Πως την πάτησε ο Γκιλγκαμές

Ο βασιλιάς της Ουρούκ κατάλαβε ότι είναι και αυτός θνητός. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί και αφήνοντας ακόμα μία φορά το βασίλειο και τον λαό του, έφυγε σε αναζήτηση του επιζώντος του κατακλυσμού για να αποκτήσει το μυστικό της αθανασίας. Δεν έβρισκε πουθενά τίποτε, το κάθε ανθρώπινο πλάσμα πρέπει να πεθαίνει. Αντίθετα, του αποκαλύφθηκε πού θα μαζέψει το βοτάνι της νεότητας που θα το διατηρήσει και θα του εξασφαλίσει δύναμη και ορμή σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Αντί να το φάει αμέσως, προτίμησε να περιμένει να το δοκιμάσει κατά την επιστροφή του σε έναν γέρο. Κατά την επιστροφή του στην Ουρούκ, πήρε τον χρόνο του να κάνει ένα μπάνιο, διότι ήταν ο βασιλιάς που θα έπρεπε να εισέλθει στην πόλη. Όσο ήταν μέσα στο νερό, ένα φίδι βρήκε την ευκαιρία για να φάει το φυτό. Καημένε Γκιλγκαμές! Καθισμένος στην όχθη του Ευφράτη, άρχισε να διαλογίζεται. Συνειδητοποίησε τότε ότι ακόμα και βασιλιάς που ήταν, δεν ήταν παρά ένας κοινός θνητός, και άρχισε να κυβερνά με σοφία.

Τι απαντά το ΚΚΡΟ στην κριτική του ΚΚΕ για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία

Απάντηση στη στάση της ΚΕ του ΚΚΕ για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας με αφορμή άρθρο του Διεθνούς Τμήματος του ΚΚΕ που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 23/4/22 δίνει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ).

Σε άρθρο  του Διεθνούς Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΡΟ που αναρτήθηκε στο δίκτυο ενημέρωσης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, solidnet, στις 16 Μαΐου 2022 αναφέρεται πως το ΚΚΕ αξιολογεί το ΚΚΡΟ σε σχέση με την «ειδική επιχείρηση» της Ρωσίας στην Ουκρανία υποστηρίζοντας πως υιοθετεί «φιλοκυβερνητική» και «φιλοϊμπεριαλιστική» στάση. Το ΚΚΡΟ στο άρθρο του απορρίπτει αυτή τη θέση χαρακτηρίζοντάς την «ωφεμιλιστική εκτίμηση». Τονίζει πως εκτός από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους υπάρχουν και οι «εθνικοαπελευθερωτικοί και αντιφασιστικοί πόλεμοι», όπως αυτοί που σημειώθηκαν στα μέσα του 20ου αιώνα όταν ο φασισμός και ο ναζισμός εμφανίστηκαν ως πολιτικά φαινόμενα και οι εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι εντάθηκαν υπό την επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Επισημαίνεται επίσης πως ένας από τους κύριους στόχους της στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η αποναζιστικοποίησή της.

Συνέχεια του άρθρου……

To ακραίο κέντρο

Πολύ σωστά διακρίνει ο Monde Diplomatique το νέο εκλογικό και μετεκλογικό τοπίο της Γαλλίας. Από τη διάκριση «δεξιάς- αριστεράς» (2012) έχουμε περάσει σε αυτήν του «ακραίου κέντρου» και της αντι-συστημικής ψήφου (2022). Ο Μακρόν με δεξιοτεχνία συνένωσε στρώματα της κεντροδεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας, υπέρ της Ευρώπης και του φιλελευθερισμού. Η Λε Πεν αγροτικά, περιφερειακά εργατικά στρώματα και ανέργους (τους σύγχρονους luben), και ο «χρήσιμος ηλίθιος» Μελανσόν τους διπλωματούχους δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους. Δεν είναι τυχαίο που στις παγίδες των ερωτήσεων των δημοσιογράφων, τον ρώταγαν και για θέματα ταυτότητας και οικολογίας, τύπου να πηγαίνω με το ποδήλατο στη δουλειά κ.τλ, για να διασπάσουν τους υποστηρικτές του. Καλά του έκαναν. Αυτοί οι 2,5 στους 10 (που και στην Ελλάδα) θέλουν να συνδυάσουν τις ευρωπαϊκές συνήθειες και αξίες με την αριστερά, ας πρόσεχαν. Το μέλλον δεν τους επιφυλάσσει τίποτε. Ή θα είσαι φιλελέφτ ή θα είσαι αντι-συστημικός. Αυτό είναι το πλαίσιο της εποχής. Το ευτύχημα για τη Γαλλία είναι ότι έχουν σοβαρό κόμμα για να εκφράσει τους αντι-συστημικούς, όχι εδώ.

