Αυγουστίνος

19248091_10213426292837176_2985130630297046935_n

Zacatecas, πρώην ναός του Αγίου Αυγουστίνου· κεντρικό Μεξικό.

Από τον Πάντσο Βίλλα και την νίκη της επανάστασης εκεί το 1914, στους Ισπανούς μοναχούς του 16ου αιώνα, κι από κει πίσω στον 4ο αιώνα της δικής μας Μεσογειακής Ύστερης Αρχαιότητας.
~·~
Ό,τι απομένει από την μπαρόκ πρόσοψη του 1782 είναι η ανάγλυφη παράσταση της μεταστροφής του αγίου Αυγουστίνου, ύπερθεν της βορείας εισόδου. Τα υπόλοιπα ‘ειδωλολατρικά’ ανάγλυφα ‘εκκαθαρίστηκαν’, όταν το 1882 ο ναός περιήλθε στην κυριότητα των Αμερικανών πρεσβυτεριανών.
Αν κι ο Αυγουστίνος περιγράφει με ψυχική ένταση και αγωνία μεγάλη τη μεταστροφή του, αυτή η ολόφωτη και μουσικότροπη γλυπτή αφήγηση του Νέου Κόσμου παραπέμπει σε σιέστα, χαλάρωση κι απόλαυση. Ανεπιγνώστως πως και διορατικώς, ο καλλιτέχνης προοικονομεί οπτικά την άποψη που διατυπώθηκε αργότερα σχετικά με το ότι η σκηνή της μεταστροφής στον κήπο, όπως την περιγράφει ο Αυγουστίνος, αποτελεί λογοτεχνική επινόηση, που στηρίζεται σε κοινό τόπο της παράδοσης.
~·~
Αντιγράφω από τις Confessiones (Εξομολογήσεις) του αγίου Αυγουστίνου, στη μετάφραση της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου (βιβλίο VIII):
«Όλη αυτή η διαμάχη στην καρδιά μου ήταν ο αγώνας του εαυτού μου ενάντια στον εαυτό μου… Έπειτα, μήτε ξέρω πώς, βρέθηκα πεσμένος κάτω από μια συκιά. Άφησα τα δάκρυα να τρέξουν ποτάμι, και αυτά τα δάκρυα ήταν θυσία σε σένα, Θεέ μου… Τα έλεγα και έκλαιγα με δάκρυα πικρά και σπάραζε η καρδιά μου. Ξαφνικά, ακούω μια φωνή από ένα γειτονικό σπίτι, σαν φωνή αγοριού ή κοριτσιού ―δεν ξέρω ακριβώς― να λέει στο σκοπό ενός τραγουδιού: “Πάρε, διάβασε! Πάρε, διάβασε!”. Μεμιάς η έκφρασή μου άλλαξε κι έβαλα όλη μου την προσοχή για να θυμηθώ αν ήταν η επωδός από κάποιο τραγούδι που λένε τα παιδιά στα παιχνίδια τους. Δεν θυμόμουν να έχω ακούσει κάτι παρόμοιο. Συγκράτησα τα αναφιλητά και σηκώθηκα. Τα λόγια αυτά τα ερμήνευσα ως θεία προτροπή ν’ ανοίξω το βιβλίο του αποστόλου και να διαβάσω την πρώτη φράση που θα τύχαινε… Το πήρα, το άνοιξα και διάβασα σιωπηλά* το πρώτο κομμάτι στο οποίο έπεσε το βλέμμα μου: “μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας”. Δεν θέλησα, ούτε και χρειαζόταν, να διαβάσω περισσότερα. Με τα τελευταία λόγια της φράσης, μονομιάς πλημμύρισε την καρδιά μου ένα φως βεβαιότητας και μονομιάς όλα τα σκοτάδια της αμφιβολίας διαλύθηκαν».

