Μακεδονικά

skopje-thumb-large--2-thumb-large

Το ελληνικό κράτος ουδέποτε επιχείρησε να μονοπωλήσει το σύνολο της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας, με όποιον τρόπο και εάν αυτή οριζόταν στις διεθνείς προσλήψεις. Πάντοτε αποδέχθηκε ότι τμήματα της γεωγραφικής Μακεδονίας ανήκαν και σε γειτονικές χώρες. Επιδίωξε όμως να μην επιτρέψει σε άλλο κράτος ή λαό να μονοπωλήσει το σύνολο της περιοχής. Αυτή υπήρξε σταθερή πολιτική της Ελλάδας επί 150 χρόνια.

Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Ελλάδα δυστυχώς εγκαταλείπει αυτή την πολιτική. Η αλλαγή του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (σε «Βόρεια Μακεδονία») πρακτικά αναιρείται από το γεγονός ότι, με τη Συμφωνία, ο λαός της γειτονικής χώρας θα αποκαλείται «μακεδονικός» (και όχι «βορειομακεδονικός»). Αυτό άλλωστε προβλέπει και το αναθεωρημένο της Σύνταγμα και η ρηματική διακοίνωση της ΠΓΔΜ περί συμμόρφωσης με τις υποχρεώσεις της. Η εξαιρετικά ατυχής επιλογή του όρου «nationality» της γειτονικής χώρας συνοδεύεται από τον ορισμό της ως «μακεδονική/πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας». Πέραν όμως αυτού, το άρθρο 7 της Συμφωνίας ορίζει ότι με τους όρους «Μακεδονία» και «μακεδονικός» θα περιγράφονται, ως προς την ΠΓΔΜ, «η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά». Σίγουρα, αυτό δεν είναι ορισμός ιθαγένειας. Είναι ορισμός ταυτότητας.

Με τη συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα αναγνωρίζει στο άρθρο 1.3 «μακεδονική γλώσσα», και μάλιστα με τη ρητή και ανακριβή αναφορά ότι ως τέτοια είχε αναγνωριστεί από το 1977. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα:

Πρώτον, έτσι η Ελλάδα παίρνει θέση σε μια ταυτοτική διαμάχη μεταξύ γειτονικών της κρατών (Βουλγαρίας και ΠΓΔΜ): χωρίς να έχει οποιοδήποτε συμφέρον για τούτο, προσβάλλει το βουλγαρικό εθνικό αίσθημα, κάτι που αποτελεί βασικό λάθος στις διεθνείς σχέσεις.

Δεύτερον, με την κύρωση της Συμφωνίας, η αναγνώριση τέτοιας γλώσσας (χωρίς προσδιορισμό) θα αποκτήσει ισχύ και στο εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Το άρθρο 1.8 της Συμφωνίας ορίζει: «Από τη θέση σε ισχύ της παρούσης Συμφωνίας […] τα Μέρη θα χρησιμοποιούν το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1.3 για όλες τις χρήσεις και για όλους τους σκοπούς erga omnes, ήτοι, εσωτερικά, σε όλες τις διμερείς σχέσεις τους και σε όλους τους περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς». Το erga omnes δεν αφορά μόνον την ΠΓΔΜ. Η Συμφωνία αναφέρεται στα «Μέρη». Επομένως, είναι erga omnes και για την Ελλάδα αυτή η ονομασία. Και είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα θα μπορεί να αποκαλεί τη γλώσσα αυτή διαφορετικά. Η κυβερνητική πλευρά «καθησυχάζει» τον ελληνικό λαό με ανακρίβειες.

