Ουκρανία και ελληνικό εκστρατευτικό σώμα 1918-1919

Grupo_de_Combate_del_Ejército_Negro

The inhabitants of Kherson, for example, quickly revealed an intense hostility toward the Allied intervention and resented the inclusion of Greek troops among the occupation forces. Colonel Lejay, the commander of the Allied forces at Nikolaev and Kherson, reported that the people of Kherson did not disguise their anger at the Allies for bringing in Greek troops whose presence they regarded as a humiliation and an insult to their national pride

The Greek contingent had fought well at Kherson against difficult odds and had borne the brunt of the casualties suffered. French losses included four soldiers killed and twenty-two wounded, or about 18 percent of those engaged; whereas the total Greek casualties, including those missing in action, amounted to about 35 percent of the seven hundred troops involved in the operation.

The centers of the mutiny were the battle cruiser France and Admiral Amet’s flagship,
Jean Bart. Unrest spread to other ships as the sailors demanded an immediate return to France and an end to the intervention. The next day, the 20th, Easter Sunday, a number of sailors landed in Sebastopol and participated in a large demonstration that expressed support for the Soviet government and opposition to Allied intervention. The French naval command sent a detachment of marines and some Greek soldiers ashore to disperse the demonstration. The Allied troops fired on the crowd and in the mêlée two civilians were killed, four soldiers and six civilians were wounded.

Πηγή: The French army and intervention in Southern Russia, 1918-1919, by J. Kim Munholland, In: Cahiers du monde russe et soviétique, vol. 22, n°1, Janvier-Mars 1981. pp. 43-66; 

Advertisements

3/12, τότε καὶ τώρα

Χρονογραφίες

decembriana3

Τί σχέση ἔχουν οἱ κοπέλες αὐτὲς μὲ αὐτοὺς ποὺ σήμερα χαρακτηρίζουν φασισμὸ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους χωρὶς Μουσουλμάνους «πρόσφυγες» καὶ ἄλλους παλαιοὺς ἢ μελλοντικοὺς κατακτητές, καὶ τί σχέση ἔχουν μὲ ὅσους σήμερα θεωροῦν φυσιολογικὸ τὸν «τρανσεξουαλισμὸ» καὶ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλόφιλων καὶ μισοῦν τὴν Ἐκκλησία; Τὸ ΕΑΜ δὲν πολέμησε γιὰ νὰ ἔχει μοῦτρα νὰ βγαίνει ὡς συνεχιστής του ἡ μεταπολιτευτικὴ Ἀριστερὰ μὲ αύτὰ τὰ αὐτοκαταστροφικὰ ὁράματά της. Τί σχέση ἔχει ὁ Σβορῶνος καὶ ὁ Γληνὸς μὲ τοὺς ἀριστεροφιλελεύθερους;

Ἂς ὅψονται ὅσοι ἐνστερνίζονται ἀπὸ τὰ δεξιά, τὸ παραπάνω ἰδεολόγημα τῆς ταύτισης ΕΑΜ – μεταπολιτευτικῆς Ἀριστερᾶς ὑπερασπιζόμενοι ἀπὸ ἀντίδραση (ἢ ἀπὸ οἰκογενειακὴ παράδοση…) τοὺς ταγματασφαλίτες· ὅσοι διαιωνίζουν τὸν φαῦλο κύκλο Ἀκροδεξιᾶς-Ἀριστερᾶς. Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ ἀηδιαστικὸ ἀπὸ τὸ νὰ βλέπεις στὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης ὅτι οἱ Καρανίκες (συριζαϊκοὶ καὶ ἀναρχο-ἀριστεριστές) καὶ ὁ ἄτυπος «Σύλλογος φίλων τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας» ἔχουν τὴν ἴδια ἄποψη γιὰ τὸ ΕΑΜ. Ἀδέρφια! Τί περίεργο, τί παράξενο, τί…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 42 επιπλέον λέξεις

