Νεφύδριον

imgp01031-e1403825752800

Ὄμνυμι τὸν μέγαν Σάραπιν, ὡς εἰ μὴ πρὸ τῶν Δεκεμβρείων Καλενδῶν, ὁ θεοῖς ἐχθρὸς Ἀθανάσιος ἐξέλθῃ ἐκείνης [σημ.: ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια] μᾶλλον δὲ καὶ πάσης τῆς Αἰγύπτου˙ τὸν μιαρόν, ὃς ἐτόλμησεν Ἑλληνίδας γυναῖκας ἐπ’ ἐμοῦ βαπτίσαι˙ διωκέσθω

Ἰουλιανός

Νεφύδριον γάρ ἐστι, καὶ παρέρχεται

Πηγή

Ἀθανάσιος

 

Ανθελληνική σοφία

54de4a5ae8bb01da58f30bde399edaf9

Τα δύο όρη Τάι Σίγκ και Γουάγκ Γού έχουν έκταση εφτακόσια λι και ύψος μύρια ζεν. Αρχικώς η θέση τους ήταν νοτίως του Τζί Τσόου και βορείως του Χέ Γιάγκ. Ένας γερο- χαζός του Βόρειου Όρους πλησίαζε τα ενενήντα και ζούσε τότε ακριβώς απέναντι του. Δυσαρεστημένος πού στα βόρεια το όρος εμπόδιζε και μεγάλωνε τον δρόμο, στον πηγαιμό και τον ερχομό του, κάλεσε όλη την οικογένεια και φανερώνοντας το σχέδιό του είπε: «Αν εγώ κι εσείς βάλουμε όλη μας την δύναμη να ισοπεδώσουμε το ορεινό εμπόδιο κατευθείαν στα νότια του Γύ, φτάνοντας ως την νότια όχθη του ποταμού Χαν, τί θα λεγατε;» Ο ένας μετά τον άλλο απαντώντας το επέτρεψαν. Η γυναίκα του όμως, εκφράζοντας τον δισταγμό της, είπε: «Εσύ με την δύναμή σου ούτε ένα μικρό λοφίσκο δεν μπορείς να χαμηλώσεις- πόσω μάλλον τα όρη Τάι Σίγκ και Γουάγκ Γού. Επιπλέον, πού θα βάλουμε το χώμα και τις πέτρες;»

Όλοι μαζί της είπαν: «Θα τα ρίξουμε στην ουρά του κόλπου Πό Χάι, βορείως του Γιν Τού». Έτσι πήρε τον γιο και τον εγγονό του για να κουβαλάνε και οι τρείς τους. Έσπαγαν τις πέτρες, έσκαβαν το χώμα, γέμιζαν τα καλάθια και τα πήγαιναν στην ουρά του Πό Χάι. Η χήρα του γείτονά τους, του Τσίγκ Τσέγκ, μεγάλωνε τον γιό τους που μόλις άλλαζε τα δόντια του. Όμως κι εκείνος έτρεξε να τους βοηθήσει. Το κρύο έπαιρνε την θέση της ζέστης όταν γύρισαν πρώτη φορά στο σπίτι.

Ένας γερο- σοφός από το Χέ Τσιού, για να τους σταματήσει, είπε χαμογελώντας: «Αλήθεια, πόσο ανόητος είσαι! Με τις δυνάμεις που σου απέμειναν, δεν μπορείς να καταστρέψεις ούτε ένα χορτάρι του βουνού. Τί θα κάνεις με το χώμα και τις πέτρες;» Ο γερο- χαζός του Βόρειου Όρους πήρε μια μεγάλη ανάσα και του είπε: «Το μυαλό σου είναι κλειστό, που δεν μπορεί να διεισδύσει στα πράγματα. Δεν είσαι ούτε καν σαν το αδύναμο παιδί της χήρας. Μολονότι εγώ θα πεθάνω, υπάρχει ο γιός μου. Ο γιός μου θα γεννήσει τον εγγονό μου, ο εγγονός μου θα κάνει κι αυτός έναν γιό. Ο γιός του θα γεννήσει κι αυτός γιό. Από τον γιό του θα γεννηθεί ο εγγονός του. Γιοί και εγγόνια θα υπάρχουν δίχως τελειωμό, τα δύο όρη όμως δεν πρόκειται ν’ αποκτήσουν κι άλλο ύψος. Πώς γίνεται λοιπόν να μην ισοπεδωθούν;». Ο γερο- σοφός του Χέ Τσιού δεν βρήκε τί να του απαντήσει

Πηγή: Λιε Τσί. Το αληθινό κείμενο του τέλειου κενού, Ινδικτος, 97

Συνδικαλισμός αλλού και εδώ!

