Το κάστανο είναι Διαφωτισμός

1

Τα πολλαπλά μέτρα και σταθμά δεν τελειώνουν στη «διπλή» αντιμετώπιση των προσωπικών και ιστορικών ενθυμίων — στα οποία να μην παραλείψουμε να συμπεριλάβουμε το όπλο του Νίκου Μπελογιάννη, για το δικαίωμα έκθεσης του οποίου στον λαό έριζαν το ΚΚΕ και ο γιος του Μπελογιάννη τον Μάρτιο του 2017, και πλήθος άλλων αντικειμένων ιστορικής σημασίας (όπως ακριβώς το προσωπικό ενθύμιο ενός αγίου για έναν πιστό) τα οποία, επειδή βρίσκονται εκτός του «φυσικώς σκανδαλώδους» εκκλησιαστικού πλαισίου, δεν προξενούν τέτοιον κουρνιαχτό. Διότι το να πας να δεις το κάστανο του Παϊσίου είναι τρελλό και αποδεικνύει ότι είσαι Τρίτος Κόσμος, αλλά το να να επισκεφτείς και να τιμήσεις (με εισιτήριο!) τα ρούχα μιας άλλης κεκοιμημένης, της πριγκήπισσας Νταϊάνα,[1] είναι απολύτως φυσιολογικό και «Ευρώπη» (στην οποία, σημειωτέον, προφανώς και υπάρχουν λείψανα-κόκκαλα αγίων, τα οποία και τιμούνται — όπως σε κάθε χώρα με ρωμαιοκαθολικισμό. Για άλλη μια φορά, μέχρις εκεί φτάνει το «αυτά δεν γίνονται πουθενά στην Ευρώπη»….).

Όλα αυτά θα ήταν όμως αδιάφορα, αν δεν λειτουργούσαν άθελά τους για να καταδείξουν την υπόρρητη λογική του δημοσίου λόγου. Λόγω αυτού τους του αποτελέσματος, περιστατικά όπως αυτό με το κάστανο λειτουργούν εξόχως διαφωτιστικά: πολιτικά μιλώντας, το κάστανο αποδεικνύεται πραγματικός διαφωτισμός.

Καθ’ ότι όταν συζητείς με έναν εκπρόσωπο των «φιλελεύθερων μετριοπαθών ευρωπαϊστών τεχνοκρατών» και σου μιλά, ζωντανά ή από τηλεοράσεως και εφημερίδας, για την «ανάγκη να γίνουν οι εκκρεμείς μεταρρυθμίσεις», αυτό έχει μια λογικοφάνεια, έστω ως θέση με την οποία θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει, και δίνει την ψευδαίσθηση της σοβαρότητας. Όμως όταν οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εν εξάλλω καταστάσει επειδή κάποιοι τηρούν και τιμούν ένα αντικείμενο ως ενθύμιο αγαπημένου, δοξαζόμενου προσώπου, φωνάζοντας γραπτώς «Πού είναι το κράτος; Πού είναι τα κόμματα; Ειδωλολατρεία, κάποιοι στο Αγρίνιο προσκυνάνε κάστανα! Πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε ακόμα;», το προσωπείο της σοβαρότητας εκλείπει και καθίσταται πλέον προφανές σε όλους σε αυτήν τη νέα, εξόχως διαφωτιστική κατάσταση πως συζητούμε με ιδεοληπτικούς βαρβάρους — πόσω μάλλον όταν το τέλος κάθε τέτοιας συζήτησης, ρητώς ή υπορρήτως, είναι «ρίξε μερικά μνημόνια ακόμα» σε αυτόν τον άθλιο λαό που διατηρεί κάστανα ως ενθύμια. Το ίδιο συμβαίνει με την καρικατούρα χορού αρχαίας τραγωδίας που μοιρολογεί «δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη», η οποία στηρίζεται στο ότι «τέτοια περιστατικά δεν συμβαίνουν πουθενά στην Ευρώπη». Πρώτον, ο ίδιος ο ισχυρισμός ελέγχεται πραγματολογικά σε κάθε μα κάθε περίπτωση: τα εκάστοτε καταγγελόμενα συνήθως συμβαίνουν στη μισή Ευρώπη. Δεύτερον, τι είδους εθνικό όραμα είναι αυτό, το οποίο ορίζει πως δεν πρέπει να συμβαίνει σε αυτή τη χώρα τίποτα που να μη συνιστά αντιγραφή των τεκταινομένων στις «υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες»;

