Κυριακή της Ορθοδοξίας και εικονομαχικά

slide_10

Κυριακή της Ορθοδοξίας και Εικονομαχία. Μία σκοτεινή περίοδος του Βυζαντίου. Καλώς ή κακώς έχει επικρατήσει τόσο η θεολογική ερμηνεία της εποχής όσο και μία κοσμική, αριστερής χροιάς, ερμηνεία περί μεταρρυθμιστών- στα όρια του «προτεσταντισμού» εικονομάχων αυτοκρατόρων. Όψεις της αλήθειας. Για εμένα, είναι σημαντικό να αξιολογηθεί η στρατιωτική σημασία των εικονομάχων και πως αυτή συνεχίζεται και μετά την αναστύλωση των εικόνων- ο Διγενής άλλωστε είναι χρονικά μεταγενέστερος της εικονομαχικής εποχής, όμως απηχεί την ιδεολογία της στρατιωτικής αρχοντικής οικογένειας των ανατολικών- ακριτικών περιοχών. Επίσης, είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την εικονομαχία από τις ανατολικές, ισλαμικές ή άλλες σημιτικές επιρροές. Η εικονομαχία του Βυζαντίου δεν ήταν τόσο «εισαγόμενη» όσο νομίζουμε. Στα Βαλκάνια και ίσως στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου υπήρχε (φαίνεται) ένα ντόπιο εικονομαχικό «ρεύμα», που δεν έχει και τόσο προσεχθεί (βλ. τις περιβόητες εικονομαχικές Εκκλησίες της Νάξου και των Δωδεκανήσων) και το οποίο, βαθύτατα αγκιστρωμένο στην ελληνική πνευματικότητα, ήθελε να υπερβεί ειδωλολατρικές εκδοχές των εικόνων. Και τέτοιες υπήρχαν σε μία περίοδο που ακόμα δεν είχε διευκρινιστεί το δόγμα περί των εικόνων. Με άλλα λόγια, υπήρχαν τάσεις στον ελλαδικό χώρο που επιζητούσαν τη συνοχή της αυτοκρατορικής εξουσίας και τη συσπείρωση του κράτους μέσω της υιοθέτησης της εικονομαχικής ιδεολογίας. Πέρα από τους επηρεασμούς από την Μ. Ανατολή. Η εικονομαχία (και) ως ελλαδικό φαινόμενο.

 

Advertisements

O εθνικισμός του Κιτσίκη

Intermediate_Region_FR

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι διανοούμενοι εκείνοι που καταδικάζουν τον εθνικισμό είναι ότι, για να περάσουμε από την απόκλιση στην σύγκλιση [των εθνών], πρέπει προηγουμένως, για το ίδιο το καλό της ανθρωπότητας, όλα τα έθνη επάνω σε ολόκληρο τον πλανήτη, να έχουν ενηλικιωθή. Οι ιδικοί μας [οπαδοί της υπερεθνικότητας] που καυχώνται ότι τίθενται υπεράνω του εθνικισμού είναι πλάσματα με καρδιά και νου μετρίας αξίας. Ένας γνήσιος υποστηρικτής της θέσεως ότι ο εθνικισμός είναι ξεπερασμένος πρέπει αναγκαστικώς να έχη περάσει πρώτα από τον εθνικισμό…»

«Ο Κιτσίκης επιβεβαίωσε το συμπέρασμά του εμπειρικά το 1975, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Τουρκία. Μετά τις συναντήσεις του με τους ηγέτες των τουρκικών πολιτικών κομμάτων υποστήριξε ότι με τους ‘φιλελεύθερους Τούρκους πολιτικούς- είτε κεντροδεξιοί είναι, είτε κεντροαριστεροί- δεν υπάρχει ελπίς συνεννοήσεως. Με τους Τούρκους εθνικιστές, υπάρχει! (..) Ο Τουρκές [ισχυρίστηκε] ότι τα δύο έθνη μας, ως δύο πρόσωπα μιας ψυχής, πρέπει να συνεργασθούν, αντί να προσπαθεί ο εις να ανέλθη εις βάρος του άλλου (..) [και είπε ότι] αντί να είμεθα [Τουρκία και Ελλάδα] ο τελευταίος τροχός της Ευρωπαϊκής Κοινότητος (..) πρέπει να γίνουμε ο πρώτος της καθ’ ημάς Ανατολής»

