Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή

Δημήτριος Γούναρης

Τέτοιες ημέρες όλο και ακούς θύμησες για την Μικρασία και την καταστροφή. Με αφορμή, λοιπόν, σχόλιο [εδώ], αυτό που θεωρώ είναι ότι η σφαγή και το αίμα πιστοποίησαν το αδιέξοδο του ελληνικού κράτους και της πολιτικής του. Δίκαια, ως ένα βαθμό, θεωρήθηκε το γεγονός ως η τραγική κατάληξη της Μεγάλης Ιδέας. Η Ελλάδα τότε πετύχαινε να επεκταθεί προσδεδεμένη στο άρμα των δυτικών της συμμάχων (πολιτική Βενιζέλου), γεγονός που απαιτούσε θυσίες, κόπωση, και οιονεί…πραξικοπήματα ή καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Σήμερα, ακούς (συνήθως από συμπαθούντες τον Βασιλιά και….αργότερα τον Μεταξά) επιχειρήματα για το πραξικόπημα του κινήματος της Θεσσαλονίκης, για την ιμπεριαλιστική εισβολή των Αγγλογάλλων, για τους αντιστασιακούς Επιστράτους (sic!), για το όνειδος της δίκης των έξι κτλ. Λες, και ο βασιλιάς και η παράταξή του ήταν το κάστρο της δημοκρατίας και της συνταγματικότητας! Λες και το όποιο Σύνταγμα είναι μεταφυσικό κείμενο, του οποίου η ερμηνεία (ανεύθυνο του βασιλιά) είναι θέμα ειδικών και τεχνοκρατών! Οι πολιτικές συνθήκες ήταν τέτοιες που επέβαλλαν αυτή την πραγματικότητα. Βέβαια, ο συνταγματικός φετιχισμός μάλλον είναι ίδιον της νεοελληνικής υποκρισίας, αφού έχουν να λένε ότι ακόμη και στον Εμφύλιο (1946-1949), δεν υπήρξε κατάλυση της Δημοκρατίας. Λες και θα άλλαζε τίποτα, επί της ουσίας! Οι ίδιοι αυτοί, που απηχούν συντηρητικές τάσεις της τότε εποχής, πολύ εύκολα θα άλλαζαν την επιχειρηματολογία τους αν στη θέση αυτών που κατηγορούν, ήταν η δική τους παράταξη- όπως ακριβώς ο Γούναρης συνέχισε αυτά που κατηγορούσε μετά τις εκλογές του 1920. Όσο ρομαντική και ενίοτε ελκυστική (με την προσθήκη και των ΚΚΕ-ΣΕΚΕ) είναι η συντηρητική παράταξη στην Ελλάδα (επίκληση λαϊκότητας, αντι- αστισμός, ο βασιλιάς είναι ο ένσαρκος λαός, αδιαμεσολάβητη κυριαρχία), άλλο τόσο- ή, ακριβώς για αυτό- είναι τόσο επικίνδυνη και καταστροφική. Τελικά, μοιάζουν πολύ με τους εν Ελλάδι κομμουνιστές: έχουν πολύ καλά εργαλεία ανάλυσης και ιδεολογίας, αλλά είναι τόσο λίγοι στην πρακτική τους εφαρμογή.

ΥΓ. Και βέβαια η λογική αυτής της παράταξης (Λαϊκοβασιλικών, χονδρικά) ήταν η πελατειοκρατία και το ρουσφέτι. Όχι ότι ο Βενιζέλος πήγαινε πίσω. Αλλά για σκέψου μία Ελλάδα με Σμύρνη και Αν. Θράκη. Τι επιρροή θα είχε μετά ο πολιτευτής της Μάνης και της Μεσσηνίας; Θα άλλαζαν τα κόλπα. Και αυτό το φοβόταν…..

Advertisements

Μαζική υστερία χορού

3193

According to an account written in the 1530s by the irascible but brilliant physician Paracelsus, the “dancing plague of Strasbourg” began in mid-July 1518, when a lone woman stepped outside her house and jigged for several days on end. Within a week, dozens more had been seized by the same irresistible urge.