Ετσι, με τη συμφωνία των Πρεσπών αλλάζει μεν το όνομα της ΠΓΔΜ, το οποίο λαμβάνει γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά δεν αποτρέπεται η μονοπώληση από αυτήν της ταυτότητας του συνόλου της γεωγραφικής περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής Μακεδονίας. Η Ελλάδα εγκαταλείπει μια βασική πολιτική 150 ετών. Είναι δε περίεργο το επιχείρημα ότι η διευθέτηση τούτη συνάδει με την πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων και ιδίως με τις αποφάσεις του 2008. Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις στο παρελθόν επιζήτησαν την αλλαγή του ονόματος του κράτους επειδή αυτό, κατά την παγκόσμια πρακτική, θα συμπαρέσυρε το όνομα του λαού του. Είναι αστείο να ισχυριζόμαστε μόνοι μας, ότι επί 28 χρόνια η Ελλάδα ζητούσε αλλαγή του κρατικού ονόματος της ΠΓΔΜ για να έχει το δικαίωμα να αποκαλεί τον λαό της «Μακεδόνες», σκέτο! Η συμφωνία των Πρεσπών κινδυνεύει να δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα ταυτότητας για τρία εκατομμύρια Ελληνες Μακεδόνες και να προκαλέσει έκρηξη εθνικισμού μέσα στη χώρα.

Στο βιβλίο μας για τη συμφωνία των Πρεσπών, λαμβάνουμε μια άποψη κριτική απέναντί της. Θεωρούμε ότι θα επιφέρει περίεργα και επάλληλα αδιέξοδα και ότι δεν θα καταφέρει να αποτελέσει τη βάση για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων κρατών και λαών. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι οι επόμενες ημέρες, καθώς θα βαίνουμε προς την κοινοβουλευτική συζήτηση για την κύρωσή της, θα είναι δύσκολες. Επίσης δύσκολο θα είναι το διάστημα μετά την πιθανότατη κύρωσή της και τη θέση της σε ισχύ, όταν θα αρχίσουν να διαφαίνονται και οι συνέπειές της. Είναι αναγκαίο όλες οι πλευρές να διατηρήσουν τη νηφαλιότητά τους και να αποφύγουν τις ακρότητες. Από εκεί και πέρα, ο ενεργός πολίτης πρέπει να γνωρίζει με ακρίβεια τη νέα κατάσταση που η πιθανή κύρωση της Συμφωνίας θα δημιουργήσει για τη χώρα.

Πηγή

Advertisements

Τι πραγματικά λέει το Ισλάμ

αρχείο λήψης

Yπάρχουν πολλά χωρία στο Κοράνιο, τα οποία με την οικουμενική τους φύση διδάσκουν πως όλα τα πράγματα είναι προορισμένα και πως ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να διαπράξει τις πράξεις του (τις προκαθορισμένες από τον Θεό)· ακολούθως, υπάρχουν χωρία που λένε πως ο άνθρωπος είναι ελεύθερος στις πράξεις του και δεν υποχρεούται να τις διαπράξει.

«Καμιά συμφορά δεν είναι δυνατό να συμβεί στη γη ή στις ψυχές σας, η οποία να μην είναι ήδη προεγγεγραμμένη και την οποία φέρνουμε σε ύπαρξη, πράγμα εύκολο για τον Θεό (57.22), «Κι αν συμβεί σε σας οποιαδήποτε ατυχία είναι επειδή τα ίδια σας τα χέρια την έχουν κερδίσει» (42.30)

Ορισμένες φορές τέτοιου είδους σημασιολογικές διαφοροποιήσεις βρίσκονται σε έναν μόνο στίχο του Κορανίου: Ό,τι καλό σου συμβεί, προέρχεται από τον Θεό. Κι ό,τι κακό σου συμβεί, προέρχεται από τον Θεό. Κι ό,τι κακό σου συμβεί, προέρχεται από σένα τον ίδιο (4.81), ενώ το αμέσως επόμενο χωρίο λέει: Όλα από τον Αλλάχ έρχονται (4.80)

Ibn Rushd, Kitab fasl al-maqal [Περί Αρμονίας Θρησκείας και Φιλοσοφίας]

