Τάσος Ισαάκ – Σολωμός Σολωμού: Το Χρονικό της πορείας των μοτοσικλετιστών

Tasos_Isaak-murdered

Στο μεταξύ, κι ενώ οι μοτοσυκλετιστές βρίσκονταν εν πλω, η κυπριακή κυβέρνηση και ο κυπριακός Tύπος είχαν αρχίσει να ασκούν πίεση στην ΚΟΜ να ματαιώσει την πορεία στην Κύπρο ενώ παράλληλα κινδυνολογούσαν ανεύθυνα για «βέβαιη προέλαση των Τούρκων» προβάλλοντας τις απειλές του Ντενκτάς πως θα πυροβολείται όποιος μοτοσυκλετιστής παραβιάσει τη γραμμή κατάπαυσης του πυρός (την λεγόμενη «Πράσινη Γραμμή»), πως μέλη της οργάνωσης «Γκρίζοι Λύκοι» ετοιμάζουν αντιπορεία και «εκπλήξεις για τους μοτοσυκλετιστές». Στο ίδιο μήκος κύματος και τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης που προανήγγελλαν βιαιότητες στην Κύπρο.

Την τελευταία στιγμή, το κυπριακό κράτος χρησιμοποίησε τα δικά του όπλα: προβοκάρισε την πορεία διενεργώντας προληπτικές συλλήψεις σε βάρος μελών της ΚΟΜ και άλλων προσώπων -20 συνολικά- με την κατηγορία της κατοχής εκρηκτικών υλών το βράδυ του Σαββάτου, παραμονή της πορείας. Οι κατηγορίες αποδείχθηκαν αβάσιμες και οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, όμως ο στόχος που ήταν η δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και τρομοκρατίας επιτεύχθηκε. Στην συνέχεια όλη τη νύκτα δεν άφησαν τον πρόεδρο της ΚΟΜ να κοιμηθεί καλώντας τον σε συνεχείς «επείγουσες» συσκέψεις στο Προεδρικό Μέγαρο, στη Γενική Εισαγγελία και από νωρίς το πρωί στην Αστυνομία και ξανά στο Προεδρικό. Οι πιέσεις να ματαιώσει η ΚΟΜ την πορεία έχουν γίνει αφόρητες. Ο Κληρίδης έδειξε τα τελευταία χαρτιά: εάν επραγματοποιείτο η πορεία, α) οι Τούρκοι θα κατελάμβαναν τη λεγόμενη νεκρή ζώνη που σήμερα ελέγχεται από τις δυνάμεις του Ο.Η.Ε., β) η Εθνική Φρουρά δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τυχόν προέλαση του τουρκικού στρατού, γ) ο Ντενκτάς θα προκαλέσει επεισόδια στη νεκρή ζώνη, εάν φυσικά αυτή παραβιαστεί, μεταξύ διαδηλωτών και δικών του «πολιτών» για να αμαυρώσει την καλή εικόνα που είχε δημιουργήσει η πορεία μέχρι εκείνη τη στιγμή. Για να γίνει περισσότερο πειστικός ο Κληρίδης επιστράτευσε «απόρρητες εκθέσεις» του Γ.Ε.Ε.Φ. καθώς και της αστυνομίας που έδειχναν τις προθέσεις του τουρκικού στρατού, την αδυ­ναμία της Ε.Φ. καθώς και την ύπαρξη προβοκατόρων στις τάξεις των μοτοσυκλετιστών που είχαν στην κατοχή τους εκρηκτικά, βόμβες μολότωφ και πιστόλια. Ο πρόεδρος της ΚΟΜ, Γιώργος Χατζηκώστας, κατέρρευσε κάτω από το βάρος της ευθύνης, της αφόρητης ψυχολογικής πίεσης και της σωματικής εξάντλησης. Συντριμμένος, μπροστά στο πλήθος των ήδη συγκεντρωμένων χιλιάδων μοτοσυκλετιστών στο Λευκόθεο στάδιο της Λευκωσίας, στις 11.00 το πρωί της Κυριακής 11 Αυγούστου, ανήγγειλε την ματαίωση της πορείας και ύστερα ξέσπασε σε κλάματα. Ο αγώνας ενός χρόνου έγινε συντρίμμια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Πηγή