ΠΗΓΗ

Reality blows!

hqdefault

Όσα χρόνια και αν περάσουν, από όλα τα reality, αξέχαστος θα μείνει μόνο ο Λάσκος με την απαγγελία των ποιημάτων του. Πέρα από την πλάκα, η επιτυχία του Survivor έχει να κάνει με την θεσμοποίηση της αισθητικής και της νοοτροπίας του στρατού. Χαβαλές, (υποτίθεται) δύσκολες συνθήκες επιβίωσης, ατελείωτη ξάπλα, διαλείμματα με τζακούζι, ξενοδοχεία και άλλες χλίδες. Είναι βέβαια και η ίδια η νοοτροπία των μετα- φρικιών των κάμπινγκ. Επιλογή μίας κάποιας «ταλαιπωρίας» (άγονη γραμμή κτλ), και επιστροφή στην καθημερινότητα της πόλης. Ενέσεις για τον καταναλωτισμό. Τελικά, η πλήξη της τηλεθέασης, μετά από το δεύτερο ματς, είναι δεδομένη. Τι να ενδιαφέρει κάποιον η ζωή του φαντάρου και το ραχάτι του; Οπότε μένουν οι γυναίκες να θαυμάζουν την αντρίλα του Ντάνου και τα πιτσιρίκια του Δημοτικού, στα οποία η κοινωνία κάνει ταχύρρυθμη εκπαίδευση….

Λάσκο, μας λείπεις!

Διάφοροι καπιταλισμοί και Indie Festival

Indie_Free_Festival_31_1-1

Δανείζομαι σκέψεις από το εξαιρετικό άρθρο του Τόμας Φράνκ, Οι χίπστερ και οι τραπεζίτες θα πρέπει να είναι φίλοι. Η θεωρία της προοδευτικής τάξης, από το περ. πρόταγμα, τεύχος Ιουνίου 2017, 126 εξ.

Δεν είναι όλοι οι Καπιταλισμοί ίδιοι. «Σε αντίθεση με τα καλοσπουδαγμένα σημαίνοντα πρόσωπα των υπουργικών συμβουλίων και των ομάδων συμβούλων του Ομπάμα, οι ταλαντούχοι άνθρωποι που πλαισίωσαν τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ κινούνταν εντελώς έξω από τα κυρίαρχα ακαδημαϊκά ρεύματα της εποχής. Ο Χάρι Χόπκινς, ο πιο στενός συνεργάτης του Ρούσβελτ, δούλευε ως κοινωνικός λειτουργός στην Αϊόβα. Ο Ρόμπερτ Τζάκσον, ο Υπουργός Δικαιοσύνης τον οποίον ο Πρόεδρος διόρισε στο Ανώτατο Δικαστήριο, ήταν ένας δικηγόρος χωρίς πτυχίο Νομικής [..] Ο Τζιν Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ο οποίος βοήθησε στη διεύθυνση του Γραφείου Ελέγχου Τιμών κατά τον Β’ Π.Π., αφιέρωσε την καριέρα του στην κριτική της κλασικής οικονομικής θεωρίας. Ο Θέρμαν Άρνολντ, ο ηγέτης της Επιτροπής Ανταγωνισμού του Υπουργείου Δικαιοσύνης από το Γουαιόμινγκ, είχε γράψει ένα ειρωνικό και κοροϊδευτικό βιβλίο με τον τίτλο Οι μύθοι του Καπιταλισμού. Για προσπαθήστε σήμερα να βρείτε δουλειά στην Ουάσινγκτον, έχοντας πρώτα κυκλοφορήσει κάτι ανάλογο!» (156-157)

