, ιδιαίτερα από τον 10ο αιώνα και κυρίως από τη δυναστεία των Κομνηνών, οι αυτοκράτορες άρχισαν να αναζητούν τρόπους να εκκοσμικεύσουν την περιουσία της Εκκλησίας προς όφελος των αυξημένων αναγκών της αυτοκρατορίας, και γι’ αυτό κατέφυγαν συχνά στην πρακτική της απαλλοτρίωσης των αφιερωμένων κτημάτων. Η ένταση αυτού του φαινομένου αυξάνεται όσο μειώνεται η ικανότητα της αυτοκρατορίας να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τη συστημική της κρίση, τη δημοσιονομική χρεωκοπία και την πίεση που δεχόταν στα σύνορα από τις αλλεπάλληλες επιδρομές. Αν και γνωρίζουμε περιπτώσεις όπου δημεύτηκε ακόμα και η πρόσοδος των μοναστηριακών κτημάτων και τα κινητά κειμήλια των εκκλησιών, η βασική μορφή εκκοσμίκευσης για την οποία γίνεται συνήθως λόγος είναι η αναδιανομή της μοναστηριακής γης στους βυζαντινούς στρατιώτες – γεωργούς, και κυρίως τους προνοιάριους, τους χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς ευγενείς, που αποτελούσαν τον σπόνδυλο της αυτοκρατορικής στρατιωτικής δύναμης.

Πηγή

Snapshots from Soviet Lithuania

sutkus-201

After the Nazis occupied Lithuania in 1941, his mother, guilty by association, had to go into hiding. In 1944, when the Soviets returned, she remained in hiding because of her remarriage to an officer of the Independent Lithuanian Army, an underground organization that worked to regain Lithuania independence. She left the child with his grandparents, who raised him. “They did not talk to me about dad, never told me why my mum couldn’t live with us,” Sutkus explained. “We saw her occasionally, but I missed my dad a lot. Painful thoughts bothered me.”

Sutkus became gravely ill, but the enforced confinement proved to be his deliverance: “The tuberculosis gave me my education because I could read books sixteen hours a day in hospital. My first teachers were writers such as Camus, Kafka, Salinger, García Márquez, Kobo Abe, Dostoevsky, Bulgakov.” Loaned directly by his school teachers who had procured them at great risk, the books had escaped censorship.

Sutkus started taking pictures when he was fifteen or sixteen, mostly capturing friends, family, and the peat bog where he worked over school breaks, earning the money for his first camera.

Πηγή

Εζρα Πάουντ

ezzy

«Όταν εξετάζω σχολαστικά τις παράξενες συνήθειες των σκύλων, Υποχρεούμαι να συμπεράνω  Ότι ο άνθρωπος είναι το ανώτερο όν.

Όταν εξετάζω τις παράξενες συνήθειες του ανθρώπου, Φίλε μου, ομολογώ ότι μπερδεύομαι» (Meditatio, μετ. Χρ. Μυγδάλη)

«Τραγούδα Μου, Γιατί με τόση περιέργεια και λαχτάρα, κοιτάζετε τις φάτσες των ανθρώπων,

Θα βρείτε μήπως τους χαμένους σας νεκρούς ανάμεσά τους;» (Coda, μετ. Γ. Δούκας)

«Μισοάδειες κι οι μέρες

Μισοάδειες κι οι νύχτες

Κι η ζωή ξεγλιστρά σαν ποντικός του αγρού

Δίχως να σείει τα χόρτα» (Lustra)

«Ύστερα από έναν νευρικό κλονισμό το 1924, ξαναμετακομίζει: στην κωμόπολη Ραπάλλο της Ιταλίας. Ασχολείται με τον Κομφούκιο και τον Λένιν κι επικεντρώνεται πλέον στα Άσματα. Σύντομα πείθεται πως ο φασισμός είναι η λύση στον χρηματιστηριακό καπιταλισμό και την παρακμή της Δύσης….»

Πηγή: «Έζρα Πάουντ: il miglior fabbro. 28 Προσωπεία», The Book’s Journal, 96 (Mάρτιος 2019], 44εξ.