Advertisements

H EΡΤ των μονο-επιλογών

αρχείο λήψης (1)

της δεκαετίας του 1980, χωρίς netflix και nova cinema. Και δεν είναι μόνο αυτό, στις τότε ανατολικές χώρες, λέγεται, ότι η ακρόαση κλασικής μουσικής είχε χαρακτήρα μονοπωλίου. Όλα αυτά τα σάρωσε ο καπιταλισμός των επιλογών και της κατανάλωσης. Θυμίζω ότι για τον Μάξιμο τον Ομολογητή, η ανθρώπινη θέληση ούτε ταυτίζεται με τη δυνατότητα επιλογών ούτε αναγκαστικά εμπλουτίζεται από τον πολλαπλασιασμό τους. Η θέληση για το καλό δεν απαξιώνεται όταν συρρικνώνουμε την πολλαπλότητα και την ένταση των επιλογών. Άλλωστε, η έμφαση στην προτεραιότητα της εξασφάλισης πολλαπλών επιλογών σε συνδυασμό με την παραθεώρηση της σημαντικότερης επιλογής, που αφορά τη σχέση με τον Θεό ή την άρνησή της, αποτελεί μορφή αθεΐας. Και λοιπόν, ποιός νοιάζεται; Ίσως ελάχιστοι

Για τη θεολογία της θέλησης στον Μάξιμο Ομολογητή, βλ. Δ. Μπαθρέλλου, «Η θεολογία της Θέλησης στον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή», στο Sources Chretiennes, εκδ. Άρτου Ζωής, 291-326. 

Sources Chretiennes

2210145159001_5835800190001_4627689012001-vs

Εντάξει, οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν μεγάλη δύναμη…Όμως, πάντα μου προκαλεί εντύπωση πως λειτουργούν τον «οργανισμό» τους, και ομολογουμένως τους ζηλεύω. Ο πρώτος τόμος της μνημειώδους εκδοτικής σειράς των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας, οι Sources Chrétiennes, βγαίνει τον χειμώνα 1942-1943, εν μέσω γερμανικής κατοχής. Αλλά, βέβαια, οι παπάδες τους είναι διαφορετικοί…

41X7mHbrsHL._SX325_BO1,204,203,200_

Πολιτι..ζμοί

5000

[21 Ιουνίου 2018, γιορτή της Μουσικής, στο μέγαρο των Ηλυσίων, στο βήμα ο πρόεδρος DJ Kiddy Smile]

jean-michel_jarre_us_tour_by_mike_kvackay_cedda

[Έκθεση Ηλεκτρονικής Μουσικής, από τους Kraftwerk στους Daft Punk, στην Φιλαρμονική των Παρισίων, 9/8- 11/8 2019]

booba-20

[Ανάλυση του λογοτεχνικού στυλ του ράπερ Booba. O τελευταίος των μεγάλων ποιητών;]

H ή θα είναι rap ή θα παύσει να υπάρχει. 

Γιατί, μετά από αυτές τις επιθέσεις πολιτισμού, να μην εξαίρω τις γνήσιες «σκυλο- περιοδείες» των δικών μας στην ελληνική ύπαιθρο: είναι κατώτερες των Γάλλων; 

ypoxthonios-room-52_preveza_2019

 

Το κατά Παζολίνι Ευαγγέλιο

maxresdefault

Ο Παζολίνι, ακολουθώντας πρότυπα «κυρίως αρχαϊκοβυζαντινά», όπως τα ονομάζει, και με «ευνόητη αναφορά στον El Greco», δανείζεται στοιχεία από την ευρωπαϊκή παράδοση αναπαράστασης των Παθών, πρώτα και κύρια απ’ τον Μπαχ –όπως σημειώνει, διάλεξε όλες τις μουσικές πριν ακόμη γυρίσει την ταινία– και λίγο απ’ όλους της πρώιμης ιταλικής Αναγέννησης: Piero della Francesca, Duccio, Masaccio[6]. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα παρασύρεται κάποτε ως το εφετζίδικο «μπαρόκ της αντι-μεταρρύθμισης», πράγμα που τον κάνει να απορρίπτει εκ των υστέρων κάποιες σκηνές θαυμάτων[7], αλλά αυτές οι «χάρτινες αναπαραστάσεις» τον προσγειώνουν συνάμα στην κινηματογραφική παράδοση απόδοσης των Παθών, εμπνευσμένων από τις λαϊκές γκραβούρες και εικονίτσες, από την εποχή ακόμα του βωβού[8].

