Two Churches in Paris Battle Across the Lefebvre Schism

αρχείο λήψης

For two decades, Archbishop Lefebvre has accused the Vatican of being run by »Antichrists» who have taken such »Satanic» and »modernist» steps as abandoning the Latin Mass and seeking to improve the Catholic Church’s relations with Protestants, Jews and others.

Despite the Pope’s threats, Jean-Michel Renault, a psychologist, attended Mass today at St.-Nicolas, a 17th-century church two blocks south of the Seine. »I’m not worried in the least,» he said. »We’re not the ones who are excommunicated. They are the ones who have been excommunicated for not adhering to its traditions.»


On Saturday, Pope John Paul II issued a letter that expressed his sadness about the schism and added that those who continue to support the schismatic movement »commit a grave offense to God» and risk being excommunicated themselves. He said he was setting up a commission to help win back members of the traditionalist movement and would also encourage the observance of more Masses in Latin.


Η ειλικρίνεια της Αμερικής


Είναι αυτή που την κρατά ζωντανή. Διότι δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλο της. Η βία της είναι ωμή, γνήσια, δεν είναι φτιασιδωμένη, και από τη μία πλευρά και από την άλλη. Η Αμερική έχει μόνο ως καρτούν τους Τσιόδρες και τους μπιρόβιους των πλατειών της καραντίνας. Έχει με πιο πολλά σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί. Δεν την ενδιαφέρι το ενδιαφέρον σας, ούτε και οι ερμηνείες σας. Πάντοτε μέσα από την σκληρότητα πορευόταν, έσφαζε Ινδιάνους και βομβάρδιζε αμάχους, την ίδια ώρα που μπορούσε να σφάξει και τον εαυτό της. Δεν σας είναι οικεία. Ασχοληθείτε εσείς με το επιτελικό κράτος και τα θύματα του κορωνοϊού. Είστε ανθρωπάκια μπροστά στην Αμερική.

After George Floyd, a Nation in Search of Justice


But the greater tragedy of the Floyd killing, and its aftermath, may be yet to come. As the epicenter of the state’s Covid-19 pandemic, Minneapolis was already contending with far-reaching health and economic issues when the unrest began. The virus itself has seemed to demonstrate the hidden racial injustice that many have long observed in the state: though they account for only 6 percent of the state’s population, black Minnesotans have accounted for nearly 30 percent of known cases of the virus, according to data published in The Star Tribune this week.

This is but one more example of the abysmal structural inequities that have quietly plagued the city and the state for years: according to the most recent census data, average income for black households in the state is less than half that of white families; while homeownership among whites in the Twin Cities ranks among the highest in the nation, at 75 percent, black homeownership is just 23 percent; and while the state’s population is among the most educated overall, it also had one of the largest attainment gaps between whites and blacks in the country. For much of the past two months, the city has seemingly taken the pandemic in stride. But cases are still on an upward trajectory here, with ICU beds already at, or close to, capacity. Barely noticed on Thursday, amid the protests and violence, was the alarming disclosure from the state that it had registered its largest single daily death toll—thirty-five people, bringing the overall total to a thousand deaths—since the pandemic began.

Already, state health experts have warned that the large-scale protests this week could themselves lead to a rapid spike in infections. Equally hard to ignore has been the toll of the violence on local businesses, already struggling to survive during quarantine. In the neighborhood around the protest site, one particularly bitter outcome was the burning to the ground of a nearly finished, affordable housing complex that was supposed to be ready for occupancy later this year. It featured 189 units, of which several dozen had been designated for tenants of very low income. Now, it is razed.


Άλλο η κοσμική διδασκαλία της ηθικής και άλλο η διδασκαλία της κοσμικής ηθικής


Κανένας θρησκευόμενος πατέρας δεν πρόκειται να σκανδαλιστεί από αυτά που λέει ο κοσμικός δάσκαλος γιατί και οι δύο, σύμφωνα με τον Φερύ, μοιράζονται το ίδιο σύστημα αξιών. Πράγματι, η ηθική του Ζυλ Φερύ δεν έχει τίποτα το επαναστατικό: για να επικυρώσει το σύστημά του, επικαλείται «την κοινή λογική του πατέρα και την καρδιά της μάνας», αυτή τη συμπληρωματικότητα των φύλων που είναι τόσο προσφιλής στις θρησκείες. Γι’ αυτόν, η κοσμική ηθική φέρει τους ίδιους κανόνες και αξίες με την χριστιανική ηθική, μόνο που είναι εξορθολογισμένη, απελευθερωμένη από τη δεισιδαιμονία και τον φόβο […]

Ο Τζιοβανίνο Γκουαρέσκι απεικόνισε αυτό το μείγμα σύγκρουσης και συνέργειας στα αφηγήματά του με τίτλο Μικρός Κόσμος [Mondo Piccolo], που αποτέλεσαν το υλικό για τη διάσημη σειρά ταινιών Δον Καμίλο τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

Πηγή: Ο. Roy, Η Ευρώπη είναι χριστιανική;, εκδόσεις Πόλις, 2020, 68.

