Hellas

shelleyov

Εγκαταστηµένος στην Πίζα της Ιταλίας, ο Σέλλεϋ µε την γυναίκα του Μαίρη, συγγραφέα του µυθιστορήµατος Frankenstein, γνώρισαν στα τέλη του 1820 τον εκεί εξόριστο Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Πριν εγκαταλείψει την Πίζα ο Μαυροκορδάτος, έγιναν φίλοι, και µόλις έγινε γνωστό το πέρασµα του Προύθου από τον Υψιλάντη, στο όνοµα του ζευγαριού Σέλλεϋ απευθύνθηκαν σε εφηµερίδες της Αγγλίας δύο επιστολές, µάλλον κατ’ υπογόρευση του Μαυροκορδάτου. Έτσι ο ποιητής και η µυθιστοριογράφος όχι µόνο ενέκριναν µε ενθουσιασµό το γεγονός της Επανάστασης αλλά και εθελοντικά προωθούσαν στην πατρίδα τους την πολιτική γραµµή που τους κατέβαζε ο φαναριώτης φίλος τους.

Το φθινόπωρο του 1821 ο Σέλλεϋ έγραψε το λυρικό ποίηµα, σε µορφή αρχαίας τραγωδίας, Hellas. Βασισµένος στους Πέρσες του Αισχύλου, το δράµα του Σέλλεϋ ακολουθεί το σχήµα του πρωτότυπου: στον αντίστοιχο ρόλο του Ξέρξη βρίσκεται ο Σουλτάνος Μαχµούτ, ο οποίος δέχεται αλλεπάλληλα νέα από τα διάφορα µέτωπα του πολέµου, και µαθαίνει ότι η µελλοντική πτώση του βασιλείου του είναι γραµµένη στην ιστορία του σύµπαντος. Σχολιάζει ο χορός, θηλυκός όπως στο πρωτότυπο, αλλά αυτή η φορά πρόκειται και ελληνίδες, όχι για γυναίκες του εχθρού. Στο ποίηµα αυτό, ο Σέλλεϋ αντιµέτωπιζε ένα πρόβληµα, το οποίο αναγνωρίζει στον πρόλογό του. Ενώ ο Αισχύλος έγραφε την τραγωδία εφτά χρόνια µετά την οριστική νίκη στη ναυµαχία της Σαλαµίνας, ο άγγλος ποιητής το 1821 δεν µπόρεσε να βασιστεί σε µια ήδη οριστική έκβαση των γεγονότων. Δύο διαφορετικές λύσεις βρήκε ο Σέλλεϋ στο πρόβληµα αυτό. Η µία µπορεί να χαρακτηριστεί ως λύση ποιητική, η άλλη ως πολιτική ή ιδεολογική. Την ποιητική λύση την εκφράζει ο χορός, η φωνή δηλαδή των ελληνίδων αιχµαλώτων του Σουλτάνου:

Greece and her foundations are
Built below the tide of war,
Based on the crystàlline sea
Of thought and its eternity…
Shelley, Hellas [October 1821], 696-9
A brighter Hellas rears its mountains…
Another Athens shall arise,
And to remoter time
Bequeath, like sunset to the skies,
The splendour of its prime …
Shelley, Hellas [October 1821], 1066, 1084-7

Στους παραπάνω στίχους, η Ελλάδα της οποίας η νίκη είναι προκαθορισµένη δεν είναι η επαναστατηµένη Ελλάδα της επικαιρότητας, έρµαιο των διακυµάνσεων της ιστορίας, αλλά µια ανώτερη Ελλάδα. Η ενόραση του Σέλλεϋ αποβλέπει σε µια νοητή Ελλάδα, άυλο κατασκεύασµα της ανθρώπινης φαντασίας, και άρα, σύµφωνα µε τη ροµαντική φιλοσοφία του ποιητή, µια Ελλάδα που στέκεται αιώνια, πέρα από τις αβεβαιότητες και τις σχετικότητες της ιστορίας. Πρόκειται για µια ποιητική ιδέα που θα καρποφορήσει αργότερα στην ελληνική ποίηση, π.χ. στον Δωδεκάλογο του Γύφτου του Παλαµά, και ακόµα πιο πολύ µε τη γνωστή µορφή της «Άνω Ελλάδας» στην ποίηση του Σικελιανού. Σύµφωνα µε την ποιητική αυτή ιδέα, η Ελλάδα, «µία και αγύριστη» όπως θα την χαρακτηρίσει αργότερα ο Παλαµάς, έχει ξεφύγει από τον κύκλο της πραγµατικής ιστορίας, και στέκει αιώνιο κτήµα όλου του κόσµου. Με αυτή την έννοια γράφει ο Σέλλεϋ στον πρόλογο της Ελλάδας: «είµαστε όλοι έλληνες.»

