Γιατί δεν τους στέλνουμε και εμείς στη Μύκονο και στην Εκάλη?

Florida’s Republican governor, Ron DeSantis, created an “urgent humanitarian situation” in Massachusetts, authorities said, by deporting about 50 undocumented migrants to Martha’s Vineyard with no apparent notice.

Two planes carrying mostly Venezuelan and Colombian adults and children landed on the island on Wednesday afternoon, as part of what DeSantis’s office said was “a relocation program to transport illegal immigrants to sanctuary destinations”.

In a separate development on Thursday, two buses from Texas carrying about 100 predominantly Venezuelan migrants were dropped off outside the home of the vice-president, Kamala Harris, in Washington.

Like DeSantis, the Republican Texas governor, Greg Abbott, has adopted a confrontational and theatrical approach to the Biden administration over immigration, sending migrants on buses to New York, Chicago and the capital, all cities with Democratic mayors.

In Massachusetts, authorities scrambled to accommodate the migrants sent by DeSantis, most of whom had no idea where they were being taken, spoke little to no English and were left to walk several miles from the airport into a nearby town to seek help. Some told aid workers they had been promised jobs and housing.

Πηγή

Πλούσιοι Έλληνες και φτωχοί Τούρκοι

Ένας Έλληνας εγκαθίσταται σε ένα μουσουλμανικό χωριό και ξεκινάει να ασχολείται με το μικρεμπόριο. Σταδιακά γίνεται πλούσιος, ενώ οι χωρικοί φτωχαίνουν. Στη συνέχεια έρχονται συγγενείς ή φίλοι του να εγκατασταθούν και η φτώχεια των χωρικών μεγαλώνει, μέχρι που κάποια στιγμή μία σειρά από κακές σοδειές τούς υποχρεώνουν να αφήσουν τη γη τους και να μεταναστεύσουν προς το εσωτερικό (της Μικράς Ασίας). Στους πλούσιους μουσουλμάνους παρατηρείται η ίδια διαδικασία….στις πόλεις οι μουσουλμάνοι βρίσκονται πλέον σε κατάσταση ένδειας, ενώ λίγα χρόνια πριν ήταν σχετικά ευκατάστατοι…

D. Gonticas- Ch. Issawi, Ottoman Greeks in the age of Nationalism, 1999, σ. 10 (από Ν. Δημητριάδη, Το επίδικο του 1922, σε περ. Άρδην, τχ. 124, 2022).

Κωνσταντίνος Κορνιακτός: ο Κρητικός Μεγιστάνας Της Γαλικίας

Πεθαίνει το 1603, έχοντας κατορθώσει να είναι ένας από τους ισχυρότερους, πολιτικά και οικονομικά, ανθρώπους στην Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία. Μετά τον θάνατο του Κορνιακτού, τα παιδιά του ασπάζονται τον καθολικισμό και εκπολωνίζονται πλήρως. Ο Κωνσταντίνος Κορνιακτός ο Νεότερος, που θα αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του πατέρα του, εγκαθίσταται στο οικογενειακό φέουδο του Μπιαουόμποκ (ουκρ.: Μπιλόμποκ) όπου και οικοδομείται το κάστρο του. Θα ζήσει μια ιδιαίτερα ταραχώδη ζωή, εμπλεκόμενος σε συνεχείς και εξαιρετικά βίαιες έριδες με τους Πολωνούς ευγενείς (αρκετοί από τους οποίους τον αντιμετωπίζουν ως ξένο και παρείσακτο), ιδίως δε με τον Στανίσουαφ Σταντνίτσκι, τον (όχι άδικα) επονομαζόμενο και Διάβολο.

Πηγή

Εγκώμιο της αμορφωσιάς, ή γιατί χρειαζόμαστε μία επαρκή μερίδα αναλφαβήτων

L’invasion des idées a succédé à l’invasion des Barbares, la civilisation actuelle décomposée se perd en elle-même= H επέλαση των ιδεών έχει διαδεχθεί την επέλαση των βαρβάρων, ο σημερινός, εν αποσυνθέσει, πολιτισμός χάνεται μέσα στον ίδιο τον εαυτό του, έλεγε κάποτε ο Σατωμπριάν. Και στη Γερμανία, συναντάμε στον Γερμανό συγγραφέα Γιούνγκερ φράσεις όπως αυτή: «Είναι κρίμα που έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο της Ιστορίας και σε αυτό το στάδιο του πολιτισμού μας χωρίς μια επαρκή μερίδα αναλφαβήτων».

