Από τον Καρβέλα προτιμώ τον Rotten

223745-28-153853rotten

αρχείο λήψης

Ειδικότερα, σε συνέντευξή του στην βρετανική τηλεόραση τάχθηκε για μία ακόμη φορά υπέρ του Brexit λέγοντας «η εργατική τάξη μίλησε για το Brexit και εγώ είμαι ένας από αυτούς», ενώ χαρακτήρισε «φανταστικό ηγέτη» τον γνωστό ακροδεξιό Νάιτζελ Φάρατζ. Είπε μάλιστα ότι θέλει να του σφίξει το χέρι μετά τα όσα διαδραματίσθηκαν στον ποταμό Τάμεση, όταν παραμονές του δημοψηφίσματος για την παραμονή της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο Φάρατζ και ο γνωστός μουσικός Μπομπ Γκέλντοφ «διασταύρωσαν στην κυριολεξία τα πλοιάριά τους» διαδηλώνοντας ο πρώτος υπέρ του Brexit και ο δεύτερος κατά!

Όσο για τον Ντόναλντ Τραμπ είπε «κατά μία έννοια ο Τραμπ είναι ένα είδος πολιτικού Sex Pistol» και πρόσθεσε ότι «αυτό που δεν μου αρέσει είναι ότι τα αριστερά μέσα ενημέρωσης στην Αμερική προσπαθούν να δυσφημήσουν τον τύπο ως ρατσιστή, κάτι το οποίο είναι παντελώς ψευδές»! Σημείωσε ότι «υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά προβλήματα με αυτόν ως άνθρωπο, όμως δεν είναι μόνο αυτό και θα μπορούσε να υπάρξει πιθανότητα να βγει κάτι καλό από αυτήν την κατάσταση γιατί ο Τραμπ τρομάζει τους πολιτικούς».

Πηγή

Για μια λιτή ευημερία

Ο μεγαλύτερος μύθος που έθρεψε η κρίση είναι εκείνος της «λιτότητας». Αν λιτότητα είναι να ξοδεύεις λιγότερα απ’ όσα βγάζεις και να ξεχρεώνεις τα δανεικά, τότε τέτοια πολιτική δεν εφαρμόστηκε ποτέ και πουθενά όλ’ αυτά τα χρόνια. Κάθε άλλο μάλιστα!

Από το 2008 έως σήμερα, το παγκόσμιο χρέος εκτοξεύθηκε κατά 30%, ξεπερνώντας τα 230 τρισ. δολλάρια και αγγίζοντας το 300% του πλανητικού ακαθάριστου προϊόντος! Οι φερόμενοι ως πρωταθλητές της «λιτότητας» Γερμανοί κατάφεραν να μειώσουν μεν το δημόσιο χρέος τους κατά 1,4% το 2013 (για πρώτη φορά από το… 1950), όμως όλο και περισσότεροι συμπατριώτες τους για να διατηρήσουν ψηλά το επίπεδο της κατανάλωσης χρεώνονται ιδιωτικά. Σε μερικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά που καμαρώνουν ότι, σε αντίθεση με τις χώρες του Νότου, κρατούν το δημόσιο χρέος υπό έλεγχο, το ιδιωτικό τους χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο του αντίστοιχου ελληνικού. Πάνω από 240% του ΑΕΠ χρωστούν τα δανικά νοικοκυριά, σχεδόν 220% του δικού τους ΑΕΠ τα ολλανδικά.

Τι σόι «λιτότητα» είναι αυτή λοιπόν; Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και το σκάσιμο της ιαπωνικής φούσκας των ακινήτων (τότε που τα Αυτοκρατορικά Ανάκτορα στο Τόκυο έφτασε να έχουν αγοραία αξία υψηλότερη απ’ όλα τα ακίνητα της Καλιφόρνιας μαζί!), οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου επιδόθηκαν σε μια εξωφρενική κούρσα, πρωτοφανή στην ιστορία της οικουμένης, μ’ έναν σκοπό: να κρατήσουν την παράλογη, την εξωφρενική φυσαλίδα της κατανάλωσης άθικτη. Από τον Γκρήνσπαν ώς τον Ντράγκι σε σύμπνοια αγαστή μηδένισαν, ή και έριξαν κάτω από το μηδέν, τα επιτόκια (τιμωρώντας έτσι τους αποταμιευτές και αβαντάροντας τους άσωτους), πολλαπλασίασαν ανεύθυνα τις ποσότητες του κυκλοφορούντος χρήματος (η λεγόμενη «ποσοτική χαλάρωση»), έφτασαν στο σημείο να συζητούν να ρίξουν χρήμα «με το ελικόπτερο»…

