Iρλανδικός εκσυγχρονισμός

a5SaW4Dx

Ἡ ἔσχατη ἐπίκληση εἶναι «νὰ ἐλέγχει κάποιος τὴ ζωή του». Στὸ καντιανὸ σύμπαν, ὅπου ζοῦν οἱ συντάκτες τῆς παρακάτω προκήρυξης, ὅλες οἱ ἀποφάσεις εἶναι ὀρθολογικὰ σταθμισμένες, μὲ σκοπὸ τὴ νεύρωση τοῦ ἐλέγχου καὶ τελικὰ τῆς ἐξουσίας. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ ἀπροσδιόριστο μεῖγμα στρωμάτων ἀλόγου-λογικοῦ, ἀλλὰ αὐτοκατανοεῖται ὡς Λόγος ποὺ κάθε δευτερόλεπτο μπροστὰ σὲ κάθε δίλημμα, ἀπαριθμεῖ τὰ ἄπειρα στοιχεῖα κάθε μιᾶς ἀπὸ τὶς ἀντίθετες ἀπόψεις, τὰ ζυγίζει καὶ κρίνει. Ἡ αἴσθηση ἐλέγχου δημιουργεῖ κι ἐπιτείνει τὸ αἴσθημα πληρότητας κι εὐχαρίστησης. Ὅλη ἡ ζωὴ μὲ τὰ ἀπρόσμενα καὶ τὰ τραγικά της στριμώχνεται καὶ συνοψίζεται στὴν ἀπαίτηση γιὰ ὀρθολογικὸ ἔλεγχό της, καὶ σὲ ἐπιθυμίες – δικαιώματα. Ὁδηγεῖς καὶ ἔρχεται κατὰ πάνω σου ἡ νταλίκα. Περπατᾶς κι ἐκρήγνυται μιὰ αὐτοσχέδια βόμβα, εἶσαι στὸ ἀστικὸ κι ὁ ὁδηγὸς φρενάρει ἀπότομα: Τί σημασία ἔχουν ὅλα αὐτά! Σημασία ἔχει νὰ ἐλέγχεις τὴ ζωή σου ὅσο μπορεῖς!

Πηγή

Advertisements

Λευκά σπίτια

Amazing view with white houses in Oia village.

Ὁ Μεταξᾶς τὸ 1938 διέταξε νὰ ἀποχρωματιστοῦν τὰ σπίτια τῶν Κυκλάδων καὶ νὰ βαφτοῦν ὅλα ἄσπρα, μὲ ἀσβέστη, ἔπειτα ἀπὸ τὶς συμβουλὲς ἑνὸς διάσημου δυτικοῦ ἀρχιτέκτονα, τοῦ φιλοχιτλερικοῦ Le Corbusier. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι τὰ σπίτια τῶν Κυκλάδων ἦταν βαμμένα μὲ μύρια ὅσα χρώματα. Σήμερα, ἡ χολέρα τοῦ λευκοῦ ἔχει καταβροχθίσει τὰ πάντα. Ἀκόμη καὶ περιοχὲς ποὺ εἶχαν προστατευτεῖ ἀπὸ τέτοιες ἐπεμβάσεις, ὅπως ἡ ἠπειρωτικὴ ΒΔ Ἑλλάδα (Δ. Μακεδονία, Ἤπειρος) κ.ἀ., γέμισαν μὲ ἄσπρα χρωματισμένα κτήρια, γιατὶ «τὸ πορτοκαλί, τὸ μὼβ καὶ τὸ πράσινο εἶναι τούρκικα χρώματα».