Πηγή

Δημόσιοι λειτουργοί στην Ελλάδα

large_20160722234753_thanos_vlekas

Δεν εισήγαγε πρώτη η Αντιβασιλεία το έθος να μεταχειρίζεται εις τα δικαστήρια και εις την λοιπήν υπηρεσίαν ανθρώπους άλλου επαγγέλματος, οίον τούς διδάξαντας τας τέχνας της Τερψιχόρης ή της Ευτέρπης χειροτονούσα ιερείς της Θέμιδος ή εις τα τέκνα του Ασκληπιού παραδίδουσα την τρίαιναν του Ποσειδώνος και ούτω καθεξής. Ο ανακριτής μας είχε χρηματίσει εν Βλαχία ράπτης εις την κούρτην του Αυθέντου, εννοείται δε ότι είχε την αξίωσιν ότι υπήρξε σύμβουλός του εξ απορρήτων. Τάς ανακρίσεις του διήρει εις δύο τάξεις, εις κατεπειγούσας και μη· και κατεπείγουσαι ήσαν αι αφορώσαι πρόσωπα συσταινόμενα παρά τινος δυναμένου, περί των άλλων δε εφρόντιζεν εις όνου πόκας. Ο βίος του ήτο λίαν τακτικός· πρώτον περιήρχετο την αγοράν εκλέγων τα κάλλιστα των οψωνίων, έπειτα δε ενησχολείτο εις τα δικαστικά έργα μέχρι μεσημβρίας, ότε εγευμάτιζε· μετά ταύτα εκοιμάτο και πάλιν ενησχολείτο εις το δικαστήριον, ολιγώτερον όμως της πρωίας, διότι είχεν ανάγκην περιπάτου και μετά τον περίπατον δείπνου [..]

[..] Ενώ τοιουτοτρόπως εξηκολούθουν αι ερωτήσεις, αίτινες έπρεπε πρώτον να καταγραφούν υπό του γραμματέως, κατόπιν δε κατά τον αυτόν τρόπον αι απαντήσεις, βραδέως υπαγορεύοντος του ανακριτού και συχνάκις ερωτώντος: «τί είπα, πού είμεθα; » κτλ., η θύρα του δωματίου ολίγον απεκινήθη και εκ του χάσματος αυτής προέκυψε κεφαλή γραίας νωδού, ήτις εψιθύρισεν ότι το γεύμα είναι έτοιμον. «Πώς! παρήλθεν η ώρα!» ανέκραξεν ο ανακριτής ορθούμενος. «Δεν παύουν αι εργασίαι μας, ούτε πότε είναι η ώρα του γεύματος γνωρίζομεν! Τί βίος αχθοφόρου! και ο μισθός όσον ν΄αποζώμεν». Αύριον, τέκνον μου, αύριον βλεπόμεθα πάλιν. Έχω οπτά τρυγόνια και φοβούμαι ότι εξηράνθησαν, κατεξηράνθησαν!» Και ταύτα λέγων μετά σπουδής ανεχώρησε. Και η αύριον και πολλαί άλλαι ημέραι παρήλθον μη δείξασαι εις τον Θάνον το πρόσωπον του τρυγονοφάγου ανακριτού […]

Π. Καλλιγά, Θάνος Βλέκας, εκδόσεις Νεφέλη, 84-85 και 94. 

Μεταξικά

metaxas2

Επέτειος σήμερα, της 4ης Αυγούστου. Πάντα τέτοια μέρα θυμάμαι την ανεκτίμητη εμπειρία που είχα όταν έτυχε να δουλέψω, κάπου εκεί στα μακρινά 90’s, κοντά σε Μεταξικούς. Οι άνθρωποι ήταν Μεταξικοί όχι μόνο πολιτικά και ιδεολογικά, αλλά κυρίως νοοτροπιακά. Δεν φτούρησα για πολύ. Ήταν ευνόητο. Όμως έμαθα πολλά. Και νομίζω ότι αυτά χαρακτήριζαν και εκείνη την εποχή πριν από ογδόντα χρόνια.

