Αντιφάσεις πολεμικής

3d19e935439360325a362ef2f931e47a--russian-avant-garde-russian-constructivism

Το πρόβλημα της επετειακής απεικόνισης της Οκτωβριανής επανάστασης δεν αφορά μόνο τους διάφορους μαρξίζοντες, που αναλύουν το πρόγραμμα του κάθε μπολσεβίκου, αφορά και τους κριτικούς αρνητές των μπολσεβίκων, συνήθως εκκινούμενοι από ένα μείγμα παραδοσιολατρείας και νεοφιλελευθερισμού (ένα αντιφατικό μείγμα, τω όντι).

Αφορμή το απόσπασμα του Κ. Παπαϊωάννου, «Η τέχνη εναντίον του μηδενός», που φιλοξενεί το περιοδικό νέος Ερμής ο Λόγιος (τεύχος 16, Φθινόπωρο 2017, σσ. 65εξ.) Κρατώ την επιφύλαξη ότι είναι ένα κείμενο- απόσπασμα. Όμως….

Ο Τάτλιν (έργο του οποίου βλέπουμε) είναι ένας από τους πολλούς Ρώσους καλλιτέχνες που σημάδεψαν τον αιώνα μας. Μάλιστα. Πριν την επανάσταση. Αυτός ο Τάτλιν είχε το «όνειρο να βγει από την ζωγραφική και να εργαστεί με πραγματικά υλικά και πραγματικούς χώρους, πράγμα που φάνηκε να υλοποιείται όταν, υπό την εποπτεία του Μαγιακόφσκι, τα εργοστάσια της Πετρούπολης εκτελούσαν την περίφημη «Συμφωνία των Σειρήνων», όπου κάθε καμινάδα της πόλης γινόταν φλάουτο, όμποε ή κλαρινέτο, για να δοξάσει την πρώτη επέτειο της Επανάστασης». Το πνεύμα της αξιολόγησης φαίνεται θετικό, από τον Παπαϊωάννου.

Μη βιάζεστε. Μαθαίνουμε ότι «το 1920, ο Τάτλιν σχεδίασε το μεγαλειώδες έργο ενός μνημειακού πύργου που θα ήταν τόσο η έδρα της Τρίτης Διεθνούς, όσο και η υλοποίηση του εσχατολογικού ρίγους της εποχής. Ένα σπιράλ από σίδερο και γυαλί, ύψους τετρακοσίων μέτρων, ο πύργος αυτός θα περιελάμβανε τρία επάλληλα κτήρια- έναν κύλινδρο, μια πυραμίδα και μία σφαίρα-, το καθένα κινούμενο ανεξάρτητα από το άλλο εκ περιτροπής, για ένα έτος, ένα μήνα, μια μέρα, και με στόχο να γιορτάσει την πραγματοποίηση της ουτοπίας, τον θρίαμβο της Βούλησης επί της Βαρύτητας και την αδελφική ένωση όλων των λαών της ‘ Δημοκρατίας των ελεύθερων και ισότιμων εργαζομένων ‘ που ονειρεύτηκε ο Μάρξ. Αυτός ο πύργος δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, για τον πολύ απλό λόγο ότι ήταν ανέφικτος και λειτουργικά παράλογος». Μόνο γι αυτό; 

Ακολουθεί η αναθεώρηση του έργου του Τάτλιν από τον Αντρέι Πλατόνοφ, όπου έχουμε πλέον όχι τη δημιουργία του Μεγάρου του Παγκόσμιου Προλεταριάτου, αλλά ενός τεράστιου κρατήρα στον πυθμένα του οποίου μάζες, όλο και πιο μεγάλες, εργατών, σκύβουν ακόμα και για πάντα. Αξιολόγηση αρνητική.

