Φιντέλ – του Χουάν Χέλμαν

150815-salas-castro2_87f3188e6d737f17cc7748f6570072d5-nbcnews-ux-2880-1000-990x500

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Θα πιάσουν να λένε ακριβώς για τον φιντέλ
τον μεγάλο οδηγητή που άναψε στην ιστορία μπουρλότο
και λοιπά και λοιπά και λοιπά
αλλά ο λαός τον φωνάζει το άλογο και είναι αλήθεια
ότι ο φιντέλ μιά μέρα καβάλα στον φιντέλ εξεχύθηκε
με το κεφάλι του μπροστά ενάντια στον πόνο ενάντια στον θάνατο
αλλά κι ακόμα παραπάνω ενάντια στης ψυχής τη σκόνη
η Ιστορία θα μιλήσει για τα ένδοξά του κατορθώματα
προτιμώ να τον θυμάμαι στο γύρισμα της μέρας εκείνης
που εκοίταξε τη γη του και είπε είμαι γη
που εκοίταξε το λαό του και είπε είμαι ο λαός
και ευθύς κατάργησε τους πόνους του λαού
σβήνοντας τα σκοτάδια του τη λήθη του
και μόνος του μ’ όλον τον κόσμο απέναντί του
έβγαλε στο σφυρί την ίδια την καρδιά του το μόνο που ’χε βιός
την ξεδίπλωσε στον αέρα σαν μεγάλη σημαία
σαν φωτιά που μπήκε να κάψει τη μαύρη νύχτα
σαν χτύπημα ερωτικό ίσια στα μούτρα του φόβου
σαν άνθρωπος που μπαίνει τρέμοντας στο ιερό του έρωτα
εσήκωσε την καρδιά του και την εκράδαινε στον αέρα
της έδωσε να φάει να πιεί να πυρποληθεί
ο φιντέλ είναι χώρα ολόκληρη
τον είδα με κυματισμούς χιλιάδων όψεων πάνω στην όψη του
η Ιστορία θα ξεκαθαρίσει η ίδια τους λογαριασμούς της εδώ
εγώ όμως τον είδα όταν ξεσηκώνονταν οι άνθρωποι στο διάβα του
καληνύχτα Ιστορία άνοιξε τις πύλες σου διάπλατα
περνάμε με τον φιντέλ με το άλογο

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Το ποίημα του Αργεντινού Juan Gelman (1930- 2014) προέρχεται από τη συλλογή Gotán του 1962.]

Πηγή

Advertisements

Κουβανοί πανηγυρίζοντες…

rtstdc8-e1480172159721

Και πάλι συζήτηση στα πλαίσια των μοντέρνων ευαισθησιών. Πόσους βασάνισε ο Κάστρο; Πόσο δικτάτορας ή πόσες γκόμενες είχε; Έλα, ντε. Είχα μία σκασίλα. Γνωρίζω, από την ιστορία, ότι όσοι χρησιμοποιούν τέτοια επιχειρήματα, δεν είναι καθόλου αθώοι ούτε φιλελεύθεροι δημοκράτες. Αν ήταν στη θέση του Κάστρο θα έκαναν τα ίδια και χειρότερα. Αυτό που προκαλεί αποστροφή δεν είναι εάν ο τάδε ή ο δείνα ακτιβιστής βασανίστηκε στις φυλακές της Κούβας ή αν το νησί έχει πόρνες. Δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να σου πουν ότι «καιρός να τελειώνουμε με τους επαναστάτες σας, που κακογέρασαν και σας πρόδωσαν, ελάτε σε εμάς που είμαστε το μέλλον σας»!

Εμπειρίες

15220143_1818203791726906_5580181266735441930_n

Τελικά, όσο ζεις μαθαίνεις. Από το 2011, το έτος της ξαφνικής αφύπνισης, έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για τις αντιδράσεις (ή μη) του ελληνικού λαού. Πολλοί έφθαναν σε σημεία να μιλάνε για οιονεί επαναστάσεις και εξεγέρσεις. Τελικά είχαν δίκαιο όσοι από τότε λέγαμε ότι για την όποια επανάσταση, έστω εξέγερση, προϋπόθεση είναι η βούληση να αλλάξεις, εσύ και ο κόσμος. Γιατί τα θυμήθηκα, τώρα;