Καταρχήν μία δουλειά με ένταση εργασίας, σχεδόν προτεσταντικού τύπου. Από την άλλη ένα διάχυτο πατερναλιστικό πνεύμα (ο Πατέρας μας, ο κος Καθηγητής), που διαμόρφωνε μία ζεστασιά και μία οικειότητα, έκανε τον «πατερούλη» μας να βάζει τη φόρμα και τα γάντια και να κουβαλά μαζί μας ή να επιδιορθώνει τις πρίζες και να κάνει μερεμέτια, την ίδια ώρα που θα άλλαζε για να φορέσει το κοστούμι ενόψει επετειακών γιορτών. Και αυτές ήταν πολλές, για ψύλλου πήδημα. Προσκλήσεις, σημαιοστολισμοί, λόγοι, ηχογραφήσεις. Ο «πατερούλης» μας σε έκσταση. Ο «πατερούλης» δεν χώνευε καθόλου τους πολιτικούς αλλά έκανε με αυτούς τη δουλειά του. Την θρησκεία και την εκκλησία τις είχε κόψει και ράψει στα μέτρα του: ούτε θεοκρατία ούτε αθεϊσμός. Ο «πατερούλης» είχε στη δούλεψη του από παιδιά του κατηχητικού μέχρι αριστερούς και φρικιά αναρχικούς. Τους ήθελε όλους, αρκεί να αγαπούσαν και να σέβονταν την οικογενειακή επιχείρηση. Που δεν ήταν επιχείρηση, αλλά κάτι σαν δεύτερη οικογένεια μας. Αμείλικτος, βέβαια, και υστερικός όταν του έκανες πλάκα. Δεν είχε χιούμορ. Μόνο μία δόση εστέτ ειρωνείας. Μανία για χρήματα, επενδύσεις, κληρονομιές. Ό,τι προέκυπτε, αντιμετωπιζόταν το πρώτον μέσω γνωριμιών και πελατειακών δικτύων. Την αριστερά των δομών δεν την χώνευε. Ήθελε να συνομιλεί όμως με την αριστερά του χωριού και του Προσώπου. Αμφίρροπος απέναντι στον βασιλιά. Σιχτίριζε τον Παπαδόπουλο. Αγαπούσε τον Χριστόδουλο. Ο «πατερούλης» ήταν ρήτορας. Πώς να μην ήταν! Είχε στυλ!

Οι εμπειρίες ήταν ανεκτίμητες. Και ας με απέλυσε. Ο Μεταξάς ήταν η τελευταία φάση μίας πραγματικής εκσυγχρονιστικής δεξιάς. Μόλο τον τύποις προτεσταντισμό της…..

Οι άγιοι επτά παίδες οι εν Εφέσω

Ton_en_Efeso_epta_paidon

Οι Άγιοι επτά παίδες οι εν Εφέσω και ο Κ.Καβάφης

Oι Άγιοι Επτά Παίδες (1925) 

Έμορφα που εκφράζεται το συναξάριον:

“ενώ δε συνωμίλει ο βασιλεύς” με τους αγίους

“κ’ οι επίσκοποι και άλλοι πολλοί άρχοντες,

“ενύσταξαν ολίγο οι άγιοι”

και τες ψυχές των στον θεό παρέδωσαν.

Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου που

κατέφυγον εις σπήλαιον να κρυφθούν

από τον διωγμόν των εθνικών, κ’ εκεί εκοιμήθησαν –

και την επαύριον εξύπνησαν. επαύριον γι’ αυτούς.

μα εν τω μεταξύ, είχαν παρέλθει σχεδόν δύο αιώνες.

ξύπνησε την επαύριον και πήγε

ένας των, ο Ιάμβλιχος, γιά ν’ αγοράσει άρτον,

κ’ είδεν εμπρός του άλλην Έφεσον,

όλην καθηγιασμένη μ’ εκκλησίες, και σταυρούς.

κ’ εχάρηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,

και τους ετίμησαν και τους προσκύνησαν οι χριστιανοί –

κ’ ήλθε κι απ’ την Κωνσταντινούπολιν ο βασιλεύς,

ο Θεοδόσιος, ο γιός του Αρκαδίου,

και τους προσκύνησεν κι αυτός, ως πρέπον, ο ευλαβέστατος.

και χαίρονταν οι Άγιοι Επτά Παίδες

σ’ αυτό τον κόσμο τον ωραίο, και τον χριστιανικόν,

τον αγιασμένο μ’ εκκλησίες, και σταυρούς.