Αντι- Covid εξέγερση


Επιτέλους, ελληνικοί πληθυσμοί ξεσηκώθηκαν [η φωτό από το Κρανίδι] ενάντια στα περιοριστικά μέτρα που τους επιβλήθηκαν από τον κορωνοϊό, έσπασαν την καραντίνα και ευθέως αμφισβήτησαν τον νόμο για τις συγκεντρώσεις. Οι κυβερνητικές δυνάμεις τέθηκαν σε συναγερμό, αλλά κατόπιν ήρεμης σκέψης αποφασίστηκε να μην χτυπήσουν Έλληνες Έλληνες.

Η λαγοχώρα


Και γιατί όχι 20.000; Tα δείγματα τα έδειξε ο περήφανος λα(γ)ός ήδη με την πλάκα που του έκαναν στα μνημόνια. Είναι στρωμένο το έδαφος. Ποιος Στουρνάρας και ποιος Πάγκαλος και Μπένι, τώρα έχεις τον «Καϊλα» και σου κάνει πλάκα. Δεν κάνουν και καμία σοβαρή εισβολή οι Τούρκοι, ρε παιδί μου, να τελειώνουμε.

Δον Κιχώτης

αρχείο λήψης

Ένα κοινό σημείο συνδέει τους «πιονιέρους του ισπανόφωνου μοντερνισμού» με τους Αναρχικούς και τους Φαλαγγίτες μαχητές: «Ο Δον Κιχώτης ήταν το βιβλίο αναφοράς τους». Και μόνο αυτό το στοιχείο αρκεί αφενός μεν για να υποστηρίξει κανείς ότι «το αριστούργημα του Θερβάντες συνιστά την πεμπτουσία της ισπανοσύνης», αφετέρου δε για να εννοήσει τους «ιστορικούς λόγους της ετερώνυμης σύγκλησης ανάμεσα σε Αναρχικούς και Φαλαγγίτες». Σύμφωνα με «ευφυολόγημα» της εποχής, «η Federacion Anarquista Iberica (FAI) θα έπρεπε να επονομαστεί σε Falange Anarquista Iberica», δεδομένου ότι «αμφότερες πάλευαν για να μη χοντρύνουν οι κοιλιές των πλουσίων και για να μην πέσει ο λαός στην αθλιότητα». Σύμφωνα με τις τότε εκτιμήσεις , ένα 20% των μελών της αναρχικής FAI είχε μετακομίσει στην Ισπανική Φάλαγγα, ενώ αντιστρόφως αντίστοιχο ποσοστό φαίνεται πως είχε μετακομίσει στη FAI από την «αριστερή τάση των προλετάριων ακροδεξιών Καρλιστών»

Πηγή: Δ. Φιλιππής, Ισπανικός Εμφύλιος (1936-1939). Διαίρεση, διχόνοια και διχασμός στην Ισπανία του 20ου αιώνα, εκδ. Εστίας, 148-149.

Γιατί δεν σφάζουν μόνο οι ερυθροί

αρχείο λήψης

«Κάποιοι ελάχιστοι σεβάσμιοι ιερωμένοι, όπως ο επίσκοπος της Παμπλόνας Μαρθελίνο Ολαετσέα και δώδεκα επίσκοποι της Χώρας των Βάσκων, που θέλησαν να αντισταθούν σε αυτό το αντιχριστιανικό κήρυγμα, εκτελέστηκαν μετά από τον Φράνκο. Ο «καουντίγιο» δεν συγχώρεσε την εθνικιστική και καθολική Βασκική, που είχε ταχθεί με τη Δημοκρατία. Οι στρατιώτες του συνέλαβαν αρκετούς «ομοϊδεάτες βάσκους εχθρούς», όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά στα προαύλια εκκλησιών μετά το πέρας της λειτουργίας, κατά την «προσκυνηματική τους ανάπαυλα»…..Και ενώ ένας σημαντικός συντηρητικός Γάλλος ποιητής, ο Πολ Κλοντέλ, αφιέρωνε ωδή του στους «ισπανούς μάρτυρες της Φάλαγγας και της Καθολικής Εκκλησίας», ο Ζορζ Μπερνανός, επίσης διάσημος συγγραφέας, φιλομοναρχικός έως τότε, αποκάλυπτε στη γαλλική κοινή γνώμη τα «μεγάλα νεκροταφεία υπό το σεληνόφως», ένα «βιβλίο- κατηγορώ» εναντίον της Ισπανικής Εκκλησίας, που «εξέθρεψε συνειδητά το όνειρο και το ψέμα του Φράνκο»

Πηγή: Δ. Φιλιππής, Ισπανικός Εμφύλιος (1936-1939). Διαίρεση, διχόνοια και διχασμός στην Ισπανία του 20ου αιώνα, εκδ. Εστίας, 2020.