20170114_srd006

In Britain a well-regarded programme called UnionLearn uses union representatives both to inform workers about training options and to liaise with employers on workers’ requests for training. Employees seem more likely to discuss shortfalls in basic skills with union representatives than with managers. An analysis by academics at Leeds University Business School shows that between 2001 and 2013 union members in Britain were a third more likely to have received training than non-unionised workers.

Πηγή

de-skilling process

What explains the current low rate of employment in the US? While there has been substantial debate over this question in recent years, we believe that considerable added insight can be derived by focusing on changes in the labor market at the turn of the century. In particular, we argue that in about the year 2000, the demand for skill (or, more specifically, for cognitive tasks often associated with high educational skill) underwent a reversal. Many researchers have documented a strong, ongoing increase in the demand for skills in the decades leading up to 2000. In this paper, we document a decline in that demand in the years since 2000, even as the supply of high education workers continues to grow. We go on to show that, in response to this demand reversal, high-skilled workers have moved down the occupational ladder and have begun to perform jobs traditionally performed by lower-skilled workers. This de-skilling process, in turn, results in high-skilled workers pushing low-skilled workers even further down the occupational ladder and, to some degree, out of the labor force all together. In order to understand these patterns, we offer a simple extension to the standard skill biased technical change model that views cognitive tasks as a stock rather than a flow. We show how such a model can explain the trends in the data that we present, and offers a novel interpretation of the current employment situation in the US.

Πηγή

ο θεός στη μεταμοντέρνα λογοτεχνία

don-delillo-001

%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%83-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%b1-%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b1

Tίτλος: O Θεός στη μεταμοντέρνα λογοτεχνία- η περίπτωση του Don DeLillo [άρθρο στον συλλογικό τόμο Από Καρδίας- Μνήμη Δημητρίου Πάντου, Αθήνα, 2016, 55-70]

«Το καθήκον μας σ’ αυτό τον κόσμο είναι να πιστεύουμε σε πράγματα που κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά. Αν εγκαταλειφθούν τέτοιες πεποιθήσεις ολότελα, τότε το ανθρώπινο είδος θα πεθάνει. Γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ. Μία ελάχιστη μειονότητα. Είμαστε για να ενσωματώνουμε παλιές δοξασίες, παλιές πίστεις. Το διάβολο και τους αγγέλους, τον Παράδεισο, την Κόλαση. Αν δεν προσποιούμασταν πως πιστεύουμε, ο κόσμος γύρω μας θα κατέρρεε. – Προσποιείστε; – Βεβαίως και προσποιούμαστε. Για ηλίθιες μας περνάς; Άντε φεύγα τώρα. – Δεν πιστεύετε στον Παράδεισο; Εσείς μία μοναχή; – Αν δεν πιστεύεις εσύ, γιατί να πιστεύω εγώ; – Μα αν πιστεύατε, ίσως να πίστευα εγώ. – Αν πίστευα, δεν θα χρειαζόταν να πιστεύεις».

Ε, άδικο έχει;

donald-trump-bild-interview-nato-merkel-fluechtlinge-2

Οι Γερμανοί που φτιάχνουν τα αυτοκίνητα στο Μεξικό και θέλουν να τα πουλήσουν στις ΗΠΑ, μέχρι 35% φόρους πάνω, η Μέρκελ απέτυχε στο ελάτε- περάστε στους ξένους μετανάστες, τα κράτη του Κόλπου να πληρώσουν αφού έχουν και χρήματα, δεν μου καίγεται καρφί αν διαλυθεί η ΕΕ!

Πηγή

Η εξέγερση των «Σπαρτακιστών»

12-4-thumb-medium

Η κυβέρνηση είχε προκύψει από την επανάσταση των στρατιωτών και εργατών στις αρχές του Νοέμβρη, που κατέληξε στην ανατροπή του Κάιζερ και στον τερματισμό του πολεμικού σφαγείου. Σε εκατοντάδες σημεία σε όλη τη Γερμανία, οι εργάτες και οι φαντάροι συγκροτούσαν συμβούλια, όπως τα σοβιέτ στη Ρωσία ενάμιση χρόνο πριν.