Πηγή

Αν σ’ έβλεπε η μάνα σου σε τέτοιο χάλι, θα ‘πιανε τα κλάματα

fata_morgana_1

— Δε βαριέσαι, είμαστε πολύ κάτου ακόμα. Ούτε τα παρακλάδια του δε μας φτάνουνε. Κι όπως πάμε, θα κάνει πολλούς και θα τους σπάσει. Φοβάσαι;

— Από τέτοια, τώρα να πνιγώ, δεκάρα δε δίνω. Εγώ μονάχα τις αρρώστιες φοβάμαι.

Ο Διαμαντής έκανε ένα πλάγιο βήμα και τσίτωσε το αυτί του.

— Και τις γυναίκες, συνέχισε ο μαρκονιστής. Ο γραμματικός αποκρίθηκε κοροϊδευτικά.

— Άμα δεν έχεις γιατρευτεί από την πρώτη, μη φοβάσαι τη δεύτερη.

— Δε με κατάλαβες. Το κλινάρι φοβάμαι. Αρρώστια που μπορείς να ταξιδεύεις με δαύτη, σαν τη δική μας . . .

— Μίλα σιγότερα, ο χάνος κρυφακούει. Είπες κάτι για τις γυναίκες.

— Ναι. Τις φοβάμαι.

—Όλοι, λίγο-πολύ, τις φοβόμαστε. Ετούτες μάλιστα στα λιμάνια.

—Ετούτες ειν᾽ οι καλύτερες. Ποιος πήρε ποτές αρρώστια από “σπίτι”; Γιατί τις λένε καθαρές; Γιατί πλένουνται μόλις τελειώσουνε τη δουλειά. Θυμάμαι μια τέτοια, ένα βράδυ στο Λας Βέγκας. Έβγαλα το πουκάμισό μου. Η φανέλα μου η εσωτερικιά ήταν σκισμένη, κουρέλι. Τράβηξα τη γυναίκα να τη χαϊδέψω.

« — Στάσου, μου ᾽πε, μη βιάζεσαι. »

Μου ‘βγαλε με το ζόρι τη φανέλα κι άρχισε να την μπαλώνει. Όταν την πλήρωσα, κοκκίνισε σα μαθήτρια και μου ‘πε κρατώντας τα λεφτά στο χέρι.

« —Άμα δεν έχεις άλλα, δεν πειράζει. Κράτησε τα κι αν ξαναγυρίσεις, φέρε μου λίγη σταφίδα ελληνική.»

     Αρνήθηκα και της έδειξα ένα μάτσο λεφτά.

« — Τότε, μου ‘πε, κάνε μου τη χάρη, πάρε μια φανέλα. Αν σ’ έβλεπε η μάνα σου σε τέτοιο χάλι, θα ‘πιανε τα κλάματα

     Κατάλαβες. Τις άλλες φοβάμαι, τις τίμιες, αυτές που δεν πέφτουνε για λεφτά. Αυτές που ξέρουνε γράμματα. Που τις παντρευόμαστε.

— Εσύ δε θα παντρευτείς;

—Όχι. Φουκαράδες ναυτικοί. Τις είδα τις γυναίκες τους να κατεβαίνουν πριν έρθει το καράβι στο μώλο και να περιμένουν όρθιες στο λιοπύρι ή στη βροχή. Τις είδα να τους αποχαιρετάνε στα σάλπα, βασανισμένες, σακατεμένες από τα ριξίματα, μ’ ένα τσούρμο παιδιά να τις τραβάνε από το φουστάνι. Στερημένες. Καταλαβαίνεις. Λείπει ο άντρας. Όταν βρεθεί ο έξυπνος, τις καταφέρνει με το πρώτο. Οι κερατάδες θαλασσοπνίγονται. Ένα σωρό ξέρω, που πήραν αρρώστιες από τις γυναίκες τους. Παράτα με σου λέω.