Not to belong

vouli_epeisodia-768x513

Έχει πλάκα που ο κόσμος υιοθετεί επιχειρήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και της νοοτροπίας του μεταμοντέρνου α λα καρτ. Καλά, ο σκεπτόμενος κόσμος, και όχι οι γκάου! Ακούνε, λοιπόν, για τη διαρκή φάση επιλεκτικότητας και τον συνεπακόλουθο συγκριτισμό της μεταμοντέρνας κοσμοθεωρίας, και το επιρρίπτουν στους άλλους. Όχι, στον εαυτό μας. Και φυσικά, έχει σημασία αν η Παπαρήγα στέλνει την κόρη της σε αμερικάνικο κολλέγιο ή αν ο Μαχαιρίτσας τριγυρνά με αμαξάρες. Πώς αλλιώς; Μα, ακριβώς το μεταμοντέρνο είναι αυτό που μας λέει ότι δεν έχει σημασία αυτή η αντίφαση. Ο καθένας επιλέγει ανά τομέα της ζωής του. Την Κυριακή στα συλλαλητήρια ή στις καταλήψεις (οι αντίστοιχοι), τις υπόλοιπες μέρες όπως ο όλος κόσμος (τζακίλα, pets, οφίτσια, και ξερό ψωμί). Μη ξεβολευτούμε κιόλας! Eίναι το ίδιο με τους φιλελέ που κατηγορούσαν ως λαϊκιστικές τις λαοσυνάξεις των Μνημονίων, και τώρα «πρώτη μούρη» με τον Πορτοσάλτε. Τώρα, δεν είναι λαϊκιστικές, είναι πατριωτικές (sic!). «Μονά- ζυγά= Μονόζυγα» όπως λένε και στο χωριό μου. Και φυσικά, επειδή ο μεταμοντέρνος είναι ουσιαστικά άθεος, είναι και όλοι αυτοί άθεοι. Με ποιά έννοια; Με την έννοια, ότι απαιτούν άμεσα και απόλυτα λύσεις που προϋποθέτουν ιστορική διάρκεια και πίστη- που είναι πάντα προσωπική. Διαγράφουν τις προηγούμενες δεκαετίες, συμπυκνώνουν όλον τον ιστορικό χρόνο σε «στιγμές» διαμαρτυρίας, και νομίζουν ότι εξεγείρονται. Το λες και «κακομαθημενίαση», για να μην αδικούμε και τους άθεους. Βέβαια, αυτά για τους πιο νοήμονες. Οι άλλοι, ας αρκεσθούν στη μάζα ψηφοθηρίας των κομμάτων, στη ναρκισσιστική εμμονή του Καραμπελιά, στα περί DNA των Μακεδόνων και στα περί ειρηνικής συνύπαρξης των λαών (τα τελευταία αφορούν τους αριστερούς κακομαθημένους!)