Ο Κόκκινος Στρατός του Ταρκόφσκυ

Στον Καθρέφτη ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να νιώσουν ότι ο Μπαχ, ο Περγκολέζι, το γράμμα του Πούσκιν, το δύσκολο πέρασμα των στρατιωτών από την λίμνη Σίβας, και τα προσωπικά, οικεία γεγονότα, έχουν κατά κάποιον τρόπο ίση σημασία σαν ανθρώπινη εμπειρία. Για την πνευματική εμπειρία ενός ανθρώπου αυτό που συνέβη χτες μπορεί να σημαίνει το ίδιο μ’ εκείνο που συνέβη στην ανθρωπότητα εκατό χρόνια πριν

Πηγή: Μουσική ποιητική του Αντρέι Ταρκόφσκι, του Παν. Ανδριόπουλου, Στέπα, Χειμώνας 2017, 164

Η διαφορά Ανατολής και Δύσης και ο καλλιτέχνης

Tarkovsky-top

«Ο Ταρκόφσκι διευρύνει τον χωρισμό Ανατολής- Δύσης του Πούσκιν και ορίζει τον ανατολικό πολιτισμό, όχι μόνον ως μη δυτικό, αλλά και ως προ- Αναγεννησιακό, όπως βλέπουμε σαφέστερα στη Νοσταλγία και στη Θυσία. Μιλώντας με θαυμασμό για την ανωνυμία του μεσαιωνικού καλλιτέχνη, το εξηγεί ακόμα πιο πολύ:

Κάποιος θα μπορούσε να το ονομάσει ταπείνωση αλλά θα προτιμούσα να χρησιμοποιήσω μια διαφορετική λέξη- για μένα αυτό είναι σχεδόν μια προσευχή στην οποία το δικό μου ‘εγώ’ δεν έχει σημασία. Καθώς το ταλέντο που μου έχει παραχωρηθεί δόθηκε από ψηλά….αυτό σημαίνει ότι πρέπει να το υπηρετήσω, είμαι ένας δούλος, όχι το κέντρο του Σύμπαντος..

Άρα, για έναν ποιητή η δημιουργία είναι μια αναγκαιότητα, διότι εξ αρχής το πνεύμα, που είναι ζωντανό μέσα του, τη ζητά. Έτσι ένας καλλιτέχνης, ένας ποιητής- σε αντίθεση με έναν Ρομαντικό– καταλαβαίνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο ότι γίνεται όμοιος Θεού..»

Πηγή: Αντρέι Ταρκόφσκι, ο μύστης ποιητής, του Κων. Μπλάθρα, Στέπα, Χειμώνας 2017, 156

Николай Александрович Бердяев

berdjajev_520x320

» Στον Ντοστογιέφσκι- την μεγαλύτερη ρωσική μεγαλοφυία- μπορεί κανείς να μελετήσει την φύση της ρωσικής σκέψης, τον θετικό και τον αρνητικό της πόλο. Κατάλαβε ότι η επανάσταση θα έχει για μας κάθε άλλο παρά την ίδια σημασία που έχει στη Δύση, γι αυτό και θα είναι πολύ πιο τρομακτική και οριακή από τις δυτικές επαναστάσεις. Η Ρωσική επανάσταση είναι ένα φαινόμενο θρησκευτικής τάξεως, επιλύει το περί Θεού ζήτημα. Ο ρωσικός επαναστατικός σοσιαλισμός ποτέ δεν νοήθηκε ως μεταβατική κατάσταση, ως μια προσωρινή και σχετική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά πάντα νοούνταν ως μία οριακή κατάσταση, ως η Βασιλεία του Θεού επί της γης..Ο Ρώσος μηδενιστής- ηθικιστής νομίζει ότι αγαπάει και συμπονάει τον άνθρωπο περισσότερο από τον Θεό, ότι αυτός είναι που θα διορθώσει τα λάθη της Θείας Πρόνοιας ως προς τον άνθρωπο και τον κόσμο. Η απίστευτη αυτή απαιτητικότητα είναι χαρακτηριστική γι αυτόν τον ψυχολογικό τύπο. Στη βάση..βρίσκεται ο αθεϊσμός και η έλλειψη πίστης στην αθανασία. Αυτή η έλλειψη πίστης στην αθανασία γεννάει μια ψευδή αισθαντικότητα και συμπόνια. Οι ατέρμονες διακηρύξεις για τα βάσανα του λαού, για το κακό που προξενεί το κράτος και ο πολιτισμός, που είναι θεμελιωμένα πάνω σ’ αυτά τα βάσανα, προήλθαν από αυτή την θεομάχο πηγή….Οι ρώσοι επαναστάτες θέλησαν το παγκόσμιο πραξικόπημα, το οποίο θα έκαιγε όλον τον παλαιό κόσμο, με το κακό του, τον ζόφο του, και όλα τα ιερά του, τα όσια και τις αξίες του και πάνω στις στάχτες του θα υψωνόταν η νέα, ευγενική για όλο τον λαό και όλους τους λαούς ζωή. Ο ρώσος επαναστάτης δεν είναι διατεθειμένος να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από την παγκόσμια ευτυχία. Η συνείδησή του είναι αποκαλυπτική, επιδιώκει το τέλος, θέλει την ολοκλήρωση της ιστορίας και την αρχή της μεταϊστορικής διαδικασίας, στην οποία θα πραγματοποιηθεί το βασίλειο της ισότητας, της ελευθερίας και της ευλογίας επί της γης. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο για οτιδήποτε μεταβατικό και σχετικό, κανένα στάδιο ανάπτυξης της συνείδησης. Ο ρωσικός επαναστατικός μαξιμαλισμός είναι μία ιδιόμορφη, διαστρεβλωμένη αποκάλυψη«

