Η βυζαντινή εικόνα και τα μετωπικά πλάνα του Θ. Αγγελόπουλου

22-43b-thumb-large

Οι ταινίες του Αγγελόπουλου δεν είναι ορθόδοξες ούτε θρησκευτικές με την τυπική έννοια του όρου. Η ορθόδοξη παράδοση στο έργο του γίνεται αισθητή μέσα από τις «μαγικές» στιγμές και τα «ανεξήγητα φαινόμενα» που ενσωματώνει. Όπως λέει ο Ρόμπερτ Κάπλαν «ενώ οι δυτικές θρησκείες τοποθετούν την έμφαση μέσα στις ιδέες και τις πράξεις, οι ανατολικές θρησκείες τονίζουν τον ομορφιά και τη μαγεία». Η φράση «ομορφιά» και «μαγεία» περιγράφει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της δουλειάς του Αγγελόπουλου και εάν δεν καταλαβαίνει κανείς πόσο «ανατολική» κατά την ουσία της είναι αυτή η οπτική, δεν θα αντιληφθεί ποτέ σ’ όλη τους την έκταση τη σύλληψη και τη σύνθεση των ταινιών του.

Η Ανέτα Μίκελσον επισημαίνει πως ορισμένες ταινίες του σοβιετικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα των πρώιμων χρόνων, επηρεάστηκαν από την Ορθόδοξη Ρωσική Εικονογραφία. Τα Τρία τραγούδια για τον Λένιν (1934) του Τζίγκα Βερτώφ, τα οποία έχουν θέμα τη λατρεία και το πένθος για το νεκρό Σωτήρα – στην περίπτωση αυτή με τον Λένιν στο ρόλο του επαναστάτη «σωτήρα», αντί για τον Χριστό – έχουν επηρεασθεί από ρωσικές εικόνες που πραγματεύονται το ίδιο θέμα.

Η αντίστοιχη οφειλή του Αγγελόπουλου στη βυζαντινή ορθόδοξη παράδοση της εικονογραφίας δεν είναι αμέσως εμφανής. Όσοι όμως έχουν γνώση αυτής της παράδοσης, την βλέπουν να αναδύεται ήρεμα αλλά σταθερά μέσα από τις ταινίες του.

Πηγή

Λούθηρος και μέταλλο

pic33644

The sale of indulgences became an industry only in Luther’s own lifetime and in his own lands, put into place by the “warrior Pope” Julius II and the Augsburg banker Jakob Fugger. After 1506, pope and banker directed the revenue from German indulgences toward the rebuilding of Saint Peter’s in Rome. These heavy wooden boxes with their multiple locks demonstrate the extent to which the German states were exporting huge quantities of metal to Rome and receiving printed slips of paper in return, exchanging material wealth for the equivalent of checks that drew on the currency of heaven rather than earth. Jakob Fugger took a 3 percent cut—in coins, not release from Purgatory—on every shipment south. Is it any wonder that the man who finally pulled the plug on this improbable trade knew a thing or two himself about the value of metal?

Το a remarkable extent, as these exhibitions reveal, Luther’s world, and Luther’s Reformation, revolved around metal. The silver, copper, lead, and iron mined from the Harz Mountains and smelted in small-scale factories like Hans Luder’s copper works took up only a corner of an international market in which Jakob Fugger was one of the most aggressive participants. Fugger may have been shipping coins by the cofferful to the pope in Rome, but metal was also flowing into his own treasury from his silver and copper mines in Tyrol and Bohemia.

Πηγή

The «Alien» Legacy: Aπό το «Alien» (1979) στο «Covenant» (2017)

Alien-5

Το Alien 3, του 1993, όπως πολύ σωστά τονίστηκε, βρίσκει τον Ντέιβιντ Φίντσερ να προσπαθεί να δώσει μια θρησκευτική διάσταση στην ιστορία• η Ρίπλεϊ παρουσιάζεται σαν ένα είδος μεσσία, η θυσία της στο τέλος, προκειμένου να σωθούν οι άνθρωποι, την ανυψώνει στο επίπεδο ενός θηλυκού Χριστού. Θα ήταν τραβηγμένο να ισχυριστούμε ότι παρά την νέα αυτή, χριστιανικών αποχρώσεων, τροπή στη μυθολογία, η βασική προβληματική παραμένει άθικτη; Ουσιαστικά, το τρίτο Alien εισάγει το θρησκευτικό στοιχείο σαν απάντηση στον ά-λογο και α-ήθικο τρόμο της καθαρής ζωής που εκφράζεται διαμέσου του τέρατός.