«Ο νεολαιίστικος ριζοσπαστισμός αποτέλεσε τη γλώσσα δια της οποίας οι νικητές μάς καθησύχαζαν πως νοιάζονταν και πως όλα τα εκλεκτά, καινούργια τους ψηφιακά προϊόντα είχαν σχεδιαστεί αποκλειστικά με στόχο ν’ απελευθερώσουν τον κόσμο. Θυμάστε; «Βάλε φωτιά στα συνηθισμένα» κραύγαζε ένα τυπικό κείμενο της μάνατζμεντ φιλολογίας του 2000, τιτλοφορούμενο The Cluetrain Manifesto. Ορθώστε οδοφράγματα. Σαμπόταρε τα τανκς. Γκρέμισε στον δρόμο τα αγάλματα των ηρώων που έχουν πεθάνει από καιρό [..] Σου θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Φυσικά. Το μήνυμα ήταν ίδιο από την αρχή, από το 68 στο Παρίσι ως την πτώση του Τείχους στο Βερολίνο, από την Βαρσοβία στην πλατεία Τιενανμεν: «let the kids rock and roll». Η σύνδεση μεταξύ Αντικουλτούρας και μεγάλων εταιρειών αποτέλεσε χαρακτηριστικό αίτημα στα χρόνια της Νέας Οικονομίας. Αυτό που υπονοούνταν ήταν πως η εξέγερση δεν είναι η προσπάθεια ανατροπής των ελίτ αλλά η ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας. Κι εγώ ο ίδιος είχα ειρωνευτεί τούτη την ιδέα με αρκετά λεπτομερή τρόπο εκείνη την εποχή. Ωστόσο το σκάσιμο της φούσκας των εταιρειών στον τομέα του ίντερνετ- η λεγόμενη dot-com bubble– διόλου δεν την αποδυνάμωσε. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, η ιδέα δεν υποχώρησε ποτέ και σήμερα τη συναντά κανείς παντού: από το ετήσιο φεστιβάλ Burning Man ως τις τηλεοπτικές διαφημίσεις της Apple. Αναλογιστείτε τους ροκ σταρς που εμφανίστηκαν στον γάμο του δισεκατομμυριούχου πρώην προέδρου του Facebook, Σιν Πάρκερ στο Μπιγκ Σερ της Καλιφόρνια ή το μουσείο του ροκ εν ρολ που ίδρυσε ο επίσης δισεκατομμυριούχος και συνιδρυτής της Microsoft Πολ Άλεν στο Σιάτλ. Αναλογιστείτε τη μετατροπή του Σαν Φρανσίσκο- γενέτειρας της Αντικουλτούρας- σε χλιδάτο προάστιο της Σίλικον Βάλεϊ. Οπουδήποτε έβρισκες παλιότερα μια εναλλακτική ή ακόμη και αντιστρατευόμενη κουλτούρα, σήμερα βρίσκεις ανθρώπους με συμβολικό κεφάλαιο, χρήμα και κοινωνικό στάτους. Και, φυσικά, βρίσκεις Δημοκρατικούς. Λες κι η ριζοσπαστική νεολαία της δεκαετίας του 60 πέρασε κατευθείαν από τις οδομαχίες του Σικάγο, ενάντια στο συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος τον Αύγουστο του 1968, στο πάνελ μίας συζήτησης για το crowdfunding κατά την φετινή έκδοση του South by Southwest, του ετήσιου φεστιβάλ στο Όστιν του Τέξας που έχει με τον καιρό μεταλλαχτεί από μία εναλλακτική ροκ μάζωξη σε συνέδριο επιχειρηματιών του τεχνολογικού κλάδου- ένα event κατά τη διάρκεια του οποίου το χιπ στοιχείο ξεχύνεται στους δρόμους του Όστιν χέρι- χέρι με περιπλανόμενους διευθυντές επενδυτικών κεφαλαίων σε αναζήτηση θηραμάτων. Μπορεί αυτός ο συνδυασμός να φαντάζει παράξενος σε ορισμένους από εσάς, ωστόσο αποτελεί πλέον φυσικό ενδιαίτημα για μία συγκεκριμένη ποικιλία πολιτικών του Δημοκρατικού Κόμματος. Για παράδειγμα, στο South by Southwest του 2015 ο ράπερ Fetty Wap ερμήνευσε το Trap Queen, οι Zombies έπαιξαν επιτυχίες της δεκαετίας του 60, ο Σνουπ Ντογκ μίλησε για τη ζωγραφική του και η Υπουργός Εμπορίου Πένι Πρίτζκερ όρκισε τη νέα διευθύντρια του Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων, Μισέλ Λι. Σε περίπτωση που παρακολουθείτε την επικαιρότητα, βλέπουμε εδώ μια πρώην τραπεζικό, που ειδικευόταν μάλιστα στην προώθηση subprime ενυπόθηκων δανείων, να ορκίζει ένα πρώην διοικητικό στέλεχος της Google ενώπιον ενός κοινού αποτελούμενου από οπαδούς της χάρντ- ροκ επιχειρηματικότητας [Η Πρίτζκερ είχε υπάρξει μέλος του ΔΣ της Superior Bank, μιας τράπεζας που τιτλοποιούσε ενυπόθηκα δάνεια και έκλεισε το 2001] [164-165]

