Tαυρομαχία

i-teleutaia-tauromaxia

Χιλιάδες χρόνια πέρασαν, κι ακόμα δεν έσβησε η κρυφή ανατριχίλα του ανθρώπου όταν αντικρίζει το ζώο. Η θεολογία εξακολουθεί και σήμερα ακόμα, στους πρωτόγονους λαούς ή στους μεγάλους δημιουργούς, να’ χει βαθιά τις ρίζες της στη ζωολογία. Ο ταύρος, το λιοντάρι, ο αητός κι ένα ξωτικό πουλί της φαντασίας είναι ακόμα οι τέσσερις ευεγγελιστές που φέρνουν στη γης το μεγάλο μήνυμα. κι απ’ όλους περισσότερο ευαγγελιστής, κρατώντας πιο στερεά στη γυαλιστή ράχη και στα κέρατα το Λόγο- ο Ταύρος. Παλιοί αρσενικοί λαοί τόν έβαλαν στο κέντρο της λατρείας. Ανάμεσα στα κέρατά του σφήνωσαν τον ήλιο, κι από τα παντοδύναμά του ασβάχια κρέμασαν όλες τους τις ελπίδες. Στις μεγάλες γιορτές πάλευαν μαζί του, ο μεγάλος ιερέας ήταν ο ταυρομάχος, το μαχαίρι ήταν όργανο λειτουργικό, το πιο δυνατό ξόρκι που ούτε ο Θεός μπορούσε να του αντισταθεί. Κι όταν ο ταύρος έπεφτε μουγκρίζοντας, χύνουνταν οι πιστοί κι άρχιζε η ωμοφαγία, η πρωτόγονη, με αληθινή σάρκα, με αληθινό αίμα, θεία μετάληψη

Πηγή: Ν. Καζαντζάκης, Ταξιδεύοντας- Ισπανία

Advertisements

Οι διάλογοι των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας στην συνάντηση στο Φανάρι

volokolamsk

Αυτό που προκύπτει από τους διαλόγους των δυο Προκαθημένων είναι το γεγονός πως υπάρχει απόλυτη διαφωνία με το Πατριαρχείο της Ρωσίας όχι μόνο να διαφωνεί με την απονομή Αυτοκεφάλου στην Εκκλησία της Ουκρανίας αλλά και με την κρατική της αυτονομία. Ο διάλογος που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:

ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: Πάντως οι Ουκρανοί δεν αισθάνονται άνετα υπό την εξουσία της Ρωσίας και επιθυμούν πλήρη ελευθερία τους και θρησκευτικώς όπως την απέκτησαν και πολιτικώς, γι αυτό και απευθύνθηκαν στην Μητέρα Εκκλησία τους η οποία κρίνει το αίτημα τους δίκαιο και θα προχωρήσει σε αυτή την κατεύθυνση σύμφωνα με την ήδη ειλημμένη απόφαση της Ι. Συνόδου.

(…) Πλην του Προέδρου Γιανουκόβιτς τον οποίο συνάντησα προ δεκαετίας όλοι προσήλθαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και ικέτευσαν για την χορήγηση Αυτοκεφάλου. Κατά τα τελευταία χρόνια όχι μόνο ο Πρόεδρος Ποροσένκο και ο πρωθυπουργός αλλά και η Βουλή υπέβαλαν επίσημη απόφαση…

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΟΣΧΑΣ: Παναγιώτατε αυτοί που αναφέρετε αποτελούν την ίδια πολιτική δύναμη.

ΟΙΚ. ΠΑΤ: Όμως εκπροσωπούν τον ουκρανικό λαό

ΠΑΤ. ΜΟΣ: Δεν εκπροσωπούν αυτοί τον λαό. Πήραν την εξουσία με πραξικοπηματικό τρόπο την περίοδο του «Μαϊντάν». Ζητούν το Αυτοκέφαλο για να ενισχύσουν το κύρος τους γιατί κατέχουν την εξουσία παράνομα. Ο λαός θα τους ανατρέψει και θα τους εκδιώξει και γι αυτό θέλουν την υποστήριξη και το κύρος του θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου…………………..