Τα κόμματα που κυριαρχούσαν σε αυτό το κίνημα ήταν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (SPD) και το Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (USPD). Οι Ανεξάρτητοι είχαν διαγραφεί το 1917 από το SPD λόγω της εντεινόμενης αντίθεσής τους στη στήριξη που έδινε η κομματική ηγεσία στην κυβέρνηση και στον πόλεμο. Η Ενωση Σπάρτακος, της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, συμμετείχε ως ιδιαίτερο ρεύμα σε αυτό το κόμμα μέχρι το τέλος του 1918, όταν αποτέλεσε τον κορμό του νέου Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας.

Η ηγεσία του SPD σύρθηκε τον Νοέμβρη στην επανάσταση. Ηταν αποφασισμένη να μην την αφήσει να προχωρήσει περισσότερο από τα όρια μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αφήνοντας άθικτη την οικονομική εξουσία των καπιταλιστών και τον παλιό κρατικό μηχανισμό. Οι Ανεξάρτητοι Σοσιαλιστές, ενώ αρχικά συμμετέχουν στην κυβέρνηση (των «επιτρόπων του λαού») μαζί με το SPD, κάτω από την πίεση της βάσης τους αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν στις 28-29 Δεκέμβρη. Καθημερινά γίνονταν μαζικές διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων εργατών και φαντάρων ενάντια στην κυβέρνηση…

Στις 4 Γενάρη η κυβέρνηση απέλυσε τον Εμιλ Αϊχορν από τη θέση του διοικητή της Αστυνομίας του Βερολίνου, του «Σώματος Ασφαλείας». Ο Άιχορν ήταν βετεράνος σοσιαλδημοκράτης που το 1917 είχε ενταχθεί στο USPD. Στις 9 Νοέμβρη 1918 είχε ηγηθεί της εφόδου στο αρχηγείο της Αστυνομίας και κατόπιν το Εκτελεστική Επιτροπή των Συμβουλίων του Βερολίνου τον είχε διορίσει σε αυτή τη θέση.

Ο Άϊχορν αρνήθηκε να υποταχτεί στην κυβερνητική απόφαση. Δήλωσε ότι η «επανάσταση με έβαλε σε αυτή τη θέση, η επανάσταση θα με βγάλει». Αν η κυβέρνηση επιθυμούσε απλά να αντικαταστήσει τον Άϊχορν, δεν είχε παρά να χρησιμοποιήσει τα μέλη του κόμματός της στην εκτελεστική επιτροπή των συμβουλίων.

Όμως, ο στόχος δεν ήταν ο συμβιβασμός, ήταν η σύγκρουση. Ο Νόσκε, ο υπουργός Άμυνας, είχε ήδη συνεννοηθεί με το Γενικό Επιτελείο για τη συγκέντρωση των Freikorps («Ελεύθερα Σώματα») έξω από το Βερολίνο. Τα Freikorps ήταν εθελοντικές μονάδες μοναρχικών και ακροδεξιών αξιωματικών και βετεράνων του μετώπου.

Η απάντηση στην κυβέρνηση ήταν η κήρυξη μιας γενικής απεργίας που συνάντησε τεράστια ανταπόκριση. Η συγκέντρωση της 5 Γενάρη ήταν η μεγαλύτερη από τη μέρα που έπεσε ο Κάιζερ. Πολλοί εργάτες κατέβηκαν οπλισμένοι στην συγκέντρωση. Και ομάδες διαδηλωτών άρχισαν να καταλαμβάνουν κτίρια, όπως τα γραφεία της σοσιαλδημοκρατικής καθημερινής εφημερίδας Vorwärts (Εμπρός) την Πύλη του Βρανδεμβούργου.

Την επόμενη μέρα η Επαναστατική Επιτροπή κάλεσε σε ανατροπή της κυβέρνησης «Έμπερτ-Σάιντεμαν». Την Επιτροπή αποτελούσαν εκπρόσωποι του USPD του νεοϊδρυμένου Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD-Spartakusbund) και των Revolutionäre Obleute (επαναστάτες συνδικαλιστές αντιπρόσωποι της βάσης) ένα δίκτυο αγωνιστών στα εργοστάσια και τα συνδικάτα που είχε παίξει σημαντικό ρόλο σε αντιπολεμικές απεργίες –πολιτικά η πλειοψηφία του κοίταζε στο USPD.

Η ηγεσία του KPD είχε αποφασίσει ομόφωνα ότι πρέπει να αποφευχθεί μια ένοπλη αναμέτρηση –μιας και η πλειοψηφία των εργατών εντός και εκτός Βερολίνου είχε αυταπάτες για τον χαρακτήρα των δυο σοσιαλιστικών κομμάτων.