A poem in the city archives explains what happened next: “In their madness people kept up their dancing until they fell unconscious and many died.” The council sensed it had made a mistake. Deciding the dancers were suffering from holy wrath rather than sizzling brains, they opted for a period of enforced penance and banned music and dancing in public. Finally, the dancers were taken to a shrine dedicated to St Vitus, located in a musty grotto in the hills above the nearby town of Saverne, where their bloodied feet were placed into red shoes and they were led around a wooden figurine of the saint. In the following weeks, say the chronicles, most ceased their wild movements. The epidemic had come to an end.

Life in Strasbourg in the early 1500s satisfied another basic condition for the outbreak of psychogenic illness: the chronicles record plenty of the distress that brings about a heightened level of suggestibility. Social and religious conflicts, terrifying new diseases, harvest failures and spiking wheat prices caused widespread misery. A chronicler described 1517 with poignant brevity as a “bad year”. The following summer, orphanages, hospitals and shelters were overflowing with the desperate. These were ideal conditions for some of the city’s needy to imagine that God was angry with them and that St Vitus stalked their streets.

Πηγή

Eπιστολή προς Γαλάτεια

αρχείο λήψης

Δεν έχω καμιάν illusion για τη σύγχρονη πραγματικότητα της Ρουσίας. Ξέρω πως οι ίδιοι οι αρχηγοί της δεν έχουνε σαφή ιδέα της εντολής τους, ξέρω πως ο λαός υποφέρει αφάνταστα, κ’ εδώ γνώρισα το μεγαλύτερό της σήμερα φιλόσοφο, το Σεστώβ και ένα συγγραφέα τον Ρεμίζωφ που έφυγαν από τη Ρουσία γιατί ήσαν αντίθετοι, μη μπορώντας ν΄ανεχτούνε τις φοβερές λεπτομέρειες. Μα ξέρω, επίσης, πως η ιδέα μόνο στο ζεστό κεφάλι του ιδεολόγου είναι ωραία βολεμένη, αγνή, αμόλεφτη, χωρίς αίμα και λάσπη- μα κ΄εντελώς άγονη, στείρα, περιττή. Ευτύς ως πατήσει το χώμα της γης μας ετούτης, λασπώνεται, αιματώνεται, παραδίνεται σε χιλιάδες άντρες- μα και γίνεται μητέρα, πλουτίζει τη ζωή, ανεβάζει λίγο πιο ψηλά την πνοή του αγωνιζόμενου θεού. Σιχαίνομαι τις ρομαντικές αντίληψες για την Ιδέα. Η Ιδέα είναι όπως ο Θεός- μέσα από αφάνταστα εγκλήματα, από ατιμίες και ηλιθιότητες, quand-même προχωρεί αργά, με κάματο, ανηφορίζοντας την κακοτράχαλη γη μας. Το χρέος μας είναι: να προσπαθήσουμε να βρούμε το ρυθμό της πορείας του κι άμα τόνε βρούμε να προσαρμόζομε, όσο μπορούμε, μζί του, το ρυθμό της μικρής μας, εφήμερης ζωής. Έτσι μόνο κατορθώνομε να εχτελούμε κάτι αιώνιο εμείς οι θνητοί, γιατί συνεργαζόμαστε με κάποιον Αθάνατο. Έτσι αποχτά, επίσης, η ζωή μας- η πράξη μας κ’ η σκέψη- ενότητα και χαρακτήρα. Νικούμε τη λεπτομέρεια, νικούμε την ανία, νικούμε την στενότητα της καρδιάς, νιώθομε πως όλοι οι άνθρωποι κ’ οι λαοί- κι ακόμα περσότερο, όλα τα φυτά και τα ζώα συνεργαζόμαστε, ανηφορούμε όλοι μαζί, συνεπαρμένοι από μια μυστηριώδη, αόρατη Πνοή. Πού πηγαίνομε; Κανένας δεν ξέρει. Μη ρωτάς, ανέβαινε! Ίσως δεν πάμε πουθενά, ίσως το ποδοκόπι της ζωής κανείς δεν το πλερώνει. Τόσο το καλύτερο! Έτσι νικούμε και τον τελευταίο, το μεγαλύτερο πειρασμό-την Ελπίδα. Πολεμούμε γιατί έτσι θέμε, χωρίς αμοιβή, δεν είμαστε μιστοφόροι. Τραγουδούμε αν και ξέρομε πως δεν υπάρχει αυτί να μας ακούσει, δουλεύομε και δεν υπάρχει αφέντης σα βραδιάσει να μας πλερώσει το μεροκάματο. Είμαστε απελπισμένοι, γαλήνιοι και λεύτεροι. Αυτός είναι ο αληθινός ηρωισμός, ο ανώτατος μου φαίνεται, άθλος του ανθρώπου