μα έλα που ήσαν όλα τόσο διαφορετικά, 

και τόσα είχαν να μάθουν και να πουν, 

(και τέτοια δυνατή χαρά ίσως εξαντλεί κι αυτή) 

που γρήγορα κουράσθηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες, 

από άλλον κόσμο φθάσαντες, από σχεδόν δυό αιώνες πριν, 

και νύσταξαν μες στην συνομιλία – 

και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν.

Οι Άγιοι Εφτά Παίδες της Εφέσου στην Οία…..

«Στην Οία υπάρχουν 2 εκκλησίες προς τιμή των Αγίων Εφτά Παίδων της Εφέσου.

Η μια εκκλησία βρίσκεται σε μια σπηλιά στον κόλπο «Μουζακιά» παραπλεύρως τους όρμου της Αρμένης και η πρόσβαση σε αυτό γίνεται μόνο με βάρκα. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μικρό εξωκλήσι, από τα παλαιότερα της Οίας καθώς χρονολογείται άνω των 200 ετών.  Η θέση στην οποία βρίσκεται δηλαδή κρυμμένη μέσα σε απόκρημνη σπηλιά δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού συμβολίζει την σπηλιά στην οποία είχαν κρυφθεί οι Άγιοι Εφτά Παίδες στην Έφεσο για να σωθούν από τους διωγμούς. Εορτάζει στις 4 Αυγούστου, ημερομηνία που τιμάται η Κοίμηση των Αγίων, και ανήμερα της εορτής γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της Οίας. Ο κόσμος καταφθάνει στην σπηλιά με σημαιοστολισμένα καΐκια και μετά το τέλος της θείας λειτουργίας σερβίρεται το φαγητό το οποίο μαγειρεύεται στον όρμο της Αρμένης και μεταφέρεται στο σημείο με βάρκα γιατί το πανηγυρόσπιτο της εκκλησίας είναι μικρό. Μάλιστα τα παλιά χρόνια δεν ήταν λίγοι οι Οιάτες οι οποίοι πήγαιναν από την παραμονή και διανυκτέρευαν στην αμμουδιά της σπηλιάς. Χρόνια τώρα οι ψαράδες της Οίας όταν ψαρεύουν στην περιοχή, περνούν πάντα από την σπηλιά για να ανάψουν τα καντήλια της και να θυμιάσουν την εικόνα των Αγίων Εφτά Παίδων τους οποίους ευλάβονται πολύ.  Παρόλο αυτά την εκκλησία φροντίζει με πολύ ευλάβεια εδώ κι πάρα πολλά χρόνια η οικογένεια του Μιχάλη Μπαλόπιτα, τόσο ο ίδιος όταν βρισκόταν στην ζωή, όσο και οι απόγονοι του που συνεχίζουν την παράδοση. Η δεύτερη εκκλησία βρίσκεται μέσα στην Οία στο χωριό κοντά στο Κοινοτικό κατάστημα. Ο ναός αυτός εορτάζει στις 22 Οκτωβρίου, ημερομηνία όπου τιμάται η Αφύπνιση των Αγίων. Αρχική κτήτορας ήταν η Οιάτισσα εφοπλίστρια Καδιώ Σιγάλα και στις μέρες μας έχει περάσει πλέον στα χέρια των απογόνων της»

Seven Sleepers of Ephesus in the Qur’an, wikipedia

«There are a number of clear parallels between the Qur’anic story and the legend of the Seven Sleepers of Ephesus. Those are detailed here:

Trouble

Both stories begin by stating that a group of youths are in trouble. While the Qur’an gives few details on the nature of their problem, the Syriac legend tells specifically of an emperor, named Decius, who was forcing Christians to make sacrifices to the pagan gods or else face death. The seven sleepers were born in the city of Ephesus. And when Decius the emperor came into Ephesus for the persecution of christian men, he commanded to edify the temples in the middle of the city, so that all should come with him to do sacrifice to the idols, and did do seek all the christian people, and bind them for to make them to do sacrifice, or else to put them to death; in such wise that every man was afeard of the pains that he promised, that the friend forsook his friend, and the son renied his father, and the father the son.[2]

The Seven Sleepers (par 1)

Behold, the youths betook themselves to the Cave: they said, «Our Lord! bestow on us Mercy from Thyself, and dispose of our affair for us in the right way!»

Qur’an 18:10

«When ye turn away from them and the things they worship other than Allah, betake yourselves to the Cave: Your Lord will shower His mercies on you and disposes of your affair towards comfort and ease.»