Στο Ευαγγέλιο του Παζολίνι πράγματι υπάρχει μια σύγκρουση ανάμεσα εφ’ ενός στις αναπαραστάσεις, όπως είναι η Προσκύνηση των Μάγων, η Βάπτιση, η Βαϊοφόρος ή η Δίκη του Χριστού –η οποία μεγαλοφυώς θεάται εκ του μακρόθεν–, της Σταύρωσης, της Ανάστασης και αφ’ ετέρου στην πορεία και το κήρυγμα του Ιησού, έτσι όπως αποτυπώνονται στον Ευαγγελιστή Ματθαίο. Θα έλεγε κανείς πως αυτή η σύγκρουση εκφράζει την ίδια τη σύγκρουση του σκηνοθέτη με το έργο. Είναι φυσικό, είναι άλλωστε ιδίωμα της εποχής –μεσούσης της δεκαετίας του 1960–, ο μαρξιστής-κομμουνιστής Παζολίνι να βρεθεί κοντά στο επαναστατικό κήρυγμα του Ιησού, στην καταγγελία των Φαρισαίων, στην έξωση των εμπόρων από το Ναό κ.λπ. Το ίδιο αναμενόμενη είναι η αμηχανία του –αμηχανία του λογοκρατούμενου ανθρώπου της Δύσης εν γένει– μπροστά στην θεϊκή υπόσταση του Χριστού, όπως φανερώνεται στα θαύματα, στην αυστηρή ως προς τις προφητικές (ιουδαϊκές) της αναφορές αφήγηση του Ματθαίου. 

Πηγή

Oι Φράγκοι μας απελευθερώνουν

hqdefault

Άν δεν έμπαιναν στην Κωνσταντινούπολη, δεν θ’ αποκτούσε ποτέ η ανθρωπότητα χαρτοπετσέτες, διαφημιστικά, ωραία μακαρόνια με κιμά, ξεναγούς με ωραία παντελόνια. Ήταν ιστορική αναγκαιότητα τα παντελόνια, η πρόταση γάμου του Γιάννη ήταν ιστορική αναγκαιότητα, το στιβαρό χέρι του Γοδεφρίδου Βιλλαρδουίνου την οδήγησε να πει το ναι με μεγάλη αποφασιστικότητα. Ήταν ένας γάμος με φόντο τους κλεμμένους βυζαντινούς θησαυρούς, μέσα σε μαύρα σεντόνια (Χ. Βακαλόπουλος, Η γραμμή του ορίζοντος, σ. 101)

Έτσι συνέβαινε πάντα, υπήρχε μόνο παρόν και μάς τό έκρυβαν, ο ξανθός κόσμος μάς απελευθέρωσε, οι ρακέτες μάς απελευθέρωσαν, τα διαστημικά φουσκωτά μάς απελευθερώνουν συνεχώς, οι αιώνες βάραιναν επικίνδυνα πάνω μας και δεν μάς άφηναν ν’ απολαύσουμε, όλα ήταν βαρετά και δεν μάς το έλεγαν, θυμόντουσαν παλιές ανύπαρκτες ιστορίες, πλάσματα της φαντασίας τους. Μάς είχαν φυλακίσει στη φαντασία μας, νομίζαμε ότι οι γειτονιές μας είχαν το αναφαίρετο δικαίωμα να διαρκέσουν χίλια χρόνια. Οι πολύχρωμες ρακέτες μάς απελευθέρωσαν, τα μπαλάκια που έρχονται με φουσκωτά σε λίγη ώρα, τα ξανθά μαυρισμένα κορμιά, ο στρατός του παρόντος, ο εξολοθρευτής των ταπεινών αιώνων που νομίσαμε ότι μάς μεγάλωσαν όπως όπως. Κάποτε το παρόν ήταν συμπαθητικό κι αργότερα κατάλαβε το λάθος του, στάθηκε στο ύψος του και κυρίευσε την οικουμένη (Χ. Βακαλόπουλος, Η γραμμή του ορίζοντος, σ. 123)