Διότι με αφορμή το «υποελάχιστο» κάποιων αρχαιρεσιών σε υπηρεσία, συνειδητοποίησα και πάλι το «λυπηρόν»: ότι δηλαδή η κρίση και η φτωχοποίηση επιδεινώνουν ήδη υφιστάμενες καταστάσεις. Έχει συνηθίσει κανείς να είναι ετερόνομος και δούλος, να ακούει ψέμματα και να είναι διεκπεραιωτικός στο βίο του. Αυτά και περισσότερα, θα είναι σε συνθήκες κρίσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτήν έχουν κατανοήσει οι όποιοι εκμεταλλευτές, και δεν ιδρώνει το αυτί τους σε πύρινες κουβέντες, επαναστατικού πατριωτισμού ή whatever. Πρόκειται για σπιράλ αδιαφορίας, βλακείας και συνηθειών 19ου αιώνα!

Είναι συλλογική η ευθύνη, κύριοι, πάντα ήταν!

Naboth in his Vineyard 1856 by James Smetham 1821-1889

[James Smetham
Naboth in his Vineyard 1856]

1 Μετά δε ταύτα τα πράγματα Ναβουθαί ο Ιεζραηλίτης είχεν αμπελώνα εν Ιεζραέλ, πλησίον του παλατίου του Αχαάβ βασιλέως της Σαμαρείας.
2 Και ελάλησεν ο Αχαάβ προς τον Ναβουθαί, λέγων, Δος μοι τον αμπελώνά σου, διά να έχω αυτόν κήπον λαχάνων, επειδή είναι πλησίον του οίκου μου· και θέλω σοι δώσει αντ’ αυτού αμπελώνα καλήτερον παρ’ αυτού· ή, αν ήναι αρεστόν εις σε, θέλω σοι δώσει το αντίτιμον αυτού εις αργύριον.
3 Ο δε Ναβουθαί είπε προς τον Αχαάβ, Μη γένοιτο εις εμέ παρά Θεού, να δώσω την κληρονομίαν των πατέρων μου εις σε.
4 Και ήλθεν ο Αχαάβ εις τον οίκον αυτού σκυθρωπός και δυσηρεστημένος διά τον λόγον, τον οποίον ελάλησε προς αυτόν Ναβουβαί ο Ιεζραηλίτης, ειπών, Δεν θέλω σοι δώσει την κληρονομίαν των πατέρων μου. Και επλαγίασεν επί της κλίνης αυτού και απέστρεψε το πρόσωπον αυτού και δεν έφαγεν άρτον.
5 Και ήλθε προς αυτόν Ιεζάβελ η γυνή αυτού και είπε προς αυτόν, Διά τι το πνεύμά σου είναι περίλυπον, ώστε δεν τρώγεις άρτον;
6 Ο δε είπε προς αυτήν, Επειδή ελάλησα προς Ναβουθαί τον Ιεζραηλίτην, και είπα προς αυτόν, Δος μοι τον αμπελώνά σου δι’ αργυρίου· ή, αν αγαπάς, θέλω σοι δώσει άλλον αμπελώνα αντ’ αυτού. και εκείνος απεκρίθη, Δεν θέλω σοι δώσει τον αμπελώνά μου.
7 Και είπε προς αυτόν Ιεζάβελ η γυνή αυτού, Συ τώρα βασιλεύεις επί τον Ισραήλ; σηκώθητι, φάγε άρτον, και ας ήναι εύθυμος η καρδία σου· εγώ θέλω σοι δώσει τον αμπελώνα Ναβουθαί του Ιεζραηλίτου.
8 Τότε έγραψεν επιστολάς εν ονόματι του Αχαάβ και εσφράγισε διά της σφραγίδος αυτού, και απέστειλε τας επιστολάς προς τους πρεσβυτέρους και προς τους άρχοντας, τους όντας εν τη πόλει αυτού, τους κατοικούντας μετά του Ναβουβαί.
9 Και έγραφεν εν ταις επιστολαίς, λέγουσα, Κηρύξατε νηστείαν και καθίσατε τον Ναβουθαί επί κεφαλής του λαού·
10 και παρακαθίσατε δύο άνδρας κακούς αντικρύ αυτού, και ας μαρτυρήσωσι κατ’ αυτού, λέγοντες, Συ εβλασφήμησας τον Θεόν και τον βασιλέα· και εκβάλετε αυτόν και λιθοβολήσατε αυτόν, και ας αποθάνη.
11 Και έκαμον οι άνδρες της πόλεως αυτού, οι πρεσβύτεροι και οι άρχοντες οι κατοικούντες εν τη πόλει αυτού, καθώς εμήνυσε προς αυτούς η Ιεζάβελ, κατά το γεγραμμένον εν ταις επιστολαίς τας οποίας έστειλε προς αυτούς.
12 Εκήρυξαν νηστείαν και εκάθησαν τον Ναβουθαί επί κεφαλής του λαού·
13 και εισήλθον δύο άνδρες κακοί και εκάθισαν αντικρύ αυτού· και εμαρτύρησαν οι άνδρες οι κακοί κατ’ αυτού, κατά του Ναβουθαί, ενώπιον του λαού, λέγοντες, Ο Ναβουθαί εβλασφήμησε τον Θεόν και τον βασιλέα. Τότε εξέβαλον αυτόν έξω της πόλεως και ελιθοβόλησαν αυτόν με λίθους, και απέθανε.
14 Και απέστειλαν προς την Ιεζάβελ, λέγοντες, Ο Ναβουβαί ελιθοβολήθη και απέθανε.
15 Και ως ήκουσεν η Ιεζάβελ ότι ο Ναβουβαί ελιθοβολήθη και απέθανεν, είπεν η Ιεζάβελ προς τον Αχαάβ, Σηκώθητι, κληρονόμησον τον αμπελώνα Ναβουθαί του Ιεζραηλίτου, τον οποίον δεν ήθελε να σοι δώση δι’ αργυρίου· διότι ο Ναβουθαί δεν ζη αλλ’ απέθανε.
16 Και ως ήκουσεν ο Αχαάβ ότι ο Ναβουθαί απέθανεν, εσηκώθη ο Αχαάβ να καταβή εις τον αμπελώνα του Ναβουθαί του Ιεζραηλίτου, διά να κληρονομήση αυτόν. [Γ’ Βασιλειών, 20, 1-16]

