Τι λε ρε παιδί μου, αλήθεια;

tsipras_mosxa_30.7.708

Φοβερές, και πάλι, οι αποκαλύψεις. Ο Τσίπρας, λένε, έψαχνε πετρέλαιο στη Βενεζουέλα και λεφτά στη Ρωσία και στην Κίνα! Τι λε, ρε παιδί μου; Αυτό το γραικυλίστικο παραμυθάκι να εξωτερικεύουμε, δηλαδή στην ουσία να φορτώνουμε, αυτά που κάποτε όλοι λέγαμε αλλά τώρα δεν θέλουμε να τα λέμε στους από πάνω μας, έχει και τα όρια του. Δηλαδή, το 2012-2014, δεν λυσσομάναγε ο «αντι- μνημονιακός» χώρος να δώσουμε μία βάση στους Ρώσους να τελειώνουμε, και άλλα τέτοια ωραία; Τα ξεχάσατε; Βέβαια, εδώ ξέχασαν άλλοι, πιο νοήμονες, τους Ρώσους που θα έρχονταν να σώσουν την Κύπρο στην κρίση που είχαν, και τελικά δεν ήλθαν ποτέ. Οπότε το γυρίσαμε στους Ρώσους συμφεροντολόγους, λες και δεν ήταν πάντα έτσι, ή αν είναι, ποιο το ζόρι σας…Φυσικά, σε όλο αυτό το παραμυθάκι της απόσεισης των ευθυνών, παίζουν όλοι, ακόμα και ο πολύς Βαρουφάκης, ο τελευταίος με τις ουάου αποκαλύψεις…..Ο Βενιζέλος, ο Καραμανλής, ακόμα και ο Παπανδρέου (Γέρος και υιός, όχι ο ΓΑΠ), ήταν όλοι τους αδαείς που πάντα ζύγιαζαν τους δυνητικούς ή τους πραγματικούς συμμάχους τους όπως και τη θέση της χώρας στα διεθνή; Και αυτοί, με πολλά λάθη και αστοχίες. Και τώρα, φρικάρουν όλοι με τις δήθεν αποκαλύψεις για Βενεζουέλες και Ρώσους! Οι κρίσεις σας είναι το ίδιο μεταμοντέρνες με τις ζωές σας, αδέλφια. Και φυσικά και δεν θα έχετε στον ήλιο μοίρα! Και φυσικά, ο (κάθε) Τσίπρας είναι μεγάλη πολυτέλεια για εσάς!

Advertisements

Pet Shop….boys!

agrio-skyli

Σίγουρα έτσι θ΄αντιδρούσα εγώ, όπως ο σκύλος, αν τους έβλεπα

Στὰ πάρκα: ἀνθρωπόμορφοι Σκύλοι, νέοι συνήθως, οἱ ὁποῖοι μιλοῦν στὰ σκυλιά-pet τους σὰν σὲ παιδιά. Ζευγάρια μὲ ἕνα παιδί, μὴ τυχὸν χαλάσει ἡ σιλουέτα τῆς Αἰώνιας Γκομενίτσας ἢ λιγοστέψουν τὰ λεφτὰ γιὰ καλοκαιρινὲς ἀποδράσεις ἢ δὲν περισσεύει χρόνος γιὰ πορεῖες-συνελεύσεις-διαδηλώσεις-φαγοπότι. Μουσουλμάνοι μὲ 3-4 παιδιά, ποὺ σιγὰ-σιγὰ μυρμηγκιάζουν στοὺς κάποτε ἀπελευθερωθέντες ἔτι τόπους μας. [πηγή]

και- ποιος θα το λεγε- θα θυμόμουν με νοσταλγία τον κάποτε ύμνο…..

i-wanna-be-your-dog

 

Δραγούμης, ομοσπονδία και….ΚΚΕ!

dragoumisjpg1-thumb-large

Το πνεύμα μίας εποχής είναι κάτι πολύ σημαντικό. Δεν μπορείς να καταλάβεις μία εποχή αν δεν γνωρίζεις το πνεύμα της. Με αφορμή λοιπόν συζήτηση για τις θέσεις του ΚΚΕ για την Μακεδονία της αυτοδιάθεσης των λαών ή την ενιαία ανεξάρτητη Μακεδονία, ας θυμηθούμε τι έλεγε ο Ιων Δραγούμης για την ομοσπονδοποίηση. Επίσης, ο Ιων δεν ήταν ΚΚΕ….