Τελικά, οι αντιφάσεις αυτές της κριτικής συνάδουν με το πνεύμα των κριτικών- αρνητών των μπολσεβίκων που ανάφερα. Ναι μεν, αλλά. Μία διχασμένη ισορροπία ανάμεσα σε κάποια καλή αρχή και μια πολύ κακή κατάληξη. Δεν είναι όμως ούτε με τους αριστεριστές που ιδεολογικά είναι με την πρώτη φάση της Οκτωβριανής επανάστασης. Μπερδεύουν κιόλας επιχειρήματα παράδοσης, θρησκείας και δικαιωματισμού φιλελεύθερου τύπου. Μύλος η υπόθεση. Και τελικά μία άγνοια της ιστορικής συνέχειας και έλλειψη ψυχραιμίας απέναντι σε σημαντικά γεγονότα. Όχι άλλη ψυχολογία….

Advertisements

Initium ut esset homo creatus est

RMS_M_249 - Melankoli_1894-1896

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να γίνει ένα αρχίνισμα, είπε ο Αυγουστίνος. Και δεν είχε άδικο. Η Άρεντ μπόρεσε να δει την προσωπική, τραυματική εμπειρία της φυλής της μέσα από τις συνθήκες της μαζικής, μετα- βιομηχανικής εποχής. Αφορμή η ανάγνωση του 3ου μέρους των Απαρχών του Ολοκληρωτισμού, του Ολοκληρωτισμού (εκδόσεις Νησίδες). Αποσπώ: συμπιέζοντας τους ανθρώπους τον ένα πάνω στον άλλο, η ολική τρομοκρατία καταστρέφει τον μεταξύ τους χώρο. Από την σκοπιά του ολοκληρωτισμού, το γεγονός ότι οι άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν μπορεί μόνο να θεωρηθεί ως ενοχλητική παρέμβαση ανώτερων δυνάμεων. Συνεπώς η τρομοκρατία, ως υπάκουος υπηρέτης της κίνησης της Φύσης ή της Ιστορίας, οφείλει να εξαλείψει από τη διαδικασία όχι μόνο την ελευθερία με οποιαδήποτε επιμέρους έννοια, αλλά την καθαυτό πηγή της ελευθερίας, που δίδεται με το γεγονός της γέννησης του ανθρώπου και έγκειται στην ικανότητα του να κάνει ένα νέο αρχίνισμα (σ. 219). Τα λέει αυτά αναλύοντας το καθεστώς ολοκληρωτικής τρομοκρατίας, τη βιολογία του Ολοκληρωτισμού. Πόσο αφορούν και σε εμάς, που ζούμε σε συνθήκες μη- ολοκληρωτισμού (!), όταν αποποιούμαστε το αρχίνισμα της γέννησης και απωθούμε το τέλος του θανάτου; 

Η τουρκική παρεμβατικότητα στην Θράκη

06122017-2

Η απόπειρα πραξικοπήματος που ακολουθεί, επιδεινώνει την κατάσταση, καθώς ενισχύει την επιθετική αναθεωρητική ρητορική του προέδρου Ερντογάν, ο οποίος πλέον μιλά ανοιχτά για «Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης», για «σύνορα της ψυχής που δεν ταυτίζονται με τα υφιστάμενα σύνορα…» ακόμα και για «δημοψήφισμα στην Θράκη».

Από τη νέα κυβέρνηση Γιλντιρίμ απουσιάζει ο μετριοπαθής Δυτικοθρακιώτης υπουργός Υγείας Μ. Μοεζήνογλου, που είχε αφήσει θετικό αποτύπωμα κατά την προηγούμενη ελληνο-τουρκική προσέγγιση. Συμμετέχει, όμως, ο επίσης Δυτικοθρακιώτης Χακάν Τσαβούσογλου ως τρίτος αντιπρόεδρος, αρμόδιος αποκλειστικά για τους «Τούρκους εκτός Τουρκίας» μέσα στους οποίους, βεβαίως, κατατάσσουν κατά προτεραιότητα και τη Μουσουλμανική Μειονότητα της Θράκης (sic).

