Τα «κίτρινα γιλέκα» και το κράτος [2]

paris_0812_2-768x488

Kαι μία άλλη (όχι και τόσο…) άποψη για το κίνημα:

«Θα ήθελα κάνω ένα γενικό σχόλιο. Το γίγνεσθαι-κοινό των καταπιεσμένων, όπως τροφοδοτείται από τις σύγχρονες παγκόσμιες υλικές συνθήκες, κλονίζει και αποσυντάσσει τη Κρατική μορφή, την εκκενώνει, την αδειάζει από νόημα, καθώς απενεργοποιούνται βασικοί πυλώνες της κρατικής αυθεντίας, η παραδοσιακή οικογένεια-πατριαρχία-φυλή, η αστική κοινωνία-βιομηχανία-πολιτική, το εθνικό σύνταγμα και στρατόπεδο. Σε αυτή τη διαδικασία, ιστορικά αναγκαίος όρος του πραγματικού »τσακίσματος» της κρατικής μηχανής ήταν και είναι η απενεργοποίησή της σε όλους τους βασικούς πυλώνες της: Οίκος, Πόλη, Έθνος. Η αυτοάμυνα των καταπιεσμένων απέναντι στην κυρίαρχη εξουσία, το βάθεμα της απενεργοποίησής της, η αποσυντάσσουσα εξουσία που κατακτούν οι καταπιεσμένοι στη διαδικασία αυτή, διαμορφώνει τις υλικές προϋποθέσεις για το ξεπέρασμα. Έτσι που τελικά η κρατική μορφή να εμφανίζεται ως γυμνή, δαιμονική, εξωτερική προς την πολυεθνική και ελεύθερη κοινότητα που έρχεται.

Μια κοινότητα που μπλοκάρεται και αποτρέπεται διαρκώς από την κυρίαρχη εξουσία και τη μεθοδολογία επικράτησής της, το σύγχρονο ανταγωνιστικό καπιταλιστικό κράτος και τους γενικούς όρους άμυνας/ασφάλειας, αντιτρομοκρατίας/αντιεξέγερσης, υβριδικού πολέμου εντός του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η στρατηγική τόσο του Γαλλικού όσο και του Ελληνικού κράτους, ακολουθεί με σύγχρονο τρόπο μια πανάρχαια τεχνική επικράτησης και διακυβέρνησης, το Διαίρει και Βασίλευε. Ο διαχωρισμός ανάμεσα στις οικογένειες, ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, ανάμεσα στα αντίπαλα έθνη, οι διαχωρισμοί ανάμεσα ντόπιους, μετανάστες, πρόσφυγες και ξένους, ανάμεσα σε παιδιά, νέους, γυναίκες και λοακτια+, ανάμεσα σε επισφαλώς εργαζομένους σε υπηρεσίες και βιομηχανικούς εργαζόμενους/ες, ανάμεσα σε περιφέρειες των μητροπόλεων και εξωτερικές περιφέρειες στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, πρέπει να συντηρηθεί και να αναπαραχθεί, ώστε να αποτραπεί από το Κράτος, τη μέθοδο επικράτησης της κυρίαρχης εξουσίας, η κοινότητα που έρχεται»