«Γιατί δεν δημιουργήσαν οι νεώτεροι Έλληνες τίποτε δικό τους. Για το κράτος τους πήραν καλούπι από τα δυτικά κράτη, για τον πολιτισμό παίρνουν παραδείγματα από τη Δύση. Ούτε φιλολογία δική τους δεν μπόρεσαν να φτιάσουν. Τίποτε πρωτότυπο δεν έφτιασαν και ρίχτηκαν στην κερδοσκοπία…Εγώ βλέπω στους Έλληνες την κρυμμένη δύναμη, γυρεύοντας καινούργια καλούπια, να φτάσουν στην Ανατολή, ανατολικό κράτος ή ανατολική ομοσπονδία από κράτη εθνικά όπου, στο καθένα μέσα, να μπορεί να ζη αυτόνομα η αλλόφυλη ανατολική κοινότητα. Έγινε εν μέρει και γίνεται ολοένα η αποκατάσταση των ανατολικών εθνών σε κράτη ανεξάρτητα, πρώτο στάδιο, σύμφωνο με το σύγχρονο δόγμα των εθνικοτήτων. Έπειτα θα’ ρθουν καταποδιαστά η αυτονόμηση των κοινοτήτων σε κάθε περιφέρεια. Θα κολλήσει απάνω σ’ αυτή την οργάνωση της Ανατολής, η οργάνωση των ..εργατών προς κάποια καθολικότερη κατανομή του πλούτου (νέα οικονομική οργάνωση της κοινωνίας χωρίς συγκέντρωση κεφαλαίου στα χέρια μερικών, συνεργατικοί συνεταιρισμοί πίστης, παραγωγής και κατανάλωσης) και θα βγει απ’ όλα αυτά η μεταμόρφωση του κράτους, με δύο βάσεις: α. κοινότητα αυτόνομη, και β. τους συνεργατικούς συνεταιρισμούς» 

Φύλλα Ημερολογίου, τόμος Στ’ [14.8.1919], από Σπ. Κουτρούλης, «Είναι ο Ίων Δραγούμης πρωτοφασίστας και τρομοκράτης; Οι αστοχίες ενός βιβλίου του Γιάννη Μάζη», περ. Νέος Ερμής ο Λόγιος, 15/2017, 190-208.

Δωσιλογισμοί

5D179FFBF7F22F1E07DD48963EC0FEA1

 Ποιοι γνωστοί πολιτικοί, στρατιωτικοί, οικονομικοί παράγοντες εκπροσώπησαν στα δικαστήρια την οπτική των δωσιλόγων;

Ειδικά οι υποθέσεις που ενέπλεκαν τα μέλη των κυβερνήσεων, ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες ή υψηλόβαθμους κρατικούς αξιωματούχους, θυμίζουν «all-star game» των αστικών ελίτ της εποχής.

Τα ειδικά δικαστήρια ήταν ο κόμβος όπου συναντήθηκαν κορυφαίοι βουλευτές, υπουργοί, πανεπιστημιακοί, του παλαιού πολιτικού κόσμου, μοναρχικοί και βενιζελικοί, όπως ο Θ. Σοφούλης, ο Κ. Ρέντης, ο Α. Στράτος και άλλοι, που αθώωσαν με τις καταθέσεις τους τους κατηγορούμενους, ιδιαίτερα σχετικά με την ίδρυση και τη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας. Στις εκατοντάδες δίκες που διεξάχθηκαν συναντά κανείς διάφορους κορυφαίους παράγοντες, όπως π.χ. τον Αγγ. Εβερτ, αρχηγό της Αστυνομίας, στη δίκη του διαβόητου Ν. Μπουραντά, τον Κ. Ζαβιτσάνο σε κάποιες υποθέσεις οικονομικής συνεργασίας, τον Γεώργιο Ράλλη στην υπεράσπιση του πατέρα του, τον Στυλ. Γονατά στην υπόθεση του Θ. Πάγκαλου και ο κατάλογος είναι μακρύς… Σε ό,τι αφορά τους μηχανισμούς του αντικομμουνιστικού «βαθέος κράτους», οι πιο εμβληματικές μορφές ήταν ο Ν. Αντωνακέας, στέλεχος του ΙΔΕΑ που εμφανίστηκε σε διάφορες δίκες πρώην ταγματασφαλιτών και ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Κόλλιας, μετέπειτα πρωθυπουργός της χούντας, που ενώ ήταν ο ίδιος υπόδικος για δωσιλογισμό, του ανατέθηκε η οργάνωση της λειτουργίας των Ειδικών Δικαστηρίων Δωσιλόγων. Γι’ αυτούς η Κατοχή ήταν μία παροδική και δευτερεύουσας σημασίας κατάσταση, ενώ το επείγον καθήκον ήταν η αντιμετώπιση του κινδύνου ανατροπής του «κοινωνικού καθεστώτος» από το ΕΑΜ.