Πολιτική ορθότητα: ο ανοιχτόμυαλος μακαρθισμός της Αριστεράς

220px-Jim_and_ghost_huck_finn

Ιδού λοιπόν η πρόοδος του υπαρκτού καπιταλισμού: ο ιστορικός εκτοπισμός των οραμάτων μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων και απαλλοτρίωσης της εξουσίας από τους πολλούς προς την αφομοίωση και «κατοικιδιοποίηση» των επικίνδυνων τάξεων μαζί με το επακόλουθο κίνημα για τη μέριμνα του εαυτού, προσδίδουν μια νέα ποιότητα στην οργανωτική δομή της εξουσίας και στους τρόπους με τους οποίους ασκείται. Στα παρασκήνια του πολυπολιτισμικού καρναβαλιού όπου δήθεν γιορτάζονται η ελευθερία, η διαφορετικότητα και η αυτοέκφραση, ερχόμαστε αντιμέτωποι με κατασταλτικούς μηχανισμούς αστυνόμευσης της σκέψης και μια πρωτόγνωρη, ψυχωτικών εμμονών δικομανία. Ολοένα και διογκώνονται οι επιτροπές διαφάνειας, η κρατική νομοθεσία, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι ψευτο-δεοντολογικοί κώδικες ομιλίας και γραφής από administrators σε ιστοσελίδεςοι νομικοί σύμβουλοι, η σίγαση επιθετικών λέξεων σε τραγούδια, τα «safe spaces», οι ομάδες πίεσης, τα βιωματικά σεμινάρια, τα ακαδημαϊκά ελεγκτικά όργανα για την εγκυρότητα μιας έρευνας, οι ομάδες καταγραφής περιστατικών και μια σειρά ακόμα από θεσμούς κηδεμόνευσης της πρέπουσας συμπεριφοράς. Η κατάσταση δείχνει να πηγαίνει πολύ πιο μακριά από την πρόληψη και αντιμετώπιση ρατσιστικών ή σεξιστικών περιστατικών. Δείχνει να πηγαίνει ακόμη περισσότερο μακριά από την κατανάλωση ethnic κουζίνας και αντιρατσιστικών φαλάφελ στα φεστιβάλ της φιλελευθερο-ελευθεριακής Αριστεράς. Στη σημερινή τροπή των πραγμάτων, η κουλτούρα του political correct λειτουργεί σαν ηθικό πλυντήριο της κοινωνικής αδικίας και σαν συνεργείο εξευγενισμού της εκμετάλλευσης, θυμίζοντας το βικτωριανό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης όπου η πιο σκληρή και αποτρόπαιη καταπίεση θεμελιώνεται πάνω σε μια υποκριτική ευγένεια αριστοκρατικού καθωσπρεπισμού.

Το νομικό οπλοστάσιο που έχει αναπτύξει το κίνημα της πολιτικής ορθότητας, η απεριόριστη συσσώρευση υπαλληλο-διοικητικού Λόγου, προδιαγράφει ένα σκηνικό βγαλμένο απ’ τις πιο σκοτεινές σελίδες μιας καφκικής δίκης. Στα ερείπια των «liberté, égalité, fraternité» αναβιώνει εκ νέου μια «πολιτισμένη» προσομοίωση της εποχής του Τρόμου, εκεί που όλοι είμαστε δυνάμει κατηγορούμενοι, αν όχι και a priori ένοχοι. Πλέον, και αυτό είναι το ανησυχητικό, έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το τεκμήριο της αθωότητας υπονομεύεται και η γενίκευση του κατηγορητηρίου που αποδίδεται εις το όνομα της ορθότητας αντανακλά όχι τον κόσμο των πράξεων αλλά των αφηρημένων ιδεών. Τα άτομα δεν κρίνονται τόσο για τις πράξεις τους όσο για τον ασυνείδητο καθρέφτη που εκπροσωπούν επί της γης. Μας ενδιαφέρει κατά πολύ περισσότερο η δικαίωση ενός ιδεολογικού αγώνα που επιβάλλεται από τον άτεγκτο χαρακτήρα του κρατικού λεβιάθαν παρά το ίδιο το ενδεχόμενο ενοχής ή αθωότητας ενός συγκεκριμένου προσώπου. Φαίνεται πως τόσες δεκαετίες εκπαίδευσης στον επικοινωνιακό πόλεμο και τον βομβαρδισμό βίαιων εικόνων από τα media να μας έχει εξοικειώσει σε τέτοιο βαθμό με την κτηνωδία, ώστε το αποτρόπαιο μιας πράξης να μην μας συγκινεί τόσο όσο μια ομολογία ψυχο-ιδεολογικών κινήτρων προκειμένου αυτή να στατιστικοποιηθεί και να αποτελέσει το εμπειρικό υπόστρωμα μιας νέας μικρο-θεωρίας «φοβισμού».

Ομοφοβία, ξενοφοβία, τρανσοφοβία, χοντροφοβία, τεχνοφοβία: μια κοινωνία σε μόνιμη κατάσταση λιβιδινικής ενδοσκόπησης, μια κοινωνία που παραγκωνίζει και καταστέλλει όλες τις ανησυχίες με το πρόσχημα αποφυγής συναισθηματικών επιπλοκών. Οι βάσεις του μεταμοντέρνου μακαρθισμού είναι ψυχολογικές. 

Πηγή