«Το 2006 ο Κιτσίκης δημοσίευσε το βιβλίο του, με τίτλο ‘Η σημασία του Μπεκτασισμού- Αλεβισμού για τον Ελληνισμό’, στο οποίο υποστηρίζει ότι η ελληνο- τουρκική συνομοσπονδία είναι δυνατή μόνο εάν ο αλεβισμός επικρατήσει εντός της Τουρκίας εις βάρος του σουνιτικού Ισλάμ»

Πηγή: Χρ. Κυπραίος, Η ιδεολογία του Ελληνοτουρκισμού, περ. Το Ένζυμο (10), Χειμώνας 2018. 

Μαρίκα Νίνου

Μετά απ’ την ηχογράφηση του »Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι», η Μαρίκα Νίνου ξανάφυγε για θεραπεία στην Αμερική, γνωρίζοντας πως ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Τα έξοδα νοσηλείας και του ταξιδιού της καλύφθηκαν από έρανο που έκαναν συνάδελφοι της. Γύρισε λίγους μήνες μετά και στις 23 Φεβρουαρίου του 1957 άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 39 ετών, αν υιοθετήσουμε το 1918 ως χρονιά γέννησης της. Αν πάλι θεωρήσουμε ως δεδομένο έτος γέννησης της το 1922, η Νίνου έφυγε στα 35 της. Πηγή

Ανασφάλεια ταυτότητας

images

«Ποιο είναι αυτό το πρόβλημα; Ένας ριζοσπαστικός μοραλισμός που εκδηλώνεται με επιθέσεις σε ιστορικές προσωπικότητες, σε μορφές της δυτικής παράδοσης και έργα της νεότερης εποχής. Ένα κύμα κατεδαφιστικού ζήλου που στοχεύει στην «κάθαρση» της Ιστορίας από τους σεσημασμένους (σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, διανοούμενους, ακτιβιστές). Για να το πω αλλιώς: η κινητήρια ιδέα εδώ είναι πως η Ιστορία της Δύσης και του λευκού ανθρώπου αποτελεί μια ιστορία κατά συρροή εγκλημάτων, βίαιων αποκλεισμών και γενοκτονίας.»

«Ως ένα σημείο, φυσικά, κάποια πράγματα εξηγούνται. Σε πολλές χώρες η παραδοσιακή κοινωνική αριστερά ήταν εξαιρετικά ισχνή και πρακτικά ανύπαρκτη έξω από ορισμένα μεγάλα αστικά κέντρα. Στο κενό της φύτρωσε μια νέα αριστερά που στράφηκε προς τα πολιτισμικά τεκμήρια, την εκπαίδευση και την κριτική. Αυτό έγινε στη συνέχεια ένα είδος επαγγελματικής και πολιτικής ταυτότητας για πολλούς νέους ακαδημαϊκούς που κινούνταν σε έναν χώρο έντονων θεσμικών πιέσεων και τρελού ανταγωνισμού. Η ανασφάλεια ταυτότητας είναι, άλλωστε, ένα θέμα που μπορεί να το αισθανθούν και να το καταλάβουν περισσότεροι στις κοινωνίες της ακραίας τεχνολογικής επιτάχυνσης και των ευάλωτων μεσαίων στρωμάτων. Οι μητροπόλεις με τις 180 και 200 εθνότητες, τη θρησκευτική κατάτμηση, τα πολεοδομικά και φυλετικά γκέτο δεν ευνοούν πια τις κλασικές ιστορίες ενσωμάτωσης και πολιτικής ενότητας»

[Πηγή]

O εχθρός ισλαμιστής, ο εχθρός δυτικός, ο εχθρός ΣΥΡΙΖΑ, ο εχθρός Κομμουνισμός, ο εχθρός Λαϊκισμός, είναι μερικές ακόμη εκδοχές αυτής της βαθύτερης υπαρξιακής ανασφάλειας. Δεν μπορώ να κάνω κάτι, αδέλφια. Ο καθείς ας κοιτάξει τη δική του ζωή….