Πηγή: Χοσέ Ορτέγκα Υ Γκασσέτ, Η αποστολή του βιβλιοθηκάριου, εκδόσεις μάγμα, 2022, σσ. 46-47.

Η απουσία της Αποκάλυψης

δεν θα κρατήσει για πολύ. Καλές οι θεολογικές και φιλοσοφικές αναλύσεις για την χριστιανική αγάπη και τη διαφορετικότητα, όμως η απουσία του αποκαλυπτικού λόγου είναι εμφανής. Δεν ήταν πάντοτε έτσι…

Το 16ο αιώνα είχαν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για την εικονογράφηση της Αποκάλυψης. Οι καταπιεσμένοι εθνικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και οικονομικά υπόδουλοι χριστιανοί φαίνεται ότι βρίσκουν καταφύγιο στους «πιστούς και αληθινούς» λόγους του Χριστού (Αποκ. κα΄, 5), μέσα από τους οποίους διατυπώνεται η υπόσχεση για την Έλευσή Του (Αποκ. κβ΄, 7, 12 και 20). Επιπρόσθετα, ώθηση στη διάδοση του προφητικού κειμένου έδωσε και η κίνηση ορισμένων λογίων που μετέφρασαν σε απλή και κατανοητή γλώσσα την Αγία Γραφή, καθιστώντας το περιεχόμενό της προσιτό σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Παράλληλα, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι η δημιουργία του πρώτου αθωνικού κύκλου της Αποκάλυψης στη μονή Διονυσίου (λίγο μετά το 1553) πραγματοποιήθηκε σε μία πολύ ευνοϊκή για την τέχνη στο Άγιον Όρος συγκυρία, που συμπίπτει με την περίοδο της ηγεμονίας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (1522-1560), ο οποίος είναι γνωστό ότι είχε παραχωρήσει στις αθωνικές μονές φοροαπαλλαγές και άλλα προνόμια.

Πηγή

Οι «ισλαμιστές» του Σαλβιανού

λέγονται Βάρβαροι. Ένα συναρπαστικό κείμενο που φωτίζει το ζήτημα της αφομοίωσης μας προσφέρεται από τον Σαλβιανό, ιερέα από τη Μασσαλία, ο οποίος διέφυγε από την αστάθεια που προκάλεσαν οι βάρβαροι στη βόρεια Γαλατία προς τον μακρινό νότο, όπου έγινε μοναχός στο φημισμένο μοναστήρι των Λερίνων νήσων και έγραψε (τη δεκαετία του 440) την πραγματεία του De gubernatione Dei. Η βασική θέση του Σαλβιανού ήταν ότι τα γεγονότα των πρόσφατων δεκαετιών έδειχναν πως ο Θεός τιμωρούσε τους Ρωμαίους για τις αμαρτίες τους μέσω των βαρβάρων. Δεν επρόκειτο για κάτι καινούργιο: είναι το αναπόφευκτο συμπέρασμα στο οποίο θα κατέληγε ένας χριστιανός έχοντας διαβάσει την Παλαιά Διαθήκη, όταν οι Εβραίοι είναι διαρκώς θύματα του φραγγελίου του Θεού. Ήταν το ίδιο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε έναν αιώνα αργότερα ο Ουαλός μοναχός Γίλδας όταν προσπάθησε να καταλάβει τις βαρβαρικές εισβολές στη Βρετανία, και αποφάσισε να επισημάνει στους συγχρόνους του κληρικούς και βασιλείς ότι η σωστή αντίδραση ήταν να αναμορφώσουν τη ζωή και τα ήθη τους.