Ραγιάδικοι ελιγμοί

silalitirio2

Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ραγιαδισμού είναι οι ελιγμοί για να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα. Είναι μεν στοιχείο επιβίωσης, το οποίο όμως τελικά τον καταδικάζει σε μία επιβίωση Λιανοκλαδίου και Πύργου Ηλείας. Όταν υψώνεται σε θέση διπλωματικής τέχνης, γίνεται Βενιζελισμός που έχει βέβαια την άδοξη κατάληξη στην αποβάθρα της Σμύρνης, γιατί ο έμφυτος ραγιαδισμός δεν τολμά ποτέ ριζικές λύσεις, δεν αφυπνίζει την ιστορία, διότι νομίζει ότι θα επιβιώσει των ιστορικών αιώνων: μία άλλη χαρακτηριστική περίπτωση μετά τη Μικρασία, ήταν το 1944 στην Αθήνα όπου βέβαια ραγιαδισμό επέδειξαν οι ηγέτες του ΚΚΕ. Η αυταπόδεικτη αλήθεια ότι δεν μπορεί να διαμαρτύρεσαι σοβαρά ζώντας σε μία υπαρξιακή συνθήκη ετεροδουλείας, δεν περνά από το μυαλό του ραγιά. Όπως ο ραγιάς αναρχικός και αντιφά δεν μπορεί να καταλάβει κάτι από την αντίφαση, σερφάροντας στο τάμπλετ στα πηγαδάκια των ομοίων του. Ο ραγιάς συντηρητικός και «πατριώτης» έχει δέκα καθημερινότητες «της πλάκας», αλλά η «Μακεδονία είναι Ελληνική». Εγώ αν ήμουν η Μακεδονία, πραγματικά θα ντρεπόμουν. Αυτό δεν έχει να κάνει με το αν είναι καλή ή κακή η Συμφωνία των Πρεσπών. Έχει να κάνει με το ότι ζώντας στον 19ο αιώνα, επιθυμείς να σε λαμβάνουν σοβαρά υπόψη στις αποφάσεις τους, όταν εσύ δεν λαμβάνεις σοβαρά υπόψη ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό. Το ότι οι εχθροί σου στη βαλκανική γειτονιά είναι ίδιοι και χειρότεροι, ελπίζω να μην προσάγεται ως σοβαρό αντεπιχείρημα- είναι της λογικής ΠΑΟΚ: αφού ο Ολυμπιακός είναι τόσα χρόνια απατεώνας, τί σας πείραξε η δική μας απατεωνιά! Ο «ραγιάς Μακεδονομάχος» παρεξηγείται με τα Καζίνα στα Σκόπια και τον ένθεν κακείθεν τουρισμό, ωσάν να έχουν αυτοί τίποτα προσκυνήματα που πρέπει να επισκεφθούμε ή να υφίσταται ένας ποιοτικός πολιτιστικός τουρισμός (πέρα από τα ταξίδια της κόρης του Ζάεφ!). Αστοχίες αιώνων και ζαμανφού πολιτικές οδήγησαν στο Σκοπιανό. Και φυσικά δεν θα λυθεί αυτό με την Συμφωνία των Πρεσπών, και φυσικά την εκβίασαν οι Μεγάλες Δυνάμεις. Η αντίδραση του ραγιαδισμού στο πλαίσιο του event της λαϊκής, αμεσοδημοκρατικής, εξεγερσιακής κινητοποίησης, είναι βούτυρο στο ψωμί των «πρακτόρων» (agents) της Συμφωνίας. Θα καταναλωθεί ως θέαμα.

Μεταμοντέρνα επίκληση αγιότητας

330px-bundesarchiv_bild_102-00241,_therese_neumann

Τέσσερις διαφορετικοί αναγνωρισμένοι νοσοκομειακοί γιατροί κατέθεσαν ότι τα στίγματα της Βαυαρής μυστικίστριας Τερέζε νόιμαν περιλάμβαναν φλοιώδεις δερματικές δομές οι οποίες περνούσαν από το μέσο της παλάμης της και στα δύο χέρια. Η πρόσθετη ικανότητα της αφαγίας εκ μέρους της Τερέζε Νόιμαν μαρτυρήθηκε γραπτώς από τέσσερις φραγκισκανές μοναχές που την παρακολουθούσαν από κοντά σε βάρδιες από το 1927 ως το 1962 και επιβεβαίωσαν ότι η Τερέζε έζησε σχεδόν τριάντα πέντε χρόνια χωρίς να καταναλώσει τροφή ή υγρά οποιουδήποτε είδους· η μόνη καταγραμμένη αφόδευσή της (στις 12 Μαρτίου 1928) αποδείχτηκε, ύστερα από εργαστηριακά ανάλυση, ότι περιείχε μόνο βλέννα και εμπυρευματική χολή.