Παλαιότερη διαστρέβλωση, τῆς ἀρχαίας αἰσθητικῆς αὐτὴ τὴ φορά, εἶχε συμβεῖ μὲ τὸν ἱστορικὸ τῆς τέχνης Winckelmann, ποὺ στὰ μέσα περίπου τοῦ 18ου αἰ. φαντάστηκε ὅτι τὰ ἀρχαῖα καὶ ρωμαϊκὰ ἀγάλματα καὶ ἡ γλυπτικὴ ἦταν ἀχρωμάτιστα, λευκὰ μάρμαρα, καὶ ἐξύμνησε τὴ λευκότητά τους. Στὴν πραγματικότητα, ὅπως ἔδειξαν οἱ μεταγενέστερες ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες, οἱ Ἕλληνες καὶ ἐνίοτε οἱ Ρωμαῖοι ἔβαφαν τὰ γλυπτά τους (ἀγάλματα καὶ μή). Ἀκόμη κι ὁ Παρθενώνας ἦταν βαμμένος γαλάζιος, ἡ ὀροφή του τουλάχιστον. Ὡστόσο, ἡ αἰσθητικὴ ἀντίληψη περὶ λευκοῦ χρώματος δὲν σταμάτησε, δὲν διακηρύχθηκε ὡς ἕνα ἀκόμα ψέμα τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τοῦ Γερμανισμοῦ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ ὑφίσταται ἀκόμα στὶς φαντασιώσεις Ἑλλήνων καὶ τουριστῶν.

Πηγή

Η βία ως αντίδραση στην υποκρισία

B7B6B0BF987725EFDC73E39A0A3A4518

H βία υπάρχει σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης βιοτής και ιστορίας. Θα έλεγε κανείς ότι είναι ένα ακόμη ανθρωπολογικό δεδομένο (μεγάλη η συζήτηση). Κατά καιρούς είχαμε την θρησκευτική ή την επαναστατική βία, δηλαδή προσπάθειες «εκλογίκευσης» αυτού του βασικού, πρωταρχικού υποστρώματος. Όταν στη σημερινή εποχή εκλείπουν οι θρησκείες ως κοσμοεικόνες και οι επαναστάσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι και η βία εκλείπει. Τουναντίον. Άρα, μη συγχέουμε παρελθούσες, ιστορικές «εκλογικεύσεις» της βίας και τα «ντου» στους Μπουτάρηδες (!)

Αυτά τα τελευταία, είναι ο κοινός τόπος αντίδρασης στην υποκρισία, που δεν είναι ούτε δεξιός ούτε και αριστερός: «Λίγοι συγγραφείς περιωπής εξύμνησαν τη βία για τη βία· αλλά αυτοί οι λίγοι- ο Σορέλ, ο Παρέτο, ο Φανόν (αριστεροί; δε νομίζω!)– κινήθηκαν από ένα πολύ βαθύτερο μίσος για την αστική κοινωνία και οδηγήθηκαν σε μια πολύ πιο ριζική ρήξη με τα ηθικά της πρότυπα απ’ ό,τι η συμβατική Αριστερά, η οποία εμπνεόταν κυρίως από συμπόνια κι από μια φλογερή επιθυμία για δικαιοσύνη. Να αφαιρεθεί η μάσκα της υποκρισίας από το πρόσωπο του εχθρού, να ξεσκεπαστεί τόσο αυτός όσο και οι ύπουλες χειραγωγίες και μηχανορραφίες που του επιτρέπουν να ασκεί εξουσία χωρίς να χρησιμοποιεί βίαια μέσα, επομένως να προκληθεί δράση, ακόμη και με κίνδυνο εξόντωσης, ώστε να αποκαλυφθεί η αλήθεια- αυτά εξακολουθούν να είναι ορισμένα από τα πιο ισχυρά κίνητρα για τη σημερινή βία στα πανεπιστήμια και στους δρόμους. Και η βία αυτή πάλι δεν είναι ανορθολογική. Εφόσον οι άνθρωποι ζουν σ’ έναν κόσμο φαινομένων, από την εκδήλωση των οποίων εξαρτώνται για να κινηθούν μέσα του, η έπαρση της υποκρισίας- σε διάκριση από τα σκόπιμα τεχνάσματα που εν ευθέτω χρόνω αποκαλύπτονται- δεν μπορεί ν’ αντιμετωπισθεί με τη λεγόμενη λογική συμπεριφορά. Τα λόγια μπορεί να τα εμπιστευθεί κανείς μόνο όταν είναι σίγουρος ότι λειτουργούν για να αποκαλύψουν και όχι για να αποκρύψουν. Εκείνο που προκαλεί οργή είναι μάλλον η επίφαση ορθολογικότητας παρά τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω της. Η χρησιμοποίηση της λογικής όταν η λογική χρησιμοποιείται ως παγίδα, δεν είναι «ορθολογική», όπως και η χρησιμοποίηση όπλου ως αυτοάμυνα δεν είναι «ανορθολογική»»

