Γιατί υπάρχουμε;

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

Αν υπάρχουμε ως χώρα, υπάρχουμε εξωστατιστικά και σπασμωδικά. Γι αυτό κανείς δεν ξέρει πότε θα πυρποληθεί το πρώτο Lidle, και ποιο ραδιόφωνο θα μας καλεί σε εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για ανάκτηση της εγχώριας παραγωγής. Κανείς δεν ξέρει ποιά από τις επόμενες φάπες θα μας ξεσηκώσει. Γιατί καλά έλεγε ο Παναγιώτης Κονδύλης ότι στην Ελλάδα αυτοί που δεν κάνουν κάτι για να βαδίσουν περιμένουν στην κρίσιμη στιγμή να βγάλουν φτερά, αλλά με τα φτερά που βγάλαμε στο Σαραντάπορο και στο Καλπάκι έχει ερείσματα ακόμα η αξιοπρέπεια και η περηφάνια μας.

ΠηΓή

Aντετοκούμπο

imagehandler

ταξικὰ κρίνοντας, ἂν ὑπάρχει ἕνας λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἀντιεξουσιαστο-πατέρες, ἀναρχοπατέρες καὶ «δικαιωματιστὲς» τάσσονται ὑπὲρ τῆς λιβανοποίησης τῆς χώρας αὐτὸς εἶναι ὅτι ὡς μεσαῖα-καὶ ἄνω βολεμένα στρώματα δὲν ὑπέστησαν (αὐτοὶ ἢ οἱ οἰκογένειές τους) ὣς τώρα καμμιὰ σοβαρὴ ἀρνητικὴ συνέπεια ἀπὸ τὴν λαθρομετανάστευση, ὅσον ἀφορᾶ λ.χ. τὸν ἀνταγωνισμὸ στὸ χῶρο ἐργασίας μὲ τοὺς φθηνότερους ξένους ἐργάτες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πραγματικοὺς προλετάριους. Τί νὰ καταλάβει τὸ στέλεχος-«ἐθελοντὴς» μιᾶς χρηματοδοτούμενης ΜΚΟ ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ ἑνὸς Ἕλληνα οἰκοδόμου, κουρέα, «ζητιάνου» μὲ ἕναν ξένο οἰκοδόμο, κουρέα, «ζητιάνο»; Μόνο θεωρητικὰ μπορεῖ, καὶ γιὰ μιὰ μόνο στιγμή, ἀκίνδυνα, να στοχαστεῖ, χωρὶς κανένα ρίγος ἐπιβίωσης. Γιατί νὰ καταλάβει τὸν ντόπιο προλετάριο ὁ μεταπτυχιακὸς/διδακτορικὸς «ἀριστερός/ἀναρχικός», ποὺ ἀτενίζει τὸν καθηγητή του μὲ τὸ στόμα ὀρθάνοιχτο μπὰς καὶ διοριστεῖ ὡς ἐρευνητικὸ προσωπικὸ σὲ κανένα προσωρινὸ ἢ μόνιμο ἐρευνητικὸ πρόγραμμα; Πῶς νὰ κινδυνέψει ἐπαγγελματικὰ ὁ κοσμοπολίτης μεταφραστὴς ἢ ὁ συγγραφέας ἀπὸ τὸν μετανάστη  χαμάλη ποὺ δουλεύει στὸ βενζινάδικο; Μὲ ποιὸ τρόπο ὁ ἐξασφαλισμένος «ἀντιρατσιστὴς» ποὺ διαχειρίζεται σφραγίδες νὰ ἀντιληφθεῖ τί ἐφιάλτη συνεπάγεται ἡ «ἐλεύθερη διακίνηση ἀγαθῶν καὶ μεταναστῶν»;  Πῶς θὰ μποροῦσε ἕναςἀρθρογράφος, ἕνας καλλιτέχνης, ἕνας διπλωματοῦχος μηχανικός, ἕνα κομματικὸ στέλεχος, ἕνας ὑψηλὰ ἀμοιβόμενος, ἕνας «νομὰς» (μὲ δική του ἀπόφαση κι ὄχι λόγω βίας) εὐρωενωσιακὸς ὑπάλληλος στὶς Βρυξέλλες, ἕνας πεφωτισμένος καθηγητὴς (**) νὰ χάσει τὴ δουλειά του -καὶ τὸν ὕπνο του- ἀπὸ τὴν παραπανίσια παρουσία ἀνειδίκευτου ἐργατικοῦ δυναμικοῦ; Κι ἂν τὸν ἐνοχλοῦν στὴ γειτονιά του, ἔχει τὰ ἀπαιτούμενα χρήματα γιὰ νὰ ἀλλάξει γειτονιά. Δὲν εἶναι τὸ μεσοαστικὸ φοιτηταριάτο (ποὺ γράφει συνθήματα στὰ πανεπιστήμια αὐτοχαρακτηριζόμενο ὡςπρολετάριοι) ποὺ θὰ ὑποφέρει, γιατὶ ἡ ζωή του κινεῖται μεταξὺ πάρτυ-ἐξεταστικῆς-παρακολούθησης μαθημάτων. Εἶναι, οἱ ἀναρχικοί, αριστεροί καὶ φιλελεύθεροι δικαιωματιστές, ταξικὰ ἀλληλέγγυοι μὲ τοὺς λαθρο/μετανάστες ἀκριβῶς γιατὶ οἱ τελευταῖοι δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ τοὺς πρώτους (ἐργασιακό, κοινωνικό -ζοῦν, κινοῦνται σὲ ἄλλες περιοχές-, πολιτισμικό)   [πηγή]