Όταν η ψηφιοποίηση του Δημοσίου καταλήγει σε κακοποίηση του πολίτη

Εξαναγκαστικά επιβεβλημένη, η ψηφιοποίηση της πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες εφαρμόζεται πλέον σε αναγκαίες διαδικασίες, όπως η αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού οικογενειακής κατάστασης, η πληρωμή των φόρων, η απόκτηση άδειας παραμονής. Κι όμως, η υποχρεωτικότητα της χρήσης του Διαδικτύου σε αυτούς και πολλούς ακόμα τομείς που συνδέονται με την καθημερινή ζωή (ταξίδια, θεάματα, λογιστική) απαιτεί ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια από εκείνους που είναι λιγότερο σε θέση να το πράξουν, είτε γιατί δεν έχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό είτε τις γνώσεις πληροφορικής είτε τη βοήθεια των οικείων τους. Γι’ αυτούς «το έθνος των startups» του Εμμανουέλ Μακρόν μεταφράζεται σε ποινή εξορίας μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Από τις πρώτες λέξεις της έκθεσης που αφιερώνει στον αυξανόμενο ρόλο της ψηφιοποίησης στη σχέση μεταξύ της δημόσιας διοίκησης και του πολίτη, η Συνήγορος του Πολίτη Κλερ Εντόν δίνει τον τόνο: «Στα κατά τόπους γραφεία μας φτάνουν άνθρωποι εξαντλημένοι, ενίοτε απελπισμένοι, και μας εξηγούν πόσο ανακουφισμένοι είναι που επιτέλους μιλούν σε κάποιον με σάρκα και οστά»1. Οι τραγικές σκηνές στο «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ», της ταινίας του Κεν Λόουτς όπου ένας Βρετανός άνεργος προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με διαδικασίες που όσο πιο ψηφιακές είναι τόσο πιο απάνθρωπες γίνονται, ξαναπαίζονται καθημερινά στη Γαλλία. Δεκατρία εκατομμύρια άτομα, δηλαδή ένας στους πέντε, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τις ψηφιακές υπηρεσίες χωρίς κανένας πολιτικός αξιωματούχος να ασχολείται με την ύπαρξή τους2.

Το προφίλ των θυμάτων συμπίπτει με τους πληθυσμούς που βασανίζονται ήδη από τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας: υπερήλικες, κάτοικοι αγροτικών περιοχών, προλετάριοι, άτομα χωρίς σπουδές, κρατούμενοι, ξένοι. Αντίστροφα, τα στελέχη, τα υψηλά εισοδήματα και οι πτυχιούχοι έχουν όλο τον απαιτούμενο εξοπλισμό σε υπολογιστές, ταμπλέτες κι έξυπνα κινητά και χρησιμοποιούν ευχαρίστως την ψηφιακή δημόσια διοίκηση. Με δυο λόγια, σε όσο μεγαλύτερη κοινωνική επισφάλεια βρίσκεται κάποιος τόσο πιο δύσκολο είναι να έχει πρόσβαση στα δικαιώματά του, στα επιδόματα, στις δημόσιες υπηρεσίες. Η υγειονομική κρίση που γενίκευσε την προσφυγή στην τηλεργασία, την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, το διαδικτυακό κλείσιμο ιατρικών ραντεβού, ενέτεινε τον τεχνολογικό υποβιβασμό των μη προνομιούχων. Και κάποιες φορές, χωρίς να το εκτιμούν σωστά, τα πολιτικά κόμματα επεκτείνουν και στο πεδίο του δημοκρατικού βίου την απομόνωση των κοινωνικών στρωμάτων σε επισφάλεια. Έτσι, όταν οι οικολόγοι διοργάνωσαν μια ψηφοφορία «ανοιχτή σε όλες και σε όλους από 16 ετών και άνω» για την επιλογή του υποψήφιού τους στις προεδρικές εκλογές, η συμμετοχή προϋπέθετε «έναν λογαριασμό ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για τη λήψη των υπερσυνδέσμων της ψηφοφορίας, έναν αριθμό κινητού τηλεφώνου για τη λήψη των κωδικών επικύρωσης της ψήφου και μια τραπεζική κάρτα για την πληρωμή της συμμετοχής των 2 ευρώ».

Επισημαίνοντας ότι «η κατάσταση χειροτερεύει», η Κλερ Εντόν θυμίζει ότι από κανέναν δεν μπορεί να αφαιρεθεί η πρόσβαση στα δικαιώματα και τα επιδόματά του με τη δικαιολογία ότι δεν χρησιμοποιεί την τεχνολογία στις συναλλαγές του με το Δημόσιο. Διότι για πολλούς, τονίζει, η «εξαναγκαστική ψηφιοποίηση» δεν αντιπροσωπεύει την απλοποίηση, αλλά «μια μορφή θεσμικής κακοποίησης».

Πηγή

O ευσεβής εξ αποκαλύψεως Βίος του Ιησού της μακαρίας Άννας Καταρίνας Έμμεριχ

Η Άννα Καταρίνα Έμμεριχ γεννήθηκε το 1774 στο Φλάμσκε του Κόεσφελντ. Οι γονείς της ήταν χωρικοί. Από το 1803 έζησε στο μοναστήρι των Αυγουστινιανών του Αγκνέτενμπεργκ στο Ντύλμεν μετά τη διάλυση της μονής κατοικούσε σε ένα δωμάτιο στο Ντύλμεν. Τα ματωμένα στίγματα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1812. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου του 1824. Η ίδια συνέγραψε Βίο του Ιησού , στον οποίον διαβάζουμε πολλά, όπως: μία ιδιαίτερη δραστηριότητα του Ιησού, που δεν αναφέρεται στα ευαγγέλια, ήταν η συμφιλίωση συζύγων που βρίσκονταν σε διάσταση και η εκ νέου ευλογία γάμων μοιχαλίδων. Επίσης δεν μνημονεύεται στα ευαγγέλια το ταξίδι του Ιησού στην Κύπρο, όπου πήγε μετά το αποχαιρετιστήριο γεύμα που του παρέθεσε η Χαναναία. Αυτό το ταξίδι έγινε στη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του Αρέθα και του Ηρώδη Αντίπα, την εποχή που οι μαθητές πραγματοποιούσαν ιεραποστολική περιοδεία στην Παλαιστίνη. Επειδκή λοιπόν δεν μπορούσαν να το διηγηθούν ως αυτόπτες μάρτυρες, το αποσιώπησαν και για τον ίδιο λόγο δεν μιλάνε ούτε για το δείπνο που παρέθεσε ο Ρωμαίος έπαρχος της Σαλαμίνας στον Σωτήρα. Αλλά και για το ταξίδι του Ιησού στη χώρα των τριών μάγων το ιστορικό μαντείο του «προσκυνητή» γνωρίζει περισσότερα από τους ευαγγελιστές.