Ο νέος αντιπρόεδρος ανήκει μάλλον στους πιο σκληροπυρηνικούς. Διατηρεί ιδιαίτερες επαφές με τους τουρκοχρηματοδοτούμενους «Συλλόγους Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» στην Γερμανία, που προπαγανδίζουν την «αυτονομία» (γι’ αυτό λειτουργούν εκτός Ελλάδας, ώστε να μην υπάγονται στο ελληνικό σύνταγμα και τους νόμους που διέπουν Έλληνες πολίτες) και έχει συχνά μιλήσει δημόσια, με φόντο «την σημαία της “Ανεξάρτητης Θράκης”»

Σ’ αυτό το νέο περιβάλλον, η Τουρκία εκδηλώνει συστηματικά την παρεμβατικότητά της στην περιοχή της Θράκης, επιδιώκοντας την τουρκοποίηση των Πομάκων και των Ρομά, την πολιτική χειραγώγηση της μειονότητας και τη μετεξέλιξή της από «θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα» κατά την Συνθήκη της Λοζάνης, σε «εθνική τουρκική μειονότητα». Στόχος αυτής της στρατηγικής είναι στο απώτερο μέλλον η χρησιμοποίηση νομικών εργαλείων που προβλέπονται για τις εθνικές μειονότητες από την ΕΕ, όπως στις περιπτώσεις της Καταλονίας στην Ισπανία, των Βαλλόνων και των Φλαμανδών στο Βέλγιο, της Λομβαρδίας και του Τιρόλο στην Ιταλία κλπ. Αυτό, άλλωστε, φάνηκε όταν το 2015 διοργανώθηκε από το κόμμα DEP του Σαδήκ στην Κομοτηνή, το Πανευρωπαϊκό Συνέδριο της FUEN, δηλαδή της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας των Μειονοτικών Κομμάτων της Ευρώπης. Επί της ουσίας, είναι σαφές ότι επιδιώκεται από την τουρκική εξωτερική πολιτική σταδιακά και συστηματικά η «συνδιοίκηση στην Θράκη»

Πηγή

Οι γυναίκες είναι ο στόχος

trans1

Ἀλλὰ ἡ γυναίκα ὑφίσταται πόλεμο καὶ ἀπὸ τὸν τρανσεξουαλισμό. Ὅπως μπορεῖ νὰ διαβάσει κανεὶς στὸ ἄρθρο αὐτό, οἱ τρανσέξουαλ ἐπιτίθενται ἀσκώντας φυσικὴ βία ἀκόμη καὶ στὶς λεσβίες, ἀκόμη καὶ στὶς φεμινίστριες ποὺ ἀντιδροῦν στὴν ἀπαίτηση τῶν τρανσέξουαλ νὰ ἀποκαλοῦνται καὶ νὰ ἀναγνωρίζονται δημοσίως ὡς γυναῖκες (τὰ παραδείγματα στὸ ἄρθρο). Ἔτσι, οἱ φεμινίστριες καὶ οἱ λεσβίες, ποὺ ἀποδομοῦσαν ἐπὶ δεκαετίες μὲ τὸν τρόπο τους τὶς φυσιολογικὲς σχέσεις μεταξὺ τῶν δύο φύλων, τελικὰ ἔπεσαν θύματα τῆς ἐσωτερικῆς λογικῆς ποὺ διέπει τὴν ἀνδροφαγικὴ κοσμοθεώρησή τους· «τὴν πάτησαν», μὲ ἄλλα λόγια, ἀπὸ «πιὸ προχωρημένους» καὶ «πιὸ προωθημένων» ἀντιλήψεων ὁπαδοὺς τῆς Ἀπελευθέρωσης τοῦ Ἀνθρώπου. Ἔπεσαν στὸ λάκκο ποὺ ἔσκαβαν στὴν «πατριαρχικὴ κοινωνία». Ἡ ὁποία βεβαίως εἶχε νὰ ἀντιπαλέψει καὶ τὸν καπιταλισμό.

