Cabo da Roca

cabo-da-roca-ύση-το-περισσότερο-σημείο-της-ευρώπης-πορτογα-ία-34953308

Γράφει σ’ ένα από τα ταξιδιωτικά του ο Κώστας Ουράνης:

«Έναν άλλο τύπο «ακίνητου» ταξιδιώτη, αλλά πιο ιδιόρρυθμου, πιο… πλανητικού ακόμα, γνώρισα κάποτε στην Πορτογαλία. Επισκεπτόμουν ένα ακρωτήριό της, που αποτελεί το ακρότατο σημείο της Ευρώπης μέσα στον Ατλαντικό Ωκεανό. Είναι ένα ακρωτήριο βραχώδες ― και που το δέρνουν αιώνια τα κύματα. Στους βράχους του, σφηνωμένοι ή κομένοι στα δυο, σάπιζαν οι σκελετοί ναυαγισμένων πλοίων… Εκεί, στο νεκροταφείο αυτό των καραβιών, μέσα στην ερημιά της άξενης ακτής και τον αδιάκοπο ρόχθο των κυμάτων, ένας άνθρωπος είχε χτίσει ένα μικρό ισόγειο σπίτι και ζούσε κατάμονος. Τέτοιοι μισάνθρωποι ή ερημίτες υπάρχουν παντού ― και στη μοναξιά του αυτή δεν υπήρχε τίποτα το εξαιρετικό. Το εξαιρετικό είταν το σπίτι στο οποίο ζούσε, γιατί όλα μέσα σ’ αυτό, από τα έπιπλα ίσαμε τα παραμικρότερα σκεύη, είταν από λείψανα των ναυαγισμένων στους βράχους πλοίων…
Οι πόρτες είταν πόρτες από καμπίνες καραβιού, το κρεβάτι μια κουκέτα πλοίου, τα τραπέζια κ’ οι καρέκλες προέρχονταν από «καρρέ» πλοίων, οι λάμπες είταν οι κρεμαστές λάμπες πλοίων, τα πιάτα και τα φλυτζάνια έφερναν τα ονόματα πλοίων διαφόρων εθνικοτήτων, ένας παπαγάλος, σε μια γωνιά, τσίριζε αγγλικές βρισιές και στις εταζέρες με κοίταζαν διάφορες φωτογραφίες γυναικών: γυναικών πλοιάρχων που είχαν χαθεί με τα καράβια τους…
Κι ο ερημίτης αυτός ζούσε εκεί, ανάμεσα στα ναυάγια, ακίνητος μέσα στο σπίτι του, όλα τα ταξίδια κι όλες τις τρικυμίες, όλες τις περιπέτειες κι όλες τις ζωές διαφόρων πεθαμένων ανθρώπων, που δεν τους είχε δει ποτέ του, προεκτείνοντας τη ζωή τους με τη δική του. Ζούσε εκεί, καπνίζοντας την πίπα του στους έρημους βράχους και περιμένοντας να ξεβραστεί κανένα άλλο πτώμα καπετάνιου, για να πλουτίσει με μιαν ακόμα περιπέτεια την πολυτάραχη και… ακίνητη ζωή του…»