Η έκβαση; Τροφοδότησαν τη μια κρίση μετά την άλλη. Το 1990 κατέρρευσε πρώτο το χρηματιστήριο στο Τόκυο. Οι Ιάπωνες έριξαν άφθονα γεν στην αγορά για να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, τα οποία εξαγόμενα προκάλεσαν τη φούσκα της Νοτιοανατολικής Ασίας που με τη σειρά της οδήγησε στο κράχ της Κορέας, της Ινδονησίας, της Μαλαισίας και άλλων χωρών της περιοχής το 1997. Το πληθωριστικό χρήμα κατέφυγε αυτή τη φορά στις «ασφαλείς» ΗΠΑ όπου με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων της Fed έθρεψε την επόμενη φούσκα, των Dotcom και του NASDAQ, που έσκασε τον Μάρτη του 2000. Και πάλι ο Γκρήνσπαν και η Fed αντέδρασαν με τον μόνο τρόπο που ήξεραν: ρίχνοντας τα επιτόκια και πλημμυρίζοντας την παγκόσμια αγορά με φτηνό χρήμα.

Με τη βοήθεια εν τω μεταξύ και του ευρώ (που κατέστησε «αξιόχρεες» ακόμη και χώρες-παραγωγικές ερήμους όπως η Ελλάδα, μπουκώνοντάς τες με δάνεια), η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: η στεγαστική φούσκα του 2007, η Lehman Brothers, η κρίση χρέους στην Ευρώπη, οι αλλεπάλληλες φούσκες στις αγορές πρώτων υλών, ακόμη και επισιτιστικές κρίσεις στον πάλαι ποτέ Τρίτο Κόσμο λόγω του εξαγόμενου πληθωρισμού…

Για ποια «λιτότητα» που καταστρέφει τάχα τη ζωή των ανθρώπων μιλάμε λοιπόν; Ήταν η περίσσεια χρήματος που μας οδήγησε εδώ. Αυτή ευθύνεται καί για το τεράστιο άνοιγμα της εισοδηματικής ψαλίδας στο εσωτερικό της Δύσης καί για την παρακμή της πραγματικής παραγωγικής οικονομίας. Διότι οι χαμηλοί τόκοι και η ποσοτική χαλάρωση ευνοούν όχι τους ενδεείς, ούτε τους πρεκάριους, αλλά τους έχοντες και τους κατέχοντες. Και τους κατευθύνουν σε κινήσεις μεσοπρόθεσμα καταστροφικές για τους πάντες.

Πηγή

Τούρκοι Λόγιοι

Chrysanthos_Notaras

«Ετσι μας παρουσιάζεται ένας τούρκος λόγιος, αστρονόμος, μαθη­ματικός, και φιλόσοφος, γνώστης της κλασσικής φιλοσοφίας, πού εΐχε σχέσεις και φιλίες με τους Φαναριώτες και υπήρξε δάσκαλος τής αραβικής και περσικής τού ‘Ιωάννου Μαυροκορδάτου και τοΰ πα­τριάρχη ‘Ιεροσολύμων Χρύσανθου Νοταρά»

[Ο «σοφώτατος Εσάτ Εφέντης» φίλος και αλληλογράφος του Χρύσανθου Νοταρά Στάθη Πηνελόπη],

Πηγή

Για την επανάσταση του 1821

966484_IMG_2581

Ως ιστορικός της Τουρκοκρατίας, συνεχίζω να αναζητώ εδώ τις κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που οδήγησαν στην Επανάσταση και να εμβαθύνω στις αιτίες που την προκάλεσαν. Χάρη στους Ναπολεόντειους Πόλεμους και τις ανάγκες ανεφοδιασμού των εμπόλεμων ευρωπαϊκών χωρών από «ουδέτερα» πλοία, η ναυτιλία, το εμπόριο και τα συναφή επαγγέλματα γνώρισαν πρωτοφανή ανάπτυξη, δημιουργώντας νέα δεδομένα στην παραγωγή. Στα χέρια των υπόδουλων Ελλήνων βρέθηκε ξαφνικά πολύ χρήμα – είναι χαρακτηριστική π.χ. η περίπτωση του ζάπλουτου Πελοποννήσιου τραπεζίτη και τοκογλύφου Νικολή Ταμπακόπουλου από τη Βυτίνα που μέσα σε πέντε χρόνια, παραμονές του ’21, ήταν σε θέση να δανείσει περί τα 2 εκατ. γρόσια, ποσό ασύλληπτο ακόμα και για τα τωρινά δεδομένα, αφού αρκούσε για να ναυλώσει δεκατρία καράβια! Μπορούσε, μάλιστα, να συντηρεί μέχρι εκατό πολεμιστές, έναν μικρό στρατό δηλαδή. Πολλά ήταν τα πλούτη που είχαν αποκομίσει οι εφοπλιστές αλλά και οι Έλληνες έμποροι των παροικιών. «Λεφτά υπήρχαν» που θα λέγαμε σήμερα, και μάλιστα άφθονα! Αυτή είναι η πρώτη «αποκάλυψη» του βιβλίου. Η άλλη είναι ότι στη διάρκεια της Επανάστασης διεξαγόταν μια συνεχής, αδυσώπητη πάλη ανάμεσα στην παράδοση και στη νεωτερικότητα, σύγκρουση που υπέβοσκε ήδη από πριν κι εκδηλώθηκε τόσο με τους πρώτους εμφυλίους του 1824-25 όσο και επί Καποδίστρια, οπότε η νεωτερικότητα κινδύνεψε περισσότερο

