Gerda Taro: The First Woman War Photographer to Die in the Field

TAG1936001W00452-1986

TAG1936001W00314

ΠΗΓΗ

Advertisements

Η πλήξη…..

images

Κατά τις τελευταίες δεκαέξι ώρες συνομίλησα με πενήντα και πλέον ανθρώπους, περιλαμβανομένων των ταξιτζήδων. Άκουσα καμιά ντουζίνα νεκρολογίες για τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και για τον Τάκη Σπυριδάκη, νεκρολογίες μετά κουτσομπολιών -εννοείται- για τους μακαρίτες. Συμφώνησα -επειδή βαριόμουν να διαφωνήσω- πως «ένας, ένας φεύγουν…». Ότι ενώ εμείς γαλουχηθήκαμε με το «Διδυμότειχο Μπλουζ» και με τη «Γλυκιά Συμμορία», οι σημερινοί πιτσιρικάδες έχουν μόνο το Sin Boy και τα παιχνίδια στο διαδίκτυο, όπου -τι φρίκη!- ανταλλάσσουν και γυμνές τους φωτογραφίες. Η κυρία που μού τα έλεγε αυτά είχε τέτοια θλίψη, τέτοια παραίτηση στα μάτια της συμπληρώνοντας εικοσαετία ως υπάλληλος ληξιαρχείου, ώστε το να τής επισημάνω πως ούτε ο Μαχαιρίτσας ούτε ο Σπυριδάκης ούτε κανείς δεν την προστάτευσε από το να βουλιάξει στη ρουτίνα θα ήταν σαν να κλέβω εκκλησία… Η κουβέντα πήγε στην πολιτική. Ουδείς είπε κακό για τον Κυριάκο, ουδείς υποστήριξε ευθέως τον Τσίπρα. «Εσύ δεν ψήφιζες Σύριζα;» κάρφωσε ένας μπαμπάς τον απέναντί του, «χρειαζόταν ο Σύριζα τότε!» απολογήθηκε εκείνος. «Όταν σωθεί το κομπόδεμα που τούς άφησαν οι προηγούμενοι, τότε θα τα πούμε…» προφήτευσε ως Κασσάνδρα ένας τρίτος που είχε στην κωλότσεπή του διπλωμένη τη χθεσινή «Εφημερίδα των Συντακτών». Στο διπλανό παρεάκι σχολίαζαν την καινούργια δασκάλα – μία μαμά διέδιδε πως είχε μείνει, η λεγάμενη, έγκυος και θα εγκαταλείψει τα βλαστάρια μας προτού καλά-καλά τη συνηθίσουν. Στο παραδιπλανό, ένας κύριος χλεύαζε τους ιδιοκτήτες διαμερισμάτων στο κέντρο οι οποίοι πέταξαν έξω τους ενοικιαστές για να τα μετατρέψουν σε airbnb και τώρα, τόσο που έχουν πληθύνει, βαράνε μύγες. «Κι εμένα, πρόπερσι, μού έκαναν έξωση…» πρόσθεσε για να μην ακουστεί έξω από τον χορό, χαιρέκακος. «Και πού πήγατε;» ρώτησα εγώ, κυρίως επειδή είχα κουραστεί να στέκω σιωπηλός. «Στο πατρικό της γυναίκας μου. Το’χα άδειο από το 2012, είχε φύγει η μυρωδιά της πεθερίλας. Πάντα βρίσκονται λύσεις.»

Η πλήξη είναι γνώρισμα της μέσης ηλικίας. Νεότερος διαφωνείς, χλευάζεις, καβγαδίζεις. Ή -το διασκεδαστικότερο- φλερτάρεις, έχεις αχόρταγο κρεββάτι. Γηραιότερο σε απασχολούν, υποθέτω, τα της υγείας σου. Κοιτάζεις κάθε τόσο το ρολόι μην ξεχαστείς και δεν πάρεις τα χάπια. Αναζητάς ομοιοπαθείς για να ανταλλάξετε εντυπώσεις από τις στεφανιογραφίες και τα εκκολπώματα του εντέρου.