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΣΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑΣ

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η τοποθέτηση του Πατριάρχη Κυρίλλλου στο θέμα του διαχριστιανικού διαλόγου. Ο Ρώσος Προκαθήμενος σημειώνει στην συζήτηση του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη πως η Εκκλησία του δεν έχει κανένα πρόβλημα να διαλέγεται με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τονίζοντας μάλιστα πως οι σχέσεις «πρέπει να καλλιεργηθούν περισσότερο» συμπληρώνοντας όμως πως δεν υπάρχει η αντίστοιχη επιθυμία και για τους Προτεστάντες εκφράζοντας σαφείς επιφυλάξεις για τις εξελίξεις στο εσωτερικό τους, εξαιτίας της χειροτονίας γυναικών και ομοφυλοφίλων.

Αξίζει δε να σημειωθεί πως ο Πατριάρχης Μόσχας έδωσε τη δική του εξήγηση για τα σκάνδαλα παιδοφιλίας τα οποία συγκλονίζουν τα τελευταία χρόνια την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

«Η κρίση την οποία διέρχεται σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και οι προσπάθειες που γίνονται για την καταστροφή της, όλες αυτές οι φαντασιώσεις περί παιδοφιλίας μας προβληματίζουν» είπε χαρακτηριστικά ο Πατριάρχης Κύριλλος ο οποίος συμπλήρωσε πως «Οι προβαλλόμενοι διάφοροι ισχυρισμοί ότι «πριν από τριάντα χρόνια ο τάδε που είναι σήμερα επίσκοπος προχώρησε σε αυτή και εκείνη την πράξη» χωρίς να παρέχεται καμία απόδειξη, δημιουργεί προβλήματα. Αυτοί οι ισχυρισμοί αποτελούν καταστροφή και οφείλουμε οι Ορθόδοξοι να υποστηρίξουμε τους Ρωμαιοκαθολικούς αδελφούς μας και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας».

Πηγη

Καντίνα- Ζακ, σημειώσατε 2

βια 6

Ο καντινιέρης ψάχνει μια θέση όπου γίνονται εκδηλώσεις, πανηγύρια, αθλητικά γεγονότα – μπορεί και να πληρώνει κιόλας. Τον χειμώνα κρυώνει κι όταν βρέχει πρέπει να κάνει του κόσμου τα σατανικά κόλπα για να γλυτώσει το εμπόρευμα από την καταστροφή. Το καλοκαίρι λειώνει από τη ζέστη – καίγεται. Ζει με την αγωνία να ξεπουλήσει γρήγορα και πρέπει να λέει και σαχλαμάρες για να διασκεδάζει τους περαστικούς: δεν υπάρχει στη δουλειά του τίποτα το εύκολο και το ξεκούραστο. Ενας τέτοιος καντινιέρης είδε την καντίνα του να αρπάζει φωτιά έξω από το γήπεδο της Τούμπας πριν τον αγώνα κυπέλλου ΠΑΟΚ – Αρης. Η καντίνα του μεροκαματιάρη κάηκε, όταν έπεσαν βόμβες μολότοφ και η αστυνομία απάντησε με κροτίδες κρότου λάμψης. Να με συγχωρέσει ο άνθρωπος που δεν γνωρίζω το όνομά του: δυστυχώς κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να το μάθει για να μας το πει. Δεν υπάρχει καμία ευαισθησία για ανθρώπους που καταστρέφονται, ενώ προσπαθούν να βγάλουν το μεροκάματο. Οι προβολείς της δημοσιότητας είναι για άλλους.