Πηγή

Παύλου Καλλιγά, Θάνος Βλέκας

the-gate-of-the-lions-at-mycenae-e-dodwell-1834-cebccf80cebbcebfceba

To έργο του Π. Καλλιγά, Θάνος Βλέκας, τελειώνει με την φράση από την Αινειάδα του Βιργιλίου, την οποία «τσιτάρει» και ο Δάντης όταν αφήνει- αποχαιρετά τον Βιργίλιο στο Καθαρτήριο: Date manibus lilia plenis. Ταιριάζει πολύ με την Ελλάδα, την τότε (του 1850) και την τώρα. Φαίνεται ότι δεν αλλάζει. Το βιβλίο, ένα από τα πρώτα δείγματα της νεοελληνικής μυθιστοριογραφίας, έχει σαν ιστορικό πλαίσιο την ληστεία στην μετεπαναστατική Ελλάδα και τους ληστές ως πελατειακές αποφύσεις ενός άκεντρου κράτους. Το κράτος δεν υποφέρει τόσο απ’ αυτούς όσο οι φτωχοί χωριάτες, που απηλλάγησαν του Τούρκου για να ξυπνήσουν κάτω από τον κνούτο των νέων ιδιοκτητών γης. Λαμόγια της εποχής, που στα θολά νερά της ρύθμισης των εθνικών γαιών, κάναν δουλειές με την Αθήνα. Οι ληστές που όλο τους καταδίωκαν αλλά ποτέ δεν τους έπιαναν, όταν το αποφάσιζαν, γίνονταν μέρος αυτού του παρασιτικού μηχανισμού και πολύ άνετα κατατρόπωναν τους αντιπάλους τους σε κάθε είδους εκλογές, αφού γνώριζαν τον «σφυγμό» του κόσμου. Ληστεία και δημοκρατία. Ένα κράτος απόκεντρο και έκκεντρο. Μία απαισιόδοξη ανάγνωση των πρώτων χρόνων της ελευθερίας. Αυτό που είναι αισιόδοξο για τότε, είναι ότι ο συγγραφέας του έργου, αυτός που ασκεί πολύ σκληρή κριτική σε αυτά τα φαινόμενα ήταν υφηγητής του Φυσικού Δικαίου, αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, υπουργός Δικαιοσύνης και Οικονομικών, και Εξωτερικών, πρόεδρος της Βουλής και τελικά διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (1890). Μπορεί να φαντασθεί κανείς κάτι τέτοιο σήμερα; Μπορεί να περιμένει κανείς ένα τέτοιο έργο υψηλής περιωπής από την τωρινή ηγεσία του τόπου; Μόνο ως ανέκδοτο! Γι αυτό και η θέση μας εξακολουθεί να είναι στο Καθαρτήριο του Δάντη, εκεί που μας αποχαιρετούν……..

Διακοπές

camping-with-dog-10__605-735x459

Οἱ ἀριστεροὶ πᾶν διακοπὲς στὰ βουνά, νὰ παριστάνουν τὸν ΔΣΕ ἢ τὸν πρόεδρο Μάο (οἱ Ἀναρχικοὶ κάνουν ἀντάρτικο πόλεων). Τάχα, τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ ζέστη τῆς παραλίας κι ἡ γκλαμουριά, ἢ οἱ μικροαστοὶ μὲ τὰ παιδάκια. Οἱ δεξιοί, νησάκια, μπιτσόμπαρα (δαπίτες) ἢ ὢλ ἰνκλούσιβ (οἰκογενειάρχες πλὴν κερατάδες) γιὰ ἀκόμα μεγαλύτερες μάσες.

Μπούτι, στῆθος, μέση ἢ μπράτσα, πόδια καὶ πλάτη· καθεμιὰ καὶ καθένας ὅ,τι ἔχει δείχνει στὸ κρεωπωλεῖο τοῦ παζαριοῦ. Ἡ δύναμη τῆς ὑποχρέωσης νὰ τὸ κάνεις εἶναι τόση ποὺ ἀκόμη καὶ φοριαμοί, ἀκόμη καὶ πατσοκοιλαράδες θὰ παρουσιάσουν τὸ ὑπερθέαμα.

Πιὸ πολὺ ἀκόμη, λυπᾶσαι τὸν ὄχλο τῶν πόλεων, ποὺ ἐπὶ παχιῶν ἀγελάδων λικνίζονταν στὶς ἐκπομπὲς τῆς Ἀννίτας Πάνιας, ὡς κοινό, καὶ τώρα κυνηγοῦν μιὰ πατάτα στὰ λίντλ.