Καλύβας και Δικτατορία

11692624_10153067558433230_2730676613878242244_n

Άσχετα με το γεγονός ότι διαφωνώ γενικότερα με τη σχολή Καλύβα, οφείλω να δω θετικά το άρθρο του στην Καθημερινή, στο οποίο χρωματίζω κάποιες πτυχές: 

«Mία παράδοξη κληρονομιά.

Η​​ επέτειος πενήντα χρόνων από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου προσφέρεται ως ευκαιρία για αναστοχασμό. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η σημερινή πραγματικότητα είναι σε κάποιο, μάλλον όχι ασήμαντο, βαθμό προϊόν και της δικτατορίας. Ποιες όμως ήταν οι μακροχρόνιες επιπτώσεις της για τη χώρα μας; Σε τι θα διέφερε η Ελλάδα σήμερα εάν δεν είχε γίνει το πραξικόπημα τότε; Τι ακριβώς μας κληροδότησε; Τι κουβαλάμε πάνω μας απ’ αυτό το ιστορικό παρελθόν; Πρόκειται προφανώς για δύσκολα και μάλλον αναπάντητα ερωτήματα, που δεν μπορούμε όμως και δεν πρέπει να αποφεύγουμε. Για να συζητηθούν άλλωστε αυτά και πολλά άλλα, οργανώθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο ένα ιστορικό συνέδριο στο Ιδρυμα Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου.

Η 21η Απριλίου κατέχει κομβική θέση στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Υπήρξε το τελευταίο στρατιωτικό κίνημα που πέτυχε να ανατρέψει μια εκλεγμένη κυβέρνηση και να την αντικαταστήσει με μια στρατιωτική «χούντα», όπως επικράτησε να αποκαλείται κατά τη λατινοαμερικανική πρακτική. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1973 στην Κύπρο υπήρξε και θνησιγενές και άμεσα απότοκο του ελληνικού. Από την άποψη αυτή, μπορούμε να μιλάμε για μια ιστορική καμπή στην Ευρώπη, μετά την οποία το πραξικόπημα ως πολιτική πρακτική μπαίνει στη ναφθαλίνη.

Επιχειρώντας να προσεγγίσω τη «μεγάλη εικόνα» πενήντα χρόνια μετά, θα εντόπιζα δύο μεγάλα παράδοξα. Πρώτο, πως μολονότι προερχόμενοι από τους κόλπους της σκληροπυρηνικής Δεξιάς, οι πραξικοπηματίες συνέβαλαν τελικά στον πλήρη εκδημοκρατισμό της Δεξιάς και διαμέσου αυτής και της χώρας. Δίχως τον Απρίλιο του ’67 δεν θα είχε υπάρξει ο Ιούλιος του ’74. Δεύτερο, αν και επιχείρησαν να κρατήσουν την κοινωνία στάσιμη, να την παγώσουν δηλαδή, συνέβαλαν τελικά με έμμεσο τρόπο στον ραγδαίο αξιακό και πολιτισμικό εκσυγχρονισμό της. Ιδωμένη λοιπόν από την οπτική του παρόντος, η δικτατορία είτε δεν εμπόδισε τον πολιτικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας είτε τον υποβοήθησε, χωρίς βέβαια να επιδιώκει κάτι τέτοιο.