Ένας ενάρετος άνθρωπος από τη Βεγγάλη, γνωστός στους οπαδούς του ως Πραχανσάθα ο Δεύτερος, πέρασε περιόδους διαλογιστικής ψαλμωδίας κατά τις οποίες τα μάτια του έβγαιναν από τις κόγχες τους και αιωρούνταν πάνω από το κεφάλι του, συνδεμένα με τη σκληρή μήνιγγα μόνο μέσω του οπτικού νεύρου, και μετά άρχιζαν (τα αιωρούμενα μάτια, εννοώ) κάποιες ρυθμικές χαρακτηριστικές περιστροφικές κινήσεις που Δυτικοί μάρτυρες έλεγαν πως τους θύμιζαν τετραπροσώπους Σίβα που χορεύουν, γητεμένα φίδια, περιελιγμένες γενετικές έλικες, τις αντιστικτικές σαν οχτάρια τροχιές που διαγράφουν ο γαλαξίας μας και ο γαλαξίας της Ανδρομέδας μεταξύ τους στην περίμετρο της τοπικής ομάδας γαλαξιών, ή και τα τέσσερα (υποτίθεται) ταυτόχρονα

Πηγή: David Foster Wallace, Ο χλομός βασιλιάς, εκδόσεις Κέδρος, 2018, 443-444.

Η παγκόσμια κρίση των σκουπιδιών

http___com.ft.imagepublish.upp-prod-eu.s3.amazonaws.jpg

No one knows this better than Steve Wong, who was once the ­plastic scrap king of China. His empire accounted for about 7 per cent of China’s total plastic scrap imports, with assets that he estimates were worth around $900m. But today he is facing debts instead, after liquidating factories and other properties. The circles under his eyes suggest it has not been an easy few years. Based in Los Angeles, the Hong Kong-raised, British citizen is always on the road. “Life has become difficult,” he says. “I heard about the Chinese ban . . . but I didn’t expect things would turn out to be very harsh, very difficult for recyclers.”  Wong’s career has tracked China’s emergence as the world’s recycling hub. As the country became a global manufacturing powerhouse in the 1990s and 2000s, its factories created a vast source of demand for raw materials. This presented a ready market for the products that come out at the end of the recycling process – for example, the plastic pellets made from recycled material that can be turned into the soles of shoes or thousands of other everyday items.

The increasing demand coincided with the growth of recycling in the western world. A quirk of the global trade system also helped: the ships that set out full of “Made in China” goods often returned home with very little in them. Here was an opportunity to fill their containers with recycling scrap.

China’s earliest recycling companies made fortunes taking advantage of this. The country’s first female billionaire, Zhang Yin, built her company, Nine Dragons, by importing paper from the US and operating mills at home. China’s combination of ready demand, cheap labour and lax environmental regulation made it ideal as the world’s recycling hub.

Together with Hong Kong, it imported $81bn worth of plastic scrap between 1988 and 2016, according to the study in Science Advances. However, the mood shifted several years ago, as China got serious about cleaning up its environment. The recycling industry fell out of favour, due in part to corruption and poor environmental practices, but also because Chinese officials didn’t want the country to be seen as the world’s dumping ground.