Qur’an 18:16

Inscription at the Cave

In the Qur’anic account, the author asks if the reader has reflected on the companions of the cave and their inscription. The inclusion of the word «inscription» is an important detail connecting the story of the Qur’an with the story of the Seven Sleepers. In the Syriac legend, we have a more detailed narrative that states that the story of the youth’s martyrdom was written and laid near the entrance of the cave.

Or dost thou reflect that the Companions of the Cave and of the Inscription [ar-Raqim] were wonders among Our Sign?

Qur’an 18:9

Then Decius thought what he should do with them, and, as our Lord would, he enclosed the mouth of the cave wherein they were with stones, to the end that they should die therein for hunger and fault of meat. Then the ministers and two christian men, Theodorus and Rufinus, wrote their martyrdom and laid it subtlely among the stones»

Τα «ηθικά» παιδιά του Ιωάννη Μεταξά

09D2EF0669E7BF75CCCF160409A4DC73

Το περιοδικό «Η Νεολαία» αποτελεί εύγλωττη ιστορική πηγή για τη μελέτη του καθεστώτος Μεταξά. Με 133 εβδομαδιαία τεύχη από το 1938 ως το 1941 αποτυπώνει τις αρχές και τους στόχους της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, σε μεγάλο δε βαθμό τις προσωπικές θέσεις του ίδιου του Ιωάννη Μεταξά. Είναι, επίσης, καθρέφτης των κρατικών μεθόδων προπαγάνδας («διαφωτίσεως»), εφόσον εκδιδόταν ως «όργανον πνευματικής, θρησκευτικής, κοινωνικής και πολιτικής αγωγής».

Πένες νέων αναγνωστών με ποικιλόμορφο πολιτικό προσανατολισμό εμφανίστηκαν στη στήλη της αλληλογραφίας (Νικηφόρος Βρεττάκος, Μίκης Θεοδωράκης, Νίκος Καρούζος, Αναστάσιος Πεπονής, Αδαμάντιος Πεπελάσης, Παύλος Τζερμιάς κ.ά.), παράλληλα με ειδικά περιστασιακά αφιερώματα αναγνωρισμένων διανοητών, που δημοσίευαν είτε επωνύμως είτε με ψευδώνυμο. Χαρακτηριστική υπήρξε η δημοσίευση σε συνέχειες παιδικού παραμυθιού για τον Μεγάλο Αλέξανδρο από τον Νίκο Καζαντζάκη. Κείμενα συνεισέφεραν, επίσης, δημιουργοί που αργότερα εντάχθηκαν στον χώρο της Αριστεράς, όπως η στιχουργός του ύμνου του ΕΛΑΣ Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, ο κριτικός Μάρκος Αυγέρης, ο Αιμίλιος Βεάκης, η Ρίτα Μπούμη-Παππά κ.ά.
Αυτή η προσέγγιση κλονίζει την καθιερωμένη αντίληψη ότι η εκτροπή από τον κοινοβουλευτισμό της 4ης Αυγούστου 1936 εκτροχίασε συνολικά τα κοινωνικά δεδομένα και την κίνηση των ιδεών στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ιστορία της «Νεολαίας» διαγράφει μια νωχελικότερη, ρεαλιστικότερη εξέλιξη. Παρομοίως, στον τομέα της καταστολής, φαίνεται ότι επιδεικνυόταν ανοχή σε μετριοπαθείς φωνές απόκλισης. Για τους πολλούς, η προληπτική λογοκρισία αποτελούσε εξαίρεση, πολιτική σύμφωνη με την πατερναλιστική αντίληψη του Μεταξά. Ως προστάτης και παιδαγωγός, το κράτος άφηνε ανοικτή την πόρτα στα άσωτα παιδιά του. Απώτατος στόχος ήταν να ενωθεί όλη η εθνική οικογένεια εναντίον των εχθρών της – πρωτίστως του κομμουνισμού, προς τον οποίο η προληπτική λογοκρισία αποτελούσε κανόνα.
Πηγή

Γυναικεία περιοδικά

coquetterie

ES : Gossip Girl, c’est un nouveau modèle amené à faire des émules ?