The question is then who is actually guilty of Naboth’s death. Those who stone him to death, those who knowingly bear false witness against him, the elders who ‘set up’ Naboth, Jezebel who instigates the death, or Ahab, who whether knowingly or unknowingly is the cause of the murder and in whose name the act is carried out. Like the practices of idol worship which Elijah fights elsewhere in Kings, this is another instance of collective guilt [emphasis mine] through complicity and weakness [εδώ]

Άρνηση της βασιλικής ισχύος

battle-of-gideon-against-the-midianites-nicolas-poussin-1626

8. Πήγαν κάποτε τα δέντρα να χρίσουν επάνω τους βασιλιά· και είπαν στην ελιά: Γίνε βασιλιάς επάνω σε μας.

9 Αλλ’ η ελιά τούς είπε: Να αφήσω εγώ το πάχος μου, με το οποίο τιμούνται ο Θεός και οι άνθρωποι, και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;

10 Και τα δέντρα είπαν στη συκιά: Έλα εσύ, γίνε βασιλιάς επάνω σε μας.

11 Αλλ’ η συκιά τούς είπε: Να αφήσω τη γλυκύτητά μου και τον καλό μου καρπό και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;

12 Και τα δέντρα είπαν στην άμπελο: Έλα εσύ, γίνε βασιλιάς επάνω σε μας.

13 Και η άμπελος τους είπε: Να αφήσω το κρασί μου, που ευφραίνει Θεό και ανθρώπους και να πάω να άρχω επάνω σε δέντρα;

14 Τότε, όλα τα δέντρα είπαν στην αγκαθιά: Έλα εσύ, γίνε βασιλιάς επάνω σε μας.

15 Και η αγκαθιά είπε στα δέντρα: Αν στ’ αλήθεια εσείς με χρίετε βασιλιά επάνω σε σας, ελάτε και ζητήστε καταφύγιο κάτω από τη σκιά μου· διαφορετικά, φωτιά να βγει από την αγκαθιά και να καταφάει τους κέδρους του Λιβάνου! [Κριτές, 9, 8-15]

Von Rad notes that “Jotham’s fable is designated the most forthright antimonarchial poem in world literature- Correspondingly the people of God, represented in their ruler, are to seek service to God and the community rather than power. Gideon and the trio of olive tree, fig tree, and vine serve as a type of service, while Abimelech and the men of Shechem serve as an antithesis—those who are self-seeking, deceitful, manipulative, and murderous. The people of God and their leaders should serve and not grasp after authority. This is the unique message of the fable. [εδώ]

The End of Identity Liberalism

But the fixation on diversity in our schools and in the press has produced a generation of liberals and progressives narcissistically unaware of conditions outside their self-defined groups, and indifferent to the task of reaching out to Americans in every walk of life. At a very young age our children are being encouraged to talk about their individual identities, even before they have them. By the time they reach college many assume that diversity discourse exhausts political discourse, and have shockingly little to say about such perennial questions as class, war, the economy and the common good. In large part this is because of high school history curriculums, which anachronistically project the identity politics of today back onto the past, creating a distorted picture of the major forces and individuals that shaped our country. (The achievements of women’s rights movements, for instance, were real and important, but you cannot understand them if you do not first understand the founding fathers’ achievement in establishing a system of government based on the guarantee of rights.)