και

Είσαι ρατσιστής, ρε κύριος!, του Μαν. Βαρδή// 15.04.2015

Κυψέλη. Γήπεδο μπάσκετ Αλεπότρυπας. Έχουν απομείνει δύο κατακαημένες μπασκέτες, χώρος έλξης για παιδιά και εφήβους της περιοχής. αλβανάκια, ρωσάκια, μαυράκια, φιλιππινεζάκια, και ελάχιστοι Έλληνες μαζεύονται εκεί. Μέχρι εδώ καλά.

Δεν θα συζητήσω ότι το γήπεδο του μπάσκετ είναι μάλλον χώρος για να βρίσκονται τα παιδιά των σχολείων, να ακούνε μουσική, να «ψευτο- πλακώνονται» και άλλα. Το παραβλέπεις διότι τουλάχιστον βλέπεις μία εφηβική κοινωνικότητα. Δεν θα συζητήσω ότι μέσα στο γήπεδο μπάσκετ θα παίζουν από μπάλα μέχρι βόλεϊ και κυνηγητό, γιατί λες, εντάξει, και πού να πάνε, δηλαδή;!

Όμως ξαφνικά βλέπεις τα «παιδιά» (15+) να κρεμιούνται από τις κακόμοιρες μπασκέτες- υποτίθεται για να «καρφώσουν», τελικά αυτές θα σπάσουν. Σε παρατήρηση ότι, ρε παιδιά, θα σπάσουν οι έρημες, και μετά ποιος θα τις φτιάξει, ο Δήμος;, εισπράττω το απόλυτο «γράψιμο». «Ξεφεύγω» και εγώ, και λέω, ρε παιδιά, στην πατρίδα σας έτσι θα κάνατε; To έλα να δεις!

Έμπλεα ευαισθησίας τα «παιδιά» (15+) με κατηγορούν για ρατσισμό, καθότι 40 χρονών (sic!) άνθρωπος τα βάζω με μικρά παιδιά λέγοντας τους για την «πατρίδα» τους, ενώ είναι Έλληνες πολίτες. Προσπαθείς να εξηγήσεις ότι εάν θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες, τότε θα αγαπούσαν και τις έρημες μπασκέτες και το γήπεδο, αφού αυτοί θα είναι και αύριο εκεί για να «χαζολογάνε». Τους εξηγείς ότι ζουν σε ένα κράτος που ότι καταστρέφεται δεν το επισκευάζει, ειδικά σε περιοχές σαν την Κυψέλη. Εις ώτα μη ακουόντων. Τσαμπουκάς, με εσωτερικευμένη τη ρητορική περί ρατσισμού και δικαιωμάτων.