Πηγή: Αlbert Schweitzer, Ιστορία της έρευνας του βίου του Ιησού, εκδόσεις Άρτος Ζωής, Αθήνα 2022, σ. 184.

To βδέλυγμα της ερημώσεως

Η νεοφιλελεύθερη ατζέντα έχει και τους θεολογικούς της συνοδοιπόρους. Όλη αυτή η «μοντέρνα» θεολογική εκδοτική παραγωγή που ήταν στις δόξες της τη δεκαετία του 1980 και 1990, τώρα ρίχνει νερό στο μύλο μίας καθεστωτικής λογικής της παρακμής.

«Μόνο αυτά; Θεωρούν την Ευρώπη και τη Δύση δαίμονα. Εύχονται να εξαλείφονταν όλοι οι ομοφυλόφιλοι και οι διεμφυλικοί από τον κόσμο. Είναι πεπεισμένοι πως ο άντρας είναι ανώτερος από τη γυναίκα. Απεχθάνονται τη δημοκρατία ως πηγή κακών. Λατρεύουν τους ισχυρούς ηγέτες οι οποίοι παρακάμπτουν τους θεσμούς. Αντιστέκονται λυσσαλέα σε κάθε λειτουργική ανανέωση». Είναι σαφής η υιοθέτηση της πολυπολιτισμικής ατζέντας της Δύσης. Όλα αυτά τα «ψυχοπονιάρικα» και «δημοκρατικά» είναι τα συνοδά φαινόμενα μίας διαδικασίας πολιτισμικής κρίσης που σημαδεύει- ήδη από τη δεκαετία του 1960- τον δυτικό κόσμο. Η μαζική- καταναλωτική δημοκρατία είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεται. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. «Είναι ανυποψίαστοι από μια Θεολογία ως δοξολογικό άνοιγμα στην έκπληξη του καινούργιου. Ελλείπει κάθε Χριστιανική προοπτική του μέλλοντος ως διαρκούς επικαιροποίησης του έργου της σωτηρίας». Είναι ιδιαίτερα συγκινητικοί και με τι ωραία λόγια! Θεολογικά περικαλύμματα ενός μοντέλου κοινωνίας που θέλει να καταπιεί τα πάντα στο πέρασμά του, στο όνομα της επικαιροποίησης της σωτηρίας.

«Ευφραίνονται από μια βαρέως εκκοσμικευμένη στρέβλωση η οποία απλώνει τις ρίζες της στο Βυζάντιο. Και τήν θεωρούν πεμπτουσία της πίστης, ξέρετε γιατί; Διότι αγνοούν ότι στο Βυζάντιο συνέβη η αρχή της εκκοσμίκευσης! Όσο βέβαιο είναι ότι στην εποχή του παρήγαγε τον σημαντικότερο πολιτισμό, άλλο τόσο αλήθεια είναι πως η θεοκρατία του δεν αντέχεται με τα σημερινά κριτήρια». Είναι στο σημείο αυτό που ο Ράμφος θα πρέπει να πανηγυρίζει. Με το ψευδο-επιχείρημα μίας επιστροφής σε ποιον Χριστιανισμό, άραγε, στον αρχέγονο (;), ή στον ασκητικό του Ράμφου, αναρωτιέμαι, απαξιώνεται η ιστορική βάση της Εκκλησίας (εν είδει πουριτανικού γνωστικισμού), και απαξιώνεται ως παρωχημένη, πάντα με τα σημερινά κριτήρια. Ποια; Των πολυπολιτισμικών, των διεμφυλικών κ.τλ. Και πάμε και στα λακανικά: «Έναν ‘πατερούλη’ ζητούν, όχι ξενέρωτους δημοκρατικούς θεσμούς. Ένα εκκλησιαστικό δημαγωγό που να συνεπαίρνει τα πλήθη, όχι τη ανιαρή συνοδικότητα». Εδώ, ο της μόδας λακανισμός οσμώνεται με την εξίσου μοδάτη αρχή της «συνοδικότητας» (η οποία κολλάει παντού). Θα πρέπει να μας εξηγήσει ο αρθρογράφος ποια άραγε αρχή της συνοδικότητας εφαρμόστηκε στην παραχώρηση του αυτοκεφάλου της Ουκρανικής Εκκλησίας. «Στον βαθμό που έχει αλλοιωθή από όλα αυτά, ο Χριστιανισμός τους είναι μια ειδωλολατρία», ενώ δεν είναι η ύψιστη μορφή ειδωλολατρίας η απόλυτη υποταγή τους στις κατά καιρούς ατζέντες των δικών τους, «δημοκρατικών» και «φιλελεύθερων» ηγετών.