Οι θρησκείες, με της ηθικές τους προεκτάσεις, δεν νοηματοδοτούν απλά το άναρχο σύμπαν, δίνουν κι ένα περίγραμμα εκλογίκευσης -συμβολοποίησης- στην άμεση εμπειρία του ζειν. Συνεπώς η Ρίπλεϊ που πεθαίνει για να σκοτώσει το «τέρας» μέσα της (αλληγορικά, αυτή την άμετρη επιθυμία για ζωή πέρα από κάθε όριο -την λίμπιντο, με την ορολογία της ψυχανάλυσης, τη βούληση για δύναμη με τη νιτσεϊκή ορολογία), δεν διαφέρει από τον άγιο, τον ασκητή, τον βραχμάνο, που νεκρώνει την επιθυμία εντός του προκειμένου να σωθεί και να δώσει ένα παράδειγμα στην ανθρωπότητα.

Πηγή

Τα όρια του μετανεωτερικού_DiEM25

img_61271495221549 (4)1495272347

Η περίπτωση του Βαρουφάκη είναι μία ξεκάθαρη περίπτωση των ορίων που θέτει η μετανεωτερικότητα και τα κινήματα που (νομίζει ότι) γεννά. Υπάρχει μία αλήθεια στις διαπιστώσεις (δυσβάσταχτο χρέος, νέο κοινωνικό ευρωπαϊκό κράτος, ανοίγματα σε μία «υγιή» επιχειρηματικότητα και τα συναφή). Υπάρχει και μία σοβαρή αλήθεια στη συνέντευξη που πρόσφατα έδωσε όταν δήλωσε ότι ακόμα και να μας έβγαζαν από την Ευρώπη (!), με αρκετούς κόπους και δάκρυα θα τα καταφέρναμε. Υπάρχει και μία σοβαρή αλήθεια στο ότι εάν δεν εννοήσεις κάποιος τη ρήξη, στο τέλος δεν θα την αποφύγεις. Μόνο που όλες αυτές οι αλήθειες είναι, τελικά, ψυχολογικού τύπου. Είναι στα όρια μίας ατομικής ψυχολογίας- οπότε, και ο κακοπροαίρετος θα αντιτείνει τον πλούτο της ατομικής ζωής του ομιλούντος. Η επίκληση της λιτότητας και της ρήξης μόνο στα πλαίσια μίας ιδεολογίας ή μίας πίστης μπορεί ν’ αρθρωθεί (και μετά βάλε όσο νερό θες στο κρασί σου). Μόνο τέτοιες αφηγήσεις μπορούν να πείσουν ή να επιβληθούν. Όλα τα άλλα είναι virtual καταστάσεις

Γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου

Χρονογραφίες

Ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία τοῦ Β. Φειδᾶ:

σάρωση2713

σάρωση2715

σάρωση2720

Σὲ ὅσους μᾶς θέτουν τὸ δίλημμα «Βυζάντιο ἢ Χριστιανισμός» (καί, ἔτσι, ἀποδεικνύονται ὁλόιδιοι μὲ τοὺς προτεσταντίζοντες τύπου Ἐμ. Ροΐδη), ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θέτουν στοὺς Χριστιανοὺς τέτοια ψευτοδιλήμματα ἔχουν μιὰ ἀνιστορικὴ ἀντίληψη, καὶ κανένα ἵχνος ἱστορικῆς σκέψης καὶ μνήμης. Ἄτομα ποὺ μᾶλλον τηλεμεταφέρθηκαν στὸν 2ο μ.Χ. ἢ καὶ στὸν 1ο αἰ. στὴν πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ συνεπῶς ξέρουν τί εἶναι Χριστιανισμός, ἀφοῦ πρῶτα μπούχτισαν ἀπὸ τὴ γνωστὴ νεοελληνικὴ μετριοκρατία τῶν καλῶν προθέσεων στὴν ὁποία μετεῖχαν καὶ οἱ ἴδιοι. (Στὸν θλιβερὸ μικρόκοσμο τοῦ ἀποβυζαντινοποιημένου Νεοελληνισμοῦ). Στὸ κάτω κάτω τῆς γραφῆς, δὲν μποροῦν νὰ θέτουν τέτοια διλήμματα ἄνθρωποι ποὺ συμμερίστηκαν τὴν ἔσχατη συνωμοσιολογία τῶν πιὸ συντηρητικῶν (μὲ τὴν κακὴ σημασία τῆς λέξης συντηρητικός) χριστιανικῶν στρωμάτων στὴν ἑλλαδικὴ κοινωνία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Κασιδιάρης και Δένδιας