Όμως, τα περισσότερα μέλη του κόμματος είχαν διαφορετική γνώμη. Στο ιδρυτικό του συνέδριο λίγες μέρες πριν, η ηγεσία είχε μειοψηφήσει όταν πρότεινε τη συμμετοχή του κόμματος στις επερχόμενες εκλογές για την Εθνοσυνέλευση. Ούτε στα συνδικάτα ήθελαν να συμμετέχουν. Η «άμεση δράση» ήταν πιο ελκυστική προοπτική. Κάτω από τέτοιες πιέσεις ο Λήμπνεχκτ και ο Βίλχελμ Πίκ, εκπρόσωποι του κόμματος στην Επαναστατική Επιτροπή έδωσαν την συγκατάθεσή τους στην έκκληση για ένοπλη ανατροπή της κυβέρνησης.

Οι ηγέτες των Ανεξάρτητων πίστευαν ότι με ένα μικρό σπρώξιμο η κυβέρνηση θα έπεφτε και θα σχημάτιζαν δική τους. Οταν διαπίστωσαν ότι η κυβέρνηση δεν υποχωρούσε, πανικοβλήθηκαν και προσπάθησαν να ανοίξουν διαπραγματεύσεις με αυτήν.

Οι Σπαρτακιστές έμειναν μόνοι τους. Η συνέχεια ήταν η καταστολή της εξέγερσης. Τις βασικές αποστολές τις έφεραν εις πέρας τα δύο συντάγματα της Δημοκρατικής Φρουράς, που τα αποτελούσαν εθελοντές σοσιαλδημοκράτες φαντάροι. Ομως η κυβέρνηση και το Γενικό Επιτελείο ήθελαν περισσότερα. Στις 11 Γενάρη τα Freikorps άρχισαν να βαδίζουν προς το Βερολίνο. Τους πήρε 36 ώρες. Οταν έφθασαν, έπνιξαν στο αίμα τις τελευταίες εστίες αντίστασης.

Ακολούθησε ένα όργιο τρομοκρατίας, με συλλήψεις, βασανισμούς, συνοπτικές εκτελέσεις. Η επταμελής αντιπροσωπεία που στάλθηκε να διαπραγματευτεί την εκκένωση του κτηρίου της «Vorwarts» εκτελέστηκε επιτόπου. Το ίδιο έγινε με τους άνδρες του Αϊχορν στο αρχηγείο της Αστυνομίας, που παραδόθηκαν.

Στις 15 Γενάρη η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ συνελήφθησαν στο κρησφύγετό τους. Οδηγήθηκαν στο ξενοδοχείο «Ιντεν», το αρχηγείο των Freikorps. Μετά την ανάκριση, έβγαλαν έξω τον Λίμπκνεχτ, του έσπασαν το κεφάλι με μια κοντακιά και τον πήγαν σε ένα πάρκο όπου τον αποτελείωσαν. Με τον ίδιο τρόπο δολοφόνησαν τη Ρόζα και πέταξαν το πτώμα της σε ένα κανάλι.

Πηγή

Η εξάπλωση των φτωχογειτονιών

planet-of-slums

Το πιο ασυνήθιστο παράδειγμα κτηριακού αποθέματος που άλλαξε χέρια είναι αναμφίβολα η Πόλη των Νεκρών του Κάιρο, όπου ένα εκατομμύριο φτωχοί χρησιμοποιούν τους τάφους των Μαμελούκων ως προκατασκευασμένα στοιχεία στέγασης. Το τεράστιο νεκροταφείο, όπου είναι θαμμένες γενιές σουλτάνων και εμίρηδων, είναι ένα περιτοιχισμένο αστικό νησί περικυκλωμένο από μποτιλιαρισμένους αυτοκινητόδρομους. Οι αρχικοί κάτοικοι, κατά τον 18ο αιώνα, ήτανε φύλακες των τάφων των πλούσιων οικογενειών του Κάιρο, ενώ ακολούθησαν εργάτες ορυχείων και, στη σύγχρονη εποχή, πρόσφυγες του πολέμου του 1967 από το Σινά και το Σουέζ. «Οι εισβολείς», παρατηρεί ο Jeffrey Nedoroscik, ερευνητής στο Αμερικάνικο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, «έχουν προσαρμόσει τους τάφους με δημιουργικούς τρόπους, προκειμένου να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ζωντανών. Τα κενοτάφια και οι ταφόπλακες χρησιμοποιούνται ως γραφεία, κεφαλάρια, τραπέζια και ράφια. Σχοινιά κρεμιούνται από τις ταφόπλακες για το άπλωμα των ρούχων».[vii] Αλλού στο Κάιρο (που κάποτε ήτανε μια πόλη με 29 συναγωγές), μικρότερες ομάδες καταληψιών έχουν καταλάβει εγκαταλελειμμένα εβραϊκά νεκροταφεία. «Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης τη δεκαετία του 1980», γράφει ο δημοσιογράφος Max Rodenbeck, «βρήκα ένα νεαρό ζευγάρι με τέσσερα παιδιά άνετα εγκατεστημένους μέσα σε έναν ιδιαίτερα μεγαλοπρεπή νέο-φαραωνικό τάφο. Οι κάτοικοι του τάφου είχαν ανοίξει το κολουμβάριο που βρισκόταν μέσα, έχοντας ανακαλύψει πως αποτελούσε βολική εντοιχισμένη ραφιέρα για ρούχα, μαγειρικά σκεύη και μια έγχρωμη τηλεόραση».[viii]