Πηγή

Πως διαβάζει κανείς τα ιερά κείμενα

moses-confronts-pharaoh

Εντάξει, κάθε εποχή έχει τις αναγνώσεις και τα ερμηνευτικά της πλαίσια. Έχει τις δικές της ερωτήσεις και απορίες. Λοιπόν, η μελέτη αυτών των αποριών δηλώνει πολλά. Σε κάποιους κύκλους βιβλικής θεολογίας ακούει κανείς συχνά ότι τι είδους Θεός είναι αυτός που στο αφήγημα της Εξόδου του Ισραήλ από την Αίγυπτο, «σκληραίνει» την καρδιά του Φαραώ; Πέρα απ’ το γεγονός μίας αβάσταχτης για εμάς «κακότητας», μήπως είναι τελικά και ένας Θεός βαθύτατα ανασφαλής, μιας και επιζητεί τις «πληγές» ως θαύματα καταστροφικής ισχύος;

Πραγματικά στη βιβλική αφήγηση (Έξοδος, κεφάλαια 4-14), ο Φαραώ σκληραίνει. Δεν αφήνει τον Ισραήλ να φύγει. Αυτός από μόνος του ή ο Θεός τον κάνει έτσι; Η μία φιλολογική πηγή του κειμένου με περισσότερο ορθολογιστικό χαρακτήρα (ο περιβόητος Γιαχβιστής) εντάσσει την όλη προβληματική στο παιδαγωγικό σχήμα: ο Φαραώ αδυνατεί να αναγνωρίσει τις εντολές του Θεού, πληγή, διαπραγμάτευση, υπόνοια μετάνοιας, αλλά και πάλι σκλήρυνση. Οι άλλες δύο πηγές (ο Ελωχειμιστής και ο Ιερατικός Κώδικας) βάζουν να προηγείται η πληγή και να έπεται η σκληροκαρδία του Φαραώ. Άρα, τί συμβαίνει; Είναι η λογική του «ιερού πολέμου»: δεν με ενδιαφέρει η ψυχολογία του Φαραώ, εγώ ως παντοδύναμος Θεός του κηρύσσω τον πόλεμο- στέλνω τις πληγές, και η σκληροκαρδία ή το πείσμα του είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα της μεταξύ μας μάχης.

Μας ενδιαφέρουν όλα αυτά; Βεβαίως, διότι η βιβλική αφήγηση δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει αν ο Θεός είναι καλός ή κακός, ούτε την ενδιαφέρει η σκληρότητα των σκηνών. Δύο πράγματα την ενδιαφέρουν: η παιδαγωγική μέθοδος και η σκληρή ρεαλιστική αποτύπωση του κακού. Με το δεύτερο εννοείται ότι στη ζωή δεν αιτιολογούνται όλα ούτε υπάρχει παιδαγωγία, οι καταστάσεις έχουν τέτοια σκληρότητα που είτε θα τις αντιμετωπίσεις σκληρόκαρδα (και θα χάσεις) είτε θα «συνέλθεις» και θα πιστέψεις. Παιδαγωγία και ωμός ρεαλισμός!

Πηγή: Ιωάννης Μούρτζιος, Από τον γογγυσμό στην δοξολόγηση του θεού. Η σχέση του Θεού με τον λαό Ισραήλ στην Ιστορία, εκδόσεις ostracon, Θεσσαλονίκη 2016, 63-87

