Βαρουφακική αντίσταση;

varoudiem_533_355

O Γιάνης είναι πάντα ένα βήμα μπροστά, λέει η Δανάη, οι κοινωνίες μας θα πρέπει να ενστερνιστούν την άνοδο των μηχανών, εξασφαλίζοντας, όμως, ότι αυτές συμβάλλουν στην κοινή ευημερία [εδώ]. Υπάρχει πάντα μία «πραγματική πραγματικότητα» που επιβεβαιώνει την αποτυχία των πειραματισμών. Η ακύρωση της βαρουφακικής αντίστασης από τον Τσίπρα δεν με ενδιαφέρει τόσο ως πολιτική «κωλοτούμπα». Δείχνει ότι και αυτός και ο κόσμος κατάλαβαν, εξαίφνης, ότι τα πραγματικά ζόρια δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν με λογικές ενός μεταμοντέρνου, νεοτεχνολογικού φουτουρισμού, με κάποιες δόσεις ξεθυμασμένων sixties και seventees (μηχανές, δίσκοι, μπαράκια κ.α.). Όταν θες να πουλήσεις τσαμπουκά στον ισχυρό, θα πρέπει- κατά κάποιο τρόπο- να μην μοιράζεσαι μαζί του τα ίδια κοσμοείδωλα. Δηλαδή, τι φοβερό χωρίζει τις ζωές του Νταισεμπλουμ ή του Μοσκοβισί απ’ αυτήν του Βαρουφάκη; Η αντίσταση για να πείσει χρειάζεται μία δόση αυτόνομου και ανεξάρτητου «ύφους»- τουλάχιστον. Μία πίστη σε διαφορετικές αξίες, διαφορετικές, βρε αδελφέ, από την κοινή ευημερία και το New Deal! Ο κόσμος που κάπως τα πιάνει αυτά, δεν πείθεται, και συμβιβάζεται τελικά με τον ρεαλιστή κωλοτούμπα. Ακόμα και αν ο δανδής έχει θεωρητικά, δηλαδή μακρο- οικονομικά δίκαιο. Αυτό το «τεχνοφιλελεύθερο», μετανεωτερικό και «χίπστερ» πρόταγμα δεν θα αποτελέσει ποτέ πρόταγμα αντίστασης και επανάστασης. Θα καταναλώνεται στα μπαράκια και στις φαντασιώσεις της εκπτωχευμένης, μορφωμένης μεσαίας τάξης, η οποία ακόμα θεωρεί ότι κάπως θα σωθεί. Νομαδισμός, ελευθεριακό ύφος, κοινωνική δικαιοσύνη, διασκέδαση ποιότητας, αμεσότητα του τύπου πάμε να τα πιούμε και να μιλήσουμε, ναρκισσισμός, φωτογραφίες, και τα συναφή είναι δομικά στοιχεία του νεοφιλελεύθερου προτύπου- εκτός αν νομίζετε ότι είναι ο δυσειδής Σόιμπλε. Ο τελευταίος επικρατεί, διότι έχει καταλάβει τη θέση που είχαν κάποτε, σε άλλα χρόνια, οι όμοια δυσειδείς σύμβουλοι του Στάλιν, «κάντε τις φιγούρες σας, εγώ κάνω κουμάντο»! Επιμονή, αυταρχισμός, σνομπισμός, πίστη σε απόλυτες συνταγές. Τί σημασία έχει που έχει τελικά άδικο; Η ιστορία δεν συμβιβάζεται με το δίκαιο, πολλώ μάλλον όταν αυτό το τελευταίο αμπαλάρεται ως βαρουφακικό……

Ενδο-εκκλησιαστικός διάλογος και αμφιβολίες

article_29099

Λογομαχίες μεταξύ Πειραιώς και Αργολίδος. Δεν καταλήγω σε κάποια δική μου άποψη. Από την πλευρά της ιστορίας, της ενδοκοσμικής, έστω, ισχύει το «σιορανικό» απόφθεγμα