Το πραξικόπημα περιγράφεται συχνά ως μια απόπειρα των σκληροπυρηνικών στοιχείων της Δεξιάς να διακόψουν την επίπονη πορεία της μετεμφυλιακής Ελλάδας προς την υιοθέτηση ενός σύγχρονου δημοκρατικού μοντέλου. Υπήρχε όμως εναλλακτική διαδρομή και ποια θα ήταν αυτή; Μια πειστική αντίληψη διαβλέπει στην αδυναμία των πολιτικών ελίτ να λειτουργήσουν συναινετικά στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60 το βασικό αίτιο της εκτροπής. Στη λογική αυτή, ο ομαλός εκδημοκρατισμός ήταν ανέφικτος την εποχή εκείνη για μια σειρά λόγων και, επομένως, το πραξικόπημα ήταν αναπόφευκτο, αλλά επίσης συνιστούσε εκ των πραγμάτων τον πιο πιθανό δρόμο προς τη δημοκρατία. Ομως, η διεθνής εμπειρία προσφέρει αρκετά παραδείγματα χωρών που εκδημοκρατίστηκαν σταδιακά, δίχως πραξικοπηματικές εκτροπές. Από την άλλη, ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα τελικά οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου, που κατέστησε δυνατή μια ριζική και άμεση λύση του «δημοκρατικού προβλήματος» της χώρας, δημιουργώντας ένα βαθύ και ανυπέρβλητο ρήγμα ανάμεσα στην ακραία και στη μετριοπαθή Δεξιά, χωρίς το οποίο η πορεία προς τον εκδημοκρατισμό θα ήταν πολύ πιο δύσκολη και προβληματική. Χωρίς το σοκ του Ιουλίου ’74 δύσκολα θα είχαμε την καθαρή λύση του πολιτειακού και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ το 1974, αποφάσεις που παρέμεναν στον χώρο της φαντασίας μόλις δέκα χρόνια πριν.

Ενα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα που σχετίζονται με την ερμηνεία και την αποτίμηση της δικτατορίας είναι το θέμα της λαϊκής αποδοχής της. Δεν υπάρχουν ασφαλείς δείκτες για να μετρηθεί, όμως αρκετοί αντικειμενικοί παρατηρητές της εποχής κάνουν λόγο για μια επιφανειακή μεν αλλά πλατιά αποδοχή. Πράγματι, η δικτατορία ταυτίστηκε με μια εποχή μεγάλης οικονομικής ανόδου και αισιοδοξίας, με την κορύφωση ουσιαστικά του μεταπολεμικού ελληνικού οικονομικού θαύματος. Η χώρα αστικοποιήθηκε, η οικοδομική δραστηριότητα γνώρισε δόξες, το οδικό δίκτυο επεκτάθηκε, ο εξηλεκτρισμός της χώρας ολοκληρώθηκε και πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας ξένες επενδύσεις. Παρά τις αυταρχικές πρακτικές του καθεστώτος, πολλές τέχνες άνθησαν και η νεολαία προσέγγισε μαζικά τα δυτικά πρότυπα διασκέδασης, κατανάλωσης και ζωής. Η κοινωνία του 1974 μικρή σχέση είχε με αυτή του 1964.

Η διαδικασία κοινωνικού εκσυγχρονισμού είχε, βέβαια, ξεκινήσει πριν από τη δικτατορία, αλλά εκείνη την επιτάχυνε γνωρίζοντας πως η αποδοχή της εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική ανάπτυξη και ενισχύοντας την τάση των ανθρώπων για αναζήτηση της ευτυχίας στην ιδιωτική σφαίρα. Όπως όμως συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές, η νέα μεσαία τάξη που αναδύθηκε την περίοδο εκείνη απαίτησε, όταν ήρθε η στιγμή, τον απογαλακτισμό της από το καθεστώς που την ανέδειξε. Και ίσως για τον λόγο αυτό, όταν τον πέτυχε, να θέλησε να ξεχάσει την εποχή αυτή αποποιούμενη κάθε ευθύνη και συνενοχή.