Πηγή

Χαοτικά Μπούλιγκ

kozanh_afises-768x431

Ίσως δεν έχει απόλυτα κατανοητό ότι στην μ.μ. (μετά Μνημονίου), αλλά και γενικότερα στην μμ (μεταμοντέρνα) εποχή, η πολιτική (πλέον με πολύ μικρό «π») παίζεται με χαοτικές παρεμβάσεις ξένων παραγόντων, ξένων πρακτόρων, μεταμοντέρνων ιδεολογημάτων, αλλαγών στρατοπέδου με το ψύλλου πήδημα, υβριστικών μηνυμάτων και φωτογραφιών, τακτικισμών της πλάκας και άλλα ωραία. Η «πώληση της Μακεδονίας» αφορά πραγματικά και ουσιαστικά ελάχιστους. Ούτε τους ίδιους τους κατοίκους της. Είναι ένα ακόμη πρόσχημα για να χαθούμε στον χαοτικό χυλό. Η καταστροφή της Σερβίας και η επέμβαση των Δυτικών στο Κόσοβο ήταν ένα πολύ διαφωτιστικό πρελούδιο: σε χαοτικές συνθήκες, δε διακρίνεις τι είναι φτιαχτό και τι πραγματικό, τι αξία έχει να σκοτώνεις και να σκοτώνεσαι. Πατριώτες Σέρβοι και Αλβανοί νονοί και πρεζέμπορες. Μία ολόκληρη ιστορία για να είναι σήμερα το Κόσοβο ένα ναρκω-προτεκτοράτο. Μία ολόκληρη αδελφή Σερβία που αντιστεκόταν, για να είναι σήμερα ένα ακόμη καλό παιδί του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης. Ο χαοτικός ανεμοστρόβιλος σε κάνει να ξεχνάς τα καζίνο στα Σκόπια και τις χειμερινές διακοπές στη Βουλγαρία. Μπαίνεις στην περιδίνηση και φαντασιώνεσαι Παύλους Μελάδες. Νομίζεις ότι κάνεις ρήξη και διαμαρτύρεσαι, τρέμοντας μήπως δεν σου δώσουν μία θέση ή ένα οφίτσιο, και κάνεις και πλάκα και στους κολλημένους στις καρέκλες. Πλάκα μάλλον αυτοκριτικής. Αυτοχλευασμός. Και από την άλλη, οι πιο «επαγγελματίες» της διεθνούς συνεργασίας και ειρήνης, τα τσιράκια των εμπόρων των εθνών, βρίσκουν εσένα και σπάνε πλάκα. Εκτός αν νομίζεις ότι με τα «λιωμένα κεφάλια» θα τους κάνεις τη ζωή δύσκολη! Ωχ, μωρέ. Είστε πολύ κουραστικοί και ανιαροί ως τάφοι στην πεδιάδα!

Politpsychologische Blockaden

αρχείο λήψης

Rechtsradikale deutsche Politiker und Medien (gerade auch in den sozialen Massenmedien) warnen hingegen mit unverkennbarer Lust an der Hysterie – vor Rechtsradikalen, vor Ihresgleichen, vorausgesetzt, es handelt sich nicht um deutschnationale, sondern muslimische et cetera Rechtsradikale.  Es herrscht eine irritierende Asymmetrie: im Namen einer falsch verstandenen political correctness verzichten viele, allzu viele Liberale und Linke darauf, rechtsradikale Migranten zu kritisieren und zu bekämpfen. Auf- und abgeklärte, nämlich weitgehend illusionsfreie Publizisten und Politiker wie Ayaan Hirsi AliHamed Abdel-SamadHeinz Buschkowsky oder Henryk M. Broder, die rechtsradikale Strömungen bei Migranten klar benennen, stoßen im linksliberalen Milieu nicht auf Sympathie. Und es gibt eine nicht weniger irritierende Symmetrie: Rechtsradikale schüren Ängste vor Rechtsradikalen und sind mit diesem Programm erfolgreich. Vor circa einem Jahr konvertierte der brandenburgische AfD-Politiker Arthur Wagner zum Islam. Eine eben nicht absonderliche, sondern plausible Geschichte, an deren Analyse aber weder politisch korrekte noch rechtsradikale Kreise sonderliches Interesse hatten – ein Sinnbild für die politpsychologischen Blockaden, die den Volksparteien, denen wir noch nachtrauern werden, enorm zu schaffen machen.