Η βία στα γήπεδα μοιάζει να είναι μια αγιάτρευτη κοινωνική πληγή γιατί θεωρείται πλέον αποδεκτή – δεν σκανδαλίζει. Στην πραγματικότητα λειτουργεί ως μια βιτρίνα, που βοηθά τον κόσμο να συνηθίσει την βία, να την αποδεχτεί ως πρακτική, να την θεωρεί μέρος μιας παράξενης κοινωνικής κανονικότητας. Το λιντσάρισμα του Ζακ θα μπορούσε να είναι εικόνα από καυγά χουλιγκάνων: σε αυτή την περίπτωση σχεδόν κανείς δεν θα δυσανασχετούσε με όσα έβλεπε – θα θεωρούσε τη σκηνή κάτι φυσιολογικό. Όσοι επίσης επιτέθηκαν στον Κωνσαντινέα το έκαναν σαν να είχαν απέναντί τους τον οπαδό μιας άλλης ομάδας, τον οποίο επιτρέπεται να χτυπήσουν στα πλαίσια μιας ιδιότυπης κοινωνικής ανοχής, που έχει να κάνει με τους οπαδούς, τα γήπεδα και το ποδόσφαιρο: στο μυαλό του κόσμου οι οπαδοί πλέον πρέπει να δέρνονται. Για τα πρόσφατα επεισόδια έξω από το γήπεδο της Τούμπας γράφτηκαν πολύ λιγότερα από όσα για τις περίφημες γελοίες δηλώσεις του Ρασβάν Λουτσέσκου, που επίσης θα μπορούσαν να προκαλέσουν βία. Όμως σκεφτείτε την υποκρισία μας για να καταλάβετε το αδιέξοδό μας: σκανδαλιζόμαστε από κάτι που βία μπορεί να προκαλέσει, αλλά όχι από την ίδια τη βία που βλέπουμε με τα μάτια μας. Για την ακρίβεια σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση τα μάτια μας τα κλείνουμε: δεν λέμε ούτε καν το όνομα του κακόμοιρου καντινιέρη.

Πηγή

Ανύπαρκτοι ιδεολογικοί πόλεμοι

efsyn_zakkostopoulos-768x811upl531793f1a363e

Οι σύγχρονοι πόλεμοι έχουν και αυτοί τις εικόνες της προπαγάνδας. Αριστερά, οι αστυνομικοί που ακούν «φοβερή» βία καταστολής, δεξιά ο κορμοράνος στο πετρέλαιο του Κόλπου (1991). Ασύμμετρα μηνύματα εκπέμπονται από τις εικόνες της εποχής μας. Και λοιπόν; Έτσι είναι οι πόλεμοι. Σωστό. Μόνο που εν προκειμένω, έχει κερδηθεί ο πόλεμος από τα αποδυτήρια. Οι πολυπολιτισμικοί, ανθρωπιστές των μειονοτικών δικαιωμάτων είναι ήδη νικητές. Γιατί; Διότι μικρές ομάδες με βάση επιχειρημάτων τα πάθη τους, έχουν τόσο κυριαρχήσει ώστε ακόμα και οι αντίπαλοι τους να φαντασιώνονται ιδεολογικούς πολέμους και να κάνουν ιστορικές συσχετίσεις. Και να, η αριστερά και οι μπολσεβίκοι που πλέον έχουν γίνει ΛΟΑΤΚΙ κτλ κτλ κτλ. Η πραγματικότητα είναι τόσο απλή που εμφανίζεται σύνθετη και μη κατανοήσιμη. Η παγκόσμια οικονομία, το άνοιγμα των αγορών, η ακύρωση των συνόρων, τα παγκόσμια δίκτυα, σε θέλουν έτσι ακριβώς. Την στιγμή που η πατρίδα είναι εξαρτημένη παντοιοτρόπως, το πρόβλημα είναι ο ατυχής Ζακ. Επιλέγει συνειδητά, όχι ο ΛΟΑΤΚΙ- αυτός είναι συνεπής στο πάθος του, ο μέσος πολίτης να ασχολείται με τους «γκεϊ που δεν είναι αναγκαίοι», αντί να ασχολείται με τα δύσκολα της καθημερινής ατομικής και εθνικής επιβίωσης. Ο καταναλωτισμός και οι ελεύθερες επιλογές του ατόμου είναι ο επι γης Παράδεισος. Ένας ακόμη μάρτυρας ο Ζακ.

Δικαιωματισμός και Δυτικός Πολιτισμός

confusion

Σχετικά άρθρα: εδώ, και εδώ, αλλά και εδώ.

O «δικαιωματισμός», δηλ. η ακτιβιστική κυρίως πρακτική της δυναμικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων των (πραγματικών ή κατασκευασμένων) μειονοτήτων (από τους έγχρωμους μέχρι τους ΛΟΑΤΚΙ), είναι μία κοινωνική πραγματικότητα, διάχυτη στις σημερινές κοινωνίες. Μπορεί να επισημαίνει κανείς εύστοχα ότι «μήτρα» του είναι η αβαν γκαρντ της παλιάς Αριστεράς, όμως συνιστά την κατάληξη των δυτικών φιλελεύθερων και προνοιακών δημοκρατιών. Στη βάση αυτή, αφορά σε όλους: δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς. Είναι η lingua franca της εποχής μας. Και επειδή είναι κυρίως πρακτική ζωής, στερείται αμιγούς ιδεολογίας, με άλλα λόγια ακόμα και ο Χρυσαυγίτης με τα pet του είναι «δικαιωματιστής» ό,τι και να λέει για τη Μακεδονία και τα Ίμια.