Κόκκινοι μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες

vivlio_5

Είναι οι ανθρακωρύχοι του Κολοράντο, οι ατσαλάδες της Βαλτιμόρης, οι πιατάδες του Σινσινάτι, οι βιομηχανικοί εργάτες του Ντιτρόιτ, οι εργάτες της γουναρομαρκέτας του Μανχάταν, οι συντάκτες και οι συντάκτριες των ελληνόφωνων εφημερίδων, οι οποίες από το 1918 ώς το 1956 εξέφραζαν το διανοητικό, κοινωνικό και πολιτικό φορτίο της Αριστεράς στις ΗΠΑ, οι Ελληνες και Ελληνοαμερικανοί εγγεγραμμένοι/ες στις οργανώσεις ή στα συνδικάτα – εσελεπιστές (από τα αρχικά του Socialist Labor Party), τροτσκιστές, αναρχικοί, κομμουνιστές ή ριζοσπάστες – μέχρι και τα μέλη της χορωδίας εκείνων των εργατικών συνδέσμων που επέμεναν να τραγουδούν επαναστατικούς ύμνους…Οι πρώτοι και οι πρώτες είχαν φτάσει στις ΗΠΑ την περίοδο 1892-1924, με το μεγαλύτερο έως τότε κύμα πληθυσμιακής μετακίνησης της νεότερης ιστορίας.

[Πηγή]

Οι Σκύθες

20141124_fevrrev3

Blok’s masterworks from 1918, “The Twelve” and “Scythians”, very famous poems in outstanding new translations here, show the anthology at its eschatological best. Blok’s pretensions are millennial and stretch out over a continent, but the reader is left with palpable close-up images, the face of “slit-eyed” Eurasianism and marauding Red Guardists blessed by Jesus Christ. As the revolutionary capital is sanctified by its native poets it is cursed from the margins. The Georgian Symbolist Titsian Tabidze (1895–1937) contributes a lyric, “Petersburg”, that celebrates the sinking of the Bronze Horseman, the corpses of sailors bobbing in the Neva, and chaos swallowing up the city. Poetry rejects the well-plotted story and transmits moods: of exhilaration, of destruction, of eating this very minute after a long fast. Life gains in its savour and death loses its sting. Indeed, why die at all? As Mayakovsky bellows forth in “Our March” (December 1917): “Hey you there! Yes, you, Great Bear! / Demand we be taken to heaven alive” [πηγή]

Είστε εκατομμύρια. Μα εμείς είμαστε ατέλειωτοι, και ατέλειωτα, ατέλειωτα απλωνόμαστε.
Δοκιμάστε να αναμετρηθείτε μαζί μας
Ναι εμείς είμαστε οι Σκύθες! Ναι, είμαστε ασιάτες!
Με μάτια σχιστά και άπληστα.

Εσείς είχατε αιώνες, για Εμάς μια μονάχη ώρα.
Σαν υπάκουοι υπηρέτες,
Κρατούσαμε πάντα την ασπίδα μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρικών ορδών
Των Μογγόλων και της Ευρώπης

Αιώνες, αιώνες ατέλειωτους η αρχαία σας σάλλπιγγα πύρωνε
και έπνιγε τον κρότο της χιονοστιβάδας
απλά ένα άγριο παραμύθι σας μοιάζει πια, η καταστροφή
της Λισαβόνα και της Μεσσήνης.

Εκατοντάδες χρόνια με τα μάτια σας καρφωμένα στην Ανατολή
Αρπάζατε και λιώνατε τα μαργαριτάρια μας,
και χλευάζοντας μετρούσατε τις μέρες,
που θα στρέφατε σε μας των κανονιών τις κάννες! [….]