• Πόσοι από αυτούς τιμωρήθηκαν;

Περίπου το 85% απαλλάχτηκαν από την προανάκριση. Από όσους δικάστηκαν, παραπάνω από τους μισούς αθωώθηκαν. Από τους καταδικασθέντες, οι πιο πολλοί έπεσαν στα μαλακά. Εν τέλει, από την επίσημη δικαιοσύνη εκτελέστηκαν συνολικά είκοσι πέντε δωσίλογοι, αριθμός αναλογικά μικρότερος από όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που γίνεται ακόμα πιο «σκανδαλώδης» αν αναλογιστούμε πως την ίδια περίοδο εκτελέστηκαν από τα έκτακτα στρατοδικεία πάνω από τρεις χιλιάδες κομμουνιστές.

Πηγή

Αστήρικτες θεωρίες

images

Δεν έχουμε μόνο τον Σώρρα, έχουμε και τους φαντασιακούς «δημοσιονομικούς πατριωτισμούς» [εδώ]. Σωστά ασκείται κριτική σε αυτές τις λογικές [εδώ], μόνο που δεν είναι απλά και μόνο «άλλες ιστορίες, να έχουμε και να λέμε». Είναι συνεπείς σε μία γενικότερη περί κράτους θεώρηση, η οποία το βλέπει αποκλειστικά και μόνο λειτουργικά και τεχνοκρατικά. Η ανύψωση του λειτουργισμού αυτού σε ουσία του κρατικού μορφώματος είναι μία πτυχή της σημερινής μας εποχής, που θα μπορούσε κανείς να την αξιολογήσει ως υπερ- συντηρητική. Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο. Ο εν λόγω λειτουργισμός σημαίνει την αποπομπή της πολιτικής συγκρότησης και ιδεολογίας του κράτους- άρα, είναι απάτη….

Σύμπασα η Αριστερά (στο τσουβάλι του ΣΥΡΙΖΑ)!

klinton14-e1501079710209

Ωστόσο, η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η απέχθεια προς τις πρακτικές και τα δόγματά του, δέκα χρόνια αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, είχε αρχίσει να αντικαθίσταται από την απέχθεια προς τον υπαρκτό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, ενώ οι νεώτερες γενιές δεν διέθεταν παραστάσεις και εμπειρικά δεδομένα από τον παλιό καλό σοσιαλισμό. Έτσι, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 2000, μοιάζει να ανανεώνεται ένα ενδιαφέρον για τον μαρξισμό και την Αριστερά. Επρόκειτο όμως για ένα φαινόμενο στηριγμένο σε εντελώς καινούργιες βάσεις και διεκδικήσεις. Τα νέα κινήματα αμφισβήτησης, που αναδύθηκαν συνδεδεμένα με το λεγόμενο κίνημα της «εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης», στις χώρες της Δύσης, δεν είχαν πλέον ως επίκεντρό τους την εργατική τάξη, ούτε διεκδικούσαν την κρατικοποίηση του συνόλου της οικονομίας. Επικεντρώνονται κατ’ εξοχήν στην υπεράσπιση των μεταναστών και των μειονοτήτων κάθε είδους καθώς και στη διατήρηση του κοινωνικού κράτους, που έμπαινε σε κρίση μετά την είσοδο της Κίνας στο προσκήνιο, με την παραγωγή φθηνών βιομηχανικών προϊόντων.