Αυτή η κοινωνική γλώσσα προέκυψε ως απότοκος του Μάη του 68, κουβαλά όμως πίσω της όλη τη δυτική, εκκοσμικευμένη παράδοση του ατομισμού και του ναρκισσισμού. Εάν αναχθεί κάποιος σε πιο φιλοσοφικό επίπεδο, θα δει και θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχουν ασυνέχειες στην ιστορική εξέλιξη. Ο Π. Κονδύλης στο έργο του, Συντηρητισμός, έδειξε πειστικά τις «μάχες οπισθοφυλακών» των συντηρητικών διανοουμένων, αντιπάλων του πνεύματος της Γαλλικής Επανάστασης: βρέθηκαν να επιχειρηματολογούν στο «γήπεδο» που είχε ορίσει ο αντίπαλος τους- είναι σαν τον τηλεοπτικό Πώποτα που κατέβασε ομάδα ποδοσφαίρου στο «Κολοκοτρωνίτσι» με τσιρλίντερ και φουστανέλες.

Την στιγμή που συμμετέχεις grosso modo στην δυτική κοσμοθεώρηση, διότι έτσι νοηματοδότησες την Ελληνική Επανάσταση και έτσι έφτιαξες ελληνικό Κράτος και θεσμούς, θα υποστείς και τα όποια «κακά» της, εάν σε αυτά συγκαταλέγεις και τον πρόσφατο «δικαιωματισμό». Πολύ περισσότερο, που με τα Μ.Κ.Δ και τα Open Borders δεν έχεις και πολλούς πλέον χώρους απομόνωσης και στεγανοποίησης. Υπάρχει πάντα μία αντίσταση ήθους και ταυτότητας. Που μερικές φορές παράγει πολύ χρήσιμα αποτελέσματα. Τέλος πάντων, υπάρχει μία διαλεκτική σχέση (ή σύγκρουση). Προτιμώ λοιπόν να επικεντρώνομαι σε αυτή την σχέση. Τα επιχειρήματα ότι η Αριστερά είναι στην εξουσία, που θέλει τον βίαιο αποχριστιανισμό και τον «δικαιωματισμό», είναι επιχειρήματα που παραβλέπουν τη μη διάκριση δεξιάς- αριστεράς επ’ αυτού (βλ. πιο πάνω), θεωρούν ότι οι ΣΥΡΙΖαίοι είναι Μπολσεβίκοι (έλεος!), ή που θεωρούν ότι αντιμάχονται μία δήθεν ιδεολογία. Δεν υπάρχει καμία ιδεολογία. Ο «δικαιωματισμός» και οι αντίπαλοι του δεν δίνουν μάχες φιλοσοφικές και ιδεολογικές. Είναι μεταμοντέρνες πρακτικές ζωής (και ήθους), και στην πρακτική διακυβεύονται όλα. Είναι το ίδιο αν ο άλλος να έχει 15 γάτες και σκύλους στο σπίτι του και να παρουσιάζεται ως εθνικιστής, παράγει κοινωνικά το ίδιο αποτέλεσμα. Τα περί υλισμού και πνεύματος είναι καλά για όποιον ασχολείται με την φιλοσοφία του δυτικού πολιτισμού. Οι «μάχες» δεν γίνονται για αυτά, μόνο οι προπαγάνδες.