«Το 1441, στη σύνοδο της Φλωρεντίας, διακηρύσσεται ότι ειδωλολάτρες, Εβραίοι, αιρετικοί και σχισματικοί δεν θα μετάσχουν της αιώνιας ζωής, και όλοι- εκτός αν ασπαστούν, πριν πεθάνουν, την αληθινή θρησκεία- θα πάνε γραμμή στην κόλαση. Τον καιρό που η Εκκλησία ξεστόμιζε τέτοιες φρικτές υπερβολές ήταν πράγματι Εκκλησία. Ένας οργανισμός δεν είναι ζωντανός και δυνατός παρά όταν απορρίπτει οτιδήποτε ξένο προς αυτόν. Δυστυχώς, το ίδιο ισχύει για έθνη ή καθεστώτα» [Εμιλ Σιοράν, Επιλογή, εκδόσεις στιγμή, 2017, 64]

Αυτή είναι η μία πλευρά. Αυτή που δικαιώνει λόγους σαν αυτού του Πειραιώς. Από την άλλη πλευρά, δεν με βρίσκει απέναντι η διαπίστωση του Θαν. Παπαθανασίου, ότι δοκητιστική δεν είναι μόνο μία «εκκλησία» η οποία αρνείται τη σάρκωση του Χριστού, αλλά και εκείνη που θεωρητικά δεν την αρνείται, αλλά αρνείται να κάνει σάρκα της την αγωνία του κόσμου. Όταν ο Ιγνάτιος λαχταρά το μαρτύριο του να γίνει σε ευχαριστιακή σύναξη. Όχι όμως μέσα στον ναό, αλλά στην αρένα, ζητώντας από τους πιστούς της Ρώμης να αποτελέσουν μία παράδοξη σύναξη πάνω στις κερκίδες και να συμμετέχουν στην ευχαριστιακή θυσία του ίδιου και χρησιμοποιώντας την γλώσσα του δημόσιου χώρου (της αρένας):

«Εγώ γράφω πάσαις ταις εκκλησίαις, και εντέλλομαι πάσιν, ότι εγώ εκών υπέρ θεού αποθνήσκω, εάνπερ υμείς μη κωλύσητε. παρακαλώ υμάς, μη ευνοια άκαιρος γένησθέ μοι. άφετέ με θηρίων είναι βοράν, δι’ ων ένεστιν θεού επιτυχείν. σίτός ειμι θεού και δι’ οδόντων θηρίων αλήθομαι, ίνα καθαρός άρτος ευρεθώ του Χριστού. μάλλον κολκεύσατε τα θηρία, ίνα μοι τάφος γένωνται και μηδεν καταλίπωσι των του σώματός μου, ίνα μη κοιμηθείς βαρύς τινι γένωμαι. τότε έσομαι μαθητής αληθώς Ιησού Χριστού, ότε ουδέ το σώμα μου ο κόσμος όψεται. λιτανεύσατε τον Χριστόν υπέρ εμού, ίνα δια των οργάνων τούτων θυσία ευρεθώ» [Ιγνάτιος, Προς Ρωμαίους, 4,2]

Μέχρι το τέλος της ιστορίας, λέει ο Μάξιμος ο Ομολογητής, ο μεν Χριστός θα υποφέρει μυστικά από αγάπη, συμπάσχοντας με όσους υποφέρουν, οι δε πιστοί καλούνται να ομοιώνονται με τον Χριστό, συμπάσχοντας με τους «ελάχιστους της ζωής». Συμπάσχοντας με τον Χριστό, δεν συμμετέχουμε μόνο στην οδύνη της «ατομικής» του σταύρωσης, αλλά και στην οδύνη του για όσους υποφέρουν [..] [Θαν. Παπαθανασίου, «Η ευχαριστιακή και κοινωνική διάσταση του μαρτυρίου», περ. Σύναξη, τ. 142, Απρίλιος- Ιούνιος 2017, 67- 80]

Αμφιβολίες…..