Η δικτατορία ξεπεράστηκε εύκολα και γρήγορα. Ισως γιατί υπήρξε ένα μικρό διάλειμμα δίχως μεγάλη σημασία. Ισως γιατί μας θυμίζει κάποιες ενοχλητικές πτυχές της Ιστορίας που προτιμάμε να βάζουμε στην άκρη. Ισως πάλι, γιατί χωρίς αυτήν, ο πολιτικός και κοινωνικός εκσυγχρονισμός της χώρας να είχε απαιτήσει πολύ πιο μακρόχρονες και επίπονες διαδικασίες. Η δικτατορία είναι σαν ένα από αυτά τα μεγάλα παλιά έπιπλα που δεσπόζουν σε ένα δωμάτιο τόσο πολύ που δεν τα παρατηρούμε ποτέ» [Πηγή]

Iσλάμ και το εύρος της ερμηνείας

p7_Small

Who is God exactly? How can we know him? Where does his revelation begin and end? Muslims have never agreed on how to answer those questions, and so each is forced to pitch his or her tent in a different epistemological camp – one with the Sufis, another with the clerics, still others with the artists, the poets, the philosophers, or most often with a chaotic combination of them all. Is our knowledge of God limited to what the Qur’an says about him? Literalists, legalists and most theologians have usually answered, yes. Or is the universe itself a revelation of God? Absolutely, say the artists, philosophers and Sufis. Or even more radically, in order to understand God and his ways, are scripture and sacred law entirely dispensable, at least to an elect few? That’s what Avicenna believed, that at its highest the human mind is naturally conformable to reason, a divine principle permeating everything and making the universe innately intelligible.

The sum of all these answers – and the practices, doctrines, and laws based on them – are taken up by each generation of Muslims, who meditate on them, add to them, and then pass them on to the next generation. For Ahmed, all this religious and cultural diversity is part of the general deposit of revelation; to delineate their faith, believers can draw from this diversity as freely as they draw from sacred scripture, law, and every other form of divine self-expression, from God’s unseen creative and sustaining activity, up to and including the divine being itself. These three dimensions of revelation – God and his unseen activity, his visible self-expression including but not limited to the Qur’an, and all the diversity arising from meditation on them – Ahmed respectively calls “the Pre-Text, Text, and Con-Text of Revelation”.

Πηγή

Οι πιο πάνω επισημάνσεις σωστές. Όμως γιατί κατ’ ανάγκη να οδηγούν σε μία ειρηνική και πλουραλιστική θεώρηση του Ισλάμ, και να μην εμπνέουν, ως τέτοιες, μεταμοντέρνες θελήσεις θανάτου και καταστροφής;;

Η ξεχασμένη Γάζα

250px-Gz-map2

It’s important to remember that nearly three-quarters of Gaza’s inhabitants are under thirty and remain confined to Gaza, prohibited from leaving the territory; most never have. Amid such disempowerment, young people have increasingly turned to militancy as a livelihood, joining various militant or extremist organisations simply to secure a paying job. Person after person told me that growing support for extremist factions in Gaza does not emanate from political or ideological belief – as these factions may claim – but from people’s need to feed their families. Many, perhaps most of the new recruits to Islamic State-affiliated groups are choosing to join because membership guarantees an income. At the same time, Hamas is desperate to secure enough funds to keep paying the salaries of its military wing, the al-Qassem Brigades, which is also reportedly seeing a swelling of its ranks. It seems that unemployed young men in Gaza increasingly face two options: join a military faction or give up.