Master Chef!

fidel

Στον Φιντέλ αρέσει να μιλάει για μαγειρική. Ο δομινικανός μοναχός Φρέι Μπέτο, στο βιβλίο του με συνεντεύξεις «Fidel y la Religion» (Ο Φιντέλ και η θρησκεία), θυμάται την ακρίβεια με την οποία του περιέγραψε ο κομαντάντε τον τρόπο προετοιμασίας των γαρίδων και των αστακών. «Είναι προτιμότερο να μη γίνονται μαγειρευτά. Το βραστό νερό περιορίζει τη γεύση τους, τη νοστιμάδα και σκληραίνει ελαφρά το κρέας. Προτιμώ να τα ψήνω στον φούρνο ή σε σουβλάκια. Πέντε λεπτά είναι αρκετά για τα σουβλάκια με γαρίδες, ενώ για τον αστακό στον φούρνο αρκούν έντεκα λεπτά και έξι λεπτά στα κάρβουνα όταν είναι σε σουβλάκια. Μοναδικά πρόσθετα υλικά: βούτυρο, σκόρδο και λεμόνι. Το νόστιμο φαγητό είναι πάντοτε απλό. Οι διεθνείς μάγειροι είναι υπερβολικά σπάταλοι».

Ο μαγειρικός παρεμβατισμός του Φιντέλ είναι γνωστός. Μια φορά πρόσφερε σε ένα ζευγάρι Αμερικανών παϊδάκια και αρνίσιο μπούτι και εγκαταστάθηκε στην κουζίνα τους σαν αρχιμάγειρος, συνιστώντας στην κυρία να πανάρει το κρέας και στη συνέχεια να το τηγανίσει. Εκείνη προτιμούσε να το ψήσει στην ψησταριά. Ο Φιντέλ της είπε να κάνει ό,τι θέλει, έκανε στροφή και έφυγε.

Όταν ο Φιντέλ Κάστρο ήταν νεαρός φοιτητής, ο καθηγητής του Μορένο Φραγινάλς τον προσκάλεσε στο σπίτι του. Ο Φιντέλ πήγε κατευθείαν στην κουζίνα, περιεργάστηκε το βραδινό φαγητό που ετοιμαζόταν και είπε στην κυρία Φραγινάλς: «Αφησέ με να ψήσω τις μπανάνες, θα σου δείξω πώς πρέπει να τις φτιάξεις». Εκείνη έκπληκτη τον ρώτησε αν πίστευε ότι γνώριζε τα πάντα. «Σχεδόν» της απάντησε εκείνος.

Πηγή

Luther vs. Erasmus

luther-erasmus1

Luther underwent his own reverses. When, in 1524–1525, the German peasants—inspired in part by his writings—rose up against their spiritual and secular overlords, Luther, fearing anarchy, denounced them as mad dogs who deserved to be stabbed, smitten, and slayed. With that, the common man turned irrevocably against Luther. A wrenching dispute over whether the body of Christ is present in the bread of communion led to an irreparable breach with the Swiss branch of the Reformation. And Luther’s uncompromising insistence on the rectitude of his own beliefs alienated many moderates, and not just Catholic ones.