Ο Σαλβιανός ωστόσο προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Η βαρβαρική δύναμη αυξανόταν, έλεγε, όχι μόνον επειδή οι βάρβαροι ήταν το όργανο του Θεού αλλά και επειδή ήταν πράγματι ηθικά ανώτεροι από τους Ρωμαίους. Οι παγανιστές βάρβαροι ήταν καλύτεροι από τους Ρωμαίους επειδή, παρόλο που ήταν λάγνοι, άπληστοι και άδικοι όπως οι Ρωμαίοι, δεν ήξεραν, σε αντίθεση με τους Ρωμαίους, τίποτε καλύτερο. Οι αρειανοί βάρβαροι, από την άλλη, δεν ήξεραν βέβαια κάτι καλύτερο επειδή διάβαζαν μια εκδοχή της Βίβλου η οποία ήταν τόσο διαστρεβλωμένη από τους αρειανούς συντάκτες της ώστε δεν ήταν στην πραγματικότητα η Βίβλος. Δεν μπορούσαν να κατηγορηθούν για κάτι. Θα έπρεπε μάλιστα να επαινούνται για τη μεγαλύτερη αρετή τους. «Εμείς αγαπάμε την ανηθικότητα, οι Γότθοι την αναθεματίζουν. η πορνεία σε αυτούς είναι ανοσιούργημα και στίγμα, σε μας στολίδι…εκείνα [τα εδάφη], που οι Ρωμαίοι τα μίαναν με την πορνεία, τώρα τα καθαρίζουν οι βάρβαροι με την αγνότητα τους». Για τον Σαλβιανό, οι Βάνδαλοι είναι οι αγνότεροι βάρβαροι: ο Θεός τούς έδωσε την Ισπανία όχι μόνο για να τιμωρήσει τους Ισπανούς για την ανηθικότητα τους αλλά και για να τους ταπεινώσει παραδίδοντας τους στον πιο αδύναμο από τους βαρβαρικούς λαούς. Και στη συνέχεια, έχοντας τιμωρήσει την Ισπανία, ο Θεός έστειλε τους Βανδάλους στην Αφρική, όπου ζούσαν οι χειρότεροι όλων των Ρωμαίων. Και οι Βάνδαλοι δεν διεφθάρησαν από αυτό. Αντίθετα, ξεκίνησαν στην πραγματικότητα να αναμορφώνουν τα ήθη των Αφρικανών. Έδρασαν εναντίον της ομοφυλοφιλίας και της πορνείας. Απείχαν από τη μοιχεία και προστάτεψαν τη γυναικεία αγνότητα. «Και ποια ελπίδα, ρωτώ, μπορεί να υπάρχει για το ρωμαϊκό κράτος, όταν οι βάρβαροι είναι αγνότεροι και καθαρότεροι από τους Ρωμαίους».

Οι περισσότεροι μελετητές που ενέκυψαν στον Σαλβιανό- ιδίως αριστεροί μελετητές- επικεντρώνονται στην καυστική του κριτική για το ρωμαϊκό κράτος, για την εκμετάλλευση των απλών Ρωμαίων τόσο από το κράτος όσο και από τους ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας, καθώς και για τη φρικτή φορολογική επιβάρυνση των φτωχών. Το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης αυτής είναι οι άνθρωποι να τρέπονται σε φυγή:

οι φτωχοί απογυμνώνονται, οι χήρες στενάζουν, τα ορφανά καταφρονούνται σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί από αυτούς- όχι από άσημο γένος και με υψηλού επιπέδου εκπαίδευση κατά τρόπο ελευθεροπρεπή- καταφεύγουν στους εχθρούς, για να μην πεθάνουν από τη θλίψη για τον δημόσιο διωγμό, δηλαδή αναζητούν στους βαρβάρους τη ρωμαϊκή ανθρωπιά, καθώς δεν μπορούν να αντέξουν στους Ρωμαίους τη βαρβαρική απανθρωπιά. Γιατί προτιμούν να ζουν ελεύθεροι σε μια κατ΄ επίφασιν αιχμαλωσία, παρά να είναι αιχμάλωτοι σε μια κατ΄επίφασιν ελευθερία….

Πηγή: E. James, Οι Βάρβαροι της Ευρώπης. 200-600 μ. Χ., Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2022, σσ. 323-325.

Κατάρ-α

Οι Γερμανοί του Neuer, μέγα υποστηρικτή της LGBT κοινότητας, εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για τη φίμωση των ομοφυλοφίλων στο Κατάρ. Δεν τους είδα να είναι τόσο ευαίσθητοι με τα δικαιώματα των εργαζομένων στα εργοτάξια του Κατάρ ούτε με την πλήρη πλέον μετάλλαξη του ποδοσφαίρου σε χρηματιστήριο. Είναι μέρος της δυτικής προπαγάνδας που προβάλλεται στον εκτός της Ευρώπης κόσμο. Ψευδο- ιδεολογική μανία, μπορείς να το πεις. Δεν πειράζει, λίγα φράγκα παραπάνω, δεν τρέχει και τίποτε. Οι πεθαμένοι δεν γνωρίζουν ότι έχουν ήδη πεθάνει.