Πολιτική και Μπάσκετ

t1larg.ronartest.gi

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990 το NBA είχε κακή φήμη. Αρκετές από τις βεντέτες του είχαν αναμιχθεί σε καυγάδες, σε βίαιες πράξεις και στη χρήση κοκαΐνης. Τα στάδια δεν γέμιζαν παρά στο μισό και το άθλημα θεωρούνταν πολύ βίαιο. Πολλοί αναρωτιόντουσαν ένα το NBA θα επιβίωνε της αποχώρησης του Michael Jordan , αυτού του κατά κοινή παραδοχή μοντέλου που είχε κάνει μία περιουσία. Η λίγκα σκλήρυνε τις τιμωρίες κατά των παικτών που ήταν πολύ εριστικοί όπως ο Ron Artest ή ο O.J. Mayo, ενώ οι πολιτικοί παίκτες απομονώθηκαν όπως ο Craig Hodges. Αυτός ο τελευταίος, διωγμένος το 1992, είχε τολμήσει να μεταβεί στον Λευκό Οίκο με αφρικάνικη ενδυμασία για να δώσει  στον πρόεδρο George H. Bush μία επιστολή, που αποκήρυσσε τον πόλεμο που γίνεται «στους φτωχούς, στους Ινδιάνους, στους χωρίς κατοικία, και πιο συγκεκριμένα στους Αφρο-Αμερικανούς»

Τον Νοέμβριο του 2004, στη μέση ενός ματς, ένας θεαματικός καυγάς ξέσπασε ανάμεσα στους παίκτες του Detroit και της Ινδιανάπολης, αργότερα επεκτάθηκε στα επίσημα. Ο κομισάριος του NBA, David Stern, έκανε έκκληση στις υπηρεσίες ενός συμβούλου του προέδρου Bush για να αποκαταστήσει την επαφή με το κοινό, που ήταν σοκαρισμένο από αυτές τις εκρήξεις βίας. Πολλοί κανόνες δημιουργήθηκαν, ξεκινώντας από έναν ενδυματολογικό κώδικα. Θεωρημένο ως ρατσιστικό από πολλούς παίκτες, απαγόρευε, υπό την απειλή τιμωρίας, τα σύμβολα της κουλτούρας των μαύρων γκέτο: τα do-rags (φουλάρια που δένονταν γύρω από το κεφάλι), κράνη, παντελόνια baggy, περιδέραια, γυαλιά κα. Επέβαλε στους παίκτες στη διάρκεια των δημόσιων εμφανίσεων τους να είναι με ενδυμασία όπως πρέπει. Και για να ρυθμίσει τη θέλησή τους να εμπλέκονται, ο Stern δημιούργησε το «NBA Cares» (270 εκατομμύρια δολάρια ξοδεύτηκαν μεταξύ του 2005 και 2017), ένα φιλανθρωπικό πρόγραμμα που τους υποχρέωνε να πραγματοποιούν αποστολές στα νοσοκομεία ή στα αστυνομικά τμήματα, στους τόπους φυσικών καταστροφών…

Περισσότερο από δέκα χρόνια μετά την επιβολή του ενδυματολογικού κώδικα, το κοινό επέστρεψε, ήσυχο. Και τα δολάρια άρχισαν να ρέουν στις εταιρείες του NBA. Από την εποχή του Obama, το NBA στην πραγματικότητα γινόταν κατανοητό από πολλούς Αμερικάνους σαν ένα προοδευτικό πρωτάθλημα. Το 2014, απέλυσε τον ιδιοκτήτη των Los Angeles Clippers για ρατσιστικές προτάσεις. Δύο χρόνια αργότερα, απέσυρε από το All Star Game από την Β. Καρολίνα για διαμαρτυρία ενάντια στην υιοθέτηση από αυτή την πολιτεία των εχθρικών νόμων απέναντι στις λεσβίες, στους gays, bisexuels, trans (LGBT). Δεν τιμωρεί πλέον τους παίκτες που έχουν στα θερμικά τους ρούχα μηνύματα υποστήριξης στο κίνημα Black Lives Matter (ενάντια στην αστυνομική βία), ούτε αυτά που εκφράζουν την απόρριψη του Donald Trump.

«Εάν κάποιος συγκρίνει τον πολιτικό ακτιβισμό των αθλητών σήμερα με αυτόν της δεκαετίας του 1960, είναι η μέρα με τη νύχτα. Όμως, στο τωρινό αμερικάνικο πλαίσιο, το NBA εμφανίζεται σχεδόν σαν μία σοσιαλιστική λίγκα», σχολιάζει ο  Nicolas Martin- Breteau, ιστορικός του αθλήματος. Ο ακτιβισμός δεν πλήττει πλέον σοβαρά τα κέρδη. Το παράδειγμα του Colin Kaepernick, quarterback του αμερικανικού πρωταθλήματος football, ο οποίος τόλμησε να μην σηκωθεί δύο φορές κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου το 2016, για να διαμαρτυρηθεί κατά των αστυνομικών βιαιοτήτων, είναι χαρακτηριστικό. Από τότε, η εμφάνισή του παραμένει η περισσότερο ευπώλητη από όλη την λίγκα, ενώ δεν παίζει καθόλου.