Πηγή

Παρακμή

  • Λένα, πες μας τις σκέψεις σου για την παρακμή
  • Ξέρεις αυτά τα τρενάκια στο λούνα παρκ που πέφτουν από πολύ ψηλά και ξανασηκώνονται; Ε, αυτή η πτώση έχει τρομακτικό ίλιγγο, σου πιάνεται το στομάχι. Κάπως έτσι καταλαβαίνω την  παρακμή. Ε, βέβαια, αν δεν σε χτυπήσει πολύ γερά στο στομάχι, αν δεν σε πεθάνει, θα σε σηκώσει πάρα πολύ ψηλά, με τρομακτική ταχύτητα. Εχει μέσα της το ανέβασμα, νομίζω, και η εποχή μας είναι ένα τέτοιο τρενάκι. Εσύ τι λές; (1982) [Πηγή]

Ἀντισπισιστὲς καὶ Τσικνοπεμπτιστές

Χρονογραφίες

Οἱ χορτοφάγοι-ἀντισπισιστὲς μὲ ἐπιχειρήματα ἐνδεικτικὰ τῆς πολιτικοποιημένης αὐταρέσκειάς τους. Σκέφτηκαν ἄραγε πόσο ἐγκληματίες, ἐξουσιαστὲς καὶ βίαια εἶναι τὰ ζῶα ποὺ κυνηγοῦν καὶ τολμᾶν νὰ τρῶνε κρέας ἄλλων ζώων ποὺ μόλις ξεψύχησαν; Ἢ πόσο βασανίζεται ἕνα ζωντανὸ φυτὸ ὅταν τὸ ξεριζώνεις, τὸ κόβεις καὶ τὸ βράζεις; Ὅταν κλέβεις τὰ φροῦτα τῶν δέντρων, τὰ ὁποῖα φτιάχτηκαν (μὲ κόπο μηνῶν) γιὰ τὴν ἀναπαραγωγή τους κι ὄχι γιὰ νὰ τὰ τρώει ὁ ἄνθρωπος, σκέφτηκες ὅτι εἶσαι ἁπλὰ ἕνας ἅρπαγας σὲ πλεονεκτικὴ θέση (δὲν ἔχεις ρίζες κι ἔχεις χέρια); Σκέφτηκαν καθόλου πόσο ἀνθρωποκεντρικὴ ἰδιοτέλεια κρύβει ἡ λανθασμένη διαβεβαίωσή τους -ἐμφατική, μάλιστα- ὅτι δὲν κινδυνεύει ἡ ἀνθρώπινη ὑγεία ἀπὸ τὴ βρώση ἀποκλειστικὰ χόρτων ἐπειδὴ κι αὐτὰ παρέχουν ὅλες τὶς βιταμίνες; (Δηλαδή, ἂν δὲν τὶς παρέχουν, τί κάνουμε, σύντροφοι; …).

Ὅσο γιὰ τοὺς Τσικνοπεμπτιστές; Ἔφαγαν σὰν νὰ πρόκειται νὰ κρατήσουν ἀπόθεμα γιὰ 7 ἑβδομάδες ἀκρεωφαγίας ἢ σὰν μελλοθάνατοι ποὺ τοὺς παρέχεται ἡ δυνατότητα νὰ ἐκπληρώσουν τὴν τελεταία τους ἐπιθυμία. Καὶ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 60 επιπλέον λέξεις