Οπως αντιλαμβάνεστε, το μπλογκ, στην τελευταία του φάση, έχει αφήσει την πολιτική και γυρίζει από εκεί που ξεκίνησε : στην (καθαρή) αισθητική. Σε όσους η φωνή του Μπουγιουκλάκη στο βίντεο θυμίζει κάτι, ναι, είναι ο δήμαρχος Χαρχούδας της Λιλιπούπολης. Τον ίδιο, πάνω κάτω, ρόλο υποδύεται στο ανεπανάληπτο βίντεο που ελπίζω να έχετε την υπομονή να ξεκοκαλίσετε μέχρι τέλους.

Η μικρή Βουλή της λαϊκής, στο βίντεο αυτό, δεν είναι χειρότερη από την πραγματική. Ούτε όμως και καλύτερη. Τραγελαφικές κι οι δύο, η μία παραπέμπει στην άλλη και η άλλη αναπέμπει το άρωμά της στην πρώτη. Και θα συνεχίσει να το κάνει. «Υπάρχει ακόμα λίπος«. [πηγή]

Oρθόδοξος φονταμενταλισμός

1360093

και συνεχίζει το άσμα του Bob Marley,

«Open your eyes and look within: Are you satisfied (with the life you’re living)? Uh!
We know where we’re going, uh!
We know where we’re from.
We’re leaving Babylon,
We’re going to our Father land»

Η εσχατολογία ήταν πάντοτε βασικό στοιχείο της Χριστιανικής αντίληψης. Η εσχατολογία ήταν και είναι αυτή που κινητοποιεί. Δεν αποσιωπά όμως την τωρινή φρίκη. Τουναντίον! Ακόμα, και ο στατικός και αταβιστικός Ιουδαϊσμός έβρισκε τους τρόπους να αναβαπτίζεται, κατά καιρούς, σε εσχατολογικά όνειρα- που οπωσδήποτε, κατά τους περισσότερους Προφήτες του, θα αγκάλιαζαν όλο τον κόσμο, Εθνικούς και Ιουδαίους. Κάτι σαν οράματα συνδιαλλαγής και τελικής ειρήνευσης. Με μία βασική, όμως, προϋπόθεση: ότι αυτοί που τα παρήγαν ζούσαν στο παρόν και ήθελαν να λυτρωθούν από αυτό [We’re leaving Babylon]. Ο πόθος της εσχατολογικής λύτρωσης, ως πόθος ζωής και αυθεντικότητας, είχε και έχει δυναμισμό, κίνηση, μάχη και συγκρούσεις.

Διάβασα μόλις το άρθρο του κ. Ν. Ασπρούλη, «Ορθοδοξία ή Θάνατος. Κριτική θεώρηση όψεων του νεο- ελληνικού θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Προς μία ορθόδοξη θεολογία του κοσμικού», από το φιλόδοξο νέο περιοδικό Ανθίβολα [1/2017]. Δεν θα ασχοληθώ με την πολυσέλιδη ανάλυση που κάνει περί εκκοσμίκευσης, νεοελληνικού εθνολαϊκισμού και τα συναφή. Τα έχουμε δει και στο παρελθόν. Μένω σε έναν από τους παράγοντες, που μπορούν να συστήσουν μία απάντηση στον φονταμενταλισμό. Διαβάζω: «Επομένως, ένα νέο μοντέλο ορθόδοξης θεολογίας θα βασιζόταν πρωτίστως στο αποκαλυπτικό- ιστορικό πλαίσιο της χριστιανικής θεολογίας, που εξάπαντος τονίζει τη σπουδαιότητα της συνεργητικής θεανθρώπινης κοινωνίας, όπως επίσης και προσδιορίζει τις βασικές πτυχές της κοινωνίας αυτής. Από την άποψη αυτή μία θεολογία της εκκοσμίκευσης αποτελεί μια άλλη έκφραση της θεολογίας της ενανθρώπισης, όπου η Εκκλησία εκκοσμικεύεται, προκειμένου να προσλάβει ολόκληρη την κτίση με σκοπό να τη μεταμορφώσει, αποφεύγοντας τον μετασχηματισμό της σε κοσμική ή απόκοσμη πραγματικότητα» [σ. 113].