[Ν. Μπερντιάγιεφ, Οι δαίμονες της Ρωσικής Επανάστασης, εκδόσεις Αρμός, 2009]

Victor Serge au Mexique

53a1423067f21

« Dans les rues de Mexico, j’éprouve la sensation singulière de n’être plus hors du droit. N’être plus l’homme traqué, en sursis d’internement ou de disparition… »

La route est longue jusqu’au Mexique pour l’exilé et son fils Vladi. Arrêts à Casablanca, à La Havane, tracasseries administratives sans fin pour qui est apatride.

Au Mexique, Victor Serge, devenu ami avec Octavio Paz, parvient à travailler. La vie lui accorde encore six ans, période d’intense production intellectuelle.

Πηγή

Κρίμα…….

1286472_2dba62cd-5a86-4a8d-82e5-5a16deb4f30b

  1. Σίγουρα δεν ευθύνεται ο καλλιτέχνης (τόσο πολύ…) για την κατάσταση που θα περιγράψω…
  2. Όταν, λοιπόν, ήμουν νέος, θυμάμαι πως με νευρίαζαν (έως εμετού…) οι διάφορες αναπολήσεις- περιγραφές των ροκ σταρς των ’60’s. Πίστευα ότι το ίδιο ένιωθαν και οι πανκ (και καλά έκαναν). Κάτι σούπες μελό με μία αισθησιακότητα made in USA…
  3. Δεν θα περίμενα ποτέ, και σε αυτό διαψεύστηκα, ότι και ο οργίλος, μεταφυσικός, dark, και τέλος γλυκύς N. Cave θα γινόταν στην Ελλάδα ίνδαλμα μίας soap opera αισθητικής, με πολλές ροζ αποχρώσεις: «Αυτή δεν ήταν συναυλία αλλά μια νύχτα που θα θυμόμαστε για πάντα, όπως το πρώτο παθιασμένο φιλί και τη μοναδική φορά που ερωτευτήκαμε πραγματικά» 
  4. Τελικά, μάλλον ένας ροκ σταρ πρέπει να πεθαίνει νέος. Διότι πως να το κάνουμε, η αλήθεια είναι, ότι κάθε μεταφυσική της ροκ είναι μία μετα-μοντέρνα μεταφυσική, δηλαδή με ημερομηνία λήξης- κάτι σαν τις κονσέρβες…
  5. Α, και ρε παίδες, με τις κεϊβικές σας ονειρώξεις, συγκρατηθείτε και λίγο. Υπάρχουν και οι δίσκοι για μία κατ’ οίκον ακρόαση….