Όλα είναι πολύ φυσικά, όλα έχουν γίνει φοβερά φυσικά, επιτέλους η ζωή έγινε φυσική, από το 1204 και μετά η ζωή άρχισε να γίνεται απίστευτα φυσική, καθαρή, δημοκρατική, ισορροπημένη. Καθώς περνάει ο χρόνος γίνεται όλο και πιο φυσική, σχεδόν χαμογελαστή, όλο ευχάριστες μπουκιές, μακαρόνια, σάλτσα, κιμάς, κόκκινο κρασί, ψίχουλα στο τραπεζομάντιλο που θα τα μαζέψει ο Γιάννης και θα τα πετάξει στα περιστέρια. Επιτέλους μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη, διέλυσαν την αυτοκρατορία των Ρωμαίων, τά έκαναν γυαλιά καρφιά. Το στιβαρό χέρι του Γοδεφρίδου Βιλλαρδουίνου οδήγησε την πολιτισμένη ανθρωπότητα με αποφασιστικότητα προς τα διαφημιστικά (Χ. Βακαλόπουλος, Η γραμμή του ορίζοντος, σ. 100)

Φυλετισμοί και ταυτοτισμοί για να ξεφεύγουμε από τα προβλήματα…

αρχείο λήψης

Και δεν αφορά μόνο στους μαύρους, αλλά και σε κάθε φυλετική ή ταυτοτική ακτιβιστική διεκδίκηση. Το παράδειγμα των μαύρων στις ΗΠΑ είναι πολύ χαρακτηριστικό. Παντού θα δεις βίντεο ή ειδήσεις για μαύρους που τυγχάνουν κακομεταχείρισης από τις δυνάμεις της τάξης, κάτι που διεγείρει τα αντανακλαστικά της μακραίωνης ιστορίας δυλετισμού σε αυτή τη χώρα. Θυμίζουμε το «ΗΠΑ: Έφιπποι αστυνομικοί έβαλαν λουρί σε αφροαμερικανό συλληφθέντα», που απασχόλησε και το εν Ελλάδι κοινό. Όπως, όμως, σημειώνει και ο ειδικός Cedric Johnson, το ρατσιστικό πρίσμα μας εμποδίζει να δούμε το πραγματικό πρόβλημα. Το 2015, 1138 άτομα σκοτώθηκαν από την αστυνομία στις ΗΠΑ, ανάμεσα στους οποίους 581 λευκοί, 306 μαύροι, 195 λατίνος, 24 ασιάτες ή προερχόμενοι από τις περιοχές του Ειρηνικού, 13 αμερικανοινδιάνοι, και άλλοι 27. Τα άτομα που είναι χωρίς εργασία και κατοικία, που εργάζονται στην άτυπη οικονομία, είναι οι πιο επιρρεπείς στην κακομεταχείριση του κράτους. Παρά ταύτα, από τα κινήματα υπέρ των μαύρων λησμονείται αυτή η διάσταση, και όλη η προσοχή δίνεται στην φυλετική ταυτότητα των θυμάτων. Μήπως μας θυμίζουν όλα αυτά την εδώ περίπτωση του/της Zackie;

Βλ. επίσης και The Panther’s can’t save us now, Catalyst, 1/1, 2017

Γεια σου, Ασημάκη

11362_geia_sou,_asimaki-220x340-product_popup

Με αφορμή, τον Χρήστο Βακαλόπουλο,

παραθέτω από το βιβλίο του Κ. Παπαγιώργη:

Γενικά, ο είρωνας γίνεται- δεν γεννιέται…Εφόσον δεν μιλάει με την γλώσσα του άλλου, δεν χρησιμοποιεί τα ίδια όπλα, ο είρωνας έχει κάτι το αριστοκρατικό: φοράει γάντια για να αγγίξει τον πταίστη. Αρνείται την εξομοίωση, φτιάχνοντας με μια μονοκοντυλιά την καρικατούρα του φαύλου..Ό,τι στον αδύναμο γίνεται μνησικακία και αδιέξοδη εμπάθεια, στον αγχίνοα παίρνει την μορφή της αποφασιστικής αποθάρρυνσης (σ. 111-112)