Συνηγορία στον μικροαστισμό

Sagrada_Familia_del_pajarito_Murillo

Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και ιδίως μετά το θάνατο του Στάλιν, όταν πλέον οι άνθρωποι που διέθεταν έστω και μια στάλα ηθικής ευπρέπειας αποκήρυξαν τον κομμουνισμό και έπαψαν να βλέπουν τις ανισότητες και τις κοινωνικές αδικίες αποκλειστικά κάτω από την παλαιομαρξιστική σκοπιά, η έννοια του μικροαστού πήρε διαφορετική χροιά· έγινε κυρίως πολιτισμική. Τα κινήματα της αντικουλτούρας και της λεγόμενης «πολιτισμικής επανάστασης» πλέον δεν έβλεπαν/ταύτιζαν τον «μικροαστό» με τον κάτοχο μικρής ιδιοκτησίας (αποκλειστικά και μόνο), με τον «βολεψάκια» που είναι έτοιμος να τσαλαπατήσει τον πιο αδύναμο. Όπως άλλωστε αναφέρει ο Παναγιώτης Κονδύλης, στη μεταμοντέρνα εποχή δεν υπάρχουν πλέον κοινωνικές τάξεις (με τη μαρξιστική έννοια του όρου) μιας και όλοι πλέον μοιράζονται το ίδιο φαντασιακό, ενώ η μαζική κοινωνία και η μαζική δημοκρατία συγχωνεύθηκαν πάνω σε μια τεχνολογικά προηγμένη οικονομική βάση. Συνεπώς, για τους κύριους εκπρόσωπους αυτών των ρευμάτων, χάσκοντας μέσα στον αστέρα της συντηρητικοφοβίας και της προοδολαγνείας, ο μικροαστός αποτελεί την κύρια μορφή «οπισθοδρόμησης»·

Με άλλα λόγια, ο μικροαστισμός έγινε συνώνυμο της κουλτούρας του μέσου ανθρώπου, ο οποίος μένει εγκλωβισμένος στα κοινωνικά ταμπού, είναι αξιωματικά «ομοφοβικός», «ρατσιστής», «μισαλλόδοξος», «πατριαρχικός» και ανίκανος να αυτο-κυβερνηθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τέτοιου ελιτισμού -που βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις αντιδραστικές και αντιδημοκρατικές θεωρίες των Γάλλων θετικιστών του δέκατου ένατου και εικοστού αιώνα (θεωρίες που χρησιμοποίησαν τα φασιστικά καθεστώτα στον πόλεμο κατά του κοινοβουλευτισμού και των εργατικών κινητοποιήσεων)- είναι η σκέψη του Adorno . Τέλος, οι νεοφεμινίστριες, οι νεοακτιβιστές και οι υπέρμαχοι της πολιτικής των ταυτοτήτων, μπορούν να θεωρηθούν συνεχιστές των ρευμάτων αντικουλτούρας και της Νέας Αριστεράς, με πάγιο χαρακτηριστικό (όλων αυτών) την εναντίωση στην «ανήθικη πλειοψηφία» (κοινώς στους «μικροαστούς»), αναπαράγοντας τη μεταμοντέρνα προκατάληψη ενάντια στον «μέσο άνθρωπο» όπως αναλύει ο Paolo Gerbaudo. Αυτός ο κατάφωρος αντιλαϊκισμός δεν αποτελεί μονάχα παράγωγο των αντιδραστικών και αντιδημοκρατικών θεωριών του δέκατου ένατου αιώνα· πρόκειται για μια αντίληψη που -στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς- μπορούμε αρχικά να εντοπίσουμε στον αβαγκαρντισμό και στον αναρχισμό. Η Emma Goldman για παράδειγμα, διατείνεται ότι η πλειοψηφία είναι μια μάζα δειλών, έτοιμη να αποδεχτεί έναν ηγέτη που εκφράζει τα κατώτερα ένστικτά της.

Πηγή

Αριστερά της παρακμής

GettyImages-478796408-2000x1333

Με αφορμή, εδώ.

Έχω τονίσει και άλλοτε. Αυτοί που κατηγορούν την «αριστερά του δικαιωματισμού»- όσο δίκαιο και αν έχουν, πρέπει να κάνουν την κριτική τους αναδρομή: είτε θα μιλήσουν για συνολικότερη κρίση του δυτικού πολιτισμού (οπότε αναγκαστικά θα βάλουν και τους εαυτούς τους μέσα, στον βαθμό που μετέχουν του δυτικού πολιτισμού), βέβαια φοβάμαι ότι θα αρχίσουμε πάλι τις γεωγραφικές και ιστορικές αναλύσεις της κρίσης (ωχ), είτε θα κάνουν την αυτοκριτική τους στην επί δεκαετίες επίθεσή τους στο «σιδηρούν παραπέτασμα», το οποίο- και όσο υπήρχε- ήταν γεωπολιτικά και ιστορικά παράγοντας παγκόσμιας ισορροπίας, όχι τόσο όπλων όσο ευρύτερης ανοησίας. Η κατάρρευση του «ανατολικού μπλόκ» (που έσφαζε και ανασκολόπιζε…χριστιανούς sic!), άφησε την σοσιαλ- αριστερά άνευ επιδίκου, οπότε και στράφηκε στις κάθε λογής μειονότητες (αντί του απολεσθέντος προλεταριάτου). Τα υπόλοιπα περί φυσικής συνέχειας και αριστερού υλισμού είναι για τις δεκαετίες του 1880 (επιεικώς!)