Και επειδή μπορεί κάποιοι να «χαρούν» με τις τελευταίες διαπιστώσεις της Hannah Arendt, να τους «προσγειώσω» με το υπογραμμισμένο : Εφόσον οι άνθρωποι ζουν σ’ έναν κόσμο φαινομένων, από την εκδήλωση των οποίων εξαρτώνται για να κινηθούν μέσα του. Αυτή είναι η νεωτερική- μετανεωτερική συνθήκη που ερμηνεύει τα «ντου» , και αυτό δεν υπήρχε ούτε στη Ρώμη, ούτε στο Αρχαίο Ισραήλ, ούτε στους Ίνκας. Αυτό είναι το διαφορετικό πλαίσιο της βίας.

Πηγή: Hannah Arendt, Περί Βίας, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2000, 126

Αφορμή:

Ἡ βία τῆς βίας ὦ βία

H βία

endofviolence

Η βία είναι μία «πολιτική» έννοια. Συνιστά συστατικό υπόβαθρο μίας οργανωμένης κοινωνίας. Ειδικά στην περίπτωση της νεωτερικής δημοκρατίας (Γαλλική Επανάσταση και εφεξής), αυτή η βία μοιάζει να απελευθερώνεται. Οι διακλαδώσεις σε αριστερή και σε δεξιά βία είναι μία συζήτηση που την κάνουν αυτοί που ανήκουν είτε στην αριστερά είτε στη δεξιά. Ως ανταλλαγή επιχειρημάτων, του στυλ «πάνω σου ο παπάς». Οι αριστεροί είναι επαγγελματίες, έχουν το Know How, ενώ οι άλλοι είναι μόνο μπρουτάλ. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Η βία είναι πολιτική αλλά και κοινωνική έννοια. Γεννάται από την εκάστοτε κοινωνία και την διαμορφώνει. Το γεγονός του «μαζικού ντου» και του bulling  είναι βία της μεταμοντέρνας κοινωνίας με όλα τα «θραυσματικά» της: αποσπασματική, εκτονωτική, απομονωμένη, οξεία σε ένταση άλλα όχι σε διάρκεια, ανώνυμη προπάντων. Αυτό αφορά και στους αριστερούς και στους δεξιούς (μεταμοντέρνους). Το ότι οι Ρουβίκωνες κάνουν διαφήμιση είναι απλά θέμα του πόσο μας παίρνει και κατάλληλου promotion. Κάπου αλλού, σε κάποια άλλη χώρα, αυτό το Know How μπορεί να το έχουν ακροδεξιοί, φονταμενταλιστές, τζιχαντιστές κα. Η κριτική είναι η κριτική στα εν λόγω χαρακτηριστικά της βίας και όχι στη βία καθεαυτή ή στην αριστερή και δεξιά εκδοχή της. Διόλου περίεργο που όταν τους στριμώξει κανείς, (οι περισσότεροι) τα κατεβάζουν. Είναι σαν κάποιους χρήστες κοινωνικών δικτύων που βρίζονται και πλακώνονται και όταν κατ’ ελάχιστο φοβηθούν, σβήνουν τις αναρτήσεις τους. Μπροστά σε αυτούς ο- πως τον λένε- μακελάρης της Σουηδίας, ως παρανοϊκός είναι πιο υπεύθυνος και πιο γενναίος από άλλους. Και αυτός δεν ήταν σε καμία περίπτωση αριστερός…………