By the time of his death, in 1546, Luther had become an isolated reactionary, his work eclipsed by a younger and more dynamic reformer, John Calvin. Even so, Luther would go down in history as the founder of Protestantism, the man who broke the spiritual stranglehold of the Roman Church. Luther’s brand of Bible-based ardor founded on pure faith would exercise a profound influence on Western culture, not least in America.

Πηγή

Τα όρια της (νεο-) ελληνικής κοινωνίας

αρχείο λήψης

Εντάξει, είναι «καλά» τα συλλαλητήρια και οι εθνικοί συναγερμοί, όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού. Πέρα από τους σκοπιανούς, τους τούρκους και την κρίση που μας έχει κάνει σκυλάκια της μέρκελ, υπάρχουν και οι καθημερινές πρακτικές αρκετών χιλιάδων συμπολιτών μας, που είναι σαν και εμάς, τους «αθώους»:

«Η Ελληνική πυραμίδα του κυκλώματος «φάρμακο» δεν μπορεί να αντέξει μια ολική εκκαθάριση του ζητήματος γιατί αυτή θα την υπέσκαπτε καθολικά. Με δεδομένη την δημοσιονομική καχεξία, τη σχετικά μικρή αλλά χαοτική  ιδιωτική περίθαλψη, οι απαιτήσεις για υπηρεσίες υγείας υψηλού επιπέδου καλύπτονται από αδιαφανείς νομότυπες χρηματορροές.  Η πρωτεία των Ιατρικών Σχολών στις πανελλαδικές δεν προκύπτει από ολική ύπνωση ή Ιπποκράτεια έφεση αλλά αντανακλά την κοινή αίσθηση πως ο «χώρος» κινείται σε ένα πιο άνετο οικονομικό περιβάλλον. Εντός αυτού του άνετου οικονομικού περιβάλλοντος τα όρια των ηθικών πρακτικών είναι δυσδιάκριτα.

Το σύνολο των χρηματορροών , θα πρέπει να συνεχιστούν ανεξάρτητα από το σκάνδαλο. Αν ηNovartis  υπερέβη τα εσκαμμένα θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς με ποιες πρακτικές εξασφαλίζονται οι εξαγωγές του Ελληνικού Φαρμάκου , βασικού πυλώνα της υποτιθέμενης «παραγωγικής ανασυγκρότησης»»  [Πηγή

Οπότε, παρακαλώ, πριν μιλήσει κανείς για τον πατριωτικό λαό που αφυπνίστηκε, καλό είναι να λάβει υπόψη του και αυτές, τις διόλου ευκαταφρόνητες μερίδες λαού. Βέβαια, αυτά γίνονται και αλλού. Σε όλες τις χώρες. Οπότε γιατί να χολοσκάμε;  Ας ξαναγυρίσουμε στην Δ’ Σταυροφορία και στον Ιωάννη Βατάτζη…..

Λαός

ImageHandler

Πιο hot, πάντως, αποδείχτηκαν οι κάτοικοι του Μακροχωρίου Ημαθίας. Στη δημοτική τους ενότητα έκαψαν τον Καρνάβαλο που είχε τη μορφή του δημάρχου Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη. Με αυτόν τον τρόπο, θέλησαν να δείξουν την αποδοκιμασία τους για τις δηλώσεις του δημάρχου για το Σκοπιανό. Τη διόλου σεμνή τελετή διοργάνωσαν η δημοτική ενότητα, ένας Σύλλογος Ποντίων και Ντόπιων, καθώς και σχολεία της περιοχής. Ο κόσμος το καταδιασκέδασε, λέει. Βλέποντας το βίντεο, πάντως, με τη μορφή του κ. Μπουτάρη να καίγεται και ηχητική υπόκρουση ένα τσιφτετελοειδές άσμα που λέει «Είναι φορές που θέλω να σε βρίσω κι άλλες πάλι να σε φιλήσω», ορισμένοι ανατριχιάσαμε [Πηγή]