Ἔτσι, ἡ γυναίκα χάνει καὶ στὰ δύο μέτωπα: Ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὸ πρότυπο τῆς ξυλοδαρμένης Μουσουλμάνας, τὸ ὁποῖο πάντες οἱ χριστιανοφάγοι Δυτικοὶ φοβοῦνται νὰ καταγγείλουν -ἐπειδὴ ἡ θεοποίηση τῶν κάθε λογῆς θυματοποιημένων μειονοτήτων ἔχει ἐπικρατήσει, ὡς διαστροφὴ τῆς χριστιανικῆς συμπάθειας πρὸς τὰ θύματα. Καὶ ἀπὸ τὴν προωθημένη ἐκδοχὴ τῆς ὁμοφιλοφυλίας, τὸν τρανσεξουαλισμό. Κι ὅμως, ἡ ἴδια κοινωνία ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀγωνίζεται ὑπὲρ τῆς γυναίκας, τὴν ὁδηγεῖ στὸ χειρότερο μέλλον της. Βεβαίως, ἡ «σκλάβα γυναίκα» τῆς πατριαρχικῆς κοινωνίας (δωρεὰν πόρνη καὶ μαγείρισσα) μὲ τὴ φεμινιστικὴ-νεοτερικὴ ἀπελευθέρωσή της ἔχει μετατραπεῖ ἐκτὸς ἀπὸ δωρεὰν πόρνη καὶ μαγείρισσα (ποὺ παραμένει) καὶ σὲ μὲ τὸ ζόρι (ψυχαναγκαστικά) φωτομοντέλο καὶ ἐργάτρια. Ἔτσι, ἡ ἀντίφαση έγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ἡ γυναίκα τῆς Ὕστερης Νεοτερικότητας «ἀπελευθερώνεται» ἀπο τὸν σεξισμό, τὴν πατριαρχία καὶ τὴ χριστιανικὴ ἠθική, καὶ ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἐξυμνεῖται κι ὅτι ὅλοι σκύβουν πάνω στὰ προβλήματά της, στὴν πραγματικότητα ποδοπατιέται ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὸν τρανσεξουαλισμό.

Πηγή

Iερός πόλεμος

deborah

Το άσμα της Μαριάμ, η μάχη με τους Αμαληκίτες, το λόγιο του αφορισμού (εν χειρί κρυφαία πολεμεί…Έξοδος 17, 16), το άσμα της Δεββώρας, η αφήγηση για την καταστροφή των πόλεων του βασιλιά της Αράδ, καθώς επίσης η προσευχή του Ιησού του Ναυή στη Γαβαών (Ι. Ναυή, 10, 12-13), αξιολογούνται ως οι αρχαιότερες περιγραφές ιερών-θρησκευτικών πολέμων. Το κοινό μεταξύ τους είναι ότι κατανοούν το Γιαχβέ ως τον αρχηγό του πολέμου και αυτό προκύπτει από την άμεση ιστορική εμπειρία, όχι επομένως από τα λατρευτικά δεδομένα. Ο πόλεμος του Γιαχβέ δεν είναι κατακτητικός πόλεμος, αλλά πάντα σε κάθε περίπτωση, εξασφάλιση της επιβίωσης του Ισραήλ που την εγγυάται ο Γιαχβέ. Ο πόλεμος θα πρέπει να ενταχθεί στο δικαίωμα του Ισραήλ να έχει το δικό του ζωτικό χώρο. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι πόλεμοι του Γιαχβέ κατά την πρώιμη εποχή δεν ήταν εκτεταμένες κατακτητικές εκστρατείες, επρόκειτο μάλλον, για περιορισμένες επιχειρήσεις, σε επίπεδο πολιτοφυλακής

Πηγή: Ιω. Μούρτζιος, Τα έθνη και οι λαοί στο προφητικό μήνυμα. Από την κρίση στην οικουμενικότητα, Όστρακον, Θεσσαλονίκη 2017, 43.

Τι σημαίνει η επίσκεψη Ερντογάν;

5a290001140000f36fb6be68

Αυτό που σκιάζει όμως τις θετικές συνέπειες της επίσκεψης, είναι η ανοχή από την ελληνική κυβέρνηση της  επίσκεψης Ερντογάν στην μουσουλμανική μειονότητα της Ελληνικής Θράκης. Γιατί όσο προσεκτικός και διακριτικός και αν είναι ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, το μήνυμα που εκπέμπει η επίσκεψή του είναι σαφές και ξεκάθαρο.