Ν. Καζαντζάκης, Επιστολή προς Γαλάτεια, αρ. επιστολής 44, Βερολίνο, Νοέμβριος 1922. 

Κρητική επανάσταση και Ουγκό

αρχείο λήψης

Συντάσσει στις 2 Δεκεμβρίου 1866 ένα βαθύ συνειδητοποιημένο πολιτικό κείμενο. Διαπιστώνει με χαρά ότι βουλιάζει το πλοίο της μοναρχίας, έχοντας την τιάρα στην πλώρη του και τον φερετζέ στην πρύμνη. «Βουλιάζει» γράφει «αυτή την στιγμή στο Μεξικό, στην Ισπανία, στο Αννόβερο, στη Σαξονία, στη Ρώμη και αλλού». Αντίθετα, το δίκαιο είναι αβύθιστο. Επειδή όμως ούτε η Γαλλία ούτε η υπόλοιπη Ευρώπη συγκινούνται, ο Ουγκό δημοσιεύει τον Φεβρουάριο του 1867 δεύτερη επιστολή, ύστερα μάλιστα από σχετική έκκληση του Ζιμβρακάκη, «συντεταγμένη εν τω μέσω των ερειπίων, των νεκρών, της τιμής και της ελευθερίας». Την πολιτική ανάλυση διαδέχεται τώρα η εξιστόρηση των τραγικών περιστατικών της Επανάστασης, προκειμένου να συγκινηθεί η κοινή γνώμη…

Απογοητευμένος από την περιορισμένη απήχηση των διαβημάτων αυτών, αφού η φωνή του χάνεται «μέσα στη θριαμβεύουσα οχλοβοή της βασιλείας των ανισοτήτων», ο Ουγκό απευθύνει στις 6 Φεβρουαρίου 1869 έκκληση προς την Αμερική να εγκαταλείψει το δόγμα Μονρόε και να επέμβει στα πράγματα της Κρήτης. «Η σκοτεινή εγκατάλειψη ενός λαού» γράφει «στον βιασμό και στη σφαγή εν μέσω του πολιτισμού είναι μια αισχύνη που θα εκπλήξει την ιστορία. Όσοι επιτρέπουν παρόμοιες κηλίδες στον μέγα δέκατο ένατο αιώνα είναι υπεύθυνοι ενώπιον της παγκόσμιας συνείδησης, γι’ αυτό «Όπου η Ευρώπη οπισθοχωρεί, η Αμερική προχωρεί»

Πηγή: Δ. Παντελοδήμος, «Ο Ουγκό και η Κρητική Επανάσταση», Το Βήμα, 17.3.2002, Α/55

O Eζρα Πάουντ στο Ράπαλο..

001-Ezra_Pound_AVT-popaganda

Όπως πολλοί από τους συγχρόνους του στη δεκαετία του 1930, ο Πάουντ γοητεύτηκε από πολιτικά ριζοσπάστες. Έβλεπε την αμερικανική ιστορία ως μία μακρά πορεία πάλης ανάμεσα στην λαό και στα οικονομικά συμφέροντα. Οι τοκογλύφοι συνωμοτούν, ενώ ο Τύπος παραπλανά τον κόσμο. Ο σκοπός της οικονομίας, έγραφε, είναι το κέρδος από την εργασία του άλλου. Άσκησε κριτική στην πολιτική των ΗΠΑ, ενώ υποστήριξε ότι η μόνη θεραπεία για το έθνος θα ήταν να υιοθετήσει την Κομφουκιανική ηθική. Ο Πάουντ άφησε το Παρίσι το 1924 και εγκαταστάθηκε στο Ράπαλο, μία μικρή παραθαλάσσια πόλη κοντά στη Γένοβα, όπου εκτός από μία σύντομη επίσκεψη στις ΗΠΑ, θα διαμείνει μέχρι τη σύλληψή του το 1845, σε ένα στυλ menage a trois με την γυναίκα και την ερωμένη του. Δεν ασχολήθηκε πολύ με τα πολιτικά πράγματα της εποχής, όμως θεωρούσε ότι η τοκογλυφία είναι ο καρκίνος του κόσμου, που μόνο με το χειρουργικό μαχαίρι του φασισμού μπορεί να αφαιρεθεί.