Ὁ λαὸς δὲν εἶναι ὅ,τι ἦταν τὸ 1970 ἢ πρὸ τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης· ἀλλὰ δὲν μπορεῖς νὰ πεῖς ὅτι δὲν ὑπάρχει λαός. Ἡ παρακμὴ εἶναι παρόμοια σὲ χῶρες τελείως διαφορετικές, στὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖ νὰ ὑποτεθεῖ ὅτι δὲν ὑφίσταται λαός. Οἱ δυνατότητές του ἔχουν κατὰ κάποιον τρόπο ἐξαντληθεῖ, ἀφοῦ ἔχει ἐπιλέξει τὴν ἀτεκνία καὶ τὴν ὑψηλὴ φιλοσοφία ἢ τὴ μάσα· ἡ ἱκανότητά του νὰ νοιώθει πότε ἀπειλεῖται καὶ πότε ὄχι ἔχει ἀμβλυνθεῖ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε. [Πηγή]

Ο λαός δεν είναι ένα α- ιστορικό μέγεθος. Ούτε καν διαχρονικό. Διαχρονικό είναι το Έθνος. Ο λαός μπορεί να είναι κάλλιστα όχλος (και…λαγός!). Σε συγκεκριμένες ιστορικές περιστάσεις- αρκετά σπάνια- αίρεται στο ύψος των ιστορικών προκλήσεων και είναι πράγματι λαός. Το πότε ο λαός γίνεται Λαός και κουβαλά το Έθνος πιο κάτω, το «μυρίζεσαι». Δεν θέλει φιλοσοφίες. Κάθε μέρα, λίγο ανοικτά να έχεις τα μάτια σου και να παρατηρείς, καταλαβαίνεις. Δες τους φίλους σου, τις σχέσεις, τους γάμους, τα παιδιά και πως μεγαλώνουν, την τηλεόραση, και άλλα ούκ ολίγα, και παίρνεις πρέφα τι γίνεται. Τώρα βέβαια δεν το πιστεύεις. Δεν πιστεύεις ότι έχεις πεθάνει. Δεν πειράζει. Προσωπικά επιλέγω να πιστεύω στην Ανάσταση μετά τον θάνατο.

The world is on fire!

thumb_ceb8ceb9ceb2ceb5cc81cf84-087-ceb1cf85cc81ceb3cebfcf85cf83cf84cebfcf82-2001_1024

The world is on fire!
And are you laughing?
You are deep in the dark.
Will you not ask for light?
(Dhammapada, trans. Thomas Byrom)

The devastating news of the fire in the Jokhang temple in Lhasa remind me of a visit there at late ’90s, when I saw this ceremony in the middle of the temple’s forecourt. A fire was devouring the offerings of the pilgrims under the blessings of a lama, while it was accompanied by the prayers of a group of Gelukpa monks and the ever revolving prayer-wheels at the hands of the attending Tibetans. And then I brought in mind the kora around Barkhor, the dozens of prostrating pilgrims in front of the temple, the mesmerising murmur of “om mani padme hum”, while I was gazing at the Potala from the Jokhang’s roof; the Wheel of Dharma stood still in the stilness of the afternoon.

Πηγή

Oum Kalsoum أم كلثوم

αρχείο λήψης

Για να αυξήσει κάπως τα εισοδήματα της φτωχιάς οικογένειάς του, ο πατέρας της, ο ιμάμης, ερμήνευε κομμάτια από το Κοράνι σε γάμους και σε τοπικές γιορτές. Ακούγοντας συχνά τον πατέρα της ν’ απαγγέλλει τα κορανικά χωρία, έμαθε να τραγουδά κομμάτια από μνήμης. Η εκπληκτική της φωνή τον έπεισε ότι θα μπορούσε να τραγουδήσει σε θρησκευτικές γιορτές. Αλλά ήταν κορίτσι. Κανένα πρόβλημα: μεταμφιεζόταν σε αγόρι. Η Oum Kalsoum, το αστέρι της Ανατολής (1898/1904-1975)