«Εμείς έχουμε, όμως, την πολύτιμη ευκαιρία το πάθημα της Ρωσίας να γίνει μάθημα για εμάς. Ας ανασκουμπωθούμε για να δούμε πώς θα απαλλαγούμε από τον εγχώριο φονταμενταλισμό (του οποίου το πραγματικό πρόσωπο αποκάλυψε η πανδημία) και πώς θα ανταποκριθούμε στις προκλήσεις των καιρών». Ο Γρηγόρης Ψαριανός με μεταπτυχιακά θεολογίας. Καλύτερα, να διαβάζει κανείς τα Athens Review of Books και τα The Book’s Journal….

Τα φοβερά αποσπάσματα, εδώ.

H ισχυρή Τουρκία

Ο Ερντογάν δεν βλέπει, λένε, με καλό μάτι την είσοδο της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ενώ εμείς κάνουμε κωλοτούμπες να δείξουμε πόσο πιστοί σύμμαχοι είμαστε της Δύσης. Είναι ένα ακόμη δείγμα του ποιος είναι το αφεντικό στην περιοχή. Η εγχώρια προπαγάνδα εντωμεταξύ ακόμα αναμένει τη διάλυση της Τουρκίας λόγω λίρας ή λόγω των Κούρδων. Ο αφελής βλάκας λέγεται Ελλάδα, είναι σαφές. Ακόμα και τις φωνές- για να λέγονται- περί Αγίας Σοφίας, δεν τις συνέχισαν. Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Είτε σοσιαλιστική ριζοσπαστική είτε νεοφιλελεύθερη, η χώρα είναι σε καθεστώς υποτέλειας και αδιαφορίας, οπότε γιατί να μην ασχοληθεί με τους ΛΟΑΤΚΙ. Τα ευρωπαϊκά εύσημα της πολιτισμένης κοινωνίας των πολιτών θα τα εισπράξει από τις μπαλαρίνες του ευρωκοινοβουλίου. Είναι μεγάλο δυστύχημα που η Τουρκία δεν μας ξεφτιλίζει ακόμη περισσότερο.

Μετέωροι ανάμεσα στις εποχές

Έτσι, δεν μιλάνε πια, ούτε οι πνευματικοί ούτε οι ιερείς:

«Αυτό είναι το πεπρωμένο της γενιάς μας, να είμαστε μετέωροι ανάμεσα στις εποχές. Ουδέποτε ανήκαμε στην εποχή που τώρα βαίνει προς το τέλος της. Άραγε, θα ανήκουμε ποτέ στην εποχή που θα έρθει; Και αν μπορούσαμε να ανήκουμε σε αυτήν αφ’ εαυτών, θα ερχόταν άραγε τόσο γρήγορα; Ο χώρος ελευθερώθηκε για το ερώτημα του Θεού. Επιτέλους. Οι εποχές αποσυντέθηκαν και τώρα ο χρόνος έχει παγώσει. Για μια στιγμή; Για μια αιωνιότητα; Δεν θα έπρεπε πια να μπορούμε να ακούμε τον Λόγο του Θεού; Δεν θα έπρεπε πια να μπορούμε να βλέπουμε το χέρι Του όταν επιτελεί το έργο Του; Γι αυτό δεν μπορούμε ακόμη, δεν μας επιτρέπεται, να πάμε από τη μιά εποχή στην άλλη. Όσο και να ελκόμαστε προς τα κει. Πρώτα πρέπει να έχει ληφθεί η απόφαση. Πριν από αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα με όλη μας την ψυχή. Μέχρι να συμβεί αυτό θα είμαστε μετέωροι ανάμεσα στις εποχές. Αυτή είναι μια φρικτή ανθρώπινη δυστυχία. Διότι εκεί καταρρέει καθετί ανθρώπινο και αφανίζεται ό,τι υπήρχε και ό,τι θα υπάρξει. Όμως γι’ αυτό μπορούμε, αν κατανοούμε βέβαια τη δυστυχία μέχρι τέλους, να ρωτάμε για τον Θεό» (F. Gogarten, Christliche Welt)

Πηγή: Α. Schweitzer, Ιστορία της έρευνας του βίου του Ιησού, εκδόσεις Άρτος Ζωής, 2022, σ. 28.

Εκκλησία Αχρίδος

Το Πατριαρχείο της Σερβίας δεν αποδέχθηκε τις αποσχιστικές αυτές κινήσεις. Τις κατεδίκασε μεν, αλλά υπό την πίεση του κομμουνιστικού καθεστώτος υποχρεώθηκε να ενδώσει και μεταξύ των ετών 1958 και 1967 παρεχώρησε την αυτονομία σε αυτή την περιοχή. Ο τότε πατριάρχης Σερβίας Γερμανός μετέβη στα Σκόπια και τον Ιούλιο του 1959 χειροτόνησε τον Πρεσπών και Βιτωλίων Κλήμεντα. Στη συνέχεια οι Δοσίθεος και Κλήμης χειροτόνησαν τον Ζλετόβου και Στρωμνίτσης Ναούμ. Ετσι η σχέση κανονικής ενότητος της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» με το σερβικό Πατριαρχείο – έστω σε ατμόσφαιρα αμοιβαίας καχυποψίας – διατηρήθηκε μέχρι το 1967, χρονιά κατά την οποία η «Μακεδονική Εκκλησία» απαίτησε την αυτοκεφαλία της έχοντας, φυσικά, σύμμαχό της σε τούτη την επιδίωξή της το κομμουνιστικό καθεστώς του Τίτο. Ο στρατάρχης Τίτο, εξ ορισμού άθεος, στα πλαίσια της γενικότερης προσπάθειας για διαμόρφωση μιας τοπικής εθνικής φυσιογνωμίας έδωσε ξέχωρη σημασία στην ανεξαρτησία της τοπικής «μακεδονικής» Εκκλησίας, την οποία ο ίδιος υποκίνησε και προσπάθησε να επιβάλλει για λόγους πολιτικής ωφελείας.