Οι παίκτες του NBA, «οι περισσότερο πολιτικοποιημένοι από όλους τους επαγγελματίες αθλητές», όπως διακηρύσσει η Washington Post; «Η πολιτική και το μπάσκετ είναι δύο πράγματα εντελώς διαφορετικά», μας εξηγεί ο Draymont Green, τρομερός power forward των Golden State Warriors. «Και οι περισσότεροι των παικτών δεν γνωρίζουν τίποτα από πολιτική. Γι’ αυτό, πρέπει να τα καταφέρουν». Ο Stephen Curry τονίζει «έχουν τα μικρόφωνα πάνω μας όλες τις μέρες, ο κόσμος ενδιαφέρεται γι’ αυτό που λέμε, είτε συμμερίζονται είτε όχι τις ιδέες μας. Κατά συνέπεια, πρέπει να το υπηρετούμε αυτό το περισσότερο δυνατό»…..

Πηγή: Tennue correcte exigée, Le Monde Diplomatique, Juin 2017, 5

Μια δύσκολη προεκλογική εκστρατεία για τους υποστηρικτές του Τζέρεμι Κόρμπιν

IMGDPL06-20-2-1d50e-480x250

Η εκλογική περιφέρεια του Μπρόξτοου χωρίζεται σε δύο κοινωνικούς κόσμους. Στα βόρεια, τα παλαιά χωριά των ανθρακωρύχων. Στα νότια, ένα πανεπιστημιακό προάστιο που ευημερεί και είναι περήφανο για την εθνοτική ποικιλομορφία του. Η μοναδική αρτηρία που συνδέει τους δύο αυτούς κόσμους είναι ένας αυτοκινητόδρομος με μία μόνο έξοδο. Πρόκειται για την εικόνα ολόκληρης της Αγγλίας σε μικρογραφία.

Στο βόρειο τμήμα της εκλογικής περιφέρειας, ο θάνατος των ανθρακωρυχείων προκάλεσε την ανάδυση ενός νέου φασισμού. Ανάμεσα στους βετεράνους των Εργατικών που δίνουν την εκλογική μάχη δίπλα στον Μάρσαλ, ορισμένοι γνωρίζονται από τις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στους σκίνχεντ του British National Party (Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, BNP). Όμως, με το φαινόμενο UKIP, αντιμετωπίζουν έναν δεξιό λαϊκισμό που δεν κατορθώνουν πλέον να συγκρατήσουν. Στις εκλογές του 2010, το ΒΝΡ ήταν ακόμη μπροστά από το UKIP, αλλά και τα δύο κόμματα μαζί συγκέντρωναν μόλις 2.600 ψήφους (σε σύνολο 52.000). Πέντε χρόνια αργότερα, τοUKIP ερχόταν στην τρίτη θέση με πάνω από 5.000 ψήφους. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες κατέρρεαν, με τους μισούς ψηφοφόρους τους να ψηφίζουν τους Συντηρητικούς, ενώ το UKIPεκτινασσόταν, κυρίως σε βάρος του Εργατικού Κόμματος (1). Και σε αυτό το σημείο, το Μπρόξτοου αντανακλά ό,τι συμβαίνει σε αρκετές πόλεις μικρού ή μεσαίου μεγέθους. Στο δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2016, το 55% των ψηφοφόρων της περιφέρειας τάχθηκε υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πηγή

Ωραίο, φρικτό και απέριττο τοπίον! Ελαιογραφία μεγάλου διδασκάλου. Αλλά του λείπει μια σειρά ερειπίων κι η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου

Έλεγε ο Καρυωτάκης στο ποίημα του. Με αφορμή την ανάλυση του Άρδην [εδὠ], αυτό που έχω να πω είναι ότι όντως το τοπίο είναι φρικτό και απέριττο. Όντως, τα κέντρα αποφάσεων προωθούν τα σχέδια τους [η επίσημη αγχόνη του Παγκάλου!], όμως λείπει από την ανάλυση η «σειρά των ερειπίων», το γεγονός δηλαδή ότι η κοινωνία, κουρασμένη, θολωμένη, απελπισμένη, φοβισμένη, νταβλαντομένη, έχει γίνει μία σειρά ερειπίων………

Kεντροαριστερά σε κέφια

cebbceb9ceaccebacebfcf82-ceb3ceb5cebdceb9ceac-30

Ἔχει ἀποδειχτεῖ στὴν πράξη καὶ χωρὶς θεωρητικὲς ἀριστερὲς σκιαμαχίες, ὅτι μίσος πρὸς τὴν κοινωνία καὶ μίσος γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ τὴν Ὀρθοδοξία συμβαδίζουν, εἶναι ὅψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Ὅτι ἂν πᾶς νὰ ἐπιβάλλεις τὰ χειρότερα Μνημόνια πρέπει παράλληλα καὶ ὑποχρεωτικῶς νὰ καταστρέψεις τὴ γλώσσα, τὴν ἱστορία, τὴφυσικὴ σεξουαλικότητα καὶ τὴ θρησκεία τῆς κοινωνίας στὴν ὁποία ἐφαρμόζεις τὰ Μνημόνια αὐτά. [….] ἔτσι καὶ ὅλοι οἱ Τσιγγάνοι εἶναι –βεβαίως– «ἄνθρωποι», ἄρα –ἀφοῦ ὁ Ἄνθρωπος εἶναι φύσει Καλός– καλοί. Ὄχι μόνο ὅσοι ἔχασαν τὸ παιδί τους καὶ ὅσοι ὑφίστανται καθημερινὰ τὴν γκετοποίησή τους καὶ τοὺς ὁμόφυλούς τους ἐμπόρους ναρκωτικῶν, ποὺ γλεντᾶνε τὴν κάθε ἀποφυλάκισή τους, ἀλλὰ καὶ οἱ τσιγγάνοι ἔμποροι ναρκωτικῶν ποὺ τὸ γιορτάζουν. Ὅλοι τους εἶναι «ἄνθρωποι» μὲ τὴν ἠθικιστικὴ ἔννοια τῆς λέξης «ἄνθρωπος» καὶ ὄχι μόνο μὲ τὴν περιγραφική (ποὺ εἶναι αυτονόητη). [Γιὰ ὁρισμένους ἄλλους, «ἴδιες εἶναι οἱ κρητικὲς μπαλωθιὲς (ποὺ τὸ 1941 τρέλαναν τοὺς Γερμανούς), ἴδιες καὶ οἱ πιστολιὲς τῶν ἐμπόρων ναρκωτικῶν (ποὺ σκοτώνουν ἄμαχους σὲ εἰρηνικὴ περίοδο)».

Πηγή

Gay Pride

αρχείο λήψης

Η υποσυνείδητη «ενοχή» για την «παρέκκλιση» δεν αφορά τόσο στους στρέιτ όσο στους γκέι οι οποίοι ως ψυχολογική υπεραναπλήρωση προβάλλουν την ομοφυλοφυλία σαν must, σαν επιλογή υπεροχής, αξιοπρέπειας κλπ. Επίσης είναι προκλητικά αστεία η εμμονή σε μικροαστικά σουσούμια με … νυφικά, μπονμπονιέρες, pride parade κλπ. […] καταλαβαίνω τους γάμους με τα νυφικά, τις γελοιότητες με τις gay parade, τις τεκνοποιήσεις (!) με παρένθετες μητέρες και δότριες ωαρίων κλπ. Όλη δηλαδή αυτή την μικροαστική διαδικασία απομίμησης της κανονικότητας που κάνει τόσο χτυπητή και την έλλειψη και την διαφορά. […] Πάντως δεν μου βγάζετε από το μυαλό πως σε κάθε ομοφυλόφιλο ζευγάρι εμφιλοχωρεί πάντα, συμβολικός ή ρεαλιστικός, ο φαλλός – το υπερβατικό σημαίνον του Lacan. Δηλαδή γίνεται πάντα στην ομοφυλοφιλική «παρέκκλιση» μια προσομοίωση του «φυσιολογικού» έρωτα με τον έναν από τους δυο παρτενέρ να υποδύεται (ή και να είναι) το αρσενικό και τον άλλο να υποδύεται (ή και να είναι) το θήλυ… Πάντα ένας ρόλος, μια μίμηση, μια μεταφορά που θα ανακαλεί την έλλειψη, για να μη πω απώλεια. Εξ ου και το μένος τους προς την κανονικότητα. Αφού πάντα μέσα από την προβαλλόμενη διαφορά μόλις συγκαλύπτεται μια οντολογικής τάξης αδυναμία … Ένα βασανιστικό υποκατάστατο.