Στη μέση ηλικία, η οποία ξεκινάει γύρω στα πενήντα και φτάνει -καλή κράση να έχεις- μέχρι τα εβδομήντα, το σώμα σου ακόμα σε υπακούει σχεδόν πλήρως. Κι εσύ βεβαίως εφόσον το αγαπάς, το αφουγκράζεσαι. Κόβεις το κάπνισμα και τα σκληρά ποτά -τα δυό πακέτα και τα τέσσερα ουίσκι που κατέβαζες στην καθισιά σου, σού μοιάζουν πλέον εξωφρενικές, εξουθενωτικές καταχρήσεις. Φροντίζεις να περπατάς, πίνεις πολύ νερό για να καθαρίσουν τα εντός σου, βάζεις στο κρασί παγάκια. Αποκτάς -σπουδαίο επίτευγμα- επιλεκτική ακοή. Σε πιάνει μονότερμα ο άλλος, σού γανιάζει τα αυτιά, εσύ κουνάς με κατανόηση την κεφάλα σου και σκέφτεσαι τα δικά σου. Βαριέσαι ήρεμα στις συναναστροφές, ενίοτε και δημιουργικά. Η άποψη των άλλων για το άτομό σου σε απασχολεί ολοένα και λιγότερο – εάν είσαι καλλιτέχνης, προτάσσεις το έργο σου τού εαυτού σου.

Πηγή

Tatherrschaft

αρχείο λήψης

Πόσο υπεύθυνοι είναι οι στην κορυφή της ιεραρχίας για τους θανάτους από φρουρούς αυτών που επιχειρούσαν να περάσουν το τείχος του Βερολίνου; Όσο είναι και αυτοί στα ηγετικά κλιμάκια των Ναζί για τα εγκλήματα των στρατιωτών, όσο είναι ο πρόεδρος του Περού για τη δράση των παραστρατιωτικών οργανώσεων ή ο ηγέτης του «Φωτεινού Μονοπατιού», της αριστερής αντάρτικης οργάνωσης, για τις απαγωγές και δολοφονίες των στρατιωτών του. Και επειδή η απάντηση μάλλον φαίνεται αυτονόητη, θυμίζω ότι σε αυτή τη νομική βάση καταδικάσθηκε και ο Lula της Βραζιλίας για διαφθορά, χωρίς να αποδειχθεί δηλαδή η υποκειμενική του συμμετοχή στο έγκλημα. A propos, η ευθύνη σε μία εντολή δεν βαρύνει και αυτόν που την εκτελεί;

Σχετικά

Η έξοδος της Πολιτικής

ti logo

Όταν λοιπόν τελειώσαμε με τους κακούς κομμουνιστάς, κάπου στα 90’s, μας προέκυψε η μετάλλαξη της Πολιτικής σε διακυβέρνηση (gouvernance). Ελλείψει πολιτικού αντιπάλου, θα έπρεπε η ελεύθερη αγορά να συνδυασθεί με μία τεχνοκρατική διοίκηση σε συνδυασμό με πλούσια ηθικολογία περί κακής διαφθοράς. Οι σταυροφορίες ξεκίνησαν και πάλι για να απελευθερώσουν τις κοινωνίες από τέτοια φαινόμενα. Πραγματικά, ο κόσμος μπορεί πλέον να είναι τέλειος, αν εξολοθρεύσουμε αυτούς που δίνουν και παίρνουν τα «φακελάκια» τους. Η έξοδος της Πολιτικής οδηγεί σε είσοδο της Ηθικής. Αυτή η μοντέρνα αργκό θα κολλήσει και στους αριστερούς. Στη θέση των παλιών συντρόφων τους που πολεμούσαν κατά της εξουσίας και του χρήματος, οι επίγονοί τους πολεμούν κατά της διαφθοράς.

«D’immenses manifestations qui ont accompagné un des sagas judiciaires les plus remarquables de l’histoire du Brésil : le fameux scandale « Lava Jato », un scandale de corruption qui a affecté l’ensemble de la classe politique jusqu’au plus haut niveau.

On s’est rendu compte à cette occasion que le Parti des travailleurs de Lula, ce parti de gauche si important dans l’histoire politique du Brésil, s’était vautré comme n’importe quelle autre parti brésilien traditionnel dans les rétro-commissions et les port-de-vins.

Or, ce procès avait un héros impeccable, le juge Sergio Moro qui, à lui seul, a réussi à faire condamner 159 politiques et entrepreneurs et, bien sûr, Luiz Inacio da Silva, dit Lula, l’ancien ouvrier et deux fois président du Brésil, pour corruption et blanchiment.

C’est vrai que passer de juge anti-corruption, a priori respecté pour son indépendance, à ministre de la Justice d’un président d’extrême-droite, il a de quoi se poser des questions. Ou en tout cas ; ébranler ma conviction d’un procès équitable de Lula.

Mais après tout, un juge a bien le droit d’avoir des opinions politiques, même si je ne les partage pas. Non, ce qui a définitivement emporté ma conviction qu’il y avait bien une volonté d’écarter politiquement Lula, ce sont des écoutes publiées en juin dernier.