O «φασίστας» Πάουντ έγραφε:

[από την ποιητική του συλλογή, Lustra, 1916-1917, το ποίημα Commission]

GO, my songs, to the lonely and the unsatisfied, Go also to the
nerve-wracked, go to the enslaved-by-convention, Bear to them my
contempt for their oppressors.
Go as a great wave of cool water, Bear my contempt of oppressors.
Speak against unconscious oppression, Speak against the tyranny
of the unimaginative, Speak against bonds.
Go to the bourgeoise who is dying of her ennuis, Go to the women
in suburbs.
Go to the hideously wedded, Go to them whose failure is
concealed, Go to the unluckily mated, Go to the bought wife, Go to
the woman entailed.
Go to those who have delicate lust, Go to those whose delicate
desires are thwarted, Go like a blight upon the dulness of the
world; Go with your edge against this, Strengthen the subtle cords,
Bring confidence upon the algae and the tentacles of the soul.
Go in a friendly manner, Go with an open speech.
Be eager to find new evils and new good, Be against all forms of
oppression.
Go to those who are thickened with middle age, To those who have
lost their interest.
Go to the adolescent who are smothered in familyOh how hideous
it is To see three generations of one house gathered together!
It is like an old tree with shoots, And with some branches rotted
and falling.
Go out and defy opinion, Go against this vegetable bondage of the
blood.
Be against all sorts of mortmain.
THE END

Πηγή: Charles Simic, What Ez could do, The New York Review of Books Holiday Issue 1:20 (18 December 2003): 8,12-16.

 

Περί φασισμού

αρχείο λήψης (1)

Το ΚΚΙ προς τους νέους!

 