Πηγή

Advertisements

Τα «κίτρινα γιλέκα» και το κράτος

ftv7320-00_00_00_13-3974079

Ή οι σπασμοί του κοινωνικού κράτους. Η Le Monde Diplomatique [Alexis Spire, Aux sources de la colère contre l’ impôt] Εδώ και καιρό το κοινωνικό ζήτημα έχει γίνει ένα ζήτημα φορολογικό. Αυτό δημιουργεί το παράδοξο οι λαϊκές τάξεις να είναι όλο και περισσότερο κριτικές απέναντι σε ένα φορολογικό σύστημα που κατά τα άλλα είναι για αυτούς. Η περίπτωση του κοινωνικού κράτους που σαπίζει δημιουργεί θυμό και οργή, διότι τα χρήματα για την στήριξή του αυξάνουν, ενώ οι παροχές μειώνονται δραματικά. Δεν είναι μόνο οι περιαστικές και αγροτικές περιοχές της Γαλλίας που διαμαρτύρονται γιατί οι κάτοικοι εκεί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν περισσότερο αυτοκίνητα για την καθημερινότητά τους, είναι και η χειροτέρευση των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών, αλλά και η αποψίλωση δημόσιων υπηρεσιών (ταχυδρομείων, αστυνομικών τμημάτων, υπηρεσιών συλλογής φόρων), ειδικά αυτών που αφορούν στην εξυπηρέτηση ατόμων χαμηλής μόρφωσης που θέλουν την ζωντανή διάδραση με το κράτος. Από το 2005 ως το 2017 έχουν χαθεί περίπου 35.000 θέσεις εργασίας στις δημόσιες υπηρεσίες των οικονομικών της χώρας. Αν σε αυτό το «σκηνικό» της ταλαιπωρίας προσθέσει κανείς τα λογής λογής σκάνδαλα για υπεξαιρέσεις χρημάτων και παράνομους λογαριασμούς στο εξωτερικό επιφανών στελεχών, καταλαβαίνει κανείς ότι διογκώνεται ένα αίσθημα εχθρότητας και κακίας απέναντι στο κράτος, που δεν αναγνωρίζεται πια ως «προστάτης» των αδυνάμων αλλά ως ένα «βάρος» ακόμη στην αγορά εργασίας. Είναι μία, εν τέλει, «αυτοκτονική» οργή διότι θα επιταχύνει τη διαδικασία σάρωσης του δημόσιου τομέα, χωρίς να μπορέσει να τον αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Ιστορικά, θα έλεγε κανείς, ότι έχουμε αντιστροφή της πορείας από το εθνικό κράτος στην φεουδαρχία.

Το δίκαιο του ισχυρότερου [Greek Version]

Βιε2

Ποιος είπε ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με την πολιτική και την κοινωνία; Νομίζω, ότι στην Ελλάδα δεν απαιτούνται μελέτες για να καταλάβει κανείς την κοινωνική πραγματικότητα, αρκεί να δει, για παράδειγμα, το χέρι του Βιερίνια (ΠΑΟΚ). Είναι ο γνωστός αγανακτισμένος του «ΤΙΝΑΦΤΟΡΕ», πέρυσι, διότι φέτος αλλάξαν τα πράγματα:

«Είναι δεδομένο ότι σε ένα μεγάλο μέρος των οπαδών αυτές οι νίκες αρέσουν: σε αυτό η περίφημη εξυγίανση υπήρξε απολύτως διδακτική. Όλοι όσοι κουνούσαν στον Ολυμπιακό το δάχτυλο δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να πανηγυρίζουν νίκες με τη διαιτησία – νίκες μάλιστα στις οποίες βλέπεις λάθη (;) που δεν χρειάζονται ούτε καν ριπλέι. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι όλη η προηγούμενη ευ υψηλού ρητορική για «τις χαμένες Κυριακές», τις «εγκληματικές οργανώσεις», τους «χιλιοτραγουδισμένους διαιτητές κτλ», είχε να κάνει μόνο με την ανάγκη να κερδίσει και κανένας άλλος το πρωτάθλημα – να το κερδίσει μάλιστα χωρίς να παίζει μπάλα της προκοπής γιατί αυτό είναι δύσκολο. Μόνο με τα λεφτά του και τα εργαλεία του  – όποια τέλος πάντων εργαλεία έχει ο καθένας» [πηγή]

Ο πολιτισμός (πολιτικός, κοινωνικός, αθλητικός) στην Ελλάδα είναι επιπέδου (του κάθε) Βιερίνια. Κλάμα και διαμαρτυρία, και μετά συμμαχίες με το διάβολο, «κωλοτούμπες» και ελιγμοί στυλ Τιραμόλα, για να εξυπηρετηθεί ο σκοπός. Και ποιος σκοπός, σε μία μπανανία; Να πάρω την κυβέρνηση, να διοριστώ, να γίνω προϊστάμενος, να πάρω τα ψίχουλα του Τσίπρα, να πάρω το πρωτάθλημα, και…έχει ο θεός, δε βαριέσαι!!

Σάμπως θα ζήσουμε και αιώνια;!

Τούρκοι πιλότοι

οι περισσότεροι είχαν κατηγορηθεί για γκιουλενιστές. Ένας από αυτούς είναι ο Αχμέντ, ένας 30χρονος πρώην πιλότος F-16 της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, βολοδέρνει στο κέντρο της Αθήνας ψάχνοντας οδό διαφυγής στο εξωτερικό.