Προφανώς, η ανάληψη της πολιτικής εξουσίας, σε συνθήκες οικονομικής και πολιτικής κρίσης, μπορούσε να έχει πολιτικά δύο πιθανές διεξόδους. Η μία ήταν η έξοδος προς ένα καθεστώς «υπαρκτού σοσιαλισμού», ανέφικτο στις σημερινές διεθνείς και εσωτερικές πραγματικότητες, και η δεύτερη μια εκδοχή διαχείρισης της πιο ακραίας λιτότητας και της εκχώρησης του εθνικού πλούτου στα χέρια των ξένων μεγάλων καπιταλιστικών συμφερόντων. Με βάση τους πραγματικούς συσχετισμούς, αυτή ήταν η μόνη πραγματική διέξοδος και αυτή επελέγη από την ομάδα Τσίπρα και την παρέα του.

Αυτή η καθολική σιγή ενός χώρου που, για εβδομήντα χρόνια από τον Εμφύλιο και μετά, αποτελούσε το επίκεντρο της αμφισβήτησης της εξουσίας και, επί σαράντα χρόνια, από τη μεταπολίτευση, ρυθμίζει την ιδεολογική και πολιτιστική ζωή του τόπου, εξηγεί, σε μεγάλο βαθμό, και τη σιγή και αφωνία του ελληνικού λαού. Διότι η Αριστερά είχε μονοπωλήσει το αγωνιστικό φρόνημα και τον προβληματισμό του, είχε μονοπωλήσει τη φωνή του. Και βέβαια, από την πλευρά της Δεξιάς, δεν δημιουργήθηκαν ούτε υπάρχουν δυνάμεις επαρκείς για να αμφισβητήσουν άμεσα την εξουσία, κάτι που άλλωστε δεν έμαθαν ποτέ να κάνουν, ενώ χαρακτηρίζονται και από εξαιρετικά χαμηλό ιδεολογικό και πολιτιστικό επίπεδο.

Πηγή

Αισθάνεσαι την μελαγχολίαν

LEO05

Αισθάνεσαι την µελαγχολίαν, την οποίαν αισθάνοµαι περιπατούσα εν µέσω των αρχαίων ερειπίων και των νέων τούτων στεγασµάτων; Η σύγκρισις αυτή του µεγάλου παρελθόντος της Ελλάδος µετά του µικρού παρόντος της δεν σε λυπεί; (Ζ’, σελ. 84-85)
Αυτό το απόσπασµα µας εκθέτει ένα βασικό θέµα που θα εξελιχτεί πιο φανερά παρακάτω στο µυθιστόρηµα, δηλ. ότι η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγµα του ένδοξου παρελθόντος της, αλλά δεν το πετυχαίνει καθόλου αυτή τη στιγµή. Τέτοια χωρία είναι σηµάδια ενός ‘social spleen’, µιας γενικής δυσαρέσκειας µε την κοινωνία που αναπτύσσεται σ’αυτό το πρώτο του Λεάνδρου µέρος κυρίως ως ροµαντικό φαινόµενο.

Steven Van Renterghem, Ο Λέανδρος (1834) και η ιδεολογία του Ελληνισµού, 

H ευχή – der Wunsch

αρχείο λήψης

Σε ένα χωριό όπου ζούσαν Chassidim κάθονταν ένα απόβραδο του Σαββάτου σε κάποιο φτωχό πανδοχείο οι Εβραίοι. Όλοι τους ήταν ντόπιοι, εκτός από έναν, πού κανένας δεν εγνώριζε · ένας πάμφτωχος, κουρελιασμένος, πού κούρνιαζε σταυροπόδι στη σκιά της σόμπας. Οι συζητήσεις δίναν και παίρναν. πετιέται κάποιος και ρωτά τι θα επιθυμούσε ο καθένας, εάν ήταν να πραγματοποιηθεί μια ευχή του. Ο ένας ήθελε χρήματα, ο άλλος έναν γαμπρό, ο τρίτος ένα νέο πάγκο για το ξυλουργείο, και ούτω καθεξής.