Είναι θλιβερό. Η πολεμική ενάντια
στο ΚΚΙ γινόταν το πρώτο μισό
της περασμένης δεκαετίας. Είστε αργοπορημένοι, παιδιά μου.
Και δεν έχει καμία σημασία εάν τότε δεν είχατε ακόμη γεννηθεί… Τώρα οι δημοσιογράφοι όλου του κόσμου (συμπεριλαμβανομένων εκείνων της τηλεόρασης)
σας γλύφουν (όπως πιστεύω ότι το λέτε ακόμη στη γλώσσα
του Πανεπιστημίου) τον κώλο. Εγώ όμως όχι, φίλοι μου.
Έχετε την όψη των πατεράδων σας, παιδιά του μπαμπά.
Η καλή ράτσα δεν κρύβεται.
Έχετε το ίδιο κακό βλέμμα.
Είστε φοβητσιάρηδες, αβέβαιοι, απογοητευμένοι
(πολύ καλά), ξέρετε όμως και τον τρόπο να είστε
θρασείς, εκβιαστές και σίγουροι:
μικροαστικά προνόμια, φίλοι μου.
Όταν χθες στη Βάλε Τζούλια πιαστήκατε στο ξύλο
με τους αστυνομικούς,
εγώ ήμουν με το μέρος των αστυνομικών!
Επειδή οι αστυνομικοί είναι παιδιά φτωχών ανθρώπων. Προέρχονται από την περιφέρεια, αγροτική ή αστική αδιάφορα. Όσο για μένα, γνωρίζω αρκετά καλά
τον τρόπο που έζησαν σαν μικρά παιδιά και σαν αγόρια,
τις πολύτιμες χίλιες λιρέτες, τον πατέρα που έμεινε αγόρι κι εκείνος εξ αιτίας της μιζέριας, που δεν δίνει κύρος.
Η μάνα γεμάτη κάλους σαν αχθοφόρος, ή λεπτεπίλεπτη,
εξ αιτίας κάποιας αρρώστιας, σαν πουλάκι·
τα πολλά αδέρφια, η τρώγλη
ανάμεσα στα περιβόλια με το κόκκινο φασκόμηλο (σε ξένα οικόπεδα, πολυτεμαχισμένα)· οι παράγκες
επάνω στους υπονόμους· ή τα διαμερίσματα στις μεγάλες
λαϊκές πολυκατοικίες κ.τ.λ. κ.τ.λ.
Κι έπειτα, κοιτάτε τους πώς τους ντύνουν: σαν παλιάτσους,
μ’ ένα τραχύ ύφασμα που βρωμάει συσσίτιο,
στρατώνα και λαό. Χειρότερο απ’ όλα, φυσικά,
είναι η ψυχολογική κατάσταση στην οποία έχουν ξεπέσει
(για τρεις κι εξήντα):
χωρίς χαμόγελο πια,
χωρίς φιλία πλέον με τον κόσμο,
ξεχωρισμένοι,
αποκλεισμένοι (με έναν αποκλεισμό που δεν έχει το όμοιό του)· εξευτελισμένοι, επειδή έχασαν την ανθρώπινή τους ιδιότητα
για να πάρουν εκείνη του αστυφύλακα ( το μίσος γεννά μίσος). Είναι είκοσι χρονών, στην ηλικία σας, αγαπητοί και αγαπητές μου. Προφανώς συμφωνούμε ενάντια στο θεσμό της αστυνομίας.
Αλλά να τα βάλετε με τη δικαστική εξουσία και θα δείτε!
Τα παιδία, οι αστυφύλακες,
που εσείς με ιερή βία (της αξιοθαύμαστης παράδοσης
του Risorgimento), σαν παιδιά του μπαμπά που είστε, δείρατε, ανήκουν σε άλλη κοινωνική τάξη.
Στη Βάλε Τζούλια, είχαμε έτσι, χθες, ένα δείγμα
της πάλης των τάξεων: κι εσείς φίλοι μου (αν και βρίσκεστε
από τη μεριά του σωστού) ήσασταν οι πλούσιοι,
ενώ οι αστυφύλακες (που ήταν από τη μεριά του
λάθους) ήταν οι φτωχοί. Ωραία νίκη, μα την αλήθεια,
η δική σας! Σ’ αυτές τις περιπτώσεις,
στους αστυφύλακες δίνουν λουλούδια, φίλοι μου.

Ελπίζω να το ’χετε καταλάβει

ότι με τον πουριτανισμό σας
έχετε βρει έναν τρόπο ν’ απαλλαγείτε
από τον κόπο μιας πραγματικής επαναστατικής δράσης. Πηγαίνετε όμως καλύτερα, τρελοί, να καταλάβετε τα Γραφεία της

[Κομμουνιστικής Νεολαίας!

Πηγαίνετε να εισβάλετε στις Κόβες!
πηγαίνετε να καταλάβετε τις εξόδους
της Κεντρικής Επιτροπής: Πηγαίνετε, πηγαίνετε
να στρατοπεδεύσετε έξω από τα Κεντρικά Γραφεία του ΚΚΙ!
Εάν θέλετε την εξουσία, οικειοποιηθείτε, τουλάχιστον, την εξουσία ενός κόμματος που βρίσκεται στην αντιπολίτευση
(αν και σε κακά χάλια, εξ αιτίας της παρουσίας κάποιων κυρίων
με απλό σταυρωτό σακάκι, φίλων του παιχνιδιού με τις σφαίρες,

[εραστών του σχήματος λιτότητας, αστών, συνομήλικων των αηδιαστικών πατεράδων σας)

και έχει σαν θεωρητικό στόχο την καταστροφή της Εξουσίας. Έχω μεγάλες αμφιβολίες ωστόσο, εάν αυτό είναι αποφασισμένο να καταστρέψει ό, τι ένας αστός κουβαλά μέσα του,
ακόμη και με τη δική σας συνεισφορά, αφού, όπως έλεγα, η καλή ράτσα δεν κρύβεται….