Εντούτοις, στο μεγαλύτερο μέρος του Τρίτου Κόσμου, η κατοικία «από δεύτερο χέρι» είναι σπανιότερη από τα φτωχικά καταλύματα και τις ενοικιαζόμενες κατοικίες που κτίζονται ειδικά για τη στέγαση των φτωχών. Στην αποικιοκρατούμενη Ινδία, η τσιγκούνικη άρνηση των αποικιοκρατών να παρέχουν έστω και την ελάχιστη ύδρευση και καθαριότητα στις αστικές ινδικές γειτονιές συνοδευόταν από μια de facto πολιτική στέγασης που βασιζόταν στην απληστία των τοπικών ελίτ ιδιοκτητών, οι οποίοι έκτισαν τα ασφυκτικά πυκνοκατοικημένα και ανθυγιεινά, αλλά άκρως επικερδή σπίτια που ακόμα στεγάζουν εκατομμύρια Ινδούς.[ix] Στη Βομβάη, ένα τυπικό chawl (τα οποία αποτελούν το 75% του επίσημου κτιριακού αποθέματος της πόλης) είναι μια ετοιμόρροπη ενοικιαζόμενη κατοικία με ένα δωμάτιο, όπου στριμώχνεται ένα νοικοκυριό έξι μελών σε 15 τετραγωνικά μέτρα και όπου το αποχωρητήριο το μοιράζονται με άλλες έξι οικογένειες.[x]

Πηγή

Ταρκοφσκιολογία

15940611_394883074193713_8567352654919089333_n

Εντάξει, αγαπάμε Ταρκόφσκι- ήδη από τη δεκαετία του 1980. Διαβάσαμε, αναλύσαμε, είδαμε τις ταινίες πολλές φορές, μάθαμε ρωσικά μέσα απ’ αυτές, επιβεβαιώσαμε την καλλιτεχνική μας Ορθοδοξία. Ο κίνδυνος παραμονεύει στην υπερβολή και στον βερμπαλισμό. Δεν βρισκόμαστε- εν έτει 2017- στη φάση ν’ αναζητούμε ορθόδοξα στηρίγματα και επιβεβαιώσεις για να επιχειρηματολογούμε. Πιστεύω ότι ούτε ο Ταρκόφσκι θα το ήθελε- αν θυμάμαι καλά, «φλέρταρε» κάποτε με τον Ρωμαιοκαθολικισμό, σαν αντίδραση στην ορθόδοξη απολυτοποίησή του (ποιος ξέρει;). Τον Ταρκόφσκι θα τον αγαπάμε για την οπτική και τον πόνο του, για τις σπουδές του στην Ευρώπη και στο Ζεν, για την αποθέωση της θηλυκότητας στο έργο του, για τα νερά και τα ποιήματα, για την μουσική που καθηλώνει τις ταινίες του, αλλά κυρίως για το ότι αποτύπωσε με τέχνη την ύστερη, μετα- σταλινική παρακμή της σοβιετικής βιοτής, δεν την ακύρωσε, αλλά την χρησιμοποίησε ως έναυσμα για μετα- νεωτερικούς συλλογισμούς, περί ατόμου και πίστης ή νοσταλγίας. Τα περί Χριστού, Άμλετ, καιομένης βάτου, και άλλα, υπάρχουν- όσο υπάρχουν και άλλα τόσα-, υπάρχουν εκ των πραγμάτων στη γενετική παράδοση ενός σλάβου ορθόδοξου καλλιτέχνη, το ουσιώδες είναι να στοχασθούμε σήμερα, που μεγαλώσαμε, τι έχουμε να καταλάβουμε για το μετα- νεωτερικό πρόσωπο!