Ἂν τὰ λόγια καὶ ἡ «λογικὴ» ἄλλαζαν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων, θὰ τὴν εἶχαν ἀλλάξει ἐδῶ καὶ χιλιετίες. Καθένας προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλλει τὴν κοσμοαντίληψή του, χαμογελαστὰ ἢ ἄγρια, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι παραμύθια. Πιὸ εὔκολα κατατροπώνεις μιὰ μεταμοντέρνα φιλομοφυλόφιλη ἀντίληψη κάνοντας 2-3 παιδιὰ καὶ ἀναθρέφοντάς τα σωστά, παρὰ συζητώντας ἀτελείωτα… Ἀπὸ τὴν ἄλλη, πρέπει νὰ τονιστεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ σὲ κάποια παλαιὰ «σεμνὴ» καὶ πεπολιτισμένη ὁμοφυλοφιλία, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἐπιστροφὴ σὲ μιὰ μυθικὴ Κοινότητα στὴν ἐποχὴ τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης.

Κατὰ τὰ ἄλλα, ἡ ἴδια ἡ Φύση (μὲ τὶς μεταμφιέσεις της, τοὺς μετασχηματισμούς της κ.λπ.) θὰ ἐξαφανίσει ὅσους μετατρέπουν αὐθαίρετα τὴν ἐναντίωση στὴν ἴδια ἀπὸ ἁπλὴ στατιστικὴ παρέκκλιση (ποὺ πάντοτε ὑπῆρχε, καὶ δὲν ξεριζώνεται) σὲ θεσπισμένο Νόμο καὶ Πρόταγμα, καὶ αὐτὸ θὰ τὸ πράξει εἴτε μὲ τὸ Ἰσλὰμ εἴτε μὲ ἄλλο τρόπο (ἐρήμωση).

Πηγή

Διακόνισσες

Zenonkapelle_links_-_Episcopa_Teodora_-_Paschalis_I._Mutter

Παρά το δίκαιο της επιχειρηματολογίας είναι αλήθεια ότι το περιβάλλον παίζει μεγάλο ρόλο. Όταν αυτό είναι διεκδικητικό, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά:

«Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία θελήσει να χειροτονήσει διακόνισσες και να τις αποκαλεί όπως και τους διακόνους και να τις ντύσει αντίστοιχα και να τις τοποθετήσει στο ιερό βήμα, αυτό από μόνο του θα υπερκεράσει μέσα σε μια γενιά τον μόνο εναπομείναντα φραγμό απέναντι στη χειροτονία των γυναικών στις τάξεις των πρεσβυτέρων και των επισκόπων. Πρόκειται για εκπληκτική δήλωση. Όπως τόνισα στην αρχή της παρουσίασης μου, ο θεσμός των διακόνων και ο θεσμός των πρεσβυτέρων (της ιεροσύνης) είναι δύο διακριτές τάξεις. Επιπλέον, η εκκλησία έχει ήδη μία χιλιόχρονη ιστορία, κατά την οποία αποκαλούσε ‘διακόνους’ τις χειροτονημένες διακόνισσες, κι όχι απλά ‘διακόνισσες’, σαν να επρόκειτο τάχα για διακριτή βαθμίδα που δεν διέθετε πραγματική χειροτονία. Τέλος, αν η χιλιόχρονη ιστορία του θεσμού των διακονισσών δεν ήταν αρκετή ώστε να κάνει την εκκλησία να χειροτονήσει γυναίκες ιερείς κατά την πρώιμη χριστιανική περίοδο και τη μετέπειτα βυζαντινή, τί είναι αυτό που κάνει τον π. Farley να φοβάται ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο μέσα σε μια γενιά;»

[Πηγή: Βάλερυ Καρρά (Valerie Karras), Θεολογικές προϋποθέσεις και λογικές ανακολουθίες στη σύγχρονη συζήτηση  περί της χειροτονίας των γυναικών, περ. Σύναξη, τ. 142, Απρίλιος- Ιούνιος 2017, 24]

H ζωή σε έχει καλέσει για ένα μονό!