Αναρχισμός

berdyaev2

«Ο αναρχισμός επιφανειακά δημιουργεί την εντύπωση της διδασκαλίας που έχει το πάθος της ελευθερίας, που επιδιώκει την ελευθερία, που προάγει την αυτοεπιβεβαίωση της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δεν εμφανίστηκε όμως ούτε από το ελεύθερο πλεόνασμα, ούτε και έχει δημιουργική πλεονασματική φύση. Εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα μίσους και εκδίκησης. Το πάθος της εκδίκησης, το πάθος του μοχθηρού μίσους κατά του παρελθόντος, κατά του πολιτισμού του παρελθόντος, εναντίον κάθε τι του ιστορικού είναι το βασικό χαρακτηριστικού του αναρχισμού. Αυτού του είδους όμως η μοχθηρή εκδικητικότητα, αυτού του είδους το πάθος των δεινών και της ανεπάρκειας είναι πάθος αντι- αναγεννησιακό, δεν γνωρίζει την χαρά της αναγεννησιακής πλεονασματικής δημιουργίας. Γι’ αυτό και ο αναρχισμός δεν έχει δημιουργική φύση. Τη φύση αυτή δεν μπορούμε να την αναζητήσουμε στην εξουθενωτική, μοχθηρή και εκδικητική άρνηση. Αυτή η εξουθενωτική άρνηση δεν αφήνει χώρο για τη θετική δημιουργία. Οι χαρές της ελεύθερης δημιουργίας, του ελεύθερου πλεονάσματος είναι κάτι άγνωστο για τον αναρχισμό. Δεν τις γνωρίζει και δεν είναι σε θέση να τις μάθει. Σε αυτό, όπως και ο σοσιαλισμός, στερείται της αναγεννησιακής ελευθερίας. Σε αυτόν θεμελιώνεται η ελευθερία, η οποία καταβροχθίζει τον εαυτό της, η οποία αυτοπυρπολείται. Δεν είναι εκείνη η ελευθερία, η οποία προσφέρει τη χαρά της άνθισης της δημιουργικής ατομικότητας, η οποία δεν είναι άλλη από τη χαρά του ιδεαλιστικού ανθρωπισμού. Είναι μια πεπερασμένη, σκυθρωπή και βασανιστική ελευθερία, στην οποία η ανθρώπινη ατομικότητα μαραζώνει και πεθαίνει, στην οποία προκαλείται ρήξη και η ελευθερία μετατρέπεται σε βία. Το μεγαλύτερο μέρος των αναρχικών διαδικασιών στην τελική ανάλυση επικυρώνει τις μορφές του κολεκτιβισμού ή του κομμουνισμού. Τέτοια είναι τα προγράμματα του Μπακούνιν και του Κροπότκιν. Για μένα είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι στον αναρχισμό, σε αυτό το οριακό ρεύμα της ευρωπαϊκής κοινωνίας, εντοπίζεται η εξουθένωση και το τέλος της Αναγέννησης: ο αναρχισμός δεν έχει ανθρωπιστικό χαρακτήρα»

[πηγή: Νικολάι Μπερντιάγεφ, Η αλήθεια της Ορθοδοξίας, εκδόσεις samizdat, 2016, σ. 88]

Φασιστο-νεο-φιλελέδες

papadopoulos

Είναι εδώ και καρό ευδιάκριτη η τάση σύζευξης νεο-φιλελευθερισμού και ακροδεξιάς. Υπάρχει, ως μοντελάκι, και στο εξωτερικό- και όχι μόνο στην Αν. Ευρώπη. Στη Γαλλία ακούσθηκε ότι ο Φιγιόν, αντίπαλος της Λεπέν, ομνύει στον νεοφιλελευθερισμό και στις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Είναι σαφές ότι ο μετανεωτερικός ευρωπαϊκός λόγος προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα πραγματικά «ζόρια» (τζιχαντισμό, γήρανση, αφυδάτωση της αριστεράς) μέσω ενός μίγματος αντι- κομμουνισμού και ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Η συλλογιστική είναι: φταίει το σπάταλο και αντι- παραγωγικό κράτος, δεν έρχονται επενδύσεις, τα λεφτά σώζονται, να την πληρώσουν οι δημόσιοι, άσε που το «προδοτικό» κράτος έχει αποικιστεί από τους διάφορους Σόρος της παγκοσμιοποίησης!

Στην ελλαδική ενδοχώρα, συναντάς τη «συνταγή» από τα όρια της λεγόμενης πατριωτικής αριστεράς, που νομίζει ότι οικογένειες θα συστήσουν παραγωγικούς συνεταιρισμούς ανά την Ελλαδα χωρίς το κράτος, μέχρι κάτι γελοίους νεοφιλελέδες πρώην αριστερούς του εσωτερικού και πρώην εκσυγχρονιστές Πασόκους…

Κατά τα λοιπά, εδώ