Σὰν τὰ κάστρα στὴν ἅμμο τὰ ἔργα τῆς ζωῆς μου, θὰ τὰ γκρεμίσει ἕνα ἄτακτο παιδὶ ποὺ ἤδη μὲ κοιτᾶ καὶ περιμένει, πότε θὰ φύγω, μόλις φύγω.

Πηγή

Eίναι δεκαπεντάυγουστος και ρεμβάζεις…

spyrosvasileiou

Άφησεν εις τήν άκρην τό τσιμπούκι, τό οποίον είχε σβήσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω τής αλλοφροσύνης καί τών ρεμβασμών τού καπνιστού, καί ακουσίως ήρχισε νά υποψάλλη.

Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου

Δε φτάνει που πίνω;

ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

H διάσημη εκμυστήρευση του Παπαδιαμάντη στον Μαλακάση, ο οποίος τον ρωτούσε αν είχε ερωτευτεί ποτέ, είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική:

Ποτέ, μου απάντησε χωρίς ενδοιασμό, και αμέσως επρόσθεσε, – Τι χριστιανός είμαι να’ χω δύο αμαρτήματα; Δε φτάνει που πίνω;

Πηγή: G Saunier, Εωσφόρος και Άβυσσος. Ο προσωπικός μύθος του Παπαδιαμάντη, εκδόσεις Άγρα, 2001, 268.

Ενδιαφέρον……

αρχείο λήψης

Το 1980, η νότια όχθη του Τάμεση ήταν λαϊκές συνοικίες χωρίς γρανιτένιους όγκους και επιτηδευμένες γκαλερί σύγχρονης τέχνης: οι Βρετανοί δεν τα καταφέρνουν στις πολεοδομικές αναπλάσεις, μολονότι έχουν μακρά παράδοση πολεοδομικών ουτοπιών (ίσως και εξαιτίας αυτής.) Σήμερα, δεν υπάρχουν «λαϊκές» συνοικίες, αν και το ταξικό χάσμα παραμένει φυσικά ιλιγγιώδες. Όλες οι συνοικίες του Μείζονος Λονδίνου είναι ακριβές· πράγματι, η υπερβολική πυκνότητα νικάμπ και μπούρκας μειώνει λίγο την τιμή του τετραγωνικού μέτρου. Στη βόρεια όχθη, ιδιαίτερα στο Γουεστ Εντ, οι δισεκατομμυριούχοι αγοράζουν πολυτελή κτήρια και διαμερίσματα τα οποία δεν κατοικούν. Τα βράδια, πολλοί δρόμοι στο κέντρο του Λονδίνου- λόγου χάρη γύρω από το Κένζινγκτον-είναι σκοτεινοί: οι Ρώσοι και οι Άραβες ιδιοκτήτες ζουν στη Ρωσία και στις χώρες του Κόλπου· έρχονται στο Λονδίνο μόνο για να κάνουν ψώνια και για να χαζέψουν τις παράξενες αγγλικές συνήθειες-όπως στον Μεσαίωνα οι χωρικοί χάζευαν τον βασιλιά που έτρωγε ψητό κύκνο.

Το Λονδίνο είναι μια συμπυκνωμένη εικόνα του τι συμβαίνει στις μεγαλουπόλεις: παντού βλέπεις γερανούς λες και η πόλη χτίζεται και δεν λέει να τελειώσει· υψώνονται, με χρήματα κινεζικών επιχειρήσεων, ουρανοξύστες χωρίς ιδιαίτερη αρχιτεκτονική έμπνευση (κι απ’ ό,τι αποδείχτηκε προσφάτως με επικίνδυνη προχειρότητα) και συγκροτήματα γραφείων· το χώμα είναι γεμάτο τρύπες. Αυτή η ανάπτυξη είναι νοσηρή και κρύβει μια καταθλιπτική πραγματικότητα: στενεύει ο χώρος για τον κάθε κάτοικο· ο άνθρωπος χωρίς οικογένεια είναι πλέον ευτυχής αν βολευτεί σε δεκαπέντε τετραγωνικά-κάνει υπομονή όταν κυκλοφορούν αρουραίοι στα σκαλιά κι όταν δεν απαντάει ποτέ κανείς στο τηλέφωνο στο γραφείο διαχείρισης της πολυκατοικίας. Όσο για τους μεσίτες έχουν εξελιχθεί σε κοινωνικά παράσιτα: μπορούν να πουλήσουν υπόγειο κελάρι για ρετιρέ. Θέσεις εργασίας υπάρχουν, όμως οι μισθοί δεν επιτρέπουν να ζει ο κάθε εργαζόμενος μόνος του: οι φοιτητικές συγκατοικήσεις συνεχίζονται στην ενήλικη ζωή.