 

artest-foxmoor

Το όνομα του Ρον Αρτέστ έχει ακουστεί αρκετά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή της τιμωρίας του για τα τρομακτικά επεισόδια στο ματς των Πέισερς με τους Πίστονς το 2004, όταν παραλίγο να έρθει στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, μέχρι και φέτος το καλοκαίρι που και πάλι είχε πρόταση (όπως και άλλα καλοκαίρια) από τους «ερυθρόλευκους» και, όπως είπε ο ίδιος, «αν δεν υπέγραφα στο Λος Άντζελες θα ερχόμουν στην Ελλάδα».

Όμως, η σχέση του Ρον Αρτέστ με την Ελλάδα είναι και πιο άμεση, αλλά και πολύ πιο παλιά. Συγκεκριμένα, ξεκίνησε τη σεζόν 2000-01 όταν ο Αρτέστ αγωνιζόταν στους Σικάγο Μπουλς, παρέα με τον Ντράγκαν Τάρλατς και συνεχίστηκε το επόμενο καλοκαίρι, όταν ο Αμερικανός αστέρας ηχογράφησε τα δύο πρώτα τραγούδια της μουσικής του καριέρας στο Πέραμα στο στούντιο των Active Member.

Πηγή

 

Επαρχία Chiapas. Κάτι που αξίζει…

αρχείο λήψης

Σε μία εποχή πλήρους απαξίωσης των επαναστατικών ιδανικών, το παράδειγμα της τοπικής κοινότητας του Μεξικού, αυτών των Ζαπατίστας, είναι κάτι που αξίζει ν’ αναφερθεί διότι αποδεικνύει ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός, αν σοβαρευτούν αυτοί που θα τον αναλάβουν. Στο άρθρο του Fr. Cusset, Au Chiapas, la révolution s’ obstine, από την Le Monde Diplomatique του Ιουνίου 2017, pp. 8-9, παρουσιάζονται οι λόγοι γα τους οποίους το παλαιό πλέον κίνημα του Κομαντάντε Μάρκος (ήδη από το 1993) συνεχίζει να υπάρχει, χωρίς πλέον να χρειάζεται ούτε να συγκρούεται ούτε να διαπραγματεύεται με το επίσημο κράτος. Δημιουργώντας μία παράλληλη κοινότητα με τα δικά της σχολεία, τις δικές της τράπεζες, τη δική της αγορά, τα δικά της νοσοκομεία. Στους αυτονόητους λόγους- ινδιανικότητα, παράδοση αντίστασης και αντιαποικιακού αγώνα, γεωγραφική δυσπρόσιτο, εστιάζω σε δύο σημεία: από τη μία πλευρά είναι η συνεισφορά της Εκκλησίας, της Λατινοαμερικανικής Εκκλησίας των Φτωχών, που δεν συμβιβάζεται και βοηθά στη δημιουργία τοπικών δομών αντίστασης, από την άλλη πλευρά » σε κάθε συγκέντρωση του Εθνικού Ινδιανικού Κογκρέσου, που δημιουργήθηκε το 1996, ο εθνικός ύμνος αντηχεί πριν από τα τραγούδια των Ζαπατίστας, και η τρικολόρ εθνική σημαία κυματίζει δίπλα στην μαυροκόκκινη σημαία του κινήματος. Αυτός ο πατριωτισμός της μάχης είναι απότοκος δύο αιώνων αγώνων, ήδη από την ανεξαρτησία του 1810″. Το εθνικό σύμβολο, ως σύμβολο πατριωτικής αντίστασης, πλαισιώνει ένα ποικίλο αντιστασιακό κίνημα. Ένα κίνημα θετικών προτάσεων, δημιουργίας ενός χώρου αυτονομίας, δίπλα στις κρατικές δομές. Με σοβαρότητα και διάθεση για ζωή…

IMGDPL06-09-2-9496b