Η σκοπιανή – σλαβομακεδονική εκκλησιαστική ηγεσία υπηρετώντας τότε τα ευρύτερα πολιτικά σχέδια της τοπικής πολιτικής ηγεσίας για δημιουργία «μακεδονικού κράτους» το 1967 ανεκήρυξε de facto την πλήρη ανεξαρτησία της από τη σερβική Εκκλησία, υπηρετώντας ουσιαστικά πολιτικές επιδιώξεις. Γινόταν έτσι από τότε φανερό ότι το «μακεδονικό» εκκλησιαστικό πρόβλημα, δεν ήταν εκκλησιαστικό, αλλά – και εξ υπαρχής – πολιτικό. Η σερβική Εκκλησία, μη αποδεχομένη την ως άνω εδαφική και πνευματική συρρίκνωσή της, κήρυξε το έτος 1968 την αυτοαποκαλουμένη ως «Μακεδονική» Εκκλησία των Σκοπίων σχισματική, δηλ. την απέκοψε από την σχέση (ιερο-) κανονικής ενότητας με την ίδια και τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όχι επειδή ήταν (που δεν ήταν – και δεν είναι) αιρετική ως προς το ορθόδοξο δόγμα, αλλά επειδή παρεξέκλινε από βασικές εκκλησιολογικές αρχές και διοικητικούς ιερούς κανόνες. Την πράξη αυτή ανεγνώρισαν στη συνέχεια και οι υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Εκτοτε η Εκκλησία των Σκοπίων θεωρείται σχισματική απ’ όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, ενώ ούτε σε διορθόδοξους, ή διαχριστιανικούς οργανισμούς (π.χ. Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, κ.α.) γίνεται δεκτή.

Μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και την ανεξαρτητοποίηση των Σκοπίων η εκκλησιαστική ηγεσία του νεοσύστατου κράτους της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ / FYROM) άρχισε να διεκδικεί την αναγνώρισή της από τις άλλες Oρθόδοξες Eκκλησίες. Από το 1998 διάφορες πιέσεις άρχισαν να ασκούνται προς το Πατριαρχείο Σερβίας και κυρίως προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το 2000 άρχισε και επισήμως ο διμερής διάλογος με το Πατριαρχείο Σερβίας, από το οποίο είχαν αποσχισθεί. Η εμμονή τους, όμως, στη διεκδίκηση της αυτοκεφαλίας οδήγησε στη ρήξη και τον Ιανουάριο του 2001 σταμάτησε κάθε προσπάθεια διαπραγματεύσεως. Νέα απόπειρα προσεγγίσεως έλαβε χώρα τον Μάϊο του 2002, οπότε εκπρόσωποι των δύο πλευρών συναντήθηκαν στο Νις της Σερβίας και υπέγραψαν προσχέδιο συμφωνίας η Εκκλησία των Σκοπίων να ονομάζεται «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος – Σκοπίων» (χωρίς, φυσικά, «μακεδονική» και τα τοιαύτα…) και να της δοθεί ευρεία αυτονομία. Ο Αρχιεπίσκοπος των Σκοπίων (και επικεφαλής της σχισματικής «Μακεδονικής Εκκλησίας» ) Στέφανος εκείνες τις ημέρες αναφερόμενος στις διαφορές που υπάρχουν με το Βελιγράδι, με δηλώσεις του ότι «Η Σερβική Εκκλησία μάς δίνει πλήρη αυτονομία ενώ εμείς επιθυμούμε το αυτοκέφαλο. Είναι απαραίτητο να συνεργαστούμε όλοι για να μπορούμε μέσα από την αγάπη να δείξουμε ότι είμαστε μαθητές του Χριστού» («Βήμα», 19/5/2002, σελ. 2), άφηνε ανοικτό παράθυρο στην ελπίδα για επανένωση, ωστόσο και αυτή η διαβούλευση, η οποία φάνηκε ότι θα μπορούσε να δώσει λύση στο υφιστάμενο πρόβλημα, οδηγήθηκε σε ναυάγιο. Οι διαπραγματεύσεις με τη σερβική πλευρά δεν καρποφόρησαν διότι οι εκπρόσωποι της σκοπιανής πλευράς πίσω από το πρόσχημα της αποκαταστάσεως των σχέσεων με τη σερβική Εκκλησία και την αυτονομία που επισήμως ζητούσαν και ζητούν έκρυβαν και κρύβουν πάντα την πρόθεσή τους να ζητήσουν πλήρες αυτοκέφαλο και μάλιστα με την ονομασία «Εκκλησία της Μακεδονίας». Έτσι, ύστερα από έντονες πιέσεις των εθνικιστικών κύκλων της ΠΓΔΜ, τον Ιούλιο του 2002 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας των Σκοπίων απέρριψε το προσχέδιο συμφωνίας που είχαν υπογράψει ένα μόλις μήνα πριν οι εκπρόσωποί της στο Νις. Ενας, όμως, από τους Μητροπολίτες αυτής της Εκκλησίας, ο Βελεσών και Παραβαρδαρίου Ιωάννης, επανέφερε τη Μητρόπολή του στους κόλπους της μητρός Εκκλησίας της Σερβίας και η μεν σχισματική Εκκλησία τον καθαίρεσε, η δε Σερβία τον όρισε έξαρχό της στα Σκόπια. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες φυλακίσεις του μητροπολίτου Ιωάννη στις φυλακές Ιντρίζοβο των Σκοπίων. Τελικά, το Πατριαρχείο της Σερβίας όρισε τον Βελεσών και Παραβαρδαρίου Ιωάννη ως τοποτηρητή Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος και Μητροπολίτη Σκοπίων (τίτλο στον οποίο ανυψώθηκε κανονικά το 2005, χειροτονηθείς υπό του Πατριάρχου Παύλου) και του χειροτόνησε το 2003 άλλους δύο επισκόπους, ούτως ώστε να συγκροτούν Ιερά Σύνοδο και συγκεκριμένα τους Πολόγου και Κουμανόβου Ιωακείμ και Μπρεγκαλνίτσης Μάρκο (και τοποτηρητή και της Επισκοπής Μοναστηρίου). Από το 2007 τους εν ενεργεία αυτούς αρχιερείς πλαισιώνει ο εκλεγείς ως τιτουλάριος Επίσκοπος Στοβίου Δαυϊδ, ο οποίος έχει ορισθεί και τοποτηρητής της Επισκοπής Στρωμνίτσης. Σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης (ο οποίος επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα, διατηρεί επαφές με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, τους Μητροπολίτες Λαρίσης κ. Ιγνάτιο, Ναυπάκτου κ. Ιερόθεο, Φθιώτιδος κ. Νικόλαο και άλλους αρχιερείς της ελλαδικής Εκκλησίας και ομιλεί άριστα ελληνικά, καθώς είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης) και οι τρεις επίσκοποί του, προσπαθώντας να ασκήσουν τα ποιμαντικά τους καθήκοντα, όχι μόνο εμποδίζονται, αλλά συχνά – πυκνά οδηγούνται στις φυλακές με τις απίθανες κατηγορίες για «διατάραξη θρησκευτικής ειρήνης», «διέγερση σε απείθεια», «αναζωπύρωση θρησκευτικού και εθνικού μίσους» (!), κλπ., γεγονός που καθιστά μέχρι και σήμερα σχεδόν αδύνατη την άσκηση του λειτουργήματός τους