Από τμήματα του ίδιου του Βακαλόπουλου: H Ευρώπη είναι ανθρωποκεντρική με λανθασμένο τρόπο, κλείνει τα μάτια  μπροστά στον θάνατο (Πτυχιούχοι, 153), Οι κάτοικοι των πόλεων είναι δυστυχείς γιατί δεν καταλαβαίνουν που ζουν· αν γκρεμίσεις τη μισή πόλη δε θα πάρουνε χαμπάρι (Πτυχιούχοι, 188), Ικανοί και άξιοι να ταξιδεύουν είναι μόνο εκείνοι που πενθούν (Πτυχιούχοι, 85), Η σχέση του μέλλοντος με το παρελθόν στην ιδανική του μορφή είναι να γεννήσεις έναν άντρα και μετά να εξοικειωθείς με τον θάνατο (Πτυχιούχοι, 107), Ό, τι και να ψάχνεις έχει χαθεί μέσα σου (Νέες Αθηναϊκές ιστορίες, 31), Κανείς δεν πήγε ποτέ να πάρει συνέντευξη από αυτόν που έκοψε τα ξύλα για να γίνει ο καναπές (Υπόθεση Μπεστ-Σέλλερ, 115)

Η κουλτούρα του calling-out

14601007_1210252285664249_7938983582343269521_n

Call-out culture refers to the tendency among progressives, radicals, activists, and community organizers to publicly name instances or patterns of oppressive behaviour and language use by others. People can be called out for statements and actions that are sexist, racist, ableist, and the list goes on. Because call-outs tend to be public, they can enable a particularly armchair and academic brand of activism: one in which the act of calling out is seen as an end in itself.

What makes call-out culture so toxic is not necessarily its frequency so much as the nature and performance of the call-out itself. Especially in online venues like Twitter and Facebook, calling someone out isn’t just a private interaction between two individuals: it’s a public performance where people can demonstrate their wit or how pure their politics are. Indeed, sometimes it can feel like the performance itself is more significant than the content of the call-out. This is why “calling in” has been proposed as an alternative to calling out: calling in means speaking privately with an individual who has done some wrong, in order to address the behaviour without making a spectacle of the address itself.

In the context of call-out culture, it is easy to forget that the individual we are calling out is a human being, and that different human beings in different social locations will be receptive to different strategies for learning and growing. For instance, most call-outs I have witnessed immediately render anyone who has committed a perceived wrong as an outsider to the community. One action becomes a reason to pass judgment on someone’s entire being, as if there is no difference between a community member or friend and a random stranger walking down the street (who is of course also someone’s friend). Call-out culture can end up mirroring what the prison industrial complex teaches us about crime and punishment: to banish and dispose of individuals rather than to engage with them as people with complicated stories and histories.

It isn’t an exaggeration to say that there is a mild totalitarian undercurrent not just in call-out culture but also in how progressive communities police and define the bounds of who’s in and who’s out. More often than not, this boundary is constructed through the use of appropriate language and terminology – a language and terminology that are forever shifting and almost impossible to keep up with. In such a context, it is impossible not to fail at least some of the time. And what happens when someone has mastered proficiency in languages of accountability and then learned to justify all of their actions by falling back on that language? How do we hold people to account who are experts at using anti-oppressive language to justify oppressive behaviour? We don’t have a word to describe this kind of perverse exercise of power, despite the fact that it occurs on an almost daily basis in progressive circles. Perhaps we could call it anti-oppressivism.

Humour often plays a role in call-out culture and by drawing attention to this I am not saying that wit has no place in undermining oppression; humour can be one of the most useful tools available to oppressed people. But when people are reduced to their identities of privilege (as white, cisgender, male, etc.) and mocked as such, it means we’re treating each other as if our individual social locations stand in for the total systems those parts of our identities represent. Individuals become synonymous with systems of oppression, and this can turn systemic analysis into moral judgment. Too often, when it comes to being called out, narrow definitions of a person’s identity count for everything.