Des transcriptions de conversations entre, d’une part, le juge Moro et d’autre part, les procureurs, donc l’accusation. Secrètement, ils ont tranquillement échangé des infos, orienté l’accusation, arrangé des conférences de presse de manière à accabler Lula»

ΠΗΓΗ

Η πλούσια Βολιβία

_86074566_cholets18

Υπάρχει και μία..πλούσια Βολιβία. Ινδιάνοι από τις Άνδεις και παλιά φτωχαδάκια της περιφερειακής ζώνης έχουν κερδίσει πολλά χρήματα από τη διακυβέρνηση του Evo Morales, που ουσιαστικά είναι μία ήπια διανομή του εισοδήματος και μία ειρηνική διευθέτηση των παραγωγικών τομέων με βασικό εταίρο την Κίνα. Χωρίς πολλές και επαναστατικές ρήξεις, ήπια μέτρα προσαρμογής έχουν βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο πολλών φτωχών στην πιο φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής. Η νεολαία, όμως, δεν πείθεται από την πολιτική αυτή: αυτά που έχουν να τους πουν κάτι είναι οι αγώνες για τα δικαιώματα των ζώων, των γυναικών και του τρίτου φύλου. Για πολλούς από αυτούς, η πολιτική είναι γεμάτο διαφθορά. Φαίνεται ότι ο δρόμος των επαναστάσεων είναι ο καπιταλισμός του δικαιωματισμού….

Πηγή: M. Mariette, » La gauche bolivienne a-t-elle enfanté ses fossoyeurs?» , Le Monde Diplomatique, Septembre 2019. 

Pedrogão Grande, όπως Μάτι

_102025915_gettyimages-698340000

Tον Ιούνιο του 2017, τριάντα χιλιάδες εκτάρια δάσους καίγονται στην Πορτογαλία και στοιχίζουν την ζωή σε 66 άτομα. Οι περισσότεροι χάνουν την ζωή τους στην προσπάθεια να διαφύγουν από τον λαβυρινθώδη κεντρικό οδικό άξονα του Pedrogão Grande, που οι αρχές δεν είχαν έγκαιρα αποκλείσει. Η λύση γρήγορα βρέθηκε και άκουγε στο όνομα ευκάλυπτος. Το «πράσινο πετρέλαιο» για την κυβέρνηση, το δέντρο αυτό φυτρώνει γρήγορα, αναπτύσσεται χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα, τρώει το δάσος και την βιοποικιλότητα, αποφέρει κέρδη για την χαρτοβιομηχανία The Navigator Company. Η Πορτογαλία μεταφράζεται πλέον ως Eucalyptugal. Οι συγκρίσεις με την τραγωδία στο Μάτι είναι μερικές, όχι συνολικές. Από εμάς λείπουν οι ευκάλυπτοι, για την ώρα.

Πηγή: Μ. Correia, » La face cachée du miracle portugais», Le Monde Diplomatique, Septembre 2019.

Ποιος είναι περισσότερο απαισιόδοξος;

Visuel_Le-Séisme-de-Lisbonne-en-1755-Retour-sur-une-gestion-de-crise-marquante

O Bολταίρος εκτιμά ότι ο Πασκάλ έγραψε τις Σκέψεις του για να «δείξει άσχημο τον άνθρωπο» (Premières remarques sur les Pensées de M. Pascal, 1728) και ότι «αποδίδει στην ουσία της φύσης μας κάτι που ανήκει σε μεμονωμένους ανθρώπους μόνο῾ Ο Βολταίρος θα είχε δίκιο αν ο Πασκάλ δεν είχε διακρίνει, και ίσως θα’πρεπε να το είχε κάνει καθαρότερα ακόμη, ανάμεσα στην ουσία του ανθρώπου, που είναι αγαθή, και την κατάστασή του, που είναι κακή συνεπεία του προπατορικού αμαρτήματος. Ο Βολταίρος το αισθάνεται βέβαια, γι αυτό και όλο το βάρος της κριτικής του πέφτει στο προπατορικό αμάρτημα. Εξάλλου και η δική του αισιοδοξία είναι από τις πιο μετριοπαθείς, όπως μπορούμε να το δούμε στο πως περιγράφει τον ευτυχισμένο άνθρωπο: «υπάρχουν πολλοί εξίσου ευτυχείς με τον ίδιο. Συμβαίνει με τους ανθρώπους ό,τι και με τα ζώα· ένας σκύλος κοιμάται και τρώει με την κυρία του· άλλος κάνει ό,τι τού’ρθει και είναι το ίδιο ευτυχισμένος· άλλος λυσσάει και τον σκοτώνουν». Αργότερα, το συμπέρασμα του Poème sur le désastre de Lisbonne (1755) θα είναι μία διαμαρτυρία κατά της απόλυτης αισιοδοξίας του Λάιμπνιτς και θα προσεγγίσει περισσότερο τη χριστιανική αισιοδοξία:

Το παρελθόν είναι για μας μιά λυπηρή ανάμνηση·

και το παρόν απαίσιο, αφού δεν έχει μέλλον,

αφού του τάφου η νύχτα θ’ αναιρέσει το όν που σκέφτεται.