Αγγελολογίες

The Fall of the Rebel Angels

Le règne et la gloire (σελ.253-55)
G.Agamben
Το ότι η αγγελολογία συνιστά, άνευ ετέρου, μια θεωρία τής εξουσίας — το ότι, δηλαδή, ο άγγελος αποτελεί την κατ’ εξοχήν προσωποποίηση τής διακυβέρνησης τού κόσμου — απορρέει ήδη σαφώς από το γεγονός ότι οι χαρακτηριστικές ονομασίες με τις οποίες είναι γνωστοί οι άγγελοι ταυτίζονται μ’ εκείνες των εγκόσμιων εξουσιών: ἀρχαὶ, ἐξουσίαι, κυριότητες (σε λατινική μετάφραση,principatus, potestates, dominationes). Αυτό είναι εμφανές στα κείμενα τού Παύλου: στις επιστολές του δεν είναι πάντα εύκολη η διάκριση των ονομάτων των αγγέλων από τις αναφορές στις επίγειες εξουσίες. Εξάλλου, το σχήμα ἓν διὰ δυοῖν «ἀρχαὶ καὶ ἐξουσίαι» είναι έκφραση που χρησιμοποιούνταν ευρέως στα ελληνικά τής εποχής για να δηλώσει την εξουσία των θνητών — για παράδειγμα, στο Ευαγγέλιο κατά Λουκάν (12:11), αναφέρεται ότι οι μαθητές τού Ιησού θα οδηγηθούν στις συναγωγές «ενώπιον των αρχών και εξουσιών» [ἐπὶ…τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας]· ενώ στην επιστολή τού Παύλου προς τον Τίτο (3:1), ο απόστολος κάνει τη σύσταση στα μέλη τής κοινότητας «να υποτάσσονται στις αρχές και στις εξουσίες» [ἀρχαῖς καὶ ἐξουσίαις ὑποτάσσεσθαι]. Ομοίως στην επιστολή προς τους Κολασσαείς (21:5), όπου προφανώς γίνεται λόγος για τη λατρεία των αγγέλων, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν οι «αρχές και οι εξουσίες» επί των οποίων ο μεσσίας θριάμβευσε πάνω στο σταυρό είναι αγγελικές ή ανθρώπινες· ενώ ακόμα και το περίφημο απόσπασμα από την προς Κορινθίους επιστολή (1 Κορινθίους 15:24), το οποίο αναφέρεται στην κατάργηση από τον μεσσία «κάθε αρχής και κάθε εξουσίας και δύναμης», όταν αυτός παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό [καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν], μπορεί να παραπέμπει εξίσου στις επίγειες εξουσίες όσο και στους αγγέλους. Και ναι μεν σε άλλα εδάφια οι συγκεκριμένοι όροι παραπέμπουν αναμφίβολα στις αγγελικές δυνάμεις, πλην όμως αυτές δεν παύουν να αντιμετωπίζονται ως αμφιλεγόμενες δαιμονικές δυνάμεις. Έτσι η προς Εφεσίους επιστολή, η οποία αρχίζει με τη λαμπρή εικόνα τού ανεστημένου μεσσία, τον οποίο ο Θεός κάθισε στα δεξιά του «πιο πάνω από κάθε αρχή και εξουσία, και δύναμη και κυριότητα» [ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας καὶ δυνάμεως καὶ κυριότητος] (Εφεσίους, 1:21), κλείνει κάνοντας πάλι αναφορά στους αγγέλους οι οποίοι όμως τώρα χαρακτηρίζονται ως «κοσμοκράτορες τού σκότους τούτου»: «[Η] πάλη μας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες τού σκότους τούτου τού αιώνα, ενάντια στα πνεύματα τής πονηρίας στα επουράνια» [οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις] (Εφεσίους, 6:12).
Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια βαθύτερη και εντονότερη σύγχυση μεταξύ αγγέλων και επίγειων εξουσιών, η οποία αποδίδεται, βασικά, στο γεγονός ότι οι άγγελοι ως προσωποποιήσεις τής θεϊκής διακυβέρνησης τού κόσμου ταυτίζονται άμεσα με τους «άρχοντες τούτου τού αιώνα» (1 Κορινθίους 2:6). Επομένως, στον Παύλο, είναι δύσκολη η διάκριση μεταξύ επίγειων και αγγελικών εξουσιών λόγω τού ότι τόσο οι μεν όσο και οι δε εκπορεύονται από τον Θεό. Υπ’ αυτό το πρίσμα πρέπει να τροποποιηθεί και η ερμηνεία τού περίφημου χωρίου τής προς Ρωμαίους επιστολής που αναφέρεται στη θεϊκή προέλευση κάθε εξουσίας — «δεν υπάρχει εξουσία, παρά μονάχα από τον Θεό» [οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ] (Ρωμαίους 13:1,5). Πράγματι, η αγγελολογία τού Παύλου είναι αλληλένδετη με την κριτική του εναντίον τού νόμου και τής εξουσίας η οποία θεμελιώνεται σε αυτόν: τόσο ο νόμος — που «τέθηκε σε ισχύ μέσω των αγγέλων» [δι’ ἀγγέλων διαταγεὶς/λαληθεὶς] (Γαλάτες 3:19· δες, Εβραίους 2:2) — όσο και η ίδια η εξουσία δόθηκαν «εξαιτίας των παραβάσεων» [τῶν παραβάσεων χάριν] και ο ερχομός τού μεσσία θα σημάνει την αναστολή τους. Κανένας «άγγελος», καμία «αρχή» δεν θα μπορέσει να μας χωρίσει από τον «Ιησού Χριστό τον Κύριό μας» (Ρωμαίους 8:38-39), αφού «ακόμα και οι άγγελοι θα κριθούν από εμάς» [οὐκ οἴδατε ὅτι ἀγγέλους κρινοῦμεν] (1 Κορινθίους 6:3). Όπως επισημαίνει και ο Τζόρτζ Μπ. Κέαρντ, η αμφισημία που χαρακτηρίζει τις αγγελικές δυνάμεις, τον νόμο και εν γένει κάθε είδους εξουσία εντοπίζεται στην προβολή τής αξίωσης απόλυτης αυθεντίας σε σχέση με ό,τι έχει θεσμοθετηθεί μόνον προσωρινώς και μόνον εξαιτίας τής αμαρτίας.
Με την αποθέωσή του στα πλαίσια ενός αυτονομημένου θρησκευτικού συστήματος ο νόμος αποκτά δαιμονικό χαρακτήρα. Η διάβρωση τού νόμου είναι συνέπεια τής αμαρτίας και πιο συγκεκριμένα τής αμαρτίας τής αυτοθεμελίωσης. […] Κάθε μορφή νομικισμού έχει την έννοια τής αυτοκατάφασης, πρόκειται για ακόμη μία υπέρμετρη αξίωση αυτοτελούς θεμελίωσης τής δικαιοσύνης, λες και μπορούμε να σωθούμε μόνοι μας αποκλειστικά και μόνον μέσω των ηθικών και πνευματικών μας πράξεων (Κέαρντ, σελ.41)
Ωστόσο, κατά κάποιον τρόπο, αυτή η δαιμονική ριζοσπαστικοποίηση τού νόμου και των αγγελικών στρατιών αποτελεί και μία από τις υποστάσεις τής θεϊκής οργής και δικαιοσύνης, που στη γλώσσα των καββαλιστών θα αποκαλούνταν Din (αναλγησία) και που στον Παύλο περιγράφεται ως «θυμὸς καὶ ὀργή» (Ρωμαίους 2:5-8). Ως έμβλημα τής θεϊκής εξουσίας διακυβέρνησης τού κόσμου οι άγγελοι αντιπροσωπεύουν επίσης τη σκοτεινή και δαιμονική πλευρά τού Θεού, που ως τέτοια είναι απλώς αδύνατο να εξαλειφθεί.
Κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει, λοιπόν, να ερμηνευτεί ο παυλικός μεσσιανισμός. Θα έλεγα μάλιστα ότι πρόκειται για μια διορθωτική παρέμβαση αναφορικά με την δαιμονική υπερτροφία των αγγελικών και ανθρώπινων εξουσιών. Ο μεσσίας απενεργοποιεί και θέτει σε αχρησία (καταργέω — καθιστώ αργό, θέτω σε αχρησία, και όχι απλώς «καταστρέφω» ή «καταλύω» — είναι ο τεχνικός όρος που χρησιμοποιεί ο Παύλος για να εκφράσει τη σχέση ανάμεσα στον μεσσία και στις αγγελικές και ανθρώπινες εξουσίες) τόσο τον νόμο όσο και τους αγγέλους και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τους συμφιλιώνει με τον Θεό (διαβάζουμε έτσι στην επιστολή προς Κολοσσαείς (1:15-20) ότι δια μέσου τού μεσσία κτίστηκαν τα πάντα, «ακόμα και οι θρόνοι, οι κυριότητες, οι αρχές και οι εξουσίες», και ότι ο μεσσίας είναι εκείνος δια μέσου τού οποίου θα συμφιλιωθούν τελικά με τον Θεό).[1]
Και εδώ είναι φανερή η συνάφεια ανάμεσα στον μεσσιανισμό και στο μοτίβο τού νόμου που δεν είναι πλέον αντικείμενο εφαρμογής, αλλά αντικείμενο μελέτης — μοτίβο που στα μυθιστορήματα και στις νουβέλες τού Κάφκα εμφανίζεται παράλληλα με αυτό των αγγέλων-λειτουργών σε διαρκή απραξία. Το έσχατο και ένδοξο τέλος τόσο τού νόμου όσο και των αγγελικών και κοσμικών εξουσιών έγκειται στην απενεργοποίηση και στην περιέλευσή τους σε αχρησία.[2]