Ουσιαστικά η Ελλάδα επιτρέπει στην Τουρκία -σε αυτό το υψηλότατο επίπεδο της επίσκεψης- να επιβεβαιώσει ότι είναι η «μητέρα-πατρίδα», προστάτιδα των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών και να επισημάνει εν τοις πράγμασι ότι ο αλυτρωτισμός υπάρχει σήμερα ως βασικό στοιχείο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Και αυτό έχει πολλαπλές συνέπειες, τόσο στις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων ομάδων  στην περιοχή, όσο και στην δικαιολογημένη ανασφάλεια που γεννά στους ελληνικής εθνικότητας κατοίκους.

Φαίνεται ότι όλες οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν τον ίδιο βαθμό συνενοχής στο ζήτημα της ανοχής στην κρατική τουρκική πατρωνία επί των μουσουλμάνων.  Και αυτό συμβαίνει από την εποχή που ο στρατηγός Παπάγος ευνοούσε μετά τον ελληνικό Εμφύλιο την τουρκοποίηση της κοινότητας -ώστε οι σλαβόφωνοι Πομάκοι να αποκτήσουν οριστικά και αμετάκλητα  τουρκική ταυτότητα ως αντίβαρο στις κομμουνιστικές επιδιώξεις των βορείων γειτόνων μας- και την υποδοχή του Τζελάλ  Μπαγιάρ από τη Βασίλισσα Φρειδερίκη το  1952 και την σχετική ονομασία του μειονοτικού λυκείου. Να σημειωθεί ότι ο Τζελάλ Μπαγιάρ υπήρξε κορυφαίος Νεότουρκος και υπεύθυνος για την εθνική εκκαθάριση που πραγματοποιήθηκε στην Ιωνία κατά την πρώτη περίοδο της Γενοκτονίας (1914-1918).

Την ίδια ακριβώς πολιτική με την μετεμφυλιακή μοναρχική ακροδεξιά, ακολούθησε και  η  χούντα, η οποία με τη Συνθήκη της Κεσάνης επέτρεψε τη μαζική είσοδο Τούρκων εθνικιστών δασκάλων στα μειονοτικά σχολεία – υπό τις ονειρώξεις του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου για δημιουργία ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας.

Πηγή

Αδιαφορία και μαζάνθρωπος

1522930_740301609315705_2057931818_o

Aυτό θα μπορούσε να είναι το λόγιο μίας ολόκληρης εποχής. Συχνά παραβλέπουμε ή απλά δεν γνωρίζουμε πόσο μοιάζει η σημερινή φιλελεύθερη και πολυπολιτισμική κατάσταση της εποχής μας με τους μεσοπολεμικούς ολοκληρωτισμούς. Έχει κάτι τέτοιο σημασία; θα αντείπει κάποιος. Έχει διότι δεν καθαρίζεις απλά με τις δίκες της Νυρεμβέργης ή με τον Στάλιν στην κόλαση.

Η αδιαφορία. Σωστά αναφέρει η Χάννα Άρεντ (Οι απαρχές του Ολοκληρωτισμού, Γ. Ολοκληρωτισμός, Νησίδες, 2017) ότι η κατάρρευση του ταξικού συστήματος αναδεικνύει την ήδη υπάρχουσα αδιαφορία της μάζας. Πιστεύει κανείς ότι παλαιότερα ενδιαφέρονταν περισσότερο οι άνθρωποι για την πολιτική; Καθόλου! Ήταν μία υπόθεση ειδικών από τζάκια (κάτι σαν το σώμα των διπλωματών σήμερα…). Δεν ήταν η δουλειά τους. Όταν τα στεγανά έπεσαν, απελευθερώθηκε η αδιαφορία των ατόμων (μαζί με την βλακεία…). Και μαζί και κάτι άλλο: στην ατμόσφαιρα αυτή συμβαίνουν δύο τινά, και ο εστιασμός στον εαυτό (και όχι, π.χ., στο σόι, στην οικογένεια, στο σωματείο, στη γειτονιά, στην ενορία, στο χωριό) και ταυτόχρονα η αποφασιστική εξασθένηση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης. Η πικρία από την μοίρα δεν μπορεί πλέον να φιλτραριστεί μέσα από τα παραδοσιακά δίκτυα πραγματικής αλληλοβοήθειας, αλλά χρεώνεται ως συντριπτική ενοχή. Στον μεσοπόλεμο η διέξοδος ήταν τα μαζικά κινήματα του ναζισμού και του φασισμού. Σήμερα, η ενασχόληση με τις λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής και ο τζιχαντιστικός νιχιλισμός.