Πηγή

Δύο ηρωικοί θάνατοι που το πολιτικό κατεστημένο «έθαψε» – Ισαάκ και Σολωμού 23 χρόνια μετά

solomos_solomou-696x367

Θυμάμαι σαν τώρα την ταραχή και το παράξενο βλέμμα του Σολωμού,κάτι σαν υπόσχεση κάτι σαν όρκος τιμής, πάνω από τονιόσκαφτο τάφο του ξαδέλφου του Τάσου Ισαάκ, την ώρα του στερνού αποχαιρετισμού, στο κοιμητήριο Παραλιμνίου… Λίγο αργότερα θα επιχειρήσει να υποστείλει τη τουρκική σημαία και θα δεχθεί τα καταιγιστικά πυράτων αττίλων που θα τον αφήσουν νεκρό, με το αίμα του να στάζει σαν ποτάμι, βάφοντας κόκκινη τη γη που τόσο αγάπησε, με το στερνό τσιγάρο να καίει ακόμα στα χείλη του, κάτω από τις ιαχές αλαλαζόντων «γκρίζων λύκων».

Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού. Οι δύο τελευταίοι ηρωομάρτυρες του Έθνους στην μαρτυρική Μεγαλόνησο στον αγώνα κατά της κατοχής, που με τη θυσία τους έστειλαν ένα ηχηρότατο μήνυμα, θυμίζοντας πως η Κύπρος δεν είναι μόνο χαρούμενες και ξέγνοιαστες διακοπές σε ειδυλλιακές παραλίας.

Έτσι νόμιζαν και νομίζουν ακόμα πως κατευνάζεται το θηρίο! Υπάρχουν όμως δυστυχώς και χειρότερα: Τίποτε σήμερα δεν θυμίζει πως στο οδόφραγμα της Δερύνειας συντελέσθηκαν τέτοια αποτρόπαια εγκλήματα. Τους δύο νεομάρτυρες του Έθνους θυμούνται μόνο οι οικογένειες τους, μερικοί ρομαντικοί που επιμένουν να μιλούν και να γράφουν προκειμένου να διατηρηθεί άσβεστη η μνήμη τους και φυσικά λιγοστοί πολίτες, που παρευρίσκονται κάθε Αύγουστο, στις εκδηλώσεις χρέους και τιμής που διοργανώνονται στη γενέτειρα τους το Παραλίμνι, από τις οικογένειες τους και τον Σύλλογο Μοτοσικλετιστών Κύπρου. Με την Κυπριακή Δημοκρατία να απουσιάζει παντελώς!

Σημαία των καιρών σε μια άναρχη παγκόσμια ακαταστασία (της οποίας μέλη είμαστε κι εμείς δυστυχώς), όπου βασιλεύουν το ψέμα και η υποκρισία. Έτσι μοιραία ξεχνάμε ό,τι δεν έπρεπε ποτέ να ξεχάσουμε, ξεχνάμε και σκεπάζουμε κάτω από τις ένοχες συνειδήσεις μας ό,τι συνθλίβει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και αναπόφευκτα ακολουθούν συμβιβασμοί που οι πολιτικοί και οι πλείστοι πολίτες «επιδέξια» τους βαφτίζουν/αποκαλούν αδήριτη ανάγκη, οριοθετώντας τον αγώνα αντίστασης μέσα σε απροσδιόριστες συμβιβαστικές παραμέτρους και όχι σε πλαίσια αντικατοχικά!

Υστερόγραφο: Ηγέτης μεγάλου πολιτικού σχηματισμού της Κύπρου που δεν βρίσκεται πια ανάμεσα μας, στην πρώτη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου αμέσως μετά τις στυγνές δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού, είπε επί λέξει: «θα ασχολούμαστε με ένα πελλό*»! Οι παρευρισκόμενοι σε εκείνη την συνεδρίαση μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Αν δεν το άκουγα προσωπικά από τον Βάσο Λυσσαρίδη, δεν θα το πίστευα….Τα συμπεράσματα δικά σας.

Πηγή