Πηγή

Φαινόμενο του κραγιόν

foititries

Σε περιόδους αύξησης της ανεργίας οι γυναίκες αγοράζουν περισσότερα καλλυντικά, που δεν είναι φθηνά ούτε μπορούν να θεωρηθούν απολύτως αναγκαία. Σε κάθε περίοδο ύφεσης αυξήθηκαν οι πωλήσεις καλλυντικών και ιδιαίτερα οι πωλήσεις κραγιόν. Στη μεγάλη ύφεση του ’30, στις ΗΠΑ, οι πωλήσεις καλλυντικών αυξήθηκαν κατά 25% παρά την κάθετη πτώση του εισοδήματος και της κατανάλωσης. Ακόμα και στην ύφεση της δεκαετίας του ’90 ή και το 2000, οι πωλήσεις καλλυντικών και ιδιαίτερα των κραγιόν, ενισχύθηκαν.

Ορισμένοι επιμένουν στην ψυχολογική εξήγηση του φαινομένου. Σε περιόδους αύξησης της ανεργίας οι γυναίκες διαισθάνονται ότι εντείνεται ο ανταγωνισμός για άνδρες που είναι εύποροι ή προσφέρουν άνεση και οικονομική σταθερότητα. Η έλλειψη ανδρών με αυτά τα προσόντα εξαιτίας της ύφεσης και της ανεργίας αναγκάζει τις γυναίκες να εντείνουν τις προσπάθειές τους. Πρέπει να αισθάνονται ή να φαίνονται περισσότερο όμορφες. Καταλαβαίνουν ότι χρειάζεται να ανταγωνιστούν πιο σκληρά για να προσελκύσουν τους, λιγότερους λόγω κρίσης, άνδρες με οικονομική ασφάλεια. Είναι πολύ πιθανό, η εξήγηση αυτή να μην αφορά μόνον τα κραγιόν αλλά και άλλα είδη που βελτιώνουν την εμφάνιση, όπως παπούτσια με ψηλά τακούνια ή αρώματα τα οποία επίσης έχουν υψηλή ζήτηση σε περιόδους ύφεσης. Αυτό που επισημαίνουν πανεπιστημιακές έρευνες είναι ότι αντίθετα με την επικρατούσα αντίληψη, δεν αυξάνονται οι πωλήσεις φθηνών καλλυντικών που εκτιμάται ότι δεν βελτιώνουν εντυπωσιακά την εμφάνιση. Ακόμα κι αν η επιλογή έχει κόστος, οι γυναίκες περιορίζουν κάποια άλλη δαπάνη ώστε να ξοδέψουν σε καλλυντικά που είναι μια «προσιτή πολυτέλεια», η οποία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη επένδυση για το μέλλον…

Πηγή

Ο σεξιστής Νταισεμπλουμ

17458193_10154250334317484_2247438899743719981_n

505925_13e06dd6dc-834b925d13b28ee5

Καταλαβαίνεις τις διαφορές; Ή για ποιο λόγο κατηγορώ την ροζ αριστερά, της πολιτικοκορεκτίλας; Δηλαδή, από αυτά που είπε ο Ντάισεμπλουμ, σας πείραξαν οι σεξιστικές αναφορές; Δεν υπάρχει ζήτημα έπαρσης, ανηθικότητας, τσαμπουκά του ισχυρού, εθνικής απαξίωσης, δεν υπάρχει τίποτε από όλα αυτά, υπάρχει μόνο το θέμα των γυναικών. Είσαστε για τα πανηγύρια…Και φυσικά και ο Ερντογάν ξέρει πολλά κιλά περισσότερα πολιτικής από εσάς!