Αφού όλοι πήραν τον λόγο, έμεινε τελευταίος ο ζητιάνος στη γωνιά της σόμπας. Απρόθυμα και διστακτικά υποχώρησε στις ερωτήσεις: ¨θα ήθελα να’ μουν ένας παντοδύναμος βασιλιάς, και να’ μουν κύριος σε μια μεγάλη χώρα, και τη νύχτα να’ πεφτα για ύπνο στο παλάτι μου, κι απ’ τα σύνορα να μπούκαρε ο εχθρός, και πριν να ξημερώσει να’ φταναν οι καβαλάρηδες μέχρι το κάστρο μου, κι αντίσταση καμιά να μην υπήρχε, και να ξύπναγα με τρόμο, και να μην είχα χρόνο ούτε να ντυθώ, και φορώντας μονάχα ένα πουκάμισο να’ πρεπε να ξεφύγω, και μέσα από βουνά, πεδιάδες, δάση και λόφους, και δίχως σταματημό κυνηγημένος μέρα και νύχτα, να’ φτανα στα καλά μου σε αυτόν εδώ τον πάγκο, στη γωνιά σας. Αυτό θα’ θελα».

Δίχως να καταλάβουν, κοιτάχτηκαν οι άλλοι μεταξύ τους. » Και τί θα κέρδιζες απ’ όλα αυτά;», ρώτησε ένας. «Ένα πουκάμισο», ήταν η απάντηση.

Πηγή: Μπένγιαμιν, Εκλογή, εκδόσεις στιγμή, 2014, 93

Σαββόπουλος

ΦΩΤΟ-ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ-369-ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΡΧΕΙΟ-ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ

Ο Σαββόπουλος δεν είναι ένας απλός τραγουδοποιός. Είναι πολλά σε ένα. Συνθέτης, ποιητής, μουσικός, τραγουδιστής, περφόρμερ και σκηνοθέτης. Εάν τον διαχωρίσεις στα εξ ων συνετέθη, θα τον βρεις αδύνατο μόνο στο παίξιμο των οργάνων. Παίζει τόσο όσο του χρειάζεται για να συναρμολογήσει τα επιμέρους στοιχεία και να υποστηρίξει τη σκηνική του παρουσία. Στα υπόλοιπα, όμως, δεν μπορείς εύκολα να τον βαθμολογήσεις κάτω από άριστα. Ο Φαληρέας ανέκαθεν έκανε πλάκα λέγοντάς του ότι είναι χάλια σαν τραγουδιστής, αλλά μεταξύ μας συμφωνούσαμε ότι –όπως και ο Ζαμπέτας- ανήκει στους δημιουργούς που οι ερμηνείες τους, όχι με κριτήρια ωδείου, είναι έντονα προσωπικές, εκφραστικά πλούσιες και ερμηνευτικά αξεπέραστες.

Στιχουργικά, τα τραγούδια του διαβάζονται σαν ποιήματα με εξαίσια γλώσσα, φρέσκες ιδέες, πολυεπίπεδα νοήματα, αλληγορίες, κινούμενες εικόνες, αιχμηρό σχολιασμό, μυθολογικά στοιχεία, ιστορικές αναφορές και πολλά υπονοούμενα, όχι πάντα εύληπτα. Οι μουσικές του συνθέσεις, όποια βοήθεια κι αν είχε από έμπειρους ενορχηστρωτές και όποιες επιρροές και δάνεια κι αν περιέχουν, μορφοποιούνταν με βάση τις δικές του συλλήψεις και αντιλήψεις σε κάτι νέο, πρωτότυπο, αρμονικά συνδυασμένο με τον στίχο. Εάν ο κλασικός τρόπος δημόσιας ερμηνείας ήταν η λιτή παρουσία των οργανοπαιχτών και των τραγουδιστών στον τεκέ, το πάλκο, την μπουάτ και την πίστα και ο νεώτερος η θεατρικότητα των ντιζέζ του ελαφρού τραγουδιού μέχρι την πληθωρική διεύθυνση των μπουζουκιών από τους έντεχνους μαέστρους, η σκηνική παρουσία του Σαββόπουλου ήταν ο τρίτος, ο εναλλακτικός τρόπος στο ελληνικό τραγούδι. Και όλα αυτά, εμπλουτισμένα με στοιχεία από το σινεμά, τον Καραγκιόζη κ.λπ., σκηνοθετημένα από τον ίδιο με πολύ επιμέλεια και φαντασία.

Γι’ αυτό, όσο κι αν τεμαχίσει κανείς το Σαββόπουλο, όσο κι αν βρίσκει κανείς αξίες και αδυναμίες στα επιμέρους, αυτό που καθιστά τον καλλιτέχνη μοναδικό και ασυναγώνιστο είναι το τελικό αποτέλεσμα, το κράμα. Κι επειδή ο κάθε καλλιτέχνης πάντοτε κρίνεται από τις κορυφαίες του στιγμές, κατά τη γνώμη μου, ο Σαββόπουλος είναι μέσα στη δεκάδα των σημαντικότερων δημιουργών του ελληνικού τραγουδιού, σε ένα σύνολο αρκετών εκατοντάδων.