Πηγή

Η αποδόμηση των συντηρητικών

franco-bloy

μπορεί να γίνει μόνο από έναν πραγματικά συντηρητικό. Στις πρώτες σκηνές του νέου μυθιστορήματος του Michel Houellebecq (Sérotonine) πλέκεται το παράδοξο εγκώμιο του Φράνκο της Ισπανίας, όμως για ποιόν λόγο; Γιατί υμνείται ως ο εμπνευστής στην Ισπανία του μαζο-τουρισμού! Ενδιαφέρον! Σημασία δεν έχουν τα θύματα, οι θυσίες δεξιών και αριστερών, η πολύ συντηρητική και άκαμπτη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία που ήταν από πίσω του, αλλά ο μαζικός τουρισμός και τα…λεφτά…

Για να δούμε:

benidorm460x276

Pedro Zaragoza Orts, the former mayor of Benidorm who died yesterday aged 85, transformed this small fishing village into a centre for package tourists keen to feast on fish ‘n’ chips as they cultivated their «lobster pink» sunburn. Zaragoza, who held the post from 1950 to 1967, realised that allowing northern European visitors to bask on the sun-soaked beaches would change the village forever.

Unfazed by church efforts to excommunicate him for a plan that bishops suspected might pervert the morals of the average Spaniard, he got on a Vespa and drove to Madrid to persuade General Franco himself. El Generalissimo saw the potential for tourism to bring in badly needed foreign currency and turned a blind eye to religious objections.

It opened the floodgates for hordes of Britons who have headed to Benidorm ever since, to spend their holidays in English bars such as Lineker’s, promenade on a replica Wigan pier or simply roast on the beach [πηγή]

playamar-lido-torremolinos

Tourism on the Costa del Sol was born here, perhaps surprisingly, decades before Dictator General Francisco Franco died in 1975 and with him was born a new democracy.
In fact it was General Francisco Franco who in April 1956 inaugurated the Torremolinos Golf Club which cost 5 million pesetas to build. [πηγή]

torremolinosconcentrationcamp

Towards the end of the Spanish Civil war Franco’s Nationalist forces built a concentration camp in Torremolinos, one of many in the province of Malaga set up to hold captured Republican forces. On March 30, 1938 prisoners started to arrive at the camp located in the Cortijo del Moro, land which was owned by the heirs of Don Jose Ruiz Soldado, Conde del Peñón y de la Vega.This occupied an area which would border what is not the Casa de la Cultura in El Calvario, the Aquapark all the way toward the centre de menores which is next to the Palma de Mallorca public school [πηγή]

Sexual Dystopia

merlin_90798766_918c2e17-33c9-4172-adb2-11dc36c47355-jumbo

When Alek Minassian drove a van onto a Toronto sidewalk in April, killing 10 people, he joined a growing list of young male mass murderers. He also left a trail of internet posts suggesting his motivation had to do with his status as an “incel,” or involuntary celibate — a label adopted by men who are unable to form sexual relationships with women, and who often respond with virulent misogyny. Eight of Minassian’s victims were women. Minutes before he began his rampage, he posted on Facebook: “The Incel Rebellion has already begun! … All hail the Supreme Gentleman Elliot Rodger!” Rodger, who killed six people and then himself in California in 2014, was another self-described incel. He left behind a videotaped monologue on YouTube complaining of his loneliness and history of rejection.

The core of Houellebecq’s case against modern sexuality can already be found in his first novel, “Extension du Domaine de la Lutte,” which appeared in English under the unfortunate title “Whatever.” The book’s narrator set the pattern for all of Houellebecq’s antiheroes: depressed, misanthropic men who, precisely because they cannot achieve romantic or sexual satisfaction, believe that sex is the most important thing in life. “Lacking in looks as well as personal charm, subject to frequent bouts of depression, I don’t in the least correspond to what women are usually looking for in a man,” the narrator confesses. Houellebecq has always seen himself as speaking for and to such men; women figure in his novels almost exclusively as their tormentors or saviors. “It may be, dear reader and friend, that you are a woman yourself,” Houellebecq writes. “Don’t be alarmed, these things happen.”

Πηγή