Πηγή

Advertisements

To μη πολιτικό της ακραίας ζωοφιλίας

animals-in-a-landscape-franz-marc

Ξεκινάνε από τον Descartes και την αποδόμηση της πρωτοκαθεδρίας της σκέψης και της λογικής που αυτός εισηγείται. Συνεχίζουν με συνεχείς αναφορές στα «êtres sensibles»- τα ζώα και η ευαισθησία τους, τα κάνει υποκείμενα δικαίου και δικαιωμάτων. Το υποκείμενο του δικαίου δεν είναι πλέον το άτομο και η λογική του. Δεν είναι ο πολίτης, που ασκεί τη λογική του για την εδραίωση της δημοκρατικής πόλης. Είναι το (όχι μόνο ανθρώπινο) ευαίσθητο υποκείμενο. Και βέβαια, σε όλη αυτή την επιχειρηματολογία, πολλή βιολογία, εθνολογία και γενετική. To έλλογο άτομο εξατμίζεται. Είναι η συναίσθηση της σωματικότητας, της φθαρτότητας και της περατότητας, που μας συνδέουν με τα ζώα. Για μένα, είναι η συνεπής κατάληξη μίας από την αρχή διαδρομής λάθους. Ο ανθρωπολογικός δυαλισμός του Descartes (σώμα- νους) και η πρωτοκαθεδρία του έλλογου ανθρώπου είναι τα κατάλοιπα μίας δυτικής φιλοσοφικής αντίληψης που διέρρηξε κάποτε τις σχέσεις της με τον Θεό. Από αυτήν προκύπτει και το κίνημα της «βαθιάς οικολογίας» και της ακραίας ζωοφιλίας, που αντιστρέφει απλά τα πρόσημα: στη θέση του λόγου, η ευαισθησία και η συμπόνια. Απολυτοποιήσεις, καθώς ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ούτε λόγος ούτε αίσθηση, είναι πρόσωπο εν αναφορά προς τον Θεό. Αν αλλάξεις την ουσιοκρατία με την διαφορετικότητα, δεν κερδίζεις κάποιο στοίχημα. Εισάγεις τα ζώα ως μία ακόμη μειονότητα και απο- πολιτικοποιείς περαιτέρω το Πολιτικό. Δεν θα ασχοληθώ με τη «χαζομάρα» τέτοιων προτάσεων, διότι ξέρω ότι «χαζομάρα» υπάρχει και στην άλλη πλευρά. Θα δω με συμπάθεια και προβληματισμό όμως την περίεργη πρόκληση: τη στιγμή που αυτά συμβαίνουν, ο άνθρωπος είναι έτοιμος να παραχωρήσει φυσική ζωή και συναισθήματα ακόμα και σε εικονικά ή ηλεκτρονικά περιβάλλοντα. Τη στιγμή που επικαλείται τον φυσικό κόσμο, την ίδια στιγμή τον εγκαταλείπει εικονικά. Σε όλη αυτή την επιχειρηματολογία δεν θα βρεις πουθενά τον κατεξοχήν ορισμό του ανθρώπου: είναι αυτό το όν που γνωρίζει ότι θα πεθάνει!

Με αφορμή: Evelyne Pieiller, Retour au jardin d’ Éden, Le Monde Diplomatique, Juillet 2018, 21-22. 

He thought, too, about his need for a real animal; within him an actual hatred once more manifested itself toward his electric sheep, which he had to tend, had to care about, as if it lived. The tyranny of an object, he thought. It doesn’t know I exist. Like the androids, it had no ability to appreciate the existence of another. He had never thought of this before, the similarity between an electric animal and an andy. The electric animal, he pondered, could be considered a subform of the other, a kind of vastly inferior robot. Or, conversely, the android could be regarded as a highly developed, evolved version of the ersatz animal. Both viewpoints repelled him.

Do Androids Dream of Electric Sheep?

Philip K. Dick

“Don’t the androids keep you company? I heard a commercial on — ” Seating himself he ate, and presently she too picked up the glass of wine; she sipped expressionlessly. “I understood that the androids helped.”

“The androids,” she said, “are lonely, too.”

Do Androids Dream of Electric Sheep?