Αυτή είναι η ιστορία των τελευταίων 70 χρόνων για την Εκκλησία των Σκοπίων. Υπεύθυνοι για τη σχισματική κατάσταση στην οποία περιήλθε είναι αυτοί που την διοίκησαν και συνεχίζουν να την διοικούν παραβιάζοντας ασυστόλως την κανονική τάξη και ενεργώντας contra στην ορθόδοξη εκκλησιολογία και τους κανόνες που θέσπισαν Οικουμενικές Σύνοδοι – κι’ όλα αυτά στο βωμό των πολιτικών επιδιώξεων για τη δημιουργία «μακεδονικής» εθνότητας.

Πηγή

Όπως συνέβη και με την περίπτωση της εκκλησίας της Ουκρανίας, εκτός από εκκλησιαστικό μέγα ζήτημα, προκύπτει και σοβαρό πρόβλημα στο πεδίο των εθνικών μας θεμάτων από τη σημερινή απόφαση, σύμφωνα με την οποία:

«Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, συνελθοῦσα σήμερον, Δευτέραν, 9ην Μαΐου 2022, ὑπό τήν προεδρείαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, συνεζήτησε διεξοδικῶς τό ἐκκλησιαστικόν θέμα τῶν Σκοπίων, καί, ἀξιολογήσασα εἰς τελικήν φάσιν τήν ὑποβληθεῖσαν τῇ Μητρί Ἐκκλησίᾳ ἔκκλητον προσφυγήν τῆς ἐκεῖσε Ἐκκλησίας, ὡς καί τάς ἀλλεπαλλήλους ἐκκλήσεις τῆς Πολιτείας τῆς Βορείου Μακεδονίας, ἀπεφάσισε τά ἑξῆς:

1) Δέχεται εἰς εὐχαριστιακήν κοινωνίαν τήν Ἱεραρχίαν, τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς ὑπό τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Στέφανον Ἐκκλησίας ταύτης, θεραπεύουσα τήν πληγήν τοῦ σχίσματος, καί ἐπιχέουσα εἰς τό τραῦμα τῶν ἐκεῖσε ἀδελφῶν ἡμῶν Ὀρθοδόξων “ἔλαιον καί οἶνον”. Πρός τοῦτο ἐκδίδεται καί ἡ σχετική Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις.

2) Ἐπαφίησιν εἰς τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας τήν ρύθμισιν τῶν μεταξύ αὐτῆς καί τῆς ἐν Βορείῳ Μακεδονίᾳ Ἐκκλησίας διοικητικῶν θεμάτων, ἐν τῷ πλαισίῳ ἀσφαλῶς τῆς ἱεροκανονικῆς τάξεως καί ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως.

3) Ἀναγνωρίζει ὡς ὄνομα τῆς Ἐκκλησίας ταύτης τό “Ἀχρίδος” (νοουμένης τῆς περιοχῆς τῆς δικαιοδοσίας αὐτῆς μόνον ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐπικρατείας τοῦ κράτους τῆς Βορείου Μακεδονίας), ὡς ὑπεσχέθη ἐγγράφως πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὁ Προκαθήμενος αὐτῆς, ἀποκλείουσα τόν ὅρον “Μακεδονική” καί οἱοδήτι ἄλλο παράγωγον τῆς λέξεως “Μακεδονία“.

Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον συνεχίζει νά ἐνδιαφέρεται διά τήν αὔξησιν, πρόοδον καί εὐστάθειαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης ὀντότητος τῆς Ἀχρίδος, ὡς ἔπραξε διά μέσου τῶν αἰώνων δι᾿ ὅλας τάς κατά τόπους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ὡς “τό πανδοχεῖον τῆς ἀγάπης, ἡ πηγή τῆς εὐσεβείας τοῦ Γένους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν” (Δράμας Παῦλος).

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 9ῃ Μαΐου 2022».

Πηγή

Ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων των ΗΠΑ στην Ουκρανία

Tο παρόν είναι το κείμενο μιας παρουσίασης από τον Τζον Μπέλαμι Φόστερ η οποία έγινε στις 31 Μαρτίου 2022 στο συμβουλευτικό σώμα του Ινστιτούτου Κοινωνικής Έρευνας Tricontinental.

Τον Φεβρουάριο του 2022, το Κίεβο προετοίμαζε μία μεγάλη επίθεση, με 130.000 στρατιώτες στα σύνορα του Ντονμπάς στα ανατολικά και στα νότια, βάλλοντας ήδη εντός του Ντονμπάς, με συνεχιζόμενη στήριξη από τις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ. Αυτό ξεπέρασε τις ξεκάθαρά διατυπωμένες κόκκινες γραμμές της Μόσχας. Ως απάντηση, η Ρωσία πρώτα ανακοίνωσε ότι οι συμφωνίες του Μινσκ έχουν αποτύχει και ότι οι δημοκρατίες του Ντονμπάς θα πρέπει να θεωρούνται ανεξάρτητα και αυτόνομα κράτη. Τότε παρενέβη στον ουκρανικό εμφύλιο πόλεμο στο πλευρό του Ντονμπάς, και σύμφωνα με ό,τι θεωρούσε δική της εθνική άμυνα.

Το αποτέλεσμα ήταν η διεξαγωγή στην Ουκρανία ενός proxy πόλεμου μεταξύ των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, αναπτυσσόμενος μέσα από τον ίδιο τον εμφύλιο που προέκυψε στην Ουκρανία μετά από το πραξικόπημα που ενορχήστρωσαν οι ΗΠΑ.

Για να το εξηγήσουμε αυτό, είναι σημαντικό να πάμε λίγο ακόμα πιο πίσω. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η Σοβιετική Ένωση είχε φτάσει, όσον αφορά τα πυρηνικά, στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό το ζήτημα, διεξήχθη εκτεταμένος διάλογος μέσα στο Πεντάγωνο και το σύμπλεγμα ασφαλείας, καθώς η ισοτιμία στα πυρηνικά συνεπαγόταν την «Αμοιβαία Εγγυημένη Καταστροφή»(MAD).. Έτσι οποιοδήποτε έθνος, εξαπέλυε επίθεση σε άλλο, χωρίς να έχει σημασία ποιο θα έκανε την αρχή, τότε θα επερχόταν η ολοκληρωτική καταστροφή και των δύο. Ο Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα (Robert McNamara), ο υπουργός Άμυνας του Τζον Φ. Κένεντι (John F. Kennedy), ξεκίνησε να προωθεί την ιδέα της «αντιστάθισης ισχύος», ώστε να παρακαμφθεί το MAD. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν δύο είδη πυρηνικών επιθέσεων. Το ένα έχει να κάνει με την αντιστάθμιση των επιπτώσεων2 και στοχεύει τις πόλεις, τον πληθυσμό και την υποδομή της οικονομίας του αντιπάλου. Σε αυτό βασίζεται το MAD. Το άλλο είδος επιθέσεων είναι ένας πόλεμος αντιστάθμισης ισχύος που στοχεύει στην καταστροφή των πυρηνικών δυνάμεων του εχθρού προτού αυτές τεθούν σε λειτουργία. Και, φυσικά, η στρατηγική αντιστάθμισης ισχύος ταυτίζεται με την στρατηγική του πρώτου πλήγματος. Οι ΗΠΑ υπό τον ΜακΝαμάρα ξεκίνησαν να διερευνούν την αντιστάθμιση ισχύος.

Τις περασμένες τρεις δεκαετίες, η Ουάσινγκτον συνέχισε να αναπτύσσει όπλα και στρατηγικές «Αντιστάθμισης ισχύος» , ενισχύοντας τις δυνατότητες των ΗΠΑ σε αυτόν τον τομέα, φτάνοντας σε σημείο που το 2006 ανακοινώθηκε ότι οι ΗΠΑ ήταν πλέον κοντά στην πυρηνική υπεροχή, όπως εξηγήθηκε εκείνη την περίοδο στο Foreign Affairs του Council of Foreign Relations (το βασικό κέντρο για τη Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας των ΗΠΑ). Το άρθρο στο Foreign Affairs διακήρυξε ότι η Κίνα δεν διέθετε πυρηνικό αποτρεπτικό παράγοντα απέναντι σε τυχόν πρώτο πλήγμα από τις ΗΠΑ, δεδομένων των βελτιώσεων στις τεχνολογίες στόχευσης και προσδιορισμού στόχων, ενώ ακόμα και οι Ρώσοι δεν θα μπορούσαν πλέον να βασίζονται στη βιωσιμότητα των πυρηνικών αποτρεπτικών παραγόντων τους. Η Ουάσινγκτον πίεζε για την ολοκληρωτική επίτευξη της πυρηνικής υπεροχής . Αυτό πήγαινε χέρι-χέρι με την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη διότι μέρος της στρατηγικής «Αντιστάθμισης Ισχύος» ήταν η τοποθέτηση όπλων αντιστάθμισης όλο και πιο κοντά στη Ρωσία, ώστε να μειωθεί ο χρόνος απόκρισης της Μόσχας.