DiEM25

21_38_20171117_kt_4992_sooc15109497501511978486

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, οι προσωπικότητες που εντάχθηκαν είναι η Ναόμι Κλάιν, ο Ρίτσαρντ Σένετ, ο Άβι Λιούις, ο Ουλφ Κλέργουολ και η Άλις Μαρί Χίγγκινς.
Η Ναόμι Κλάιν είναι βραβευμένη δημοσιογράφος, συγγραφέας, κινηματογραφίστρια και ακτιβίστρια γνωστή για την έντονη κριτική της στον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση.
Ο Ρίτσαρντ Σένετ είναι καθηγητής Κοινωνιολογίας στο London School of Economics και Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Πηγή

Πόλεις και βάρβαροι

63811509

Scott writes about the normalising effects of state collapse. Often it was the best thing possible for a people now emancipated from disease, taxes and labour. In the subsequent ‘dark ages’ – a propaganda term used by the elite – democracy and culture could flourish. Homer’s Iliad and Odyssey date from the dark age of Greece. This is in marked contrast to the consequences of state collapse today, now that there is no longer an external barbarian world to escape into. When Syria collapsed its refugees had no choice but cross the border to another state, whether Lebanon, Jordan or Turkey.

According to Scott, the period of early states was the Golden Age for the barbarians. They could prey on a state as if it were just another resource for hunting or harvesting; the Berbers of North Africa described raiding as their version of agriculture. Or they could take part in trade. Hunters, foragers and marine collectors supplied sought-after goods from mountains and forests such as ivory, rhino horn, spices, feathers, beeswax and furs; others controlled the trade routes, and along with them the traffic of slaves. When it was in their interest, the barbarians could become mercenaries for a state, or even conquer it and themselves become the new ruling class.

In Scott’s picture, the barbarians and the city-states were entirely dependent on each other for their existence. They rose and fell together: the Huns and the Romans; the ‘Sea People’ and the Egyptians. And for the vast part of recorded history the majority of people lived in the barbarian world. Scott’s view is that the barbarian Golden Age ended as recently as four hundred years ago, when the power of the state finally became overwhelming, partly due to the invention of durable gunpowder. Which is, of course, a means to make fire sparked by flint – a return to the ‘moment’ 400,000 years earlier which marked the beginning not of the steady rise of civilisation, but rather the muddled and messy affair that is the human past.

Πηγή

Αντιφάσεις

nikos_kazantzakis

Με αφορμή το ¨πέσιμο» στον Καζαντζάκη, τον οποίον a propos δεν μπορώ να πω ότι είναι και στους αγαπημένους μου, που βρήκα εδώ, έχω να τονίσω ό,τι και σε ανάλογα «πούρα» «πεσίματα», όπως δηλαδή το πρόσφατο στον Πεσσόα, ότι η δικαιολογημένη αγανάκτηση απέναντι στον σύγχρονο συγκρητισμό δεν πρέπει να μας οδηγεί στο «να πετάμε το μωρό μαζί με τα νερά»- η αντιφατικότητα και τα λάθη είναι συστατικά στοιχεία της τέχνης, πολύ περισσότερο της Λογοτεχνίας. Το ίδιο ισχύει και για την Φιλοσοφία ή και την Πατερική Γραμματεία, δηλαδή πόσο συνεπής είναι στο σύνολο του έργου του ο Γρηγόριος Νύσσης ή ο Ωριγένης, π.χ. Και μη μου πει κανείς ότι στους Πατέρες και στους Φιλοσόφους υπάρχει Κανόνας. Ο άνθρωπος όχι μόνο έχει το ελεύθερο αλλά και επιβάλλεται να συνδιαλέγεται με το κλίμα της εποχής του, διότι, αδελφέ, δεν έχει και το αλάθητο της παράδοσής του. Η αγωνία του και το άγχος θα τον οδηγήσει ενίοτε σε λάθος ατραπούς. Δεν πειράζει. Είδαμε και τις ατραπούς των πούρων παραδοσιακών. Οπότε για τα χάλια του Νεοέλληνα δεν νομίζω ότι μας φταίει ο Καζαντζάκης ή ο Ελύτης και ο Σεφέρης.