Μια μέρα θα’ναι όλα καλά, νά η ελπίδα μας

όλα είναι σήμερα καλά, νά η αυταπάτη,

πλανιώνταν οι σοφοί, δίκιο έχει μόνο ο Θεός

Πηγή: Ε. Ζιλσόν, Το πνεύμα της Μεσαιωνικής φιλοσοφίας, ΠΕΚ, 1919, 138.

H καλοσύνη ως φύλλο συκής

slow_life-03_1024x

Είναι η αργκό της νέας εποχής. Σύμφωνα με τα λεγόμενα των κολεγίων στη Γαλλία, αν θέλει κάποιος να παράγει περισσότερους διπλωματούχους, θα πρέπει να περάσει από ένα εκπαιδευτικό σύστημα αυστηρής επιλογής των αρίστων σε ένα σύστημα «καλοσύνης» (η ακριβής μετάφραση του bienveillant, είναι ανοικτή), που κάνει εφικτή την σχολική επιτυχία, αναγνωρίζοντας της πολλές και διαφορετικές δεξιότητες των μαθητών. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές καλούνται να ζητούν και άλλες μορφές διάνοιας, όπως είναι η κιναισθητική ή η μουσική διάνοια. Η αξιολόγηση εξατομικεύεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο: στην εκπαιδευτική διαδικασία αξιολογούνται ενέργειες από τους μαθητές όπως είναι η επιμέλεια της τάξης, το μάζεμα των τετραδίων, η σειρά στην είσοδο, δηλαδή στόχοι απογυμνωμένοι από κάθε γνωστικό σκοπό.

Γιατί φύλο συκής; Γιατί όταν έχεις πυρετό, δεν σπας το θερμόμετρο. Τα πολλά δομικά προβλήματα της εκπαίδευσης, η πτώση του μορφωτικού επιπέδου, και η ανασφάλεια στην αγορά εργασίας δεν θεραπεύονται εύκολα με ενέργειες καλλωπισμού. Το χειρότερο, που μάλλον δεν ενδιαφέρει κανένα, είναι ότι έννοιες χριστιανικής ηθικής γίνονται αργκό μίας μεταμοντέρνας φιλοσοφίας και πρακτικής….

Πηγή: C. Dozier, S. Dumoulin, «La ‘ bienveillance’, cache- misère de la sélection sociale à l’ école», Le Monde- Diplomatique, Septembre 2019

Κοπέλες για εκδηλώσεις

promogirls_photo_04

To φαινόμενο το συναντάς παντού: από αλτέρνατιβ ροκ συναυλίες μέχρι επίσημα, τεχνοκρατικά συνέδρια. Ποιός μπορεί να πεί ότι το GNTM, το μοντελο- ριάλιτι, είναι μόνο για τηλεθέαση και δεν σχετίζεται με την αγορά εργασίας. Μία εργασία κακοπληρωμένη, με πολλά «αφεντικά» που τις νοικιάζουν στις εταιρείες, μία εργασία γυναικεία που φαίνεται δεν ενοχλεί και τόσο…

«Les « chartes de qualité » qu’elles leur imposent dévoilent le type de féminité qu’on attend d’elles : « Votre maquillage ne doit surtout pas être agressif, mais l’on doit toujours sentir que vous avez pris le plus grand soin à être la plus jolie », indique l’une d’elles, qui précise par ailleurs que les salariées doivent avoir les « mains soignées », un « maquillage discret mais sophistiqué », utiliser un « parfum léger et de bon goût », ne porter « aucun bijou fantaisie…» [πηγή]

Yπερήφανος Αφρικανός ως Έλληνας

69781628_2363204873893459_161763724091195392_n

To πρόβλημα δεν είναι η έκφραση της ταυτότητας του Γιάννη: είναι ειλικρινής και αυθεντικός, » Είμαι κάτι παραπάνω από Greek Freak» , λέει, » είμαι κι ένας υπερήφανος Αφρικανός». Αυτή είναι η προβληματική της νέας ταυτότητας, υβριδικής ή άλλης. Κάτι θέλει να πει ο Μητσός, όμως δεν τον αφήνει η πολυπολιτισμική θριαμβολογία να το αναλύσει ουσιαστικά. Οι φιλελεύθεροι είναι το ίδιο δογματικά καθηλωμένοι όσο και οι αντίπαλοί τους.