Στο Λονδίνο οι απαιτήσεις των πολλών έχουν συρρικνωθεί, ενώ εκείνες των λίγων έχουν αυξηθεί και προϋποθέτουν όλο και περισσότερο χώρο. Στα διαμερίσματα των δισεκατομμυριούχων Καταριανών στην Μπελγκρέιβια χρειάζεται χώρος για το γυμναστήριο και για το σπα και για τον πίνακα του Πικάσο και για τη βιβλιοθήκη με τα βιβλία διακόσμησης θαλαμηγών. Και για τα ψώνια από το Χάρροντς, επίσης καταριανής ιδιοκτησίας, όπου οι τιμές είναι τόσο εξωφρενικές ώστε οι κανονικοί άνθρωποι επισκέπτονται το πολυκατάστημα όπως ένα μουσείο. Αλλά, για παράδειγμα, η σύζυγος του Μπασάρ Αλ Άσαντ, αγόρασε, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου στη Συρίας, βάζο αιγυπτιακής τεχνοτροπίας (το φαντάζομαι ανελέητα κιτς), αξίας 2.650 λιρών. Το ποσό δεν με εντυπωσιάζει: έχω δει ρακέτες Σανέλ για σκουός-μα, τι είδους άνθρωποι χρησιμοποιούν ρακέτα designer για να πετάνε ένα μπαλάκι στον τοίχο;-στην τιμή των 1.400 λιρών. Υπάρχουν επίσης Σανέλ ποδηλατάκια για παιδιά (να πώς δημιουργούνται οι ναρκισσιστικές γενιές) και Σανέλ μπούρκες που ίσως είναι μαϊμούδες. Τις έχω δει πάντως. Οι γουαχαμπιστές έχουν λεφτά και αγοράζουν ό,τι προσφέρεται για πώληση.

Αν διασχίσει κανείς το Σόχο, που μέχρι προσφάτως, ήταν τόπος περιπετειώδης και γεμάτος μυστικά, αναρωτιέται πού πήγε το Λονδίνο: η συνοικία έχει παραδοθεί στον μαζικό τουρισμό και στις ιδιωτικές λέσχες. Με το Brexit, νομίζω πως τα καμπαρέ θα χάσουν και τις γυμνές χορεύτριες-υποψιάζομαι ότι δεν είναι Αγγλίδες.

Το Brexit είχε στόχο να διώξει από την Αγγλία όποιον περισσεύει, όποιον εκμεταλλεύεται το σύστημα κι όποιον δεν αποδέχεται τις βρετανικές αξίες-αλλά οι ψηφοφόροι έκαναν λάθος και ενδέχεται να διώξουν τελικά τους καλύτερους. Στην πραγματικότητα, το Λονδίνο, με τα δονούμενα πλήθη και το στρίμωγμα, ψήφισε εναντίον του Brexit. Ίσως επειδή οι κάτοικοι του Λονδίνου καταλαβαίνουν ότι το Brexit δεν θα κρατήσει σε απόσταση τους Σομαλούς· θα κρατήσει μακριά τους Ευρωπαίους. Ίσως επειδή oι μισοί δεν είναι «εντελώς» Βρετανοί-οι «εντελώς» Βρετανοί εγκαταλείπουν το Λονδίνο για το Ντάουντον Άμπεϋ. Νομίζω ότι η γκλαμουροποίηση της Νέας Υόρκης (που άρχισε στη δεκαετία του 1980 με τον Trump Tower και τα ροδακινί μάρμαρα) και η παραδοπιστία του Λονδίνου είναι φαινόμενα που συνδέονται με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ: πρόκειται για αναίσχυντη πλουτοκρατία μαζί με την αισθητική του χολιγουντιανού υπερήρωα που, αν και ηλίθιος, υπόσχεται ότι θα μας σώσει.