Philip K. Dick

Οι δίκες των ζώων

5564073234_f0f6105889_o

Πραγματικά υπήρχαν δίκες των ζώων στον μεσαίωνα. Γουρούνια, ταύροι, γάτες, ποντίκια περνούσαν από δίκη και κάποιες φορές φυλακίζονταν ή άλλες φορές εξέτιαν την ποινή και τα απαγχόνιζαν. Δεν πρέπει να αγνοηθεί η απειλή που παρουσίαζαν για τα μικρά παιδιά των αγροτών τα ζώα της εποχής, ειδικά όταν οι γονείς τους έλειπαν για τις αγροτικές εργασίες. Οι διαθήκες των χωρικών στα τέλη του Μεσαίωνα δείχνουν τους πατεράδες να ανησυχούν για την ανατροφή των παιδιών τους «μέχρι να φθάσουν αυτά στην ηλικία να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους απέναντι στα σκυλιά και στα γουρούνια». Η εξημέρωση και η συμβίωση ανθρώπων και ζώων δεν ήταν πάντα θέμα Pet Shops. Ψιλά γράμματα. Τελικά, καταλήγει ο σύγχρονος αναγνώστης- ερευνητής σε διάφορες θεωρίες για αυτά τα ιστορικά στοιχεία: η ανάγκη των προ- βιομηχανικών κοινωνιών για μαγεία και ενοχοποίηση των ζώων, η εδραίωση της ιεραρχικής σχέσης ανθρώπου και φύσης, και άλλα τέτοια μοντέρνα. Δεν περνάει από το μυαλό, μάλλον, ότι αυτές οι δίκες των ζώων υπονοούσαν την ισότιμη σχέση αυτών στην ανθρώπινη κοινωνία. Ήταν μέλη της κοινωνίας και για αυτό συμμετείχαν σε ποινικές διαδικασίες. Η καταστροφή της σοδειάς, οι επιθέσεις σε παιδιά, η πείνα και οι αγέλες, ήταν καθημερινά φαινόμενα των χωριών, δεν ήταν εξωτισμός και βόλτες στα πάρκα.

Με αφορμή: L. Litzenburger, Cochons, taureaux, mulots, à la barre! [Le Monde Diplomatique, Juillet 2018, 20-21]

Var- εμένοι

var-810x540

Έτσι, οι λαϊκές πρακτικές γύρω από το ποδόσφαιρο –στην Αγγλία οι Pub, στην Ελλάδα οι συζητήσεις, τα πειράγματα και οι αναλύσεις με τον προπατζή, τον ψιλικατζή αλλά και την κυρία με το χαρτοπωλείο– αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του αθλήματος. Με τη σειρά του, αναπόσπαστο κομμάτι αυτών των πρακτικών αποτελεί ο σχολιασμός των διαιτητικών αποφάσεων. Στα καφενεία, σχετικοί και άσχετοι με το άθλημα καταθέτουν τις απόψεις τους όχι μόνο γύρω από τους επερχόμενους πρωταθλητές, αλλά και γύρω από τη μαλακία ή τη διορατικότητα του τάδε διαιτητή ή του δείνα επόπτη. Τώρα, αυτή η γόνιμη πολυφωνία θα κληθεί να σωπάσει μπροστά στην «αναντίρρητη αλήθεια» του video. Ίσως όμως και να μη σωπάσει, συναισθανόμενη διαισθητικά ότι, αν το VAR δείχνει όσα δεν είδε το μάτι, το μάτι βλέπει με έναν τρόπο που ποτέ δεν θα μπορέσει το VAR.

Πηγή

Κροατία και Γαλλία

Dh2zXZFWkAASmNc

Ήμουν πολύ στεναχωρημένος το 1994-1995 με αυτά που έκαναν οι Κροάτες στη Γιουγκοσλαβία. Ήξερα και για τους φιλο-ναζί Ουστάσι. Δεν ήμουν ποτέ φίλος αυτής της χώρας. Με τη Γαλλία αντίπαλο θα είναι μία δύσκολη επιλογή. Διότι οι Γάλλοι (αυτοί που είναι, τελοσπάντων) έχουν πενταπλάσια ιστορία «φασισμού» και εγκλημάτων κατά των λαών των αποικιών τους.

0a0ad529e93f57f85e15802b10ac6d71_XL

1ahumanzoo4

[Στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1931, στην οποία υπήρχε χώρος με τίτλο «εκθέματα των αποικιών», ιθαγενείς οι οποίοι ήταν κλεισμένοι ημίγυμνοι σε κλουβιά, επισκέφθηκαν 34 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ επισκέπτες σε διάστημα 6 μηνών]

Αυτά σε πολιτικό επίπεδο. Είναι το λιγότερο. Ποδοσφαιρικά, έχεις τη Γαλλία που παίζει με υστεροβουλία και τακτική (στον κύβο), αλλά και με φυσικά προσόντα μαύρων- βγαλμένων, λες, από τα κλουβιά της Διεθνούς Έκθεσης του Παρισιού. Οι Κροάτες είναι μία πανέξυπνη ομάδα, με παίκτες αρτίστες. Ξέρουν διπλάσια μπάλα από τους Γάλλους και δεν σε κουράζουν. Οι φάσεις των γκολ στην Αγγλία είναι υποδείγματα ποδοσφαιρικής μαεστρίας. Είναι βέβαια και αγενείς, αλητάμπουρες και εγωιστές. Είναι οι Γερμανοί των Βαλκανίων. Εγώ, μόνο για τώρα, θα είμαι μαζί τους…..