Είχε και εμβληματικές ρεμπέτισσες η δεκαετία του 1930

Θα τελειώσω με δύο σπαρταριστές, αλλά αποκαλυπτικότατες περιπτώσεις. Στο “Γίνομαι άντρας” (Π. Τούντα), 1933, ακούμε για μία ρεμπέτισσα λεσβία, η οποία ντύθηκε άντρας (με πιστόλι και κάμα) και πήγε σ’ έναν τεκέ να γλεντήσει. Όταν κάποια στιγμή την ανθίστηκαν οι μάγκες, αντί να την “συγυρίσουν” για την προσβολή, την πήραν με τα …σορόπια και μάλιστα της φώναζαν «γεια σου αγοροκοριτσάρα». Στο “Οι δυο χήρες” (Κ. Καρίπη), 1936, υπάρχει έκπληξη πρώτου μεγέθους, αφού πρόκειται για τραγούδι που δε θα γραφόταν με τίποτε ούτε σήμερα! Μια χήρα από την Κοκκινιά, μάλωσε με μια χήρα Σμυρνιά, γιατί η Σμυρνιά τα ’ριξε στο φίλο της. (Λειψανδρία, γαρ, τότε, ένεκα πολέμων και μετακινήσεων -τα ερωτικά ζόρικα…) Και τι λύση φαντάζεστε ότι βρήκαν; Απίστευτη, και για σήμερα, αφού κατόπιν συμφωνίας τους, τον μορφονιό τον μοιράστηκαν. Το επίμαχο στιχάκι λέει: «…μα έπειτ’ αγαπήσανε και τον ομορφονιό τους όπως εσυμφωνήσανε τον είχανε κι οι δυο τους»….

Πηγή

Οι ευαισθησίες μιας άλλης εποχής

Ο Καισάριος, επίσκοπος Αρελάτης από το 502 έως το 542, και κατά συνέπεια ένα άτομο που θα διαπραγματευόταν συνεχώς με Βησιγότθους, Οστρογότθους και Φράγκους αφέντες, ήταν μία από τις ηρωικές μορφές σε παρόμοια εγχειρήματα. Όταν κάποτε οι Γότθοι είχαν επιστρέψει στην Αρλ μεγάλο αριθμό αιχμαλώτων, ο Καισάριος έπιασε δουλειά: «σε όσους βρίσκονταν σε μεγάλη ανέχεια ο άνθρωπος του Θεού πρόσφερε αφειδώς τροφή όπως και ρουχισμό, έως ότου να απελευθερώσει τον καθένα χωριστά με το δώρο της εξαγοράς, αφού ξόδεψε όλο το ασήμι που ο προκάτοχός του, ο αξιοσέβαστος Αιόνιος, είχε αφήσει στην τράπεζα της εκκλησίας, έχοντας κατά νου ότι ο Κύριος δεν έβρεξε τον άρτο σε χρυσωμένο σκεύος, ούτε σε αργυρό σκεύος, καί συμβούλεψε τους μαθητές του να μην κατέχουν χρυσό ή ασήμι…Ακόμη και σήμερα διακρίνονται τα χτυπήματα από τους πελέκεις στις εξέδρες και τα κιγκλιδώματα από όπου αφαιρέθηκε ο ασημένιος διάκοσμος των κιονίσκων. Αυτός ο άντρας του Θεού είπε: ‘ Κανένας λογικός άνθρωπος που έχει λυτρωθεί με το αίμα του Χριστού να μη γίνει, ως τιμωρία για την απώλεια της ελευθερίας του, ή αρειανός ίσως ή εβραίος ή σκλάβος από ελεύθερος ή από σκλάβος του Θεού σκλάβος ενός ανθρώπου»

To τελευταίο σχόλιο μας υπενθυμίζει ότι ο πραγματικός φόβος ενός χριστιανού επισκόπου δεν ήταν μήπως κάποιος χριστιανός σκλάβος θα υπέφερε σωματικά, αλλά μήπως η υποδούλωση σε κάποιον παγανιστή, αιρετικό ή εβραίο θα έθετε σε κίνδυνο τις ψυχές αυτών των σκλάβων, είτε επειδή θα εξαναγκάζονταν να ακολουθήσουν τη θρησκεία του κυρίου τους είτε επειδή απλώς και μόνο θα μολύνονταν από το περιβάλλον τους.

Πηγή: E. James, Οι Βάρβαροι της Ευρώπης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2022, σ. 259-260.