Πηγή

Συριακός χριστιανισμός και Άραβες

Urfaskyline2

[The skyline of Şanlıurfa as viewed from the Castle which dominates the City Centre]

Οι συριακές αριστοτελικές μεταφράσεις αποτελούν πολύ ενδιαφέρον ιστορικό γεγονός. Τα ίδια αριστοτελικά κείμενα που μεταφράστηκαν στα συριακά μεταγλωττίστηκαν αργότερα στα αραβικά. Οι μεταφράσεις αυτές μας δείχνουν την πρώτη ύλη πάνω στην οποία θεμελιώθηκε και διαμορφώθηκε η μελέτη του Αριστοτέλη στην αραβική παράδοση.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των πηγών μας τον κύριο ρόλο για τη μεταβίβαση της ελληνικής πνευματικής κληρονομιάς στην αραβική παράδοση τον έπαιξαν οι νεστοριανοί χριστιανοί, αλλά δεν είναι μικρή και η συμβολή των μονοφυσιτών (ιακωβιτών) καθώς και των ορθοδόξων χριστιανών (μελχιτών).

Πράγματι, όταν η αραβική γλώσσα άρχισε να χρησιμοποιείται στον γραπτό λόγο από τους χριστιανούς της Ανατολής, εκείνοι που πρώτοι την καλλιέργησαν και ανέπτυξαν αραβική εκκλησιαστική φιλολογία ήταν οι ορθόδοξοι χριστιανοί, οι λεγόμενοι μελχίτες […] Στη νότια Παλαιστίνη τα κέντρα ήταν η μονή του Αγίου Σάββα και η μονή της Αγίας Αικατερίνης του όρους Σινά. Εδώ έγιναν πολλές μεταφράσεις από τα ελληνικά πρωτότυπα κείμενα. Στη μονή του Αγίου Σάββα εμόνασαν δύο μεγάλες μορφές των γραμμάτων· ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος παρέλαβε το αριστοτελικό Όργανο και χρησιμοποίησε την αριστοτελική λογική, καθώς και ο πνευματικός του τουλάχιστον μαθητής Θεόδωρος Αβουκαράς (Abu Qurra).

Οι νεστοριανοί εξάλλου της Συρίας είχαν ήδη από τον 4ο αιώνα υπό την επίδρασή τους το σημαντικό εκπαιδευτικό κέντρο της σχολής της Έδεσσας, στο οποίο είχαν εκπονηθεί μεταφράσεις πολλών ελληνικών έργων, και μάλιστα όχι μόνο της ελληνικής ιατρικής αλλά και της Λογικής του Αριστοτέλη. Τη σχολή της Έδεσσας την είχε ιδρύσει ο Εφραίμ ο Σύρος (305-373), αλλά νωρίς βρέθηκε κάτω από την επίδραση των νεστοριανών. Όταν το 489 ο αυτοκράτορας Ζήνων έκλεισε τη σχολή αυτή λόγω του νεστοριανισμού της, οι νεστοριανοί τη μετέφεραν στη Νίσιβη της Μεσοποταμίας, όπου από τον προηγούμενο αιώνα λειτουργούσε άλλο εκπαιδευτικό κέντρο, η ομώνυμη θεολογική σχολή, την οποία είχε ιδρύσει ο Ιάκωβος Νισίβεως (308-338).

Έτσι, οι νεστοριανοί φιλόσοφοι και θεολόγοι, οι οποίοι από το πρώτο μισό του 5ου αιώνα είχαν υιοθετήσει και ακολουθούσαν στην Αντιόχεια και την Έδεσσα την κανονική παράδοση της συνοπτικής αριστοτελικής συλλογής (του αριστοτελικού συλλάβου) του τύπου της νεοπλατωνικής σχολής της Αθήνας, βρήκαν καταφύγιο στη Μεσοποταμία και σε μερικά περσικά επιστημονικά κέντρα. Ένα από αυτά ήταν και η ιατρική ακαδημία της Jundeshapur, για την οποία έγινε λόγος παραπάνω. Κάτω από την επίδραση των νεστοριανών η σχολή αυτή έζησε την πρώτη μεγάλη άνθησή της κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα. Πολλοί λόγιοι και ιδίως ιατροί της υπηρέτησαν αργότερα στην αυλή των πρώτων Αββασιδών. Τον 6ο αιώνα συναντούμε στην Jundeshapur Έλληνες και Ινδούς δασκάλους, οι οποίοι μεταβιβάζουν εκεί την πνευματική κληρονομιά των χωρών τους και ανταλλάσσουν επιστημονικές γνώμες. Η επίδραση της σχολής αυτής στον αραβοϊσλαμικό πολιτιστικό κόσμο από τις αρχές του 8ου ως το πρώτο μισό του 11ου αιώνα είναι σημαντική.