Όπως και να’ χει, το ΚΚΙ προς του νέους, που να πάρει ο διάολος! Μα τι κάθομαι και σας λέω τώρα;
Τι σας συμβουλεύω; Πού σας σπρώχνω;
Μετανοώ, μετανοώ!

Έχασα το δρόμο που οδηγεί στο μικρότερο κακό, ο Θεός να με τιμωρήσει. Μη μ’ ακούτε.
Αχ, αχ, αχ,
εκβιάζων εκβιαζόμενος,

έκανα βούκινο την κοινή λογική.
Σταμάτησα όμως εγκαίρως, διασώζοντας μαζί, τον φανατικό δυισμό και την αμφιλογία… Έφτασα όμως στο χείλος της ντροπής.

Ω, Θεέ μου! θα πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του
το ενδεχόμενο να κάνει πλάι σας Εμφύλιο Πόλεμο, βάζοντας κατά μέρος την παλιά μου ιδέα για Επανάσταση;

1968

Παζολίνι, Πηγή

Μοναξιές

αρχείο λήψης

Πολύ καλό κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, επιτομή για τον γάμο και την οικογένεια, από το μακρινό 1993, αλλά τόσο επίκαιρο….

«Τους βλέπω κλεισμένους στα έρμα τους — να βηματίζουν από το βίντεο στο cd κι από το cd στο βίντεο, προφυλαγμένοι δήθεν από τις εχθροπραξίες του έρωτα, από το πληκτικό σεξ του γάμου, από τη συμβατική στοργή των συζύ­γων. Σκλάβοι κάποιας μνησικακίας, σκαλωμένοι σε κάποια εικόνα — κατά βάθος αρνούνται τη συνθήκη του γά­μου, επειδή είναι εγωιστές και καλοπερασάκηδες, επειδή δεν πιστεύουν σε τίποτα εκτός από τον εαυτό τους.   Εκεί ανήκουν όλο και περισ­σότεροι. Προχθές διάβαζα στον Economist ότι το 55% των παι­διών στη Σουηδία γεννιούνται από ανύπαντρες μητέρες και το 25% των οικογενειών στις ΗΠΑ έχει μόνο ένα γονέα. Όλο και περισσότερα ζευγάρια συγκατοικούν χωρίς γάμο ή κάνουν παι­διά χωρίς καν να συγκατοικούν. Φαίνεται σαν η οικογένεια να έχει γίνει φύλλο και φτερό- — περίπου μοιάζει με φευγαλέα συνάντηση για ψώνια και κανά παιδί ……

Θα σας πουν πολλές θεωρίες, για τη γοητεία των εργένη­δων, την ανεξαρτησία της ανύπαντρης μητέρας, τον ηδονισμό και τη δημιουργικότητα των gay, το ωραίο αληταριό των γεροντοπαλλήκαρων. Ακούστε κι εμένα. Όλες αυτές οι στρατιές από μοναχικούς, όλες αυτές οι στοίβες από μονά σεντόνια και σπου­δαίες επιδόσεις, το λιωσίδι night clubbing και τα εύκαιρα προφυλακτικά, — είναι επιδόσεις δίχως πάτο και περίπου αχόρταγες γιατί δεν απευθύνονται πουθενά συγκεκριμένα. Και οι εργένηδες (όσο γλεντζέδες κι αν φαίνονται) είναι κατά βάθος ρομαντικοί μέχρις εξουθενώσεως, οι τελευταίοι πιστοί του ιδα­νικού έρωτα, οι τελευταίοι νοσταλγοί του τέλειου γάμου!   Είναι, επίσης, losers — τελικά. Όσο κι αν αυτογοητεύονται από τις αυτονομημένες τρέλες τους, όσο κι αν κάνει νόστιμο το κρέας τους η ελευθέρα βοσκή τους μένουν επαναληπτικά εκτός νυμφώνος, αφού σαν μωρές παρ­θένες σπατάλησαν το λάδι τους σε άχρηστες φαντασμαγορίες.   Ξέρω τους μύθους που κυκλοφορούν γι’ αυτούς. Αφορούν όμως περισσότερο τη διαφημιστική εικόνα τους, παρά την πραγ­ματικότητά τους. Τα εργένικα δωμάτια συνήθως δεν μυρίζουν Egoiste, αλλά κλεισούρα — και δεν υπάρχει πιο θλιβερή εικόνα από ένα μαντράχαλο που φτιάχνει ομελέτα για βραδινό. Η μοί­ρα του είναι ήδη προγραμμένη: Σαν τον Εξάδελφο Πονς, κά­ποια μέρα θα χαρίσει όλους τους θησαυρούς του, για ένα πιάτο σπι­τική σούπα [….]