Στὸ Βυζάντιο, θὰ τοὺς πρότειναν τὸν ἐκχριστιανισμὸ μὲ ἀντάλλαγμα ἄσυλο, ὑπὸ ὅρους χορήγηση ἰθαγένειας (ἀνακλήσιμη, ἐὰν κάτι δὲν πάει καλά), καὶ δουλειά -πιλότου πολεμικῆς ἀεροπορίας ποὺ θὰ ἀναχαιτίζει τουρκοϊσλαμικὰ μαχητικὰ ἀεροπλάνα. Κι ὅσοι δέχονταν, θὰ δέχονταν. Ὅμως τὰ βόδια μὲ περικεφαλαία οἱ Νεοέλληνες πιστεύουν στὴ θεὰ Δύση καὶ στὸ Ἀρχαῖο Πνεῦμα Ἀθάνατο, καὶ γι’ αὐτὸ ποτὲ δὲν θὰ ἐπαναλάβουν τὸ ἐθνοπολιτισμικὸ ροκάνισμα ποὺ οἱ Βυζαντινοὶ ἔκαναν στοὺς ἐχθρούς τους. (Κι οἱ πρῶτοι Ὀθωμανοὶ στοὺς Βυζαντινούς.)

Πηγή

Gilets Jaunes

un-manifestant-portant-un-gilet-jaune-et-un-masque-pres-d-une-barricade-en-feu-a-paris-le-1er-decembre-2018_6134064

Όσο για το επιχείρημα των «οικολόγων» του σαλονιού- αυτοί που προετοιμάζουν την «ενεργειακή μετάβαση», που συνίσταται βασικά , όπως έδειξε ο Γκιγιόμ Πιτρόν στο  βιβλίο του Ο πόλεμος των σπάνιων μετάλλων: η κρυμμένη όψη της ενεργειακής  και ψηφιακής μετάβασης (La guerre des métaux rares: La face cachée de la transition énergétique et numérique}, στη μετεγκατάσταση της «ρύπανσης των Δυτικών χωρών στις χώρες του Νότου – ένα επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο  το αυθόρμητο αυτό κίνημα καθοδηγείται από εκείνους που έχουν την» «ιδεολογία του αυτοκινήτου» και «τους τύπους που καπνίζουν και κινούνται με ντίζελ», είναι τόσο παράλογο όσο και απεχθές και αισχρό : είναι σαφές, ότι η πλειονότητα από τα κίτρινα γιλέκα δεν βρίσκει καμία ευχαρίστηση να είναι υποχρεωμένη να παίρνει κάθε μέρα το αυτοκίνητο για να πάει να δουλέψει 50 χιλιόμετρα από το σπίτι, να πηγαίνει για τα καθημερινά ψώνια στο μοναδικό εμπορικό κέντρο στην περιοχή της που στην ύπαιθρο, συνήθως,  βρίσκεται 20 χιλιόμετρα μακριά, ή να πρέπει να επισκεφθεί το μοναδικό γιατρό που δεν έχει ακόμη συνταξιοδοτηθεί και του οποίου το ιατρείο βρίσκεται 10 χλμ. από το σπίτι του. (Παίρνω αυτά τα παραδείγματα από την εμπειρία μου στην Λαντ!

Έχω και ένα γείτονα που ζει με 600 € το μήνα και πρέπει να υπολογίζει μέχρι ποια ημέρα του μήνα μπορεί ακόμα να πάει στο μανάβικο στο Μοντ-ντε- Μαρσάν, χωρίς να μείνει στη μέση στο δρόμο από ντίζελ – το καύσιμο των φτωχών – που μπορούν ακόμα να αγοράσουν).

Βάζω στοίχημα όμως, ότι είναι οι πρώτοι που κατάλαβαν ότι το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στην συστηματική εφαρμογή, εδώ και 40 χρόνια από διαδοχικές κυβερνήσεις της δεξιάς και της αριστεράς, του Φιλελεύθερου προγράμματος που έχει σταδιακά μετατρέψει το χωριό τους ή τη συνοικία του σε μια έρημο, χωρίς κανένα κέντρο εφοδιασμού για τις βασικές ανάγκες, και όπου η πιο κοντινή επιχείρηση που μπορεί να προσφέρει ακόμα κάποια κακοπληρωμένη θέση εργασίας, απέχει δεκάδες χιλιόμετρα μακριά (αν υπάρχουν «προγράμματα για την περιφέρεια»- και αυτό είναι καλό – δεν υπήρξε προφανώς ποτέ κάτι τέτοιο για αυτά τα χωριά και τις κωμοπόλεις – όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος του γαλλικού πληθυσμού – τα οποία επίσημα είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν από την «αίσθηση της ιστορίας» και την «ευρωπαϊκή οικοδόμηση» !).