MC : Sex and the city, avant, était sur le même modèle, mais dans Sex and the city il y avait de l’humour ; plein de choses très critiquables, mais une écriture assez séduisante. Gossip Girl, c’est effrayant ! C’est vide, c’est un prétexte pour fourguer de la marchandise, pour mettre sur orbite des actrices qui ensuite feront de la pub… Les intrigues sont affligeantes, et ils jouent quand même très, très mal (rires)…

Mais ce qui est intéressant, c’est qu’il y a maintenant une confusion, ou plutôt la revendication du fait que cette espèce d’extension, de mise en scène de la consommation dans les magazines féminins et dans certains produits culturels, ce serait de la culture à part entière, ce serait « noble ». Il y a eu les films sur Chanel, en particulier. L’industrie de la mode a la prétention, maintenant, de se constituer comme faisant partie intégrante de la culture. Du coup, le fait d’être complètement névrosée, d’être au courant de la sortie de chaque sac, chaque vêtement, chaque produit, de connaître toutes les marques de luxe, est valorisé comme une compétence culturelle, alors que c’est quand même vraiment pas du tout intéressant ! Et surtout, c’est au service d’une grande illusion, avec ce que ça entraîne comme sollicitations permanentes à la consommation, y compris pour des gens qui n’en ont pas les moyens.

Πηγή

Μην πετάμε το μωρό μαζί με τ’ απόνερα

220px-Engels_1856

Από το μακρινό παρελθόν το άρθρο [πηγή]. Πολύ σωστά επισημαίνει ο συντάκτης την αναντιστοιχία και (ύποπτη) ασυνέπεια των «ευσεβών πόθων» και των «ωραίων ονείρων»:

[…]»Μόνο μία λέξη για την «οικουμενική αδελφική ένωση των λαών» και την χάραξη των «συνόρων που καθιερώνει η κυρίαρχη θέληση των ίδιων των λαών στην βάση των εθνικών τους χαρακτηριστικών». Οι Ενωμένες Πολιτείες και το Μεξικό είναι δύο δημοκρατίες, στις οποίες η θέληση του λαού είναι κυρίαρχη. 
Πώς συνέβη και ξέσπασε πόλεμος για το Τέξας ανάμεσα στις δύο δημοκρατίες, οι οποίες σύμφωνα με την ηθική θεωρία, έπρεπε να είναι «αδελφικά ενωμένες» και «ομόσπονδες», και πώς, εξαιτίας «γεωγραφικών, εμπορικών και στρατηγικών αναγκών», η «κυρίαρχη θέληση» του Αμερικάνικου λαού, υποστηριζόμενη απ’ την γενναιότητα των Αμερικάνων εθελοντών, μετακίνησε τα σύνορα που είχε χαράξει η φύση μερικές εκατοντάδες μίλια πιο νότια; Και θα κατηγορήσει ο Μπακούνιν τους Αμερικάνους γι’ αυτόν τον «κατακτητικό πόλεμο» που παρότι δίνει ένα γερό χτύπημα στην θεωρία του, την βασισμένη στην «δικαιοσύνη και την ανθρωπιά», διεξήχθη πλήρως και αποκλειστικά προς το συμφέρον του πολιτισμού; Ή μήπως είναι ίσως ατύχημα που η θαυμάσια Καλιφόρνια αποσπάστηκε απ’ τους τεμπέληδες Μεξικάνους, που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε μ’ αυτήν; Που οι δραστήριοι Γιάνκηδες με την εντατική εκμετάλλευση των Καλιφορνέζικων ορυχείων χρυσού αυξάνουν τα μέσα κυκλοφορίας, σε μερικά χρόνια θα συγκεντρώσουν μεγάλους πληθυσμούς και εκτεταμένο εμπόριο στα πιο κατάλληλα μέρη της ακτής του Ειρηνικού Ωκεανού, δημιουργούν μεγάλες πόλεις, επικοινωνίες με ατμόπλοια, κατασκευάζουν σιδηρόδρομο απ’ την Νέα Υόρκη στο Σαν Φρανσίσκο, ανοίγοντας στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τον Ειρηνικό Ωκεανό στον πολιτισμό, και δίνοντας για τρίτη φορά στην ιστορία νέα κατεύθυνση στο παγκόσμιο εμπόριο; Η «ανεξαρτησία» μερικών Ισπανόφωνων της Καλιφόρνιας και του Τέξας ίσως δοκιμάστηκε απ’ αυτό, σε κάποια μέρη η «δικαιοσύνη» και οι άλλες ηθικές αρχές ίσως βιάστηκαν, αλλά τι είναι αυτά τα γεγονότα μπροστά σε τέτοια γεγονότα»κοσμοϊστορικής σημασίας;»[…] [1]- όπου στην παραπομπή τσιτάρεται ο εικονιζόμενος Ένγκελς….