Για τα «δάνεια»

Δεν είναι όλα τα επιμέρους στοιχεία του προϊόντα παρθενογένεσης, αλλά αυτό ποτέ δεν αποτέλεσε όρο απαράβατο στην τέχνη. Μάλλον το αντίθετο ισχύει. Γιατί ο κάθε καλλιτέχνης λειτουργεί σαν σφουγγάρι. Εισπνέει ό,τι περιφέρεται γύρω του, παλιό ή νέο, κοντινό ή μακρινό. Και ανάλογα με το ταλέντο, τις αντιλήψεις, τις επιδιώξεις και τα μέσα που έχει στη διάθεσή του, συλλέγει, επεξεργάζεται, μεταλλάσσει, εμπλουτίζει, ανασυνθέτει, ανασυγκροτεί, διασκευάζει και αναδιαμορφώνει το υλικό που παράγει εσωτερικά και το υλικό που αντλεί ανά πάσα στιγμή από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει.

Σ’ αυτή την αδιάκοπη διαδικασία, συμβαίνει συχνά, ο καλλιτέχνης ενσωματώνει στο έργο του «ξένα» στοιχεία –απ’ αυτά που έχει προσλάβει- με λίγη ή καθόλου επεξεργασία, ελαφρώς τροποποιημένα ή αυτούσια. Η αξία και ο ρόλος τους στο τελικό δημιούργημα κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Ο Σαββόπουλος είχε μια αναπτυγμένη ικανότητα να εντοπίζει, να αναδομεί και να αφομοιώνει στοιχεία, από άλλες μουσικές, από άλλα ποιήματα και από ιδέες άλλων. Δεν είναι ο μοναδικός. Στη μεγάλη παράδοση του τραγουδιού, ειδικά της προφορικής παράδοσης, κάθε τραγούδι αποκτάει την τελική μορφή του στο διάβα πολλών αιώνων, έχοντας κρατήσει λιγότερα ή περισσότερα στοιχεία από την πρώτη του σύλληψη. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο τραγούδι όλων των λαών του κόσμου. Συμβαίνει στη γλώσσα, την αρχιτεκτονική, τη γλυπτική, τη ζωγραφική κ.λπ. Πολλές βυζαντινές εκκλησίες χτίστηκαν πάνω στα θεμέλια αρχαίων ναών ενσωματώνοντας αρχιτεκτονικά μέλη στη δομή τους ή μεταβάλλοντάς τα σε διακοσμητικά στοιχεία. Όπως και πολλά σπουδαία τζαμιά βασίζονται σε πρότυπα βυζαντινών εκκλησιών. Ως γνωστόν, πολλοί από τους καλύτερους ζωγράφους της Δύσης έχουν αντλήσει την έμπνευση, τη θεματολογία, ακόμα και τις τεχνικές που χρησιμοποίησαν στο έργο τους από την τέχνη των ιθαγενών της Αφρικής, της Αμερικής κ.λπ. Το ίδιο εξακολουθεί μέχρι σήμερα να συμβαίνει με τις μουσικές και όχι μόνο.

Πηγή

Paul Valery

55799ae2a781d

Ένας μοντέρνος άνθρωπος, και ως προς αυτό είναι μοντέρνος, ζει εξοικειωμένος με πλήθος αντιθέτων εγκατεστημένων στο ημίφως της σκέψης του και που έρχονται το καθένα με τη σειρά του στο προσκήνιο. Δεν είναι μόνο αυτό: αυτές οι εσωτερικές αντιφάσεις ή αυτές οι ανταγωνιστικές συνυπάρξεις στον χώρο μας δεν γίνονται γενικά αισθητές και σπάνια μόνο σκεπτόμαστε ότι δεν υπήρχαν ανέκαθεν. Θα ήταν ωστόσο αρκετό να θυμηθούμε ότι η ανεκτικότητα, η ελευθερία της εξομολόγησης και της γνώμης είναι πάντοτε πράγμα πολύ όψιμο· δεν μπορεί να νοηθεί και να διεισδύσει στους νόμους και στα ήθη παρά σε μια προχωρημένη εποχή, όταν τα πνεύματα έχουν πλουτίσει και αποδυναμωθεί προοδευτικά από την ανταλλαγή των διαφορών τους. Ο φανατισμός, αντίθετα, θα ήταν μια τρομακτική αρετή των καθαρών καιρών….