Πηγή

Η νέα συντηρητική παράταξη

Marion Maréchal

Μία πολύ καλή ανάλυση της νέας συντηρητικής παράταξης που αναδύεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες σήμερα, και η οποία δεν μπορεί ακόμα να στεγαστεί πολιτικά κάπου. Με αιτήματα κυρίως κοινωνικά και πολιτισμικά, είναι κατά της παγκοσμιοποίησης και των δεινών της, αντλώντας από αναρχικούς, κομμουνιστές, καθολικούς και συντηρητικούς στοχαστές. Πρόκειται για μία ζώσα, εναλλακτική των λαών:

The roads for the new French Right

Η σφαίρα εξουσίας του Πάπα

Εξέτασα δύο παλαιότερες γαλλικές αφιερωματικές εικόνες (από χάλυβα), σαν αυτές που τοποθετούνται στα προσευχητάρια. Φέρουν τη σημείωση: Bonamy,édit. pontifical, à Poitiers. Στη μία απεικονίζεται ο πάπας (Πίος Θ΄) με την περιβολή του αξιώματος του. Τα κορδόνια είναι όμως τοποθετημένα γύρω από τα χέρια του κατά τρόπο που δίνει την εντύπωση πως είναι δεμένος. Στο δεξί του χέρι φέρει εκείνο το μακρύ κάλαμο, όπως συχνά ο πάσχων Χριστός στις εικόνες. Κάτω απ’ το τρίπτυχο στέμμα φαίνεται πως στάζει αίμα. Πίσω όμως και πάνω του, στον ουρανό, στο ίδιο μέγεθος και σαν επισκίασμά του (για τον λόγο αυτό μονάχα με ελαφρές γραμμώσεις υπονοούμενος και, από μιά απόσταση και μετά, όχι πια ορατός), στέκει ο Χριστός με το ακάνθινο στεφάνι και τον κάλαμο. Πάνω απ’ την εικόνα διαβάζουμε τις λέξεις: Ecce homo. Κάθε θεατής πρέπει πρώτα να τις συσχετίσει με τον πάπα και ύστερα με αυτόν και με τον Χριστό μαζί. Κάτω απ’ την εικόνα υπάρχει η φράση: «Ο μαθητής δεν υπέρκειται του δασκάλου του».

Η άλλη εικόνα δείχνει τον Ιησού στο πλοίο (=η Εκκλησία) μέσα στη θύελλα, κοιμώμενο ανάμεσα στους αναστατωμένους Γάλλους ναυτικούς (=οι μαθητές)· ψηλά, όμως, ανασηκωμένος κάθεται δίπλα στον κοιμώμενο Χριστό ο ξάγρυπνος πάπας (ο Πίος Θ΄), και η επιγραφή έχει ως εξής: (κατά το Άσμα Ασμάτων): «κοιμούμαι μα η καρδιά μου ξαγρυπνά». Δίχως αμφιβολία το εκκλησιαστικό διδακτικό λειτούργημα θα αρνιόταν τις συνέπειες που πρέπει κανείς να συναγάγει από τις δύο εικόνες αναφορικά με τη φύση και το εύρος της τοποτηρησίας του πάπα· επειδή δεν ισχυρίζεται πως το Ecce homo αναφέρεται στον πάπα, και δεν διδάσκει πως ο Χριστός στη διάρκεια αυτής της εποχής εμπιστεύτηκε τη διακυβέρνησή του στον πάπα και ότι ο ίδιος αναπαύεται. Ωστόσο, δημιουργείται μεγάλη σύγχυση, αν ένας éditeur pontifical διαδίδει τέτοιες εικόνες.

Πηγή: Αντολφ φον Χάρνακ, Christus praesens- Vicarius Christi. Σχεδίασμα εκκλησιαστικής ιστορίας, Δελτίο Βιβλικών Μελετών, 33Α/2018, σ. 84 (σημ. 92). 

Δεν ήταν πάντα εκεί;

A5X1N3 Ainu Man – Ainu are the aboriginal people of Hokkaido, Japan’s most northern island.

When I lived on the southern Japanese island of Kyushu in the late 1980s, I was struck by the physical diversity of the people. The faces of my students and neighbors sometimes reflected Asian, Polynesian, or even Australian and North American Indigenous groups. The Japanese were aware of these physical distinctions, but when I asked them about the origins of the Japanese people, the answer was the same: We’ve always been here. It made me wonder what my students had learned about human origins and migrations.

Πηγή