ΥΓ. Άσε το ότι σε κάθε επιτυχία τους οι Γάλλοι ζαλίζουν όλη την οικουμένη με αφιερώματα, λογοτεχνικά βιβλία και ιστορίες. Νισάφι. Οι λιμοκοντόροι της εποχής μας.

Αντίνοος, η αληθινή αγάπη του Αδριανού

118632-004-C014FFF7

» Τον 4ο αιώνα μ. Χ. η τόσο εκλεπτυσμένη και επαμφοτερίζουσα προτομή του Αντίνοου, της αληθινής αγάπης του αυτοκράτορα Αδριανού, δουλεύτηκε και πάλι, ώστε τα μαλακά μάγουλα και τα μαλλιά του πλέον να αντιπροσωπεύουν μία αυτοκρατορική κυρία «

[Peter Brown, Body and Society, 438]

O αθεϊσμός της εποχής μας

523f1e2a34631a9f2dd816c1dba4a81a

Aπό τη μία μεριά έχεις το πνεύμα τέτοιων περιοδικών (εξώφυλλο του τεύχους 1064, 7/11/2012) και από την άλλη τον πανικό των άθεων και χειραφετημένων

nice_panic-768x437

στη Νίκαια της Γαλλίας που πέρασαν τα βεγγαλικά για την πρόκριση της ομάδας τους χθες στα ημιτελικά με βόμβες των τζιχαντιστών…όπως, ευθαρσώς και χωρίς να κοκκινίζει, μας πληροφορεί ο κος διευθυντής της Charlie Hebdo, Riss, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δύο νέες μορφές διακυβέρνησης άρχισαν να αντιμάχονται: από τη διάσταση «κομμουνισμός-καπιταλισμός» έχουμε περάσει σε αυτό του «φιλελευθερο-δημοκρατισμού κατά του πολιτικο-θρησκευτικού». Δηλαδή, λέω εγώ, της αντίθεσης ανάμεσα στο κάνω και είμαι χαβαλές του αισχίστου είδους versus Άνθιμοι κλπ. Μου φαίνεται, θα ξαναγυρίσω στο mundial της παγκομιοποίησης (για να γλυτώσω…)

Με αφορμή: (Le Nouveau) Magazine Litteraire, no. 7-8, 32-36. 

Ποδοσφαιρικός εθνικισμός

36957656_2093498030864146_4765131533327532032_n

Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τις ενστάσεις κατά του πάθους του Μουντιάλ [εδώ] . Καταρχήν θυμίζουν πάρα πολύ στο ύφος επιχειρηματολογία ΚΝΕ των 80′ s. Και τότε αλήθειες λέγανε (ή μισές..) για το ΝΑΤΟ και τους Αμερικάνους, αλλά, ρε φίλε, δεν αρκεί μόνο κάτι να είναι αληθές!

Επί της ουσίας των επιχειρημάτων: 1. δεν υπάρχει αληθινό πάθος, ίσως σε κάποιες χώρες της Λ. Αμερικής και της Αφρικής (πλέον), αυτό που μας δείχνει η τηλεόραση είναι ένα τεχνητό, καταναλωτικό πάθος, 2. δεν υπάρχει κανένας αληθινός ποδοσφαιρικός εθνικισμός , είναι το αντίστοιχο υβρίδιο του κατά τα άλλα εθνικισμού της Eurovision (σε άλλο target group). Ούτε ο παραληρών Macron ούτε τα «χαζά» στγχαρητήρια του ενός Προέδρου στον άλλον σε κάθε γκολ, πείθουν για εθνικισμό, 3. ότι τα μαυράκια της Γαλλίας, οι Μαροκινοί του Βελγίου και, ακόμα χειρότερα, οι Αλβανοί της Ελβετίας παίζουν μπάλα με τα εθνόσημα της ευρωπαϊκής χώρας, είναι μια πολύ παλιά ιστορία, που θυμίζει λίγο Εθνική Άρσης Βαρών της Ελλάδας, και η οποία είναι τόσο αυτονόητη, εδώ και δεκαετίες, που όντως ο μέσος τηλεθεατής δεν το προσέχει καν, 4. το ότι έτσι είναι τα πράγματα (και ίσως χειρότερα) δε σημαίνει ότι δεν θα βλέπουμε μπάλα και δεν θα θαυμάζουμε την ομορφιά του παιχνιδιού- άλλωστε, δεν είμαι ΚΝίτης…….