Οι πιο μεγάλοι άνθρωποι είναι εκείνοι που τόλμησαν να εμπιστευθούν τη δική τους κρίση-το ίδιο και οι πιο ηλίθιοι

Ένας σοβαρός άνθρωπος έχει λίγες ιδέες. Ένας άνθρωπος με ιδέες δεν είναι ποτέ σοβαρός

Η ανάλυση σε κάνει μερικές φορές να αντιπαθήσεις στις λεπτομέρειες του κάτι που ήταν ανεκτό ως σύνολο. Και το να ζεις με κάποιον είναι ένα είδος ανάλυσης, που έχει τα ίδια αποτελέσματα

Όλη η κοινωνική δομή είναι θεμελιωμένη στην πίστη ή στην εμπιστοσύνη. Κάθε εξουσία εγκαθίσταται πάνω σ’αυτές τις ψυχολογικές ιδιότητες. Μπορούμε να πούμε ότι ο κοινωνικός κόσμος, ο δικαστικός κόσμος, ο πολιτικός κόσμος είναι ουσιαστικά μυθικοί, δηλαδή κόσμοι που οι νόμοι, οι βάσεις, οι σχέσεις που τους συνιστούν δεν έχουν δοθεί, προταθεί, από την παρατήρηση των πραγμάτων, από μία διαπίστωση, από μία άμεση αντίληψη· αλλά, αντίθετα, αποκτούν από μας την ύπαρξή τους, τη δύναμή τους, τη δράση ώθησης και καταναγκασμού· κι αυτή η ύπαρξη, κι αυτή η δράση είναι τόσο ισχυρότερες, όσο περισσότερο αγνοούμε ότι προέρχονται από μας, από το πνεύμα μας

Ο ορισμός του Ωραίου είναι εύκολος: είναι αυτό που απελπίζει…

Αυτό που κάνεις άριστα, είναι αναπόφευκτη παγίδα

Αυτό που τραγουδιέται ή αρθρώνεται στις πιο επίσημες ή στις πιο κρίσιμες στιγμές της ζωής· αυτό που τονίζεται στις λειτουργίες· αυτό που ακούγεται σαν ψίθυρος ή σαν αναστεναγμός στην κορυφή του πάθους· αυτό που ηρεμεί ένα παιδί ή έναν δυστυχισμένο· αυτό που μαρτυρεί την αλήθεια σ’έναν όρκο, είναι λόγια που δεν μπορούν να αναλυθούν σε ιδέες ξεκάθαρες, ούτε να χωριστούν, χωρίς να γίνουν παράλογα ή μάταια, από ορισμένο τόνο ή από ορισμένο τρόπο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο τόνος και το ύφος της φωνής υπερισχύουν του νοητού που εγείρουν: απευθύνονται στη ζωή μας μάλλον παρά στο πνεύμα μας-Εννοώ ότι αυτά τα λόγια μας καλούν να γίνουμε, παρά μας καλούν να καταλάβουμε

Το πνεύμα κάνει κάτι από το τίποτα, και μετατρέπει κάτι σε τίποτα. Προσθέτει και αφαιρεί ύπαρξη. Το δυσκολότερο για το πνεύμα είναι να μένει αμέτοχο

Η μνήμη είναι το μέλλον του παρελθόντος

Ένα ρωμαλέο πνεύμα περιέχει, συγκρατεί και διατηρεί σε καλή κατάσταση ό,τι χρειάζεται για να καταστρέφει τις απόψεις του και τα συστήματά του. Είναι πάντα έτοιμο να προσβάλει τα «συναισθήματά»του, να απορρίψει τους «λόγους» του

Όποιος διευκρινίζει έγκλημα ή προσβολή ή δυστυχία, τα αδειάζει

Πηγή: Πωλ Βαλερύ. Επιλογή από το έργο του, μετάφραση Χαρά Μπανάκου-Καραγκούνη, εκδόσεις στιγμή, Στοχασμοί-15, 1996, 2007