Βατοπέδι ἢ ἀββᾶς Παμβώ

Χρονογραφίες

Καταρρίφθηκε ἡ συκοφαντία τῆς Κεντροαριστερᾶς τῆς δεκαετίας τοῦ 2000 (κόμματα, ΜΜΕ, «διανοούμενοι») ποὺ εἶχε σκοπὸ τὴν ἀπόκτηση / ἁρπαγὴ τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὴν τρισκατάρατη Δεξιὰ-Μπαμπούλα μὲ ἀφορμὴ καὶ θύμα μιὰ μονὴ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Μακάρι κάποτε νὰ μάθουμε περισσότερα καὶ γιὰ τὸ ἄλλο μεγάλο συμβάν τῆς ἴδιας δεκαετίας, τὴν δῆθεν ἐξέγερση τοῦ Δεκέμβρη τοῦ 2008, π.χ. πῶς καὶ ποιοὶ σιγόνταραν τὴν «ἐξέγερση», πέρα ἀπὸ ὅσους τὴν ἐνίσχυαν στὰ φανερά. Ὡστόσο, ἀφοῦ μιλᾶμε γιὰ Μονή, νά μιὰ ἀνακοίνωση ἑνὸς μοναχοῦ τοῦ 4ου αἰώνα:

βατοπέδιο

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Πάθη καταστροφής

IOULIOS 129

Σε έναν από τους Νεκρικούς διαλόγους του, που συνέθεσε κατά το υπόδειγμα του Λουκιανού, ο Φοντενέλ, παρουσιάζει τον Ηρόστρατο, τόν άνθρωπο που πυρπόλησε το ναό της Εφέσου, να λογομαχεί με τον Δημήτριο Φαληρέα σχετικά με το αν κανείς αποκτά φήμη με τη δημιουργία ή με την καταστροφή. Ο ένας είχε επιζητήσει τη φήμη ανεγείροντας 360 αγάλματα στην Αθήνα· ο άλλος πυρπολώντας το ναό της Εφέσου. Ο Ηρόστρατος υπερασπίζεται την καταστροφή με το παράδοξο ότι μόνο αυτή δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να μείνουν  αθάνατοι: ‘ η γη μοιάζει με μεγάλη πέτρινη πλάκα στην οποία μπορεί να γράψει ο καθένας το όνομα του. Μόλις όμως η πλάκα γεμίσει, τότε κάποιος πρέπει να σβήσει τα παλαιά ονόματα, για να υπάρχει χώρος να γραφτούν καινούργια. Τι θα συνέβαινε αν έστεκαν ακόμη όρθια όλα τα μνημεία των παλαιών;’. Το πάθος της εκδίκησης, που ωθεί κάποιον να καταστρέφει τα αγάλματα και τα κτίρια που ανέγειρε κάποιος άλλος, είναι ταυτόχρονα η άρση των εμποδίων για την ανάληψη νέων εγχειρημάτων και τη συγκρότηση μιας νέας ορθολογικότητας. Ο Ηρόστρατος τερματίζει την έριδα στον κάτω κόσμο με την ακόλουθη διαπίστωση: «οι ροπές της ψυχής είναι αυτές που δημιουργούν και καταστρέφουν τα πάντα. Αν ο λόγος κυριαρχούσε στη γη, δεν θα συνέβαινε τίποτε. Λένε πως οι ναυτικοί πάνω απ’ όλα φοβούνται την άπνοια, και πως επιθυμούν τον άνεμο, παρά τον κίνδυνο των καταιγίδων»

Χανς Μπλούμενμπεργκ, Ναυάγιο με Θεατή, εκδ. αντίποδες, 2017, 46.

«σὲξ καὶ ἐφηβεία»

Χρονογραφίες

Ἕνα κείμενο μὲ πολλὰ σχόλια ἀπὸ κάτω. Ἐπιλογή:

Θα έλεγα ότι δύο πράγματα κυριαρχούν στη φαντασία του σημερινού έφηβου: το σεξ, σε όλες τις μορφές του, και ο θάνατος. Ο θάνατος προβάλλεται με ιστορίες τρόμου και περιπέτειες τεράτων (βρικολάκων, λυκανθρώπων, ζωντανών-νεκρών), συχνά ανακατεμένες με γοητευτικό νεανικό ερωτικό στοιχείο, ενώ για τους προέφηβους υπάρχουν και αντίστοιχα κινούμενα σχέδια με πλήρες σετ διαφημιστικών προϊόντων για το σχολείο, παιχνιδιών κ.λ.π. Εννοείται ότι στα παιχνίδια υπολογιστών κυριαρχούν οι εφιαλτικοί κόσμοι, γεμάτοι βία, τρόμο, τέρατα και θάνατο.

Αναρωτιέμαι αν τα δύο αυτά στοιχεία –σεξ και θάνατος– έχουν γεμίσει τόσο την εφηβική φαντασία και ψυχή συμπτωματικά ή αν συνδέονται μεταξύ τους. Θα υποθέσω μια σύνδεση: ο έφηβος καλείται να εξορκίσει το θάνατο κάνοντας σεξ, όμως αυτό το σεξ (που είναι καθαρά εμπορικό και φτηνό και δεν περιέχει αγάπη, από το φόβο της προδοσίας) οδηγεί σε ένα νέο συναίσθημα κενού, άρα θανάτου. Ακολουθεί νέα καταφυγή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 629 επιπλέον λέξεις