Πηγή

Εγώ είπα: απλά, αριστερός Μεταξισμός

παπα4

Το 2012 όταν είχαμε την αποβολή της Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου είχαν τσιμπήσει με εκείνη την ιστορία πολλοί. Τώρα ήταν πολλοί λιγότεροι. Ξέρετε γιατί; Γιατί στο κέντρο της ιστορίας ήταν η ίδια η αθλήτρια– τώρα στο κέντρο προσπάθησε να μπει ένας βουλευτής. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε τη σπάνια χαζομάρα της Παπαχρήστου, καταδικαστέα φυσικά και για αυτό σχεδόν αξέχαστη. Τώρα είχαμε κάτι τελείως διαφορετικό: μια προσπάθεια για να γίνει ένα είδος διαχωρισμού των μεταλλίων ανάμεσα σε μετάλλια που επιτρέπεται κάποιος να πανηγυρίσει και μετάλλια που δεν πρέπει να πανηγυρίζει. Το 2012 ένα ρατσιστικό ανέκδοτο σόκαρε όσους νόμιζαν ότι οι αθλητές είναι κάτι σαν κοσμοκαλόγεροι που προσέχουν τα λόγια τους και όταν μιλάνε κάνουν κηρύγματα στα παιδάκια – ενίοτε τους δίνουν και εικονίτσες. Τώρα τα πιο πολλά από όσα ακούστηκαν ήταν αστειότητες για ένα κυρίως λόγο: διότι κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα κώδικα πανηγυρισμού των όποιων αθλητικών επιτυχιών – πόσο μάλλον και να τον επιβάλει.

Οποιος παρακολουθεί τα σπορ έχει το δικό του κώδικα: πανηγυρίζει ό,τι γουστάρει, στεναχωριέται με ό,τι θέλει, αδιαφορεί για ό,τι δεν τον αγγίζει ή για ό,τι δεν καταλαβαίνει. Αλίμονο, αν για να τα κάνει αυτά, θα έπρεπε να πάρει κάποιου είδους έγκριση.

Προβλέψιμα και βαρετά όλα

Φυσικά και έχει δικαίωμα κάποιος να λέει «δεν γουστάρω την Παπαχρήστου και δεν πανηγυρίζω τα μετάλλιά της». Αλλά αυτή του η στάση αφορά τον ίδιο και η όποια συζήτηση δεν έχει να κάνει με την ίδια την Παπαχρήστου: αυτή είναι το πρόσχημα. Ο αθλητής οφείλει να σέβεται ένα κώδικα συμπεριφοράς: αν δεν τον σέβεται, τιμωρείται. Αλλά οι συζητήσεις που γίνονται για αυτόν αφορούν συνήθως όσους τις κάνουν. Για αυτό δεν έγραψα τίποτα: γιατί η παραίνεση του Κυρίτση στον Πρωθυπουργό να μην δώσει συγχαρητήρια σε ένα κορίτσι που κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο φορώντας τη φανέλα με το εθνόσημο, μου είναι το ίδιο αδιάφορη και με τα ίδια τα συγχαρητήρια που η πολιτική ηγεσία της έδωσε. Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με συμπεριφορές προκάτ, προβλέψιμες όσο η ανατολή και η δύση του ήλιου. Με απλά λόγια έχω σταματήσει να τσιμπάω και θα σας συνιστούσα να κάνετε το ίδιο.