Σύμφωνοι, λοιπόν, τα ωραία λόγια είναι τα λόγια των χορτασμένων και των άνετων. Μην τα παίρνετε τοις μετρητοίς!, Διότι, συνεχίζει:

Είκοσι χρόνια μετά, οδεύοντας προς  το 2013, μιας και η υπόθεση της δικαιοσύνης είναι περισσότερο από ποτέ ένα  άκρως επικίνδυνο παράδοξο, η πραγματικότητα παραμένει σιδερένια κι «εμείς οι δυτικοί» υποτίθεται ότι ευημερούμε, ο καθένας μόνος του, ας παραταθεί αυτό που εξασφαλίζει την «ευημερία» μας.  Το «πάτημα στο σβέρκο» των  6,3 πλέον δισεκατομμυρίων ώστε να μην γίνουμε, κι «εμείς», αδέρφια μέσα στην φτώχεια, και έτσι να μπορούνε κάποιοι από «εμάς» να διαβάζουν υπερήφανοι την «Ηθική» του Σπινόζα από τα δεκατέσσερα τους, να διδάσκουν, να διδάσκονται και να τσαμπουνάνε, τις ανθρωπιστικές καθολικότητες της «βαθιάς» Ευρώπης στα αμφιθέατρα του φωταγωγημένου από τον δυτικό πολιτισμό πλανήτη…

Όμως, ακριβώς τα δισεκατομμύρια της πείνας ζητούν και ταξιδεύουν για να φθάσουν σε αυτούς που τους πατάνε το σβέρκο. Οπότε, ο Ένγκελς δικαιώνεται από την πίσω πλευρά. Γιατί μήπως τελικά συγκρίνεται η Καλιφόρνια με το  Μεξικό; Ή μήπως οι «παρίες» της εποχής, Σέρβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, δεν θα δώσουν τα πάντα για να φάνε και αυτοί κάτι από τα τραπέζια των τόσο μισητών….δυτικών πατρόνων τους;

Τι λε ρε παιδί μου, αλήθεια;

tsipras_mosxa_30.7.708

Φοβερές, και πάλι, οι αποκαλύψεις. Ο Τσίπρας, λένε, έψαχνε πετρέλαιο στη Βενεζουέλα και λεφτά στη Ρωσία και στην Κίνα! Τι λε, ρε παιδί μου; Αυτό το γραικυλίστικο παραμυθάκι να εξωτερικεύουμε, δηλαδή στην ουσία να φορτώνουμε, αυτά που κάποτε όλοι λέγαμε αλλά τώρα δεν θέλουμε να τα λέμε στους από πάνω μας, έχει και τα όρια του. Δηλαδή, το 2012-2014, δεν λυσσομάναγε ο «αντι- μνημονιακός» χώρος να δώσουμε μία βάση στους Ρώσους να τελειώνουμε, και άλλα τέτοια ωραία; Τα ξεχάσατε; Βέβαια, εδώ ξέχασαν άλλοι, πιο νοήμονες, τους Ρώσους που θα έρχονταν να σώσουν την Κύπρο στην κρίση που είχαν, και τελικά δεν ήλθαν ποτέ. Οπότε το γυρίσαμε στους Ρώσους συμφεροντολόγους, λες και δεν ήταν πάντα έτσι, ή αν είναι, ποιο το ζόρι σας…Φυσικά, σε όλο αυτό το παραμυθάκι της απόσεισης των ευθυνών, παίζουν όλοι, ακόμα και ο πολύς Βαρουφάκης, ο τελευταίος με τις ουάου αποκαλύψεις…..Ο Βενιζέλος, ο Καραμανλής, ακόμα και ο Παπανδρέου (Γέρος και υιός, όχι ο ΓΑΠ), ήταν όλοι τους αδαείς που πάντα ζύγιαζαν τους δυνητικούς ή τους πραγματικούς συμμάχους τους όπως και τη θέση της χώρας στα διεθνή; Και αυτοί, με πολλά λάθη και αστοχίες. Και τώρα, φρικάρουν όλοι με τις δήθεν αποκαλύψεις για Βενεζουέλες και Ρώσους! Οι κρίσεις σας είναι το ίδιο μεταμοντέρνες με τις ζωές σας, αδέλφια. Και φυσικά και δεν θα έχετε στον ήλιο μοίρα! Και φυσικά, ο (κάθε) Τσίπρας είναι μεγάλη πολυτέλεια για εσάς!