Το όραμα- πρόταση είναι εδώ χωρίς ιστορικό παρόν και χωρίς πόθο ζωής και σύγκρουσης. Στην Βίβλο τα Έθνη θα έρχονταν προς τον Ισραήλ και θα γίνονταν όλοι ο αληθινός Ισραήλ του Θεού- αυτή είναι η Αποκάλυψη. Στο άρθρο, η Εκκλησία πρέπει να εκκοσμικευθεί προκειμένου να, με σκοπό να…Το επόμενο στάδιο θα είναι η διάλυση. Αυτό είναι και το πρόβλημα της νεο- ελληνικής «εσχατολογικής θεολογίας». Αφορμάται από μικρο- αστική βάση και έναν εγγενή συγκριτισμό, που δεν τον κατανοούν τα υποκείμενα που τον φέρουν, καθώς ζουν και αναπνέουν στο κλίμα και στα δεδομένα μίας μαζικής δημοκρατίας, ηδονιστικού και μετα- νεωτερικού τύπου. Αρθρώνουν νομοτελειακά προτάσεις συμπερίληψης και ανοίγματος έως διάλυσης. Έχει χαθεί η δυναμική της εξωστρέφειας, η οποία, κακά τα ψέμματα, «ζυμώνεται» μόνο μέσα σε πραγματικά εσχατολογικές ή πραγματικά επαναστατικές συνθήκες. Πορεύομαι προς και έχω τέτοια διάθεση απολύτρωσης που θα τα αλλάξω όλα γύρω μου- σε αντίστιξη, ο τζιχαντιστής, και αυτός, πορεύεται προς, μόνο που έχει διάθεση να τα καταστρέψει όλα γύρω του, δεν κάνω συμβιβασμούς, συζητήσεις συμπερίληψης και αντίθεσης προς τους εθνικολαϊκισμούς (σιγά, το μέγα πρόβλημα, που πρέπει να απασχολεί τη Θεολογία!).

Και επειδή, στη μάχη επικρατεί αυτός που θέλει να τη δώσει και να την κερδίσει. Δεν νομίζω ότι μία «θεολογία της εκκοσμίκευσης» έχει να πει περισσότερα από τους τζιχαντιστές ή τις διάφορες αιρέσεις και πολυσυλλεκτικές δοξασίες της εποχής μας…

Συμπεράσματα από Γαλλία

αρχείο λήψης

Με Αφορμή τις Γαλλικές Εκλογές
Δύο συμπεράσματα, με ευρωπαϊκή και ατλαντική εμβέλεια, προκύπτουν από τις γαλλικές εκλογές: α) η (Άκρα) Δεξιά οδεύει προς το Κέντρο β) το (Νεο)Φιλελεύθερο Κέντρο κλίνει όλο και περισσότερο προς τον Εθνολαϊκισμό προκειμένου να αφομοιώσει την Δεξιά. Η συνισταμένη αυτών των κινήσεων οδηγεί το πολιτικό σκηνικό σε μια νέα κατάσταση πραγμάτων που τείνει να παγιωθεί: μια Κεντροδεξιά Σοσιαλδημοκρατία. Παραμένει ως ερώτημα αν το μόρφωμα αυτό θα μπορούσε να πραγματωθεί εκ των ένδον του Φιλελευθερισμού ή έξωθεν, με λίγα λόγια αν στο τέλος θα μπορούσε να επικρατήσει μια κεντρομόλος Ακροδεξιά ή ένας φυγόκεντρος Νεοφιλελευθερισμός. Η εκλογή Μακρόν πάντως μας δίνει και ένα κριτήριο για να καταλάβουμε αν η Λεπέν είναι συστημικός ή ανεξάρτητος παίκτης. Αν ο Μακρόν ακολουθήσει καθαρά νεοφιλελεύθερη πολιτική τότε η Λεπέν θα φαντάζει ως «μια κάποια» μελλοντική λύση για το «Σύστημα», αν ο Μακρόν κινηθεί στα πλαίσια της κεντρώας ατζέντας της προεκλογικής εκστρατείας του, τότε η Λεπέν προβάλλει ως επίφοβος αντίπαλος ενός κατεστημένου. Η Αριστερά κέρδισε υψηλά ποσοστά εξαιτίας της γενικότερης αποδιάρθρωσης της κεντροαριστερής σοσιαλδημοκρατίας, ωστόσο, στην κυριολεξία, δεν ξέρει τι να κάνει με τον κόσμο που κερδίζει. Η ανακούφιση που νοιώθει για την ανάδειξη του Μακρόν ή που θα ένοιωθε με την Κλίντον (αν έβγαινε) δείχνει το αδιέξοδο της Αριστεράς, καθώς μ’αυτόν τον τρόπο ο άξονας της πολιτικής από το δίπολο Αριστερά – Δεξιά, κατώτερες – ανώτερες τάξεις μετατοπίζεται στην διάκριση ανάμεσα σ’αυτούς που ευνοήθηκαν και σ’αυτούς που μείναν εκτός συστήματος κατά την πολύχρονη κυριαρχία της σοσιαλδημοκρατίας, διάκριση που δεν ευνοεί την Αριστερά. Η μόνη δυνατότητα που αναφαίνεται για την Αριστερά είναι μια κίνηση ομόρροπη με αυτήν των δύο αντιπάλων της: να συμφιλιωθεί με την ιδέα του Έθνους, να κινηθεί προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος και να υπερασπισθεί το εθνολαϊκό σώμα των αδικημένων της σοσιαλδημοκρατίας, υπό το πρίσμα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Έτσι ή αλλιώς, η κίνηση και των τριών προαναφερθέντων πολιτικών χώρων προς το κέντρο θα αποτελούσε ευτύχημα για την πολιτική και τους πολίτες.