Και η κατανάλωση. Πάλι σωστά λέει η Χάννα ότι ο σταλινισμός δημιούργησε τεχνητά τον απαιτούμενο κατακερματισμό της ρωσικής κοινωνίας. Ως εκ τούτου ήταν παράγοντας εκσυγχρονισμού. Από την ζάντρουγκα στο εργοστάσιο χημικών, και με μία βαλίτσα στο χέρι. Αυτοί οι μετακινούμενοι, κατακερματισμένοι σοβιετικοί- σταλινικοί πολίτες πόσο τελικά διαφέρουν από τους νεόπλουτους που την βρίσκουν στα μπαρ κλαμπ της Πετρούπολης. Όχι και τόσο πολύ. Μόνο που τα παιδιά τους μπορούν- όσοι μπορούν- να καταναλώνουν. Ο ψυχισμός είναι ο ίδιος.

Επαναστάτες της πλάκας

alexis6

H απουσία σοβαρότητας, ακόμα και επαναστατικής σοβαρότητας, είναι κάτι που χαρακτηρίζει την Ελλάδα. ‘Ετσι ήταν πάντα. Άνθρωποι μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων, που βρήκαν αυτή την θέση τους λόγω οικογενειοκρατίας και στις δάφνες τόνων αίματος προηγούμενων δεκαετιών. Μέσα στα κάθε λογής κόλπα. Και όσο πιο πολύ μέσα τόσο πιο αριστερίστικες και αναρχικές ιδέες φέρουν. Έτερον εκάτερον. Καθώς μάλιστα το savoir vivre τους είναι και ευχάριστο και γοητευτικό πνευματικά, θα αποτελούν πάντα την πλειοψηφία. Αυτή την γοητεία της ευκολίας πέρασαν και στα παιδιά τους, που κάψαν την Αθήνα το 2008, υπό την εποπτεία της τότε κυβέρνησης. Είχε πλάκα, τότε, που άνθρωποι με πολλά βιβλία στο κεφάλι τους θαύμαζαν την λαϊκή εξέγερση. Άλλοι κουλτουριάρηδες αποκτούσαν υλικό για στοχασμούς και έργα τέχνης. Μία κοινωνία σε ανακύκλωση βλακείας και παρακμής. Πρόσχωμεν!

θα σπάσω κούπες….

efewfw

Είναι για γέλια αν δεν είναι για κλάματα. » Περπατούσα προχθές στην Ομόνοια κι ακούω κάποιον να τραγουδάει «θα σπάσω κούπες, αμάν, αμάν». Γυρνάω και βλέπω τον κύριο Mirza να μου χαμογελάει. «Είμαι από το Πακιστάν και σ’ακούω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ». Και μετά γίναμε πολλοί…» [πηγή]

Πόσο πιθανό είναι να συναντήσει κανείς έναν κ. Mirza στην Ομόνοια, και πόσοι κκ. Mirza στην Ελλάδα ακούνε Μαρίνα Σάττι πριν κοιμηθούν; 

Είχα πει και παλαιότερα: Το έθνικ και η αισθητική του στο μεγαλείο της. Αποστειρωμένη πολυπολιτισμικότητα [εδώ]. Η ροζ αριστερά έχει επιλέξει, εδώ και καιρό και παγκόσμια, να αντικαταστήσει το προλεταριάτο και τις ταξικές συγκρούσεις με τους κκ. Mirza. Τί να κάνουμε, να τους χαλάσουμε το παραμυθάκι τους;