Pet Shop….boys!

agrio-skyli

Σίγουρα έτσι θ΄αντιδρούσα εγώ, όπως ο σκύλος, αν τους έβλεπα

Στὰ πάρκα: ἀνθρωπόμορφοι Σκύλοι, νέοι συνήθως, οἱ ὁποῖοι μιλοῦν στὰ σκυλιά-pet τους σὰν σὲ παιδιά. Ζευγάρια μὲ ἕνα παιδί, μὴ τυχὸν χαλάσει ἡ σιλουέτα τῆς Αἰώνιας Γκομενίτσας ἢ λιγοστέψουν τὰ λεφτὰ γιὰ καλοκαιρινὲς ἀποδράσεις ἢ δὲν περισσεύει χρόνος γιὰ πορεῖες-συνελεύσεις-διαδηλώσεις-φαγοπότι. Μουσουλμάνοι μὲ 3-4 παιδιά, ποὺ σιγὰ-σιγὰ μυρμηγκιάζουν στοὺς κάποτε ἀπελευθερωθέντες ἔτι τόπους μας. [πηγή]

και- ποιος θα το λεγε- θα θυμόμουν με νοσταλγία τον κάποτε ύμνο…..

i-wanna-be-your-dog

 

Δραγούμης, ομοσπονδία και….ΚΚΕ!

dragoumisjpg1-thumb-large

Το πνεύμα μίας εποχής είναι κάτι πολύ σημαντικό. Δεν μπορείς να καταλάβεις μία εποχή αν δεν γνωρίζεις το πνεύμα της. Με αφορμή λοιπόν συζήτηση για τις θέσεις του ΚΚΕ για την Μακεδονία της αυτοδιάθεσης των λαών ή την ενιαία ανεξάρτητη Μακεδονία, ας θυμηθούμε τι έλεγε ο Ιων Δραγούμης για την ομοσπονδοποίηση. Επίσης, ο Ιων δεν ήταν ΚΚΕ….

«Γιατί δεν δημιουργήσαν οι νεώτεροι Έλληνες τίποτε δικό τους. Για το κράτος τους πήραν καλούπι από τα δυτικά κράτη, για τον πολιτισμό παίρνουν παραδείγματα από τη Δύση. Ούτε φιλολογία δική τους δεν μπόρεσαν να φτιάσουν. Τίποτε πρωτότυπο δεν έφτιασαν και ρίχτηκαν στην κερδοσκοπία…Εγώ βλέπω στους Έλληνες την κρυμμένη δύναμη, γυρεύοντας καινούργια καλούπια, να φτάσουν στην Ανατολή, ανατολικό κράτος ή ανατολική ομοσπονδία από κράτη εθνικά όπου, στο καθένα μέσα, να μπορεί να ζη αυτόνομα η αλλόφυλη ανατολική κοινότητα. Έγινε εν μέρει και γίνεται ολοένα η αποκατάσταση των ανατολικών εθνών σε κράτη ανεξάρτητα, πρώτο στάδιο, σύμφωνο με το σύγχρονο δόγμα των εθνικοτήτων. Έπειτα θα’ ρθουν καταποδιαστά η αυτονόμηση των κοινοτήτων σε κάθε περιφέρεια. Θα κολλήσει απάνω σ’ αυτή την οργάνωση της Ανατολής, η οργάνωση των ..εργατών προς κάποια καθολικότερη κατανομή του πλούτου (νέα οικονομική οργάνωση της κοινωνίας χωρίς συγκέντρωση κεφαλαίου στα χέρια μερικών, συνεργατικοί συνεταιρισμοί πίστης, παραγωγής και κατανάλωσης) και θα βγει απ’ όλα αυτά η μεταμόρφωση του κράτους, με δύο βάσεις: α. κοινότητα αυτόνομη, και β. τους συνεργατικούς συνεταιρισμούς» 

Φύλλα Ημερολογίου, τόμος Στ’ [14.8.1919], από Σπ. Κουτρούλης, «Είναι ο Ίων Δραγούμης πρωτοφασίστας και τρομοκράτης; Οι αστοχίες ενός βιβλίου του Γιάννη Μάζη», περ. Νέος Ερμής ο Λόγιος, 15/2017, 190-208.