Αγάλματα με Gucci

gucci-w_l

Εδώ θα διαφωνήσω με τον φίλο μου των Χρονογραφιών [το άρθρο του]. Eίναι άλλο πράγμα το ότι οι Νεοέλληνες έχουν «γραμμένο» τον Παρθενώνα [θα έλεγα και τη ζωή τους ολόκληρη], είναι άλλο πράγμα εάν οι αρχαιολόγοι λειτουργούν ως μηχανικοί ή εάν οι ευαισθησίες μερίδας κόσμου είναι α λα καρτ, και είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα το γεγονός ότι η αισθητική αναζήτηση της ενοικίασης του χώρου είναι στα πλαίσια μίας κατανάλωσης του γνωστού στυλ. Θα μου πεις, και οι φωτογραφίες της Nelly; Σίγουρα, ανώτερης αισθητικής, αλλά στην ουσία το ίδιο. Δεν αλλάζει κάτι. Ή είσαι εναντίον της εμπορευματοποίησης των μνημείων και των ναών, ή όχι. Για αυτό, εμένα προσωπικά με ενοχλεί το ντεφιλέ είτε στον Παρθενώνα είτε στην Ροτόντα είτε στο Ηρώδειο. Κάποιους πάλι όχι. Το επιχείρημα ότι ο Παρθενώνας δεν είναι κανένα sacra sacrorum- οπότε γιατί θίγεστε;- αφορά στους αρχαιολάτρες. …..

Στην σκιά ενός ξεχασμένου θρύλου: Σεργκέι Παρατζάνωφ

paratzanof_skini_1

Μὲ τὸ «Χρῶμα τοῦ ροδιοῦ» ἔκανε τὴν πρώτη ἀρμένικη ταινία καὶ μὲ τὶς «Σκιὲς τῶν λησμονημένων προγόνων» μία οὐκρανική. Γι’ αὐτὸ τὸν κατηγόρησαν πὼς εἶναι ἐθνικιστής. Μὲ κανέναν τρόπο δὲν ἀκολούθησε τὴν ἀρχὴ τοῦ «σοσιαλιστικοῦ ρεαλισμοῦ». Παραμένει πιστὸς στὴ διδασκαλία τοῦ Ἀϊζενστάιν, ὁ ὁποῖος σ’ ἕνα γράμμα του πρὸς τὸν Κουλέσωφ ἔλεγε: «Δὲν εἶναι τὸ ἀντικείμενο στὴν ἱστορία, οὔτε τὸ ἀντικείμενο στὴν εἰκόνα ποὺ γεννοῦν τὸ χρῶμα, παρὰ μόνο ἡ μουσικὴ τῶν ἀντικειμένων καὶ τὸ χαρακτηριστικὸ τῆς μυστικῆς, λυρικῆς καὶ δραματικῆς ἀντήχησης τῆς ἱστορίας». Ἀκριβῶς τοῦτο νιώθεις μέσα στὸ ἔργο τοῦ Παρατζάνωφ.

Πηγή

Illuminating the dark arts of War

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

A good example of Tucker’s point is technology, which is widely touted as one reason why terrorism has f undamentally changed. The argument attests that new technology makes communication secure and cheap, thereby allowing organizations to decentralize their networks. Moreover, it expands recruiting abilities, improves surveillance, and opens up the possibility of online training. However, Tucker shoots down these alleged improvements by demonstrating that they actually help very little or not at all—f or example, initial f ace-to-f ace meetings to build trust are crucially important f or recruitment, while training seems to operate with less ef f ectiveness online since it can do little to alter the way in which individuals process and learn inf ormation. On top of these unintended technological consequences, governments themselves continue to expand their technological capacities. Rather than f alling behind, they keep pace with the changing dynamic and exploit technology to counter non-state actors.

Tucker goes on to describe that the threats from sabotage and subversion are similarly overestimated while governmental capacity and popular resilience tend to be understated. Though his deconstruction of critiques has a tendency to be buried in point-by-point takedowns of other authors, he nevertheless paints a convincing argument as to why the seemingly ‘new’ terrorist threat is not so new at all. His strength lies in peppering the analysis with historical examples to show how terrorism, sabotage, and subversion can be put into perspective by the long history of political violence in America. For political violence, as well as with many other current issues, the true threat and the perceived threat should be caref ully compared by policymakers and ordinary citizens alike [Πηγή]