Αν σας ενθουσίασε το κατόρθωμα της αθλήτριας πείτε της μπράβο, αν όχι αδιαφορήστε. Αν δεν σας αρέσει γιατί πιστεύετε ότι έχετε διαφορετικές πολιτικές ιδέες ή άλλο life style, θάψτε την. Αλλά μόνοι σας και με την καρδιά σας: χωρίς να υπακούτε στις εντολές μιας περίεργης αστυνομίας της χαράς και της απόλαυσης, που κάποιοι θα ήθελαν ενδεχομένως να υπάρχει και να αφορά όλους και όλα.

Το πιο μικρό κίνητρο

Και οι αθλητές; Πως αντιδρούν άραγε μπροστά σε αυτό το μίξερ των αντιδράσεων που προκαλούν; Λυπάμαι, αν θα στεναχωρήσω, όσους πιστεύουν πως πρωταθλητές δημιουργεί η αγάπη και η προσοχή μας, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Επίσης δεν ισχύει και το αντίθετο: το ανάθεμα σε κάποιον για τις πολιτικές του ιδέες ή ακόμα και η ίδια η αντιπάθεια που προκαλεί η συμπεριφορά του, δεν απέτρεψαν κανένα πρωταθλητή από το να κάνει σπουδαία πράγματα. Το χειροκρότημα του κόσμου είναι για τον αθλητή άλλοτε παρηγοριά κι άλλοτε επιβράβευση: και τα δυο ακολουθούν την όποια προσπάθειά του. Αν τα μπράβο για το κατόρθωμα είναι κίνητρο, να ξέρετε ότι είναι το πιο μικρό: ο αθλητής το περιμένει, αλλά δεν βασίζει σε αυτό την όποια επιτυχία του. Ανάμεσα σε μια επιτυχία χωρίς συγχαρητήρια και μια αποτυχία με πολλά μπράβο, η συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών προτιμά το πρώτο και καλά κάνει: ο Τζέσε Οουενς έγραψε ιστορία κάποτε βουβαίνοντας το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Αντίθετα ο πολιτικός στην Ελλάδα χωρίς «μπράβο» δεν υπάρχει. Μεθοδεύει το πώς θα κερδίσει αναγνώριση, αποδοχή, προσοχή και τελικά ψήφους.

Συγχωρέστε αλλά ανάμεσα στην ακατάσχετη μπουρδολογία για προβολή και στον ιδρώτα για ένα μετάλλιο προτιμώ τον ιδρώτα. Θα το πω πιο απλά: ανάμεσα στον πιο μέτριο αθλητή και τον πιο ικανό πολιτικάντη, εγώ είμαι πάντα με τον αθλητή. Που αληθινά αγωνίζεται…

Πηγή

Άγιος Νικόλαος ο Στρειδάς

287141-99

Στο μέτωπο του αγίου Νικολάου υπάρχει κάθετα μία σχισμή οκτώ εκατοστών, πάνω στην οποία  είχε κολλήσει ένα μεγάλο «όστρακο» κατά το χρονικό εκείνο διάστημα, πού η εικόνα είχε μείνει στο βυθό της θάλασσας πρίν την ψαρέψουν μοναχοί – ψαράδες της Μονής και έτσι η εικόνα αυτή του Αγίου έλαβε την προσωνύμιο: «Αγιος Νικόλαος ο Στρειδάς ή Αστρειδάς».
Η παράδοση αναφέρει ότι «εξήχθη εκ τής θάλασσας, υπό τών αλιέων τής Μονής κατά τούς χρόνους τής ανιδρύσεως αυτής», και την ανέσυραν κατά τύχη  με τα δίχτυα τους αφού αυτά πιάστηκαν επάνω στο όστρακο.

Το όστρακο αυτό ήτανε κολλημένο επάνω στο μέτωπο του αγίου Νικολάου, στην εικόνα και όταν  προσπάθησαν πολύ προσεχτικά οι μοναχοί να το αποκολλήσουν μόλις το έκαναν αυτό, στο μέτωπο του αγίου έτρεξε αίμα και αυτό φαίνεται θαυματουργικά ακόμη μέχρι και σήμερα κάτι που βεβαιώνει έτσι το θαύμα της ανεύρεσης της εικόνας του Αγίου Νικολάου.

Πηγή