Αλγερία, το παράδειγμα

05est2-algeria-14

Earlier this year, Human Rights Watch denounced the deportations from Algeria of hundreds of people coming from the sub-Saharan region, including asylum seekers and minors. The International Rescue Committee has estimated that some 3,000 have already been deported in 2018. Algeria, historically a country from which people would emigrate to Europe, is not accustomed to being on the receiving end of migratory waves, and a social milieu tinged with racism only makes it worse.

According to Amnesty International, arrests are being made in Algiers and its suburbs based on racial profiling. Thousands of these refugees are fleeing the war in Mali, in which Burkina Faso and Nigeria are also involved, having decided to brave the Algerian desert instead of venturing into the chaos of Libya. Here, they risk two months in prison for illegal immigration, and there is no possibility to obtain residence permits or legalize their situation. HRW has collected testimony of the violence and inhuman conditions in which migrants are detained at Zeralda (30 km from the capital) and in the detention camp at Tamanrasset (on the border with Nigeria).

Πηγή

Οι φυλές και τα γκέτο

1--70-thumb-large

Την εκκένωση της κατάληψης φέρεται να αποφάσισαν ένας παλιός αναρχικός, άτυπος επικεφαλής γνωστής αντιεξουσιαστικής κίνησης και ο 50χρονος Σύρος, με τον οποίο διατηρεί από παλιά στενές σχέσεις. Στα απόρρητα πληροφοριακά δελτία αναφέρεται ότι ο βετεράνος αντιεξουσιαστής παρέχει προστασία στις καταλήψεις των αλλοδαπών, ενώ αξιωματούχοι ασφαλείας τον εμπλέκουν σε εκβιασμούς μικροδιακινητών, από τους οποίους εισπράττει «φόρο» ώστε να τους επιτρέπεται να πωλούν την πραμάτεια τους στα Εξάρχεια. Οι ίδιες πηγές ενημέρωσης αναφέρουν ότι η απομάκρυνση των Αράβων από το ακίνητο της Αραχώβης και η εγκατάσταση σ’ αυτό οικογενειών Σύρων, κουρδικής καταγωγής, δεν είχε ως μοναδικό στόχο την αντιμετώπιση των φαινομένων εγκληματικότητας και «αντικοινωνικής» συμπεριφοράς, αλλά θα απέφερε οικονομικά οφέλη στους εμπνευστές της. Πρόσφυγες έχουν άτυπα καταθέσει ότι η διαμονή στις άτυπες δομές των Εξαρχείων και η πρόσβαση σε είδη πρώτης ανάγκης που διατίθενται από ΜΚΟ δεν είναι δωρεάν, καθώς οι υπεύθυνοι των καταλήψεων τους επιβάλλουν «κεφαλικό φόρο». Κανείς, όμως, δεν έχει δεχθεί να καταγγείλει επωνύμως τις παρανομίες στην ΕΛ.ΑΣ. Πάντως, απόσπασμα κειμένου αναρχικών με τίτλο «πολιτική τοποθέτηση για τα γεγονότα στην Αραχώβης» που δημοσιεύθηκε στο Athens Indymedia λίγο μετά τα γεγονότα στην Αραχώβης αναφέρει: «H δράση της γκρούπας που εκκένωσε τη “Single Men” καμία σχέση δεν έχει με τον πόλεμο ενάντια στις μαφίες. Μέλη της πωλούν προστασία σε καφενεία και μπαρ και κανονίζουν ποιοι μετανάστες βγάζουν πάγκους στην πλατεία»

Πηγή