‘If the Israelis were smart,’ one religious Muslim told me, ‘they would open two or three industrial zones, do a security check and find the most wanted among us and employ them. Al-Qassem would evaporate very quickly and everyone would be more secure … The mosques would be empty.’ I was told that many young men left al-Qassem after getting a place in one of Gaza’s housing projects, not wanting to turn their new home into a possible Israeli target. ‘What we need is Israeli factories and Palestinian hands,’ a local businessman said. ‘One sack of cement employs 35 people in Gaza; with one worker in Israel you have seven people in Gaza praying for Israel’s security. Imagine a “Made in Gaza” brand. We could market regionally and it would sell like hotcakes. Gaza would benefit and so would Israel. All we want are open borders for export.’ Gazans are entrepreneurial and resourceful – and desperate to work and provide for their children once again. Instead they are forced into demeaning dependency on humanitarian aid, which is given by the very same countries that contribute to their incapacity. The policy is not only morally obscene: it is also outrageously stupid.

Πηγή

Empire Revisited- Κακομαθημένα Παιδιά

5de63d6f-5c36-4d0e-8a50-ec53fbad7689

Κι όμως η διεθνής περιπλοκή θα μπορούσε να ιδωθεί μέσω της ανάλυσης των Hardt Negri και της τριλογίας τους Empire,Multitude,Commonwealth. To έργο των ΗΝ, εσφαλμένα συνδέθηκε μονομερώς με την πρώτη περίοδο παροξυσμού των εταιρειών Dot Com, τα πολύχρονα κινήματα Seattle, Genova , σε μια πολύ συσταλμένη ανάγνωση ενός ευρύτερου θεωρητικού εγχειρήματος.

Στο έργο αυτό οι HN διατυπώνουν την θεμελιακή θέση πως η δομή , η αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας και οι εσωτερικές συντεταγμένες της παραγωγής έχουν αλλάξει ανεπίστρεπτα. Ο όρος «Αυτοκρατορία» δεν αφορά μια νέα διακρατική κρατική δομή  αλλά μια «βαθύτερη» υπερκείμενη  επικυριαρχία που ορίζει κυρίως υποκειμενικότητες και διαδικασίες υπέρτερες των ορίων των κρατικών δομών. Στην ανάλυση των HN η διακρατική αρχιτεκτονική στην μορφή των ιμπεριαλισμών και των μονομερών κινήσεων ισχύος έχουν παρέλθει ανεπίστρεπτα. Η Αυτοκρατορία , στην έννοια των Hardt Negri, είναι υπέρτερη των ισχυρών κρατών και συμμαχιών οι δε ΗΠΑ με την έναρξη των πολέμων σε Αφγανιστάν , Ιράκ δεν διεξάγουν ένα «ιμπεριαλιστικό» επεκτατικό πόλεμο αλλά ένα αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της «Αυτοκρατορίας». Όπως είναι πλέον η διεθνής τάξη, τα κράτη υπόκεινται στην  ισχύ της Αυτοκρατορίας.

Γράφουν αναλυτικά :

Το πέρασμα στην Αυτοκρατορία αναδύεται από το λυκόφως της νεωτερικής κυριαρχίας. Αντίθετα από τον ιμπεριαλισμό η Αυτοκρατορία δεν εγκαθιστά κάποιο εδαφικό κέντρο εξουσίας , ούτε εξαρτάται από αμετακίνητα σύνορα και φραγμούς. Είναι ένας αποκεντρωμένος και απεδαφικοποιητικός μηχανισμός, που σταδιακά ενσωματώνει ολόκληρο τον πλανήτη  στα ανοικτά, επεκτεινόμενα σύνορα του. Η Αυτοκρατορία διαχειρίζεται υβριδικές ταυτότητες , ευέλικτες ιεραρχίες και πολλαπλές ανταλλαγές, μέσα από μεταβαλλόμενα δίκτυα προστάγματος. Τα διακεκριμένα εθνικά χρώματα του ιμπεριαλιστικού χάρτη του κόσμου έχουν αναμειχθεί σχηματίζοντας το αυτοκρατορικό ουράνιο τόξο.(Αυτοκρατορία σ 15)