Ο Meyendorf, ερευνώντας το έργο του Σύρου ιατρού και φιλοσόφου Ali b. Rabban at- Tahari, Firdaus al- Hikma (ο παράδεισος της σοφίας), έθιξε από τη μια μεριά το θέμα της περσικής επιρροής στην αραβική ιατρική, που κατά τη γνώμη του δεν ήταν σπουδαία, και από την άλλη τόνισε ιδιαίτερα ότι ολόκληρη η μέθοδος θεραπευτικής του βιβλίου αυτού, «χωρίς να μιλήσουμε για τα φιλοσοφικά του τμήματα, είναι ελληνική», και «πάρθηκε από συριακές μεταφράσεις». Ανάμεσα λοιπόν στους Έλληνες φιλοσόφους που παραθέτει ο Ali b. Rabban, την πιο σπουδαία θέση καταλαμβάνουν ο Αριστοτέλης και ο υπομνηματιστής του Αλέξανδρος από την Αφροδισιάδα.

Οι ιακωβίτες εξάλλου, δηλαδή οι μονοφυσίτες χριστιανοί, είχαν δύο σπουδαία εκπαιδευτικά κέντρα, ανάμεσα στα πολλά άλλα μικρότερης σημασίας: το μοναστήρι στα Resh’ aina (Θεοδοσιούπολιν) και το μοναστήρι στο Qenneshre (αραβ. Qinneshrin), τα οποία ήκμαζαν κατά τον 6ο αιώνα και ανέδειξαν άνδρες λογίους, όπως ο Σέργιος από τα Resh’ aina [Sergius of Reshaina (died 536) was a physician and priest during the 6th century. He is best known for translating medical works from Greek to Syriac, which were eventually translated to Arabic. Reshaina, where he lived, is located about midway between the then intellectual centres of Edessa and Nisibis, in northern Mesopotamia], ο Σεβήρος Sebokht [Scholar, astronomer, philosopher, mathematician, Bp. of Qenneshre (city south of Aleppo); or Bp. of the Monastery of Qenneshre on the east bank of the Euphrates] , που είναι και ο ιδρυτής της σχολής του Qenneshre, και ο Γεώργιος, ο «επίσκοπος των Αράβων».

Έτσι, οι μεταφράσεις ελληνικών έργων είχαν γίνει σταθερή παράδοση της συριακής εκκλησίας. Οι λόγοι που συνετέλεσαν στην έναρξη της αριστοτελικής μεταφραστικής κινήσεως στη Συρία, ήταν αρχικά θεολογικοί. Τον 5ο αιώνα συνεχιζόταν ακόμη η διαμάχη γύρω από το χριστολογικό πρόβλημα. Για τη διατύπωσή του χρησιμοποιούνται φιλοσοφικοί όροι και μάλιστα αριστοτελικοί. Και ενώ στην ορθόδοξη Εκκλησία ο Αριστοτέλης άρχισε να εισάγεται κυρίως από τον 6ο αιώνα και εξής, σε μερικούς αιρετικούς κύκλους της Ανατολής χρησιμοποιούνταν αφειδώς ήδη από τον 4ο αιώνα […]

Πηγή: Γρ. Ζιάκας, Τα ελληνικά γράμματα και ο Αριστοτέλης στην Αραβική Παράδοση, εκδόσεις Άγρα, 2007, 66-69.