Η Ρωσία ήταν ο κύριος στόχος αυτής της στρατηγικής. Την ίδια ώρα, η Κίνα ξεκάθαρα προοριζόταν να είναι ο δεύτερος στόχος. Όμως ο Τραμπ αποφάσισε να επιδιώξει τον κατευνασμό της Ρωσίας και να επικεντρωθεί στην Κίνα. Αυτό κάπως ανέτειλε τις διεργασίες, αποσταθεροποιώντας την Στρατηγική Μεγάλης Κλίμακας των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, μιας και η επέκταση του ΝΑΤΟ ήταν ένα σημαντικό τμήμα της στρατηγικής για την πυρηνική υπεροχή. Μόλις ανέλαβε η κυβέρνηση Μπάιντεν, έγιναν προσπάθειες να καλυφθεί ο χαμένος χρόνος όσον αφορά το «σφίξιμο της Ουκρανικής θηλιάς» της γύρω από τη Ρωσία.

Μπροστά σε όλα αυτά, οι Ρώσοι, ένα καπιταλιστικό, πλέον, κράτος που ανακτά το status της μεγάλης δύναμης, δεν ξεγελάστηκαν. Το έβλεπαν να έρχεται. Το 2007, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι ο μονοπολικός κόσμος ήταν μη επιτεύξιμος, ότι οι ΗΠΑ δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν την πυρηνική υπεροχή. Τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα ξεκίνησαν να αναπτύσσουν όπλα τα οποία θα μπορούσαν να παρακάμψουν την αντιστάθμιση ισχύος, δηλαδή την στρατηγική των ΗΠΑ. Η ιδέα του πρώτου πλήγματος είναι ότι ο επιτιθέμενος -(με τις ΗΠΑ να είναι οι μόνες που πιθανόν πλησιάζουν στην ανάπτυξη αυτής της δυνατότητας) χτυπά τους επίγειους πυραύλους, είτε βρίσκονται σε οχυρωμένα σιλό είτε είναι κινούμενοι, ενώ εντοπίζει τα υποβρύχια ώστε να μπορεί εξίσου να τα καταστρέψει. Ο ρόλος των αντιβαλλιστικών συστημάτων είναι να αναλαμβάνουν την αναχαίτιση οποιουδήποτε πυραύλου ανταπόδοσης δεν έχει καταστραφεί και καταφέρει να εκτοξευτεί . Φυσικά, η άλλη πλευρά, δηλαδή η Ρωσία και η Κίνα ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις, τα γνωρίζει όλα αυτά, οπότε κάνει οτιδήποτε μπορεί για να προστατέψει τους πυρηνικούς αποτρεπτικούς παράγοντες ή τη δυνατότητα διεξαγωγής χτυπημάτων ανταπόδοσης. Τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία και η Κίνα ανέπτυσσαν υπερηχητικούς πυραύλους. Αυτοί οι πύραυλοι κινούνται εξαιρετικά γρήγορα, πάνω από 5 Mach και, την ίδια στιγμή, είναι κατευθυνόμενοι, οπότε δεν μπορούν να εμποδιστούν από αντιβαλλιστικά συστήματα, αποδυναμώνοντας την δυνατότητα των ΗΠΑ να εξαπολύσουν επίθεση αντιστάθμισης ισχύος. Οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμα αναπτύξει τεχνολογίες υπερηχητικών πυραύλων αυτού του είδους. Αυτός ο τύπος όπλου αποκαλείται από την Κίνα «το ρόπαλο του ασσασίνου», εννοώντας ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μία μικρότερη δύναμη προκειμένου να αντισταθμίσει τυχόν τεράστιο πλεονέκτημα στρατιωτικής ισχύος του αντιπάλου. Έτσι ενισχύεται η βασική αποτρεπτική ισχύς της Ρωσίας και της Κίνας, καθώς προστατεύονται οι δυνατότητες αντιποίνων στην περίπτωση πρώτου πλήγματος εναντίον τους. Είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες αντιστάθμισης των δυνατοτήτων πρώτου πλήγματος που διαθέτουν οι ΗΠΑ.

Μία άλλη πτυχή σε αυτό το πυρηνικό «chicken game» («παίγνιο του δειλού») είναι η κυριαρχία των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στους δορυφόρους. Σε μεγάλο βαθμό, εξαιτίας αυτής της κυριαρχίας η στόχευση του Πεντάγωνο είναι τόσο ακριβής ώστε να μπορούν να διανοηθούν τη δυνατότητα καταστροφής των οχυρωμένων σιλό πυραύλων με μικρότερες κεφαλές, εξαιτίας της απόλυτης ακρίβειας κατά τη στόχευσή τους, καθώς και την στόχευση υποβρυχίων. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με τα συστήματα δορυφόρων. Αυτό δίνει στις ΗΠΑ, όπως πιστεύεται ευρέως, τη δυνατότητα καταστροφής οχυρωμένων σιλό πυραύλων ή τουλάχιστον τον κέντρων ελέγχου, με όπλα τα οποία δεν είναι πυρηνικά ή με μικρότερες πυρηνικές κεφαλές, λόγω αυξημένης ακρίβειας. Οι στρατοί της Ρωσίας και της Κίνας έχουν επομένως επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στα όπλα κατά των δορυφόρων, έτσι ώστε να αντισταθμίσουν αυτό το πλεονέκτημα.

Συνέχεια…