[1] [ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα, εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι … καὶ δι’ αὐτοῦ ἀποκαταλλάξαι τὰ πάντα εἰς αὐτόν]
[2] Για τα αποσπάσματα από την Κ.Διαθήκη χρησιμοποιήθηκε (με μικρές τροποποιήσεις) η μετάφραση τού Σ.Φίλου.
Πηγή

Yπομεσαίωνας

gre1991123_33467962-thumb-large

Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι τα στίφη των βαρβάρων που κατά εποχές πολιορκούσαν την Κωνσταντινούπολη θα ήταν περισσότερο μορφωμένοι….

«Ενορίτες που βρίσκονταν στην εκκλησία είπαν στην αστυνομία ότι δεν κατάλαβαν τι ακριβώς φώναζαν οι «εισβολείς»» [πηγή]

Το πραγματικό σοκ δεν είναι σοκ

αρχείο λήψης

Το πραγματικό σοκ που δεν είναι σοκ, είναι ότι ο κάθε φερόμενος ακτιβιστής, γίνεται ευαίσθητος κλέφτης, και κλαίνε όλοι για αυτόν σπαραξικάρδια. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Αριστερά. Το πραγματικό σοκ που δεν είναι σοκ, είναι ότι δεν υπάρχει καμία συνείδηση ορίων νομιμότητας στις αντιδράσεις των πολιτών. Και αυτό δεν αφορά την Αριστερά. Το ότι και τα δύο fake σοκ προϋποθέτουν την «απουσία του Κράτους» , δεν αλλάζει κάτι από την πραγματικότητα. Ο καθένας μπορεί να λέει και να κάνει ο,τι θέλει ατιμώρητα, και ο άλλος το ξέρει και δρα και αυτός πέρα από τα όρια. Είναι πραγματικές και φυσιολογικές εκφράσεις μίας κοινωνίας ανομίας δεκαετιών, που της κόψαν το παραδάκι: τραβήχτηκε το χαλί και φάνηκαν τα κρυμμένα σκουπίδια! Είναι τόσο μακροχρόνια η σήψη, που το περιστατικό με τον Ζακ Κωστόπουλο αποτελεί μία repetition του πολυύμνητου Δεκέμβρη του 2008. Τόσο καλά!