Πρώτα από όλα , λοιπόν η έννοια της Αυτοκρατορίας προϋποθέτει ένα καθεστώς το οποίο ουσιαστικά περικλείει τη χωρική ολότητα , ή  μάλλον ως μια τάξη πρaγμάτων που κατ’ ουσίαν αναστέλλει την ιστορία και με αυτό τον τρόπο παγιώνει την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων εις τους αιώνες. Από την οπτική της Αυτοκρατορίας , πάντα έτσι θα είναι τα πράγματα και πάντα έτσι έπρεπε να είναι. Με άλλα λόγια η Αυτοκρατορία παρουσιάζει την εξουσία της όχι ως μια μεταβατική στιγμή μέσα στο ρου της ιστορίας αλλά ως ένα καθεστώς χωρίς χρονικά όρια και, υπ’ αυτήν την έννοια , έξω από την ιστορία ή το τέλος της. Κατά τρίτον η εξουσία της Αυτοκρατορίας λειτουργεί σε όλους τους καταγραφείς της κοινωνικής τάξης ως τα βάθη του  κοινωνικού κόσμου. Η Αυτοκρατορία δεν διαχειρίζεται μόνο ένα έδαφος και ένα πληθυσμό αλλά δημιουργεί επίσης τον κόσμο στον οποίο ενοικεί. Δεν ρυθμίζει την μόνο την ανθρώπινη αλληλεπίδραση αλλά αποσκοπεί άμεσα την ανθρώπινη φύση.   (Αυτοκρατορία σ 18)

Σύμφωνα με τον Haas ,λοιπόν , καμία από τις συμβατικές γεωμετρίες -μονομερής, διμερής ,πολυμερής – μπορεί να περιγράψει επαρκώς την αναδυόμενη παγκόσμια τάξη: «το βασικό χαρακτηριστικό των διεθνών σχέσεων του εικοστού αιώνα είναι η ανάδυση της μη-πολικότητας . Ο κόσμος δεν επικυριαρχείται από μία ή δύο ή πολλά κράτη αλλά από δεκάδες από παράγοντες που κατέχουν και ασκούν ισχύ (Commonwealth p.204)

Πηγή

 

Περί των παιδιών

Jane_Jacobs

«Όπως τόνιζε στις αρχές της δεκαετίας του 60 η Τζέιν Τζέικομπς, ένα τεράστιο ποσό του φυσιολογικού και καθημερινού ανθρώπινου δυναμικού που συνεισφέρει στην ανατροφή των παιδιών χάνεται όταν οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις προσπαθούν ν’ αντικαταστήσουν τους άτυπους μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου από μια επίβλεψη που οργανώνεται και διεκπεραιώνεται από ειδικούς επαγγελματίες. Η Τζέικομπς δείχνει ότι οι υγιείς γειτονιές διδάσκουν τα παιδιά ένα μάθημα που δεν μπορεί να διδαχθεί από εκπαιδευτικούς ή επαγγελματίες επιστάτες: ότι οι άνθρωποι πρέπει να αναλαμβάνουν έστω κι ένα ελάχιστο ποσοστό δημόσιας ευθύνης απέναντι στους συμπολίτες τους, ακόμη και αν δεν διατηρούν προσωπικούς δεσμούς μαζί τους, καθώς με αυτόν τον τρόπο οι γειτονιές ενθαρρύνουν την εμπέδωση της καθημερινής δημόσιας εμπιστοσύνης. Όταν ο μπακάλης ή ο κλειδαράς της γωνίας επιπλήττουν ένα παιδί που τρέχει στον δρόμο, το παιδί μαθαίνει κάτι που άτομα τα οποία έχουν προσληφθεί επί τούτου για να φροντίζουν τα παιδιά δεν μπορούν να του το μεταδώσουν, μιας και η ουσία αυτού του είδους της υπευθυνότητας έγκειται στο ότι ενεργείς αυθόρμητα κι όχι επειδή έχεις προσληφθεί για να το κάνεις» [Κρ. Λας, «Χίλαρι Κλίντον, η Σωτήρας των Παιδιών», από το περ. πρόταγμα, τεύχος 10, Ιούνιος 2017, 121]