του Ν. Μαυρίδη, από εδώ

Ορατότης μηδέν

ομονοια-αορατη-2

«Η Ομόνοια είναι πραγματικά αόρατη από ψηλά

Αν επιμετρήσει κάποιος 450  μέτρα  ανατολικά θα βρεθεί στην γωνία Δεληγεώργη και Κεραμικού . Στην γωνία σωρεύονται πολυμελείς οικογένειες προσφύγων με ανήλικα, πελάτες «σπιτιών» , χρήστες ουσιών που επιχειρούν σε δημόσια θέα. Το ανθρώπινο μίγμα είναι αφόρητα κοινότοπο γιατί είναι καθημερινό, συνεχές, μια ακραία παράσταση θεάτρου του παραλόγου με ζωντανές δολοφονίες επί σκηνής. Είναι  προφανές πως η γωνιά δίπλα από την Ομόνοια είναι «αόρατη»

Αν επιμετρήσει κάποιος 800 μέτρα δυτικά θα βρεθεί στην Βαλτετσίου και Χαριλάου Τρικούπη . Στην γωνία είναι μονίμως ένστολοι ένοπλοι με χακί στολές. Κάθε δέκα μέρες οι ένστολοι ασκούνται με πραγματικά πυρά απέναντι σε νεαρούς αντάρτες με μολότοφ. Αυτό είναι το άλλο ακραίο δωρεάν θέατρο όπου η μεταμεσονύκτια παράσταση έχει φλόγες , φωνές, τραυματισμούς. Είναι μια άλλη «αόρατη» γωνιά κοντά στην Ομόνοια.

Διαβάζοντας την επίσημη ανακοίνωση για την εγκατάσταση , ένιωσα πως κάποιος μας κάνει χοντρή πλάκα. Γράφεται :

O κορυφαίος Γερμανός εικαστικός Gregor Schneider, βραβευμένος με Χρυσό Λέοντα στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2001, αναφέρεται στις πολλαπλές όψεις του αστικού τοπίου, σε πόλεις-καταφύγια της φαντασίας, όπου οι έννοιες της παρακολούθησης, του ελέγχου, της ορατότητας και της αναγνώρισης, σε μια εποχή ανησυχητικής διαφάνειας και διαδικτυακής καταγραφής της πραγματικότητας, μοιάζουν να χάνουν, έστω και για λίγο στο έργο του, την κυριαρχία τους. Άλλωστε, όλη η φιλοσοφία του έργου του ισορροπεί στο λεπτό σημείο συνάντησης του ορατού με το αόρατο, καθώς διερευνά τις σχέσεις του ιδιωτικού χώρου με το δημόσιο και της φαντασίας με την πραγματικότητα»

Πηγή και συνέχεια