Με αφορμή, αυτό

Μεταμοντέρνος Μεσσίας

417942_493554200714198_1488149151_n

At the height of his success, Bowie created his most famous role, Ziggy Stardust, as a kind of alter ego. In Bowie’s show, Ziggy was a rock-and-roll messiah from outer space who is torn apart in the end by his fans in a brilliant song entitled “Rock ‘n’ Roll Suicide.” The story, which is typically Bowie-esque, is a paranoid druggy science-fiction fantasy. Rolling Stone magazine published a hilarious conversation with William Burroughs in which Bowie tries to explain: “The end comes when the infinites arrive. They really are a black hole, but I’ve made them people because it would be very hard to explain a black hole on stage,” et cetera. The music and the show, however, are among the best things ever done in rock and roll; theater brought back to its ritual origins: the sacrifice of the king.

Πηγή

Τα καΐκια της φυγής

ta_kaikia_tis_fygis

Οι Κρητικοί και οι σύμμαχοι έφτασαν κατά χιλιάδες στα παράλια της Πελοποννήσου, Καλαμάτα, Γύθειο, Μονεμβασιά, κυρίως όμως στη Νεάπολη Λακωνίας και την Ελαφόνησο, λόγω εγγύτερης απόστασης από την Κρήτη. Μια επιτροπή στη Νεάπολη, κάτω από τη «μύτη» των Ιταλών και των Γερμανών, οργάνωνε τη φύλαξη και την ασφαλή διαφυγή τους, με καϊκιέρηδες της περιοχής.

Επικεφαλής της επιτροπής αυτής ήταν ο εμβληματικός παπα-Μανόλης Λαλούσης. Η Ιερά Σύνοδος Κρήτης τον τίμησε μετά την Κατοχή με υπόδειξη του γυμνασιάρχη του Αλικιανού Χανίων, Γιώργου Καψωμένου, το 1951. Το ίδιο και ο Δήμος Ηρακλείου το 1991, όταν είχε πεθάνει, μετά από πρότασή μου. Στην τελετή παραβρέθηκε ο γιος του, Νίκος Λαλούσης.

Ταυτόχρονα, μετά το τέλος της Μάχης της Κρήτης, γινόταν και η μεταφορά των Πελοποννησίων, άλλων Ελλήνων στρατιωτών και όσων έρχονταν αργότερα από τη Μέση Ανατολή από Κρήτη προς Πελοπόννησο, από ηρωικούς καϊκιέρηδες. Μοναδική μορφή καϊκιέρη υπήρξε ο Πέτρος Αρώνης (Τσουλάκος) από το Ελαφονήσι Λακωνίας.

Πηγή

Φίλιπ Ρόθ (1933-2018)_

roth1-768x512

Μεγάλη η αναγνωστική ευγνωμοσύνη. Αυτό που θυμάμαι πρώτο απ’ όλα είναι η περίτεχνη, λογοτεχνική έκφραση της διάκρισης έως και αντίθεσης ανάμεσα στον διεθνή εβραϊσμό και το κράτος του Ισραήλ: δεν είναι και τόσο αγαπημένοι!

Ξε-σαλλονίκη

boutar-kipa0__article__article

Eντάξει, φθάσαμε στην υπερβολή! Σε λίγο ο Μπουτάρης θα γίνει ο Martin Luther King. Μην τρελαθούμε εντελώς. Από τις σωστές διαπιστώσεις μίας «διχασμένης» πόλης και ενός γυφτο- πανηγυριού, φθάνουμε στα Ε.Ε.Ε και στο παρακράτος και τους Εβραίους. Η τρέλα σε όλο της το μεγαλείο!

Περί αυτού [εδώ]