Quantified Self


Σε τι συνίσταται όμως η συγκεκριμένη ιδέα, οι υποστηρικτές της οποίας ισχυρίζονται πως αποτελούν μέλη ενός παγκόσμιου κινήματος; Ίσως η φράση στην οποία μπορεί να εντοπιστεί η πεμπτουσία της είναι το σύνθημα «αυτογνωσία μέσω των αριθμών». Ειδικότερα, αυτό που επιδιώκουν οι quantified selfers είναι η, διαμέσου της διασύνδεσης του σώματος με φορητές ψηφιακές συσκευές [wearables], παρακολούθηση και καταγραφή κρίσιμων βιολογικών παραμέτρων του ανθρώπινου οργανισμού. Η πρακτική αυτή φαίνεται να καθιστά δυνατή την ανάδυση μιας νέας γνώσης, η σωστή αξιοποίηση της οποίας δύναται να συμβάλει στη στοχευμένη μεταβολή των ατομικών συμπεριφορών με τελικό στόχο να καταφέρει κανείς να πραγματώσει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Με άλλα λόγια, η ψηφιοποίηση προβάλλεται ως η βασιλική οδός μέσω της οποίας οι χρήστες μπορούν να επιτύχουν τη διαρκή παρακολούθηση ανεξερεύνητων μέχρι πρότινος παραμέτρων, ώστε να εκπληρώσουν τις αξίες της προσωπικής αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας.

Σήμερα, οι εφαρμογές του ποσοτικοποιημένου εαυτού αποτελούν μία από τις σημαντικές τεχνολογικές τάσεις της αγοράς, με εταιρείες start-ups αλλά και πολυεθνικούς κολοσσούς να έχουν εισάγει ένα ιδιαίτερα ευρύ πλήθος αντίστοιχων ψηφιακών συσκευών και εφαρμογών.[2] Πρόκειται για εργαλεία που καταγράφουν διαρκώς και προσφέρουν εικονοποιημένες αναλύσεις επί πλήθους βιολογικών –και όχι μόνο– δεδομένων με στόχο τη βελτιστοποίηση, επί παραδείγματι, της φυσικής δραστηριότητας, της πρόσληψης φαγητού, της διάρκειας και της ποιότητας του ύπνου, αλλά και της διάθεσης ή των συναισθημάτων, καθώς και των κοινωνικών σχέσεων και επαφών.

Όντας ένα όχι αποκλειστικά τεχνολογικό, αλλά εξίσου κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, οι πρακτικές του ποσοτικοποιημένου εαυτού ενέχουν ποικίλες πτυχές οι οποίες αξίζει να διερευνηθούν. Από τα κρίσιμα ζητήματα ασφάλειας και ιδιωτικότητας των δεδομένων τα οποία τίθενται, τη συσχέτιση με τις αναδυόμενες μορφές οικονομίας του data-driven καπιταλισμού, τη συνάφεια με τις νεοφιλελεύθερες μορφές διακυβέρνησης και υποκειμενοποίησης, την εν τέλει μετατροπή της αυτο-παρακολούθησης σε αυτο-επιτήρηση και αυτο-τιμωρία, καθώς και το κατά πόσο οι πρακτικές αυτές είναι κατά βάθος αποτελεσματικές σύμφωνα με τους όρους που οι ίδιες θέτουν. Στο κείμενο αυτό, ωστόσο, θα περιοριστούμε να παρουσιάσουμε και να σχολιάσουμε την έμφαση στη διαδικασία της μέτρησης και την πίστη στην αντικειμενικότητα των δεδομένων, ώστε ακολούθως να διαυγάσουμε τη σχέση του εαυτού με τα δεδομένα, τις συνέπειες για το βίωμα της εμπειρίας καθώς και για την αναπαράσταση του εαυτού.




Σε αντίθεση με τους κατά καιρούς και σήμερα πολλώ μάλλον δημάρχους της Αθήνας, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα τουριστικά πακέτα (όταν έχουν χρόνο και δεν διορίζουν διάφορους στις υπηρεσίες τους), η τόσο μακρινή «κακόφημη» Medellin της Κολομβίας δείχνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο πως μπορεί να γίνει αστική παρέμβαση για την «ενσωμάτωση» των αστικών πληθυσμών- και εκεί δε μιλάμε για την Αχαρνών και την Πειραιώς-, αλλά για δεκάδες τενεκεδουπόλεις, σκαρφαλωμένες σε λόφους χωρίς νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Μέσα από «παραχωρήσεις» δημόσιων χώρων σε δημόσια χρήση και την ενθάρρυνση του κοινοτικού πνεύματος, όπου βέβαια εκεί υπάρχει, η άλλοτε πρωτεύουσα των ναρκέμπορων έχει κάνει τεράστια βήματα προόδου. Η αστική ανάπτυξη είναι το στοίχημα για τις παγκόσμιες πόλεις, που έχουν κουλτούρα κοινοτισμού και ζωντανούς πληθυσμούς. Οι άλλες ασχολούνται με το «θυντριβάνι».

Βλέπε και εδώ