Asgardia

500000-Apply-for-Citizenship-in-Utopian-‘Space-Nation_-Asgardia-640x360

Αυτή η προσωποπαγής δομή επιβεβαιώνεται μπαίνοντας στο σάιτ του ίδιου του γουόναμπι έθνους, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία σελίδα που ονομάζεται “Σύνταγμα του Βασιλείου (!) της Asgardia”. Όπως το ακούσατε, η Asgardia είναι μία μοναρχία (δε χρειάζεται να ρωτήσουμε ποιος είναι ο βασιλιάς) με στόχο να προχωρήσει προς το δημοκρατικό πολίτευμα μέσα στο 2017, κάτι που είναι ίσως σε ένα βαθμό κατανοητό αν σκεφτούμε ότι ο Ashurbeyli είναι ο βασικός χρηματοδότης του πρότζεκτ και του πρώτου κοστοβόρου εγχειρήματος του, το οποίο είναι η εκτόξευση ενόςδορυφόρου ο οποίος θα εμπεριέχει τα ψηφιακά δεδομένα (200kb) όλων αυτών που έχει δεχτεί μέχρι τώρα στην αγκαλιά της ως πολίτες. Και τι, σας ακούω σχεδόν να σκέφτεστε, κάνεις όλη αυτή τη φασαρία ρε φίλε για να στείλoυμε το ένα έβδομο ενός φλόπι ντισκ να κόβει βόλτες γύρω από τη γη για μερικά χρόνια, μέχρι να πέσει άδοξα καιγόμενο στην ατμόσφαιρα; Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο να εξηγήσει.

“Your names and data will forever stay in the memory of the new space humanity, as they will be reinstalled on every following Asgardia satellite, orbital satellite constellations, on the Moon, and anywhere in the Universe – wherever Asgardia will be”

H υπόσχεση της αιωνιότητας είναι ένας από τις βασικούς κόμβους πάνω από τους οποίους χτίζονται οι υπερβατικές ιδεολογίες. Η ανθρωπότητα της μεταμοντέρνας εποχής δεν έχει χάσει μόνο την υπαρξιακή παρηγοριά της θρησκευτικής σκέψης, αλλά και και τον Ένα και Μοναδικό, Σημαντικό Στόχο που προσέφεραν τα μεγάλα κοινωνικά αφηγήματα όπως ο κομμουνισμός και ο εθνικισμός. Αν δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο προς το οποίο βαδίζουμε ως Ανθρωπότητα, τι οποιδήποτε άλλο νόημα υπάρχει πέρα από το να ζούμε απλώς όσο πιο καλά μπορούμε και μετά τέλος?

Εκτός κι αν η λύση είναι να μην αποδεχτούμε το θάνατο, τη λήθη, την παρακμή. Εκτός και αν βάλουμε στόχο να πάμε κόντρα στους “νόμους της φύσης”, το σκληρό Δημιουργό, μέχρι τελευταίας ρανίδας της δύναμης μας. Να μην αφήσουμε ποτέ την συνείδηση μας (ή το έργο της τουλάχιστον) να πεθάνει, έστω και αν είναι 200 ψωρο-kb σε κομμάτια μετάλλου που αιωρούνται και ανανεώνονται αέναα χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Να βγούμε έξω από τη γη, το γαλαξία, να φτάσουμε στις άκρες (ή το κέντρο) του σύμπαντος, να χτυπήσουμε την πόρτα του Θεού και να τον ρωτήσουμε γιατί συμβαίνουν όλα, ή να ανοίξει τουλάχιστον το ζωγραφισμένο ντεκόρ που χωρίζει τον Τρούμαν από τον πραγματικό κόσμο, αν δε θέλει να μας εξηγήσει.

Πηγή

Γκυ Ντε Μωπασάν: Ο Φιλαράκος

Maupassant.1

Γραμμένο τον 19ο αιώνα το μυθιστόρημα αυτό προαναγγέλλει τον άνθρωπο της διαπλοκής του 20ου αιώνα και των εποχών που ζούμε. Η κατάλυση κάθε είδους συνειδησιακού φραγμού που χαρακτήριζε ορισμένες μόνο τάξεις του 19ου αιώνα στις μέρες μας θ’ αποτελέσει modus vivendi για μια διαταξική νοοτροπία την οποία ενστερνίζονται, πλέον, οι περισσότεροι. Ακόμα και όταν ο Ντυρουά αναλογίζεται τον «σκοτεινό, αβάσταχτο τρόμο μπροστά στο μηδέν» του θανάτου, η απάντηση που δίνει την στιγμή εκείνη, η σωστή, «ότι και να πεις, αυτό είναι το μόνο καλό πράγμα στη ζωή σου, ο έρωτας!», αναιρείται μόλις έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Τότε είναι ο πλούτος και η δόξα, η ισχύς εν γένει που τον συνέχει και όχι ο έρωτας ο οποίος στην αυθεντικότητα του εμπεριέχει την θυσία του Εγώ. Θυσιάζοντας οτιδήποτε άλλο στέκεται εμπόδιο μπροστά του, εκτός από τον εαυτό του, ο Ντυρουά Φιλαράκος, φθάνει και